Powszechna Księga Ustaw Cywilnych allgemeines bürgerliches gesetzbuch patent cesarski z dnia 1 czerwca 1811 r. WstęP. O ustawach cywilnych w ogólności Pojęcie prawa cywilnego



Pobieranie 1.24 Mb.
Strona11/20
Data29.04.2016
Rozmiar1.24 Mb.
1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   20
§ 750. Gdy kto spokrewnionym jest ze spadkodawca, więcej aniżeli z jednej strony, natenczas używa takiego prawa dziedziczenia z każdej strony, jakie mu się należy jako krewnemu z tejże strony, w szczególności uważanemu.

Wyłączenie odleglejszych krewnych.


§ 751. Do tych tylko sześciu linij pokrewieństwa z małżeństwa wynikającego, rozciąga się prawo dziedziczenia majątku wolno-dziedzicznego. Odleglejsi krewni spadkodawcy wyłączeni są od ustawowego dziedziczenia.

II. Prawo ustawowego dziedziczenia dzieci uprawnionych.


§ 752. Dzieci niezrodzone w małżeństwie a przez następne małżeństwo ich rodziców uprawnione; tudzież te, którym pomimo że zachodziła przeszkoda do małżeństwa ich rodziców, służy szczególne dobrodziejstwo § 160; używają także pod względem ustawowego dziedziczenia tych samych praw co dzieci prawe, z ograniczeniami w tym samym § 160 i w § 161 postanowionemi.
§ 753. Dziecię naturalne przez łaskę Monarchy uprawnione wtenczas tylko ma prawo dziedziczenia ustawowego do ojczystego spadku; jeżeli uprawnienie nastąpiło na żądanie ojca w tym celu aby do majątku wolno dziedzicznego równych praw z dziećmi prawemi używać mogło.

III. Dzieci naturalnych.


§ 754. Pod względem ustawowego dziedziczenia macierzystego majątku wolno-dziedzicznego, służą dzieciom naturalnym równe prawa, z dziećmi prawemi. Do spadku po ojcu i krewnych ojczystych, tudzież po rodzicach, dziadach i babkach i innych krewnych matki, dzieci naturalne nie mają żadnego prawa przy ustawowem dziedziczeniu.

IV. Dzieci przysposobionych.


§ 755. Dzieci przysposobione mają równe prawo z dziećmi prawemi do spadku przy ustawowem dziedziczeniu wolno-dziedzicznego majątku tej osoby, która je przysposobiła. Do spadku po krewnych tejże osoby lub po małżonku, który nie zezwolił na przysposobienie, nie mają żadnego prawa; lecz zachowują prawo do ustawowego dziedziczenia majątku ich naturalnych rodziców i krewnych.

V. Prawo dziedziczenia rodziców ze względu na dzieci w §§ 752-754 wzmiankowane.


§ 756. Rodzice mają nawzajem takie prawo do spadku po ich dzieciach przez nie lub przez łaskę Monarchy uprawnionych, jakie służy tymże dzieciom do spadku po ich rodzicach (§§ 752-754). Do spadku po dziecięciu naturalnem nieuprawnionem, matce tylko służy prawo dziedziczenia; ojciec, wszyscy dziadowie i babki, tudzież inni krewni dziecięcia są, wyłączeni od dziedziczenia po nim. Rodzicom przysposobionym żadne także nie służy prawo dziedziczenia ustawowego po dziecięciu przysposobionym; spadek po niem przechodzi według ustawowego porządku dziedziczenia na jego krewnych.

VI. Prawo ustawowego dziedziczenia przez małżonka.


§ 757. Małżonkowi spadkodawcy przy życiu pozostałemu, bez względu czyli swój własny majątek posiada lub przeciwnie, należy się równa część dziedzictwa z każdem dziecięciem, jeżeli jest ich troje lub więcej; jeżeli zaś mniej jest dzieci niż troje, natenczas należy mu się czwarta część spadku do dożywotniego używania, a własność tej części zostaje przy dzieciach.
§ 758. Jeżeli nie ma dzieci, lecz znajduje się inny jaki krewny, któremu służy prawo ustawowego dziedziczenia; natenczas pozostały przy życiu małżonek otrzymuje czwarta część spadku na nieograniczoną własność. W tym jednak przypadku jak równie w przypadku poprzedniego § 757, policzonem być winno na część dziedzictwa to wszystko, co tylko albo z kontraktów małżeńskich, z umowy dziedziczenia lub z rozporządzenia ostatniej woli zyskuje pozostały przy życiu małżonek z majątku drugiego małżonka.
§ 759. Gdy zaś nie znajduje się ani żaden krewny spadkodawcy w sześciu linijach wyżej wymienionych, ani inny z powołanych w §§ 752-756 dziedziców, natenczas całe dziedzictwo należy do małżonka. Jednak małżonek z własnej winy rozdzielony nie ma żadnego prawa do dziedzictwa, ani jego części po drugim małżonku.

Spadek bezdziedziczny.


§ 760. Jeżeli już małżonek także nie żyje, natenczas biorą spadek, jako dobro bezdziedziczne, albo skarb, albo też te osoby, które stosownie do rozporządzeń politycznych do brania dóbr bezdziedzicznych maja prawo.

Wyjątki od ogólnych przepisów co do ustawowego dziedziczenia.


§ 761. Wyjątki od przepisów w rozdziale tym pod względem ustawowego dziedziczenia podanych, odnoszące się do gruntów chłopskich i spadków po osobach duchownych, obejmują ustawy polityczne.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY.

O zachowku i policzeniu na zachowek lub część dziedzictwa.

Którym osobom jako dziedzicom koniecznym należy się zachowek.


§ 762. Osobami, dla których spadkodawca w rozporządzeniu ostatniej woli część spadku pozostawić jest obowiązanym, są jego dzieci; a w braku tychże, jego rodzice.
§ 763. Do dzieci liczą się według ogólnego prawidła (§ 42) także wnuki i prawnuki, a do rodziców wszyscy dziadowie i babki. Płeć męzka lub żeńska, ród prawy lub nieprawy żadnej pod tym względem nie stanowi różnicy, jeżeli tylko osobom tym służyłoby prawo i kolej ustawowego dziedziczenia.
§ 764. Część dziedzictwa, której osoby wzmiankowane domagać się mają prawo, nazywa się zachowkiem; a oni sami ze względu na takowy nazywają się dziedzicami koniecznymi.

Ilość zachowku


§ 765. Ustawa przeznacza każdemu dziecięciu jako zachowek połowę tego, coby mu według ustawowego dziedziczenia przypadało.
§ 766. W liniji wstępnej, należy się każdemu koniecznemu dziedzicowi jako zachowek trzecia cześć tego, coby według ustawowego dziedziczenia otrzymał.

i jakie co do niego zachodzą warunki.


§ 767. Kto zrzekł się prawa dziedziczenia; kto od niego stosownie do zawartych w rozdziale ósmym przepisów jest wyłączonym; albo przez spadkodawcę prawnie jest wydziedziczonym, ten nie ma prawa do zachowku i przy obliczeniu takowego uważa się tak, jak gdyby go nie było.

Warunki prawnego wydziedziczenia.


§ 768. Dziecię może być wydziedziczonem :
1) gdy odpada od wiary chrześcijańskiej;
2) gdy spadkodawcę w niedostatku znajdującego się zostawia bez pomocy;
3) gdy z powodu zbrodni skazanem jest na dożywotnie lub dwudziestoletnie więzienie;
4) gdy ciągle prowadzi życie przeciwne publicznej obyczajności.
§ 769. Z tych samych przyczyn mogą być także rodzice wyłączeni od zachowku, a prócz tego wtenczas jeszcze, kiedy zaniedbali zupełnie wychowania dziecięcia.
§ 770. W ogólności może także być przez rozporządzenie ostatniej woli odjęty zachowek dziedzicom koniecznym, z powodu takich czynów, dla których dziedzic stosownie do §§ 540-542 staje się niegodnym dziedziczenia.
§ 771. Przyczyna wydziedziczenia bez względu na to, czy jest wyrażoną lub niewyrażoną przez spadkodawcę powinna być zawsze przez dziedzica dowiedzioną i wynikać z wyrazów tudzież ducha ustawy.
§ 772. Wydziedziczenie tylko przez wyraźne w sposobie przez ustawę przepisanym uczynione odwołanie, zniesionem być może.
§ 773. Gdy z powodu, że dziedzic konieczny jest bardzo zadłużonym lub marnotrawnym, zachodzi obawa, że należący mu się zachowek nie dostanie się jego dzieciom zupełnie lub w części, natenczas może mu spadkodawca odebrać zachowek w tym tylko sposobie, iżby się dostał dzieciom tegoż dziedzica koniecznego.

Jak ma być zostawiony zachowek?


§ 774. Zachowek zostawionym być może albo jako część spadku, albo jako zapis, a nawet bez wyraźnego nazwania, że to jest zachowek. Powinien być jednak zostawionym dziedzicowi koniecznemu zupełnie wolny. Jakikolwiek warunek ograniczający zachowek, lub obciążenie onego, jest nieważnem. Jeżeli dziedzic konieczny ma zapisana większa część dziedzictwa nad zachowek, natenczas warunek lub obciążenie, jedynie do tego co przewyższa zachowek, odnosić się może.

Środki prawne dla dziedzica koniecznego:

a) w razie bezprawnego wydziedziczenia lub ukrzywdzenia w zachowku;
§ 775. Dziedzic konieczny, który został wydziedziczonym, pomimo, że nie zachodzą, warunki w §§ 768-773 przepisane; albo ten, który nie otrzymał czystego całkowitego zachowku, może domagać się w pierwszym razie całkowitego zachowku, w drugim uzupełnienia onegoż.

b) w razie zupełnego pominięcia.


§ 776. Gdy spadkodawca z pomiędzy więcej dzieci, o których miał wiadomość, pominął jedno zupełnie milczeniem, natenczas dziecię to także tylko zachowku domagać się może.
§ 777. Jeżeli jednak z zachodzących okoliczności dowiedzionem być może, że spadkodawca dla tego tylko pominął jedno z dzieci, ponieważ nie wiedział, że takowe istnieje; w takim przypadku dziecię pominięte nie jest obowiązanem poprzestawać na zachowku; lecz może żądać albo części spadku takiej, jaka przypada dla dziedzica koniecznego najmniej obdarzonego; albo też równej części z innymi, jeżeli jeden jeszcze tylko dziedzic konieczny ustanowiony jest dziedzicem, lub jeżeli jest ich więcej i wszyscy równe maja, wyznaczone części.
§ 778. Jeżeli spadkodawca zostawia jednego tylko dziedzica koniecznego i o nim z pomyłki wyżej wzmiankowanej nie wspomina; albo jeżeli przybywa bezdzietnemu spadkodawcy dziedzic konieczny już po zrobieniu rozporządzenia ostatniej woli, dla którego żadne rozporządzenie nie jest uczynionem; natenczas tylko zapisy na rzecz publicznych zakładów, na wynagrodzenie świadczonych usług lub w celach pobożnych uczynione, w ilości czwartej części czystego spadku nie przechodzącej stosunkowo zaspokojonemi będą; wszystkie zaś inne rozporządzenia ostatniej woli bez skutku pozostaną. Rozporządzenia te odzyskują napowrót moc swoja, gdy dziedzic konieczny umrze przed spadkodawcą.
§ 779. Gdy dziecię umiera przed spadkodawca zostawując potomków, którzy są pominięci, natenczas ci potomkowie ze względu na prawo dziedziczenia, wchodzą w miejsce dziecięcia zmarłego.
§ 780. Potomkowie dziecięcia w rozporządzeniu ostatniej woli wyraźnie wydziedziczonego, lecz przed spadkodawcą zmarłego, mają jedynie prawo żądać zachowku.
§ 781. Jeżeli dziedzic konieczny, z liniji wstępnej pominiętym zostanie, natenczas zawsze zachowku tylko żądać może.
§ 782. Gdy dziedzic udowodnić potrafi, że pominięty dziedzic konieczny stał się winnym której z przyczyn wydziedziczenia w §§ 768-770 wyrażonych, natenczas pominięcie to uważanem będzie za domniemane prawne wydziedziczenie.

Kto jest obowiązanym przykładać się do płacenia zachowku?


§ 783. We wszystkich przypadkach, gdy zachowek czyli część dziedzictwa należąca się dziedzicowi koniecznemu, albo wcale nie, albo niezupełnie jest oznaczona; obowiązani są ustanowieni dziedzice tudzież zapisobiercy, przykładać się stosunkowo do zupełnego uiszczenia onegoż.

Sposób oznaczenia i obliczenia zachowku.


§ 784. Aby zachowek dokładnie oznaczyć można, potrzeba dokładnie spisać i należycie oszacować wszystkie do spadku należące ruchomości i nieruchomości, wszystkie prawa i wierzytelności, które spadkodawca swoim następcom w spadku mógł przekazać, a nawet to wszystko, co dziedzic lub zapisobierca jest dłużnym, do spadku. Dziedzicom koniecznym wolno jest znajdować się i czynić swoje uwagi przy oszacowaniu. Sprzedaży przez licytacyję rzeczy do spadku należących, w celu wykrycia prawdziwej ich wartości, domagać się nie mogą.
§ 785. Długi i inne ciężary, które się już za życia spadkodawcy na majątku znajdowały, powinny być ze spadku strącone.
§ 786. Zachowek obliczonym będzie bez względu na zapisy i inne z rozporządzenia ostatniej woli wynikające ciężary. Dopóki rzeczywisty podział (Zutheilung) nie nastąpi, spadek pod względem zysku i straty uważanym być ma miedzy głównymi i koniecznymi dziedzicami, za dobro stosunkowo spólne.

Policzenie na zachowek;


§ 787. Co tylko konieczni dziedzice otrzymują rzeczywiście ze spadku przez zapis lub inne rozporządzenie spadkodawcy, to wszystko przy oznaczeniu dla nich zachowku policzonem być winno.
§ 788. Co spadkodawca dał za życia córce swojej lub wnuczce na posag, synowi lub wnukowi na wyprawę, albo wprost na objęcie urzędu lub rozpoczęcie jakiegokolwiek zatrudnienia; lub też cokolwiek na zaspokojenie długów wieloletniego dziecięcia obrócił; to wszystko na zachowek policzonym być winno.
§ 789. Zaliczenie wstępnym uczynione, wtenczas tylko może być na zachowek onymże przypadający policzonem, kiedy nie było czynionem z samej tylko szczodrobliwości, lub też jako wsparcie z przepisu ustawy należące się.

lub na część dziedzictwa przy ustawowem dziedziczeniu.


§ 790. Jeżeli dzieci przychodzą do spadku z rozporządzenia ostatniej woli, policzenie na część dziedzictwa wtenczas tylko ma miejsce, kiedy takowe spadkodawca wyraźnie rozporządził. Przeciwnie, przy dziedziczeniu ustawowem, powinno być dziecięciu policzonem to wszystko, co tylko od spadkodawcy za jego życia w celach wyżej wzmiankowanych (§ 788) otrzymało. Wnukowi policzą się na jego część dziedzictwa nietylko to, co sam bezpośrednio otrzymał, ale i to, co otrzymali jego rodzice, w których miejsce on wstępuje.
§ 791. To wszystko, cokolwiek rodzice oprócz wymienionych przypadków, dali dziecięciu, uważa się za darowiznę i nie wchodzi w policzenie, jeżeli rodzice nie zastrzegli sobie wyraźnie zwrotu.
§ 792. Rodzice przy ustawowem dziedziczeniu także, mogą wyraźnie uwolnić dziecię od policzenia. Gdyby jednak potrzebne wychowanie i opatrzenie innych dzieci ani z ich własnego majątku, ani z majątku rodziców opędzonem być nie mogło; natenczas powinno być dziecięciu to, co w celach w § 788 wyrażonych naprzód otrzymało, o tyle na część jego policzone, ile potrzeba na wychowanie i utrzymanie rodzeństwa.
§ 793. Policzenie tego na część dziedzictwa, co się naprzód otrzymało, tym sposobem następuje, że każde dziecię otrzymuje jeszcze przed działem taką samą kwotę. Jeżeli spadek nie wystarcza na to, natenczas dziecię wcześniej obdarowane nie może wprawdzie upominać się o część dziedzictwa, lecz też do żadnego zwrotu nie jest obowiązanem.
§ 794. Jeżeli to co dziecię dostało, nie składało się z gotowych pieniędzy, lecz z ruchomości lub nieruchomości, natenczas przy każdem policzeniu, wartość nieruchomości oznacza się ze względem na czas ich odebrania ; wartość zaś ruchomości, ze względem na czas otwarcia się spadku.

Prawo dziedzica koniecznego do potrzebnego;


§ 795. Dla takiego dziedzica, który nawet od brania zachowku prawnie jest wyłączonym, potrzebne utrzymanie zawsze oznaczonem być winno.

a małżonka do przyzwoitego utrzymania.


§ 796. Małżonek nie ma wprawdzie żadnego prawa do zachowku; atoli jeżeli na przypadek przeżycia żadne zaopatrzenie umówionem nie było, i dopóki nie wnijdzie w powtórne związki małżeńskie, należy mu się przyzwoite utrzymanie, którego mu nie dostaje. Małżonek z własnej winy rozdzielony, nie ma do tego utrzymania żadnego prawa.

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY.

O objęciu dziedzictwa w posiadanie.

Warunki do prawnego objęcia dziedzictwa w posiadanie.


§ 797. Nikt nie może samowładnie brać w posiadanie dziedzictwa. Prawo dziedziczenia sądownie rozpoznanem i przyznanie spadku, to jest oddanie onegoż w prawne posiadanie, od sądu uzyskane być winno.
§ 798. Przepisy osobne o sądowem postępowaniu wskazują, kiedy sąd po nastąpionej śmierci jakiej osoby z urzędu ma działać, i jakie termina i środki ostrożności w odbywaniu tych czynności zachowane być powinny, Niniejsza ustawa obejmuje tylko przepisy pod tym względem, co powinien czynić dziedzic, lub ten, który ma jakie prawo do spadku, aby otrzymał posiadanie tego, co mu się należy.

Wykazanie tytułu prawnego;

oświadczenie.
§ 799. Kto chce objąć dziedzictwo w posiadanie, ten powinien wykazać przed sądem tytuł prawny, to jest, czyli mu takowe należy się z rozporządzenia ostatniej woli; z umowy dziedziczenia ważnie zawartej, lub też z ustawy; tudzież oświadczyć, że przyjmuje dziedzictwo.
§ 800. Przyjęcie dziedzictwa czyli oświadczenie się za dziedzica, powinno także obejmować w sobie wyrażenie, czyli takowe następuje bezwarunkowo,czyli też z warunkiem prawnego dobrodziejstwa inwentarza.

Skutek bezwarunkowego,


§ 801. Bezwarunkowe przyjęcie spadku ten ma skutek, że dziedzic odpowiedzialnym jest wszystkim wierzycielom spadkodawcy za ich wierzytelności, i wszystkim zapisobiercom za ich zapisy, chociażby spadek nie wystarczał na ich pokrycie.

i warunkowego oświadczenia.


§ 802. Jeżeli dziedzictwo przyjętem zostało z warunkiem prawnego dobrodziejstwa inwentarza; natenczas sąd obowiązanym jest kazać bezzwłocznie spisać inwentarz na koszt spadku. Dziedzic taki odpowiedzialnym jest wierzycielom i zapisobiercom o tyle tylko, o ile spadek wystarcza na zaspokojenie ich i jego własnych należytości, które mu się oprócz prawa dziedziczenia należą.

Uprawnienie do warunkowego lub bezwarunkowego przyjęcia, albo zrzeczenia się dziedzictwa.


§ 803. Spadkodawca nie może wzbraniać dziedzicowi zastrzeżenia tego prawnego dobrodziejstwa, ani też spisania inwentarza. Zrzeczenie się tego dobrodziejstwa nawet w umowie dziedziczenia miedzy małżonkami uczynione, nie ma żadnego skutku.
§ 804. Spisania inwentarza ten także żądać może, komu się należy zachowek.
§ 805. Kto sam może wykonywać swoje prawa, temu jest także wolno przyjąć dziedzictwo bezwarunkowo albo z wzmiankowanem wyżej dobrodziejstwem prawa, albo też zrzec się onego. Opiekunowie i kuratorowie zachować powinni przepisy na właściwem miejscu podane.
§ 806. Dziedzic nie może odwołać uczynionego sądownie oświadczenia się za dziedzica, ani też zmieniać bezwarunkowego, i zastrzegać sobie prawne dobrodziejstwo inwentarza.
§ 807. Jeżeli z pomiędzy kilku spółdziedziców, niektórzy oświadczyli się bezwarunkowo za dziedziców; inni zaś albo tylko jeden z pomiędzy nich z wzmiankowanem dobrodziejstwem prawa; natenczas inwentarz spisanym, a oświadczenie się za dziedzica z takiem zastrzeżeniem uczynione, za zasadę do postępowania spadkowego, wziętem być powinno. W tym przypadku, jako też we wszystkich innych, kiedy inwentarz spisanym być powinien, prawne dobrodziejstwo inwentarza służy nawet temu, który bezwarunkowe uczynił oświadczenie tak długo, dopóki mu dziedzictwo wydanem nie będzie.
§ 808. Jeżeli kto taki za dziedzica ustanowionym będzie, komuby się dziedzictwo w całości lub części nawet bez rozporządzenia ostatniej woli należało; natenczas takiemu dziedzicowi nie służy prawo odwoływać się do ustawowego dziedziczenia i udaremniać przez to rozporządzenie ostatniej woli. Obowiązanym jest albo przyjąć dziedzictwo z rozporządzenia ostatniej woli, albo się go zrzec zupełnie. Osoby jednak, którym się należy zachowek, mogą, zastrzegając sobie takowy, zrzec się dziedzictwa.

Przeniesienie prawa dziedziczenia.


§ 809. Gdy dziedzic umrze przed przyjęciem lub zrzeczeniem się otwartego spadku; natenczas dziedzice jego wchodzą w prawