Powszechna Księga Ustaw Cywilnych allgemeines bürgerliches gesetzbuch patent cesarski z dnia 1 czerwca 1811 r. WstęP. O ustawach cywilnych w ogólności Pojęcie prawa cywilnego



Pobieranie 1.24 Mb.
Strona10/20
Data29.04.2016
Rozmiar1.24 Mb.
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   20
§ 686. Gdy zapisaną jest ze spadku rzecz jaka szczegółowa, natenczas bieżące stowe, pożytki z rzeczy tej wynikłe i każde inne przybycie należy także do zapisobiercy od dnia śmierci spadkodawcy. Wzajemnie zapisobierca ponosi wszystkie do zapisu przywiązane ciężary, a nawet szkodę, jaka z pogorszenia lub zaginienia onegoż bez winy drugiego wyniknie.
§ 687. Jeżeli komu zapisaną jest suma, która w powracających się terminach n. p. corocznie, co miesiąc, i tym podobnie, ma być płaconą, natenczas zapisobierca ma prawo do całej sumy w terminie tym przypadającej, chociażby tylko początek terminu przeżył. Wszelako zapłacenia sumy dopiero po upływie terminu zadać może. Pierwszy termin poczyna upływać od dnia śmierci spadkodawcy.

Prawo zapisobiercy do zabezpieczenia.


§ 688. We wszystkich przypadkach, w których wierzyciel ma prawo żądać zabezpieczenia od dłużnika, może także zapisobierca żądać zabezpieczenia swego zapisu. W jakim sposobie nastąpić ma wpisanie zapisu do ksiąg publicznych, dla uzyskania prawa rzeczowego, wyżej w § 437 postanowiono.

Na kogo spada zapis nieprzyjęty?


§ 689. Zapis, którego zapisobierca przyjąć nie chce lub nie może, spada na osoby podstawione (§ 652). Jeżeli nie ma nikogo podstawionego, a cały zapis kilku osobom nierozdzielnie lub wyraźnie w równych częściach jest uczynionym, natenczas część, której jedna z nich nie bierze, przyrasta spółdziedzicom. Oprócz wzmiankowanych dwóch przypadków , zapis nieprzyjęty pozostaje w spadku.

Prawo dziedzica, kiedy ciężary wyczerpują majątek spadkowy,


§ 690. Jeżeli zapisy wyczerpnęły całe dziedzictwo, natenczas dziedzic może tylko żądać powrócenia wydatków dla dobra masy spadkowej przez siebie wyłożonych, tudzież odpowiedniego swoim staraniom wynagrodzenia. Jeżeli sam nie chce zarządzać spadkiem, żądać powinien ustanowienia kuratora.
§ 691. Jeżeli nie wszyscy zapisobiercy z majątku spadkobiercy zaspokojenie otrzymać mogą, natenczas zapis utrzymania przed wszystkiemi zaspokojonym być winien, i utrzymanie należy się zapisobiercy od dnia otwarcia się spadku.

lub nawet go przewyższają.


§ 692. Jeżeli spadek nie wystarcza na zapłacenie długów, innych obowiązkowych wydatków i na zaspokojenie wszystkich zapisów, natenczas zapisy ulegają stosunkowemu zmniejszeniu. Dla czego, dopóki takie niebezpieczeństwo zachodzi, dziedzic, nie jest obowiązanym płacić zapisów bez zabezpieczenia.
§ 693. Gdyby zaś zapisobiercy odebrali już poprzednio zapisy, ilość zmniejszenia oznaczoną będzie według wartości, jaką miał zapis w czasie odebrania onego i podług pożytków z niego otrzymanych. Wolno jest jednak zawsze zapisobiercy, nawet po odebraniu zapisu zwrócić takowy do spadku, lub wzmiankowaną wyżej wartość i otrzymane z niego pożytki, jeżeli nie chce przykładać się do płacenia długów; pod względem ulepszeń lub pogorszeń uważanym będzie jako posiadacz w dobrej wierze.

O składkach ustawą na publiczne zakłady przepisanych.


§ 694. Składki politycznemi rozporządzeniami na wsparcie ubogich, na domy inwalidów i szpitale, tudzież na szkoły publiczne postanowione, a które spadkodawca w testamencie zapisał, nie mają być uważane za zapisy; są one daniną publiczną; nawet przez ustawniczych dziedziców opłacone, i nie według zasad prawa prywatnego, lecz według politycznych rozporządzeń oceniane być winny.

ROZDZIAŁ DWUNASTY.

O ograniczeniu i zniesieniu rozporządzeń ostatniej woli.

Prawo spadkodawcy ograniczenia lub zniesienia ostatniej woli swojej.


§ 695. Spadkodawca, może ograniczyć rozporządzenie swoje przez dodanie warunku; zakreślenie czasu; przez danie zlecenia lub przez oświadczenie zamiaru swego. Może także testament swój lub kodycyl zmienić, albo znieść.

Rodzaje ograniczenia ostatniej woli:

1. Warunek.
§ 696. Warunkiem jest wypadek, od którego prawo jakie jest zawisłem. Warunek jest albo twierdzący, albo przeczący, według tego, jak się odnosi do nastąpienia lub nienastąpienia wypadku. Jest dalej zawieszającym, kiedy zapisane prawo zawieszonem jest do wykonania warunku; lub rozwiązującym, kiedy zapisane prawo niknie za jego nadejściem.

Przepisy:

a) co do niezrozumiałych;
§ 697. Warunki zupełnie niezrozumiałe uważane być powinny, jak gdyby nigdy nie były dołożone.

b) do wykonania niepodobnych lub zabronionych;


§ 698. Rozporządzenie ostatniej woli jest nieważnym, gdy przez nie nadanem było prawo zawisłe od warunku zawieszającego do wykonania niepodobnego; chociażby wykonanie warunku później dopiero stało się niepodobnem i to spadkodawcy było wiadomem. Warunek rozwiązujący, do wykonania niepodobny, uważa się, jak gdyby go nie było. Wszystko to stosuje się także do warunków zabronionych.

c) podobnych do wykonania i dozwolonych warunków;


§ 699. Jeżeli warunek jest do wykonania podobny i dozwolony, natenczas prawo od warunku tego zawisłe tylko przez zupełne dopełnienie onegoż nabytem być może; bez względu na to, czyli warunek zależy od trafu, od woli ustanowionego dziedzica, zapisobiercy lub trzeciego.

d) warunku niewchodzenia w związki małżeńskie;


§ 700. Warunek, ażeby dziedzic lub zapisobierca nie wchodził w związki małżeńskie, nawet po dojściu do pełnoletności, uważanym być powinien, jak gdyby go nie było. Jedynie osoba owdowiała, jedno lub więcej dzieci mająca, powinna warunku takiego dopełniać. Warunek aby dziedzic lub zapisobierca nie wchodził w związki małżeńskie z pewna osobą, może być ważnie zastrzeżonym.

e) gdy warunek już za życia spadkodawcy dopełnionym został.


§ 701. Jeżeli zastrzeżony w oświadczeniu ostatniej woli warunek nastąpił już za życia spadkodawcy; powtórne onego wykonanie po śmierci spadkodawcy wtenczas nastąpić powinno, gdy warunek zależy na takiej czynności dziedzica lub zapisobiercy, która przez niego powtórzoną być może.

Czy warunek rozciąga się także do osób podstawionych.


§ 702. Warunek położony dla dziedzica lub zapisobiercy, nie może być rozciąganym do podstawionych dziedziców lub zapisobierców bez wyraźnego oświadczenia spadkodawcy.

Skutek warunku do wykonania podobnego zawieszającego.


§ 703. Do nabycia spadku pod warunkiem zawieszającym zapisanego potrzeba, aby osoba mająca zapisany spadek przeżyła wykonanie warunku, i w czasie nadejścia onego zdatną była do dziedziczenia.

2. Zakreślenie czasu.


§ 704. Jeżeli jest rzeczą niepewną, czy nadejdzie lub nienadejdzie czas, od nadejścia którego spadkodawca uczynił zawisłem zapisane przez siebie prawo, ograniczenie takie uważanem będzie za warunek.
§ 705. Jeżeli czas zakreślony jest tego rodzaju, iż nadejść musi, prawo zapisane przechodzi także na dziedziców osoby zapis otrzymującej, tak jak każde inne bezwarunkowe prawo, i tylko wydanie onego odłożonem zostaje do oznaczonego terminu.
§ 706. Jeżeli było rzeczą widoczna, że czas w rozporządzeniu ostatniej woli naznaczony, nigdy przyjść nie może, oznaczenie takiego czasu uważa się tak, jak zastrzeżenie warunku do wykonania niepodobnego. W tym jedynie przypadku, gdyby spadkodawca prawdopodobnie pomylił się w obliczeniu czasu; takowy według prawdopodobnej woli spadkodawcy ustanowionym być powinien.

Stosunek prawny między osobą zapis otrzymującą, a jej następcami w razie zastrzeżenia warunku, lub zakreślenia czasu.


§ 707. Dopóki prawo dziedzica lub zapisobiercy zostaje w zawieszeniu z powodu niedopełnionego jeszcze warunku, lub nienadejścia oznaczonego czasu; dopóty w przypadku pierwszym miedzy ustawowymi a ustanowionymi dziedzicami; a w przypadku drugim między dziedzicem a zapisobiercą te same zachodzą prawa i obowiązki pod względem tymczasowego posiadania i używania spadku lub zapisu, jakie mają miejsce w podstawieniach powierzniczych.
§ 708. Kto bierze dziedzictwo lub zapis pod warunkiem przeczącym lub rozwiązującym, albo na pewny tylko czas, ten ma względem osoby, zyskującej dziedzictwo lub zapis za nadejściem warunku lub oznaczonego czasu, te same prawa i obowiązki, jakie służą dziedzicowi lub zapisobiercy względem powierzników

3. Zlecenie.


§ 709. Jeżeli spadkodawca przeznacza komu spadek pod warunkiem dopełnienia jakiego zlecenia, warunek taki uważa się za rozwiązujący, i niewypełnienie zlecenia pociąga za sobą utratę spadku.
§ 710. Jeżeli zlecenie nie może być w zupełności wypełnionem, natenczas starać się przynajmniej należy, zbliżyć się do niego jak najwięcej. A jeżeli i to nastąpić nie może ten, na kogo warunek taki jest nałożony, otrzymuje pomimo tego zapisany spadek, chybaby z woli spadkodawcy inaczej się pokazywało. Kto sam uczynił się niezdatnym do wypełnienia zlecenia, ten traci prawo do przeznaczonego mu spadku.
§ 711. Gdy spadkodawca objawił wprawdzie cel, na, jaki przeznacza spadek, lecz celu tego nie położył za obowiązek, natenczas osoba zyskująca spadek nie może być zmuszoną do użycia go na tenże cel.
§ 712. Jeżeli spadkodawca zleca swojemu dziedzicowi czynność jaką niepodobną do wykonania lub zabronioną z tem zastrzeżeniem, iż w razie niewypełnienia zlecenia, dziedzic obowiązanym będzie dać zapis trzeciemu, rozporządzenie takie jest nieważnem.

O zniesieniu rozporządzeń, mianowicie:

1) przez zrobienie innego rozporządzenia; testamentu,
§ 713. Późniejszy ważny testament znosi wcześniejszy nietylko pod względem ustanowionego dziedzica, ale nawet pod względem innych rozporządzeń, jeżeli spadkodawca nie dał wyraźnie do poznania w ostatnim testamencie, iż pierwszy ma być utrzymanym w całości lub części. Przepis ten wtenczas także znajduje zastosowanie, kiedy w późniejszym testamencie dziedzicowi tylko cześć, jaka dziedzictwa przeznaczoną będzie. Pozostała część nie przypada osobom w poprzednim testamencie ustanowionym, lecz dziedzicom ustawowym.

lub kodycylu;


§ 714. Późniejszy kodycyl, których więcej naraz być może, w tem tylko znosi wcześniejsze zapisy lub kodycyle, w czem takowe onemuż są przeciwne.
§ 715. Jeżeli nie można rozpoznać, który testament lub kodycyl jest późniejszym, natenczas obydwa są ważne, o ile jeden przy drugim utrzymać się może i, przepisy w rozdziale o spółwłasności postanowione, zastosowanie znajdują.

bez względu na uczynione wcześniej zastrzeżenie nieodmieniania


§ 716. Zastrzeżenie w testamencie lub kodycylu dołożone, że każde późniejsze rozporządzenie w powszechności, lub w szczególności takie, któremu nie towarzyszą pewne oznaki, ma być uważanem za żadne i nieważne; nie stanowi wprawdzie przeszkody, aby spadkodawca nie mógł zmienić ostatniej swojej woli; atoli, jeżeli tego ogólnego lub szczególnego zastrzeżenia nie uchyli spadkodawca wyraźnie w późniejszem rozporządzeniu, natenczas nie późniejsza lecz wcześniej oświadczona ostatnia wola za ważną miana będzie.

2) przez odwołanie;


§ 717. Jeżeli spadkodawca chce znieść swoje rozporządzenie bez zrobienia nowego, powinien odwołać takowe wyraźnie, słownie lub na piśmie, albo też akt zniszczyć.
§ 718. Odwołanie w takim tylko stanie może być ważnie uczynionem, w jakim można uczynić ostatniej woli rozporządzenie. Marnotrawca sądownie za takiego uznany, może ważnie swoję ostatnią wolę odwołać.

a) wyraźne;


§ 719. Do ważności słownego odwołania, sądowego lub zasądowego rozporządzenia ostatniej woli potrzeba tylu i takich świadków, ilu i jakich potrzeba do ważności słownego testamentu; zaś do ważności odwołania na piśmie potrzeba, aby oświadczenie przez spadkodawcę własnoręcznie napisane i podpisane, albo przynajmniej przez niego i przez świadków do pisemnego testamentu wymaganych, podpisanem było.
§ 720. Rozporządzenie spadkodawcy, przez które zabrania dziedzicowi lub zapisobiercy zaskarżenia ostatniej woli, pod zagrożeniem utraty korzyści, nie ma żadnego skutku w tym przypadku, jeżeli spór zachodzi tylko o prawdziwość lub znaczenie oświadczenia ostatniej woli.

b) dorozumiane;


§ 721. Kto w swoim testamencie lub kodycylu podpis przecina, przekreśla, lub też całą osnowę wymazuje, ten niszczy testament lub kodycyl. Zniszczenie jednego tylko aktu z pomiędzy kilku równobrzmiących, nie może być uważanem za odwołanie.
§ 722. Jeżeli wzmiankowane uszkodzenia aktu są tylko przypadkowe, albo też akt zaginął; natenczas rozporządzenie ostatniej woli nie traci swojej mocy, byleby tylko przypadek w sposobie przez ustawę sadową przepisanym, a osnowa aktu w sposobie tym dowiedzionemi były, w jakim słowne rozporządzenie ostatniej woli dowiedzionem być powinno.
§ 723. Jeżeli spadkodawca zniszczył późniejsze rozporządzenie, a wcześniejsze pisemne rozporządzenie bez naruszenia zostawił, natenczas to wcześniejsze rozporządzenie odzyskuje moc swoję. Wcześniejsze słowne rozporządzenie nie odzyskuje przez to swojej mocy.

lub c) domniemane;


§ 724. Zapis uważa się za odwołany, gdy spadkodawca zapisanej wierzytelności dochodził i takową odebrał; gdy rzecz komu zapisaną pozbył i na powrót onejże nie nabył; albo gdy ją w tym sposobie na inną przeistoczył, że rzecz straciła przez to poprzedni swój kształt i nazwisko.
§ 725. Jeżeli zaś dłużnik zaspokoił dług dobrowolnie, jeżeli przedaż zapisu nastąpiła w skutek sądowego nakazu, jeżeli rzecz bez zezwolenia spadkodawcy przeistoczona została , natenczas utrzymuje się zapis.

3) przez zrzeczenie się ze strony dziedziców.


§ 726. Jeżeli ani ustanowiony, ani podstawiony dziedzic nie chce lub nie może przyjąć dziedzictwa; takowe spada na ustawowych dziedziców. Ci jednak dziedzice obowiązani są wykonać inne rozporządzenia spadkodawcy. Jeżeli ci także zrzekają się dziedzictwa, natenczas zapisobiercy w stosunku do ich zapisów za dziedziców uważani będą.

ROZDZIAŁ TRZYNASTY.

O ustawowym porządku dziedziczenia.

Przypadki dziedziczenia ustawowego.


§ 727. Ustawowy porządek dziedziczenia w całości lub części ma miejsce wtenczas, gdy zmarły niezostawił ważnego rozporządzenia ostatniej woli; gdy w niem nie całym swoim majątkiem rozporządził; gdy nie miał należytego względu na osoby, którym stosownie do przepisów ustawy część dziedzictwa powinien był zostawić; lub gdy ustanowieni dziedzice nie chcą albo nie mogą przyjąć dziedzictwa.
§ 728. W braku ważnego rozporządzenia ostatniej woli cały spadek przechodzi na dziedziców ustawowych. Jeżeli zaś znajduje się ważne rozporządzenie ostatniej woli, natenczas należy im się ta cześć spadku, która nikomu nie jest zapisaną.

Przepis na przypadek naruszenia zachowku


§ 729. Jeżeli osoba, której spadkodawca stosownie do ustawy część spadku zostawić był powinien, pokrzywdzona jest rozporządzeniem ostatniej woli; natenczas może odwołując się do przepisu ustawy, żądać sądownie części dziedzictwa, jaka się jej według następującego rozdziału należy.

Dziedzice ustawowy:

I. Krewni z pochodzenia małżeńskiego
§ 730. Ustawowymi dziedzicami są naprzód ci, którzy, pochodząc z małżeństwa, w najbliższej liniji spokrewnionymi są ze spadkodawcą. Linije pokrewieństwu oznaczają się następnie:

Linije krewnych do dziedziczenia zdatnych.


§ 731. Do pierwszej liniji należą ci, którzy poniżej spadkodawcy z nim jako z swym szczepem są połączeni, to jest: dzieci jego i ich potomkowie.
Do drugiej liniji należą ojciec i matka spadkodawcy wraz z tymi, którzy z nim poniżej ojca i matki są połączeni, to jest: jego rodzeństwo i potomkowie rodzeństwa.
Do trzeciej liniji należą dziad i babka wraz z rodzeństwem rodziców i jego potomkami.
Do czwartej liniji należą pierwsi pradziadowie i prababki spadkodawcy z ich potomkami.
Do piątej liniji należą drudzy pradziadowie i prababki spadkodawcy, wraz z tymi, którzy od nich pochodzą.
Do szóstej liniji należą trzeci pradziadowie i prababki spadkodawcy, wraz z tymi, którzy od nich pochodzą.

Pierwsza linija: dzieci.


§ 732. Gdy spadkodawca zostawił dzieci prawe w pierwszym stopniu, natenczas spada na nich całe dziedzictwo bez względu na to, czy są płci męzkiej lub żeńskiej, czyli się urodziły za życia spadkodawcy lub po jego śmierci. Jeżeli jest więcej dzieci, spadek dzieli się na tyle równych części, ile ich jest. Wnuki żyjących jeszcze dzieci i prawnuki żyjących jeszcze wnuków nie przychodzą do spadku.
§ 733. Jeżeli dziecię spadkodawcy umarło przed nim, zostawiwszy jednego lub więcej wnuków, natenczas część, któraby przypadła była zmarłemu dziecięciu, spada albo w całości na pozostawionego wnuka, jeżeli sam tylko jest, albo na wszystkich w równych częściach, gdy ich jest więcej. Jeżeli podobnie z pomiędzy tych wnuków jeden umarł, pozostawiwszy prawnuków; naówczas część zmarłego wnuka także podziela się równo między prawnuki. Według tego samego przepisu odbywa się stosunkowy podział, jeżeli dalsi jeszcze znajdują się potomkowie spadkodawcy.
§ 734. Tym samym sposobem podziela się dziedzictwo nietylko wtenczas, kiedy wnuki zmarłych dzieci przychodzą do spadku z żyjącemi jeszcze dziećmi, lub odleglejsi potomkowie z bliższymi potomkami spadkodawcy; lecz i wtenczas także, kiedy dziedzictwo ma być dzielonem tylko między wnuków po różnych dzieciach, lub miedzy prawnuków po różnych wnukach pozostałych. Dla tego wnuki po każdem dziecięciu, jako też prawnuki po każdym wnuku pozostałe, nie mogą nigdy, bez względu na ich liczbę, ani mniej ani więcej otrzymać w spadku, tylko tyle, ileby otrzymało było zmarłe dziecię lub zmarły wnuk, gdyby byli żyli.

Druga linija: rodzice i ich potomkowie.


§ 735. Jeżeli spadkodawca nie zostawił żadnych potomków, naówczas dziedzictwo przechodzi na krewnych drugiej liniji, to jest: na jego rodziców i ich potomków. Jeżeli obydwoje rodzice są przy życiu, na nich przypada całe dziedzictwo w równych częściach. Jeżeli jedno z nich umarło, natenczas pozostałe po nich dzieci lub potomkowie, wchodzą w jego prawa, i połowa na zmarłego przypadająca dzieli się między nich według tych zasad, jakie co do podziału dziedzictwa między dzieci i dalszych potomków spadkodawcy w §§ 732-734 są podane.
§ 736. Jeżeli oboje rodzice spadkodawcy umarli, natenczas połowa dziedzictwa, któraby przypadła na ojca, podziela się według §§ 732-734 między jego pozostałe dzieci i ich potomków; a druga połowa przypadająca na matkę, między jej dzieci i ich potomków. Jeżeli rodzice pozostawiają same tylko spólnie spłodzone dzieci lub ich potomków, natenczas obiedwie połowy dzielą się między nie w równych częściach. Jeżeli jednak prócz takich dzieci są jeszcze inne, które tylko z ojca lub z matki, lub z ojca i matki lecz w różnych małżeństwach są zrodzone, natenczas dzieci z jednego ojca i matki, lub ich potomkowie otrzymują tak z ojczystej jako też macierzystej połowy część im należącą, równą z rodzeństwem z jednego ojca lub z jednej matki pochodzącem.
§ 737. Jeżeli jedno ze zmarłych rodziców spadkodawcy nie zostawiło ani dzieci ani potomków, naówczas całe dziedzictwo spada na drugie z rodziców przy życiu pozostałe. Jeżeli i drugie z rodziców także już nie żyje, całe dziedzictwo dzieli się między jego dzieci i potomków według podanych wyżej zasad.

Trzecia linija: dziad i babka, tudzież ich potomkowie.


§ 738. Jeżeli rodzice spadkodawcy umarli bezpotomnie; natenczas dziedzictwo przechodzi na trzecią liniję, to jest: na dziada i babkę spadkodawcy i na ich potomstwo. W przypadku tym dziedzictwo dzieli się na dwie równe części. Jedna połowa należy do rodziców ojca i ich potomków, druga do rodziców matki i ich potomków.
§ 739. Każda z tych połów podziela się w równych częściach między żyjących dziada i babkę jednej strony i między dziada i babkę drugiej strony. Jeżeli jedno z pomiędzy dziadów lub babek, albo też oboje z jednej lub drugiej strony pomarli, natenczas połowa tej stronie przypadająca dzieli się między dzieci i potomków tegoż dziada i babki podług tych prawideł, podług których podzielone być winno całe dziedzictwo w drugiej liniji, między dzieci i potomków rodziców spadkodawcy.
§ 740. Jeżeli dziad i babka ze strony ojczystej lub macierzystej umarli, nie zostawiwszy potomków, natenczas całe dziedzictwo przechodzi na żyjącego jeszcze z liniji ojczystej lub macierzystej dziada i babkę, lub po ich śmierci na pozostałe po nich dzieci i potomków.

Czwarta linija: pierwsi pradziadowie i prababki, tudzież ich potomkowie.


§ 741. Po zupełnem wygaśnieniu trzeciej liniji, kolej ustawowego dziedziczenia przechodzi na czwartą liniję. Do tej liniji należą rodzice ojczystego dziada i ich potomkowie; rodzice ojczystej babki i ich potomkowie; rodzice macierzystego dziada z ich potomkami; i rodzice macierzystej babki z ich potomkami.
§ 742. Jeżeli są krewni z tych wszystkich czterech szczepów, natenczas dziedzictwo podziela się między nich na cztery równe części, a znowu każda część między osoby do każdego szczepu należące, według tych prawideł, według których stosownie do ustawy ma miejsce podział całego dziedzictwa między rodziców spadkodawcy i ich potomków.
§ 743. Gdy który z pomiędzy czterech szczepów do tej liniji należących już wygasł, naówczas część jego nie spada na wszystkie trzy pozostałe szczepy, lecz jeżeli wygasły szczep jest ze strony ojczystej, połowa dziedzictwa przechodzi na drugi szczep tejże strony; podobnie, jeżeli wygasły szczep jest ze strony macierzystej, połowa dziedzictwa przechodzi na drugi szczep tej samej strony. Jeżeli zaś obydwa szczepy ze strony ojczystej lub macierzystej wygasły, natenczas całe dziedzictwo spada na dwa szczepy z drugiej strony lub na jeden z nich jeszcze pozostały, jeżeli już drugi pierwej wygasł.

Piąta linija: drudzy pradziadowie i prababki, tudzież ich potomkowie.


§ 744. Gdy z pomiędzy krewnych czwartej liniji, żaden już nie żyje, natenczas dziedzictwo przechodzi na piątą liniję, to jest: na drugich pradziadów i prababki spadkodawcy tudzież na ich potomków. Do tej liniji należą: szczep dziada i babki ojczystych dziada ojczystego; szczep dziada i babki macierzystych dziada ojczystego; szczep dziada i babki ojczystych babki ojczystej; szczep dziada i babki macierzystych babki ojczystej; szczep dziada i babki ojczystych dziada macierzystego; szczep dziada i babki macierzystych dziada macierzystego; szczep dziada i babki ojczystych babki macierzystej; nakoniec szczep dziada i babki macierzystych, babki macierzystej.
§ 745. Każdy z tych ośmiu szczepów ma równe prawo do dziedzictwa z innemi siedmioma szczepami, i jeżeli znajdują się krewni z każdego szczepu, wtenczas dziedzictwo podziela się między nich na ośm równych części, a każda część znowu podziela się między osoby do każdego ze szczepów należące, według porządku co do poprzednich linij przepisanego.
§ 746. Gdy jeden z pomiędzy tych ośmiu szczepów wygasł, natenczas to, coby było przypadło na dziada i babkę ojczystych dziada lub babki; przechodzi na szczep dziada i babki macierzystych tego samego dziada lub babki; a to, coby się było należało dziadowi i babce macierzystym dziada lub babki, przechodzi na szczep dziada i babki ojczystych tego samego dziada lub babki.
§ 747. Jeżeli obydwa szczepy dziada lub babki wygasły, natenczas części przypadające stronie ojczystej spadkodawcy, zostają przy innych znajdujących się jeszcze szczepach tejże strony ojczystej; a części należące do strony macierzystej spadkodawcy, zostają, przy innych znajdujących się jeszcze szczepach strony macierzystej. Jeżeli zaś ze wszystkich czterech szczepów ze strony ojczystej, albo ze wszystkich czterech szczepów ze strony macierzystej żaden nie znajduje się już krewny; natenczas całe dziedzictwo przechodzi na znajdujące się szczepy drugiej strony.

Szósta linija: trzeci pradziadowie i prababy, tudzież ich potomstwo.


§ 748. Gdy nakoniec i piąta linija zupełnie wygasła, natenczas kolej ustawowego dziedziczenia przechodzi na szóstą liniję, to jest: na trzecich pradziadów i prababy spadkodawcy, tudzież na ich potomków. Do tej liniji należy szesnaście szczepów, mianowicie: szczepy tych rodziców, z których przodkowie piątej liniji pochodzą. Jeżeli w każdym z pomiędzy tych szczepów są krewni przy życiu, natenczas dziedzictwo dzieli się na szesnaście równych części; części każdego szczepu dzieła się znowu między krewnych do niego należących, podług prawideł poprzednio przepisanych.
§ 749. Jeżeli w którym z tych szczepów nie ma już żadnego krewnego przy życiu, części ich przechodzą na te szczepy, które z wygasłemi stosownie do przepisów §§ 743 i 746 najbliżej sa, połączonemi. Jeżeli krewni pozostali w jednym tylko szczepie, na nich przypada całe dziedzictwo.



1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   20


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna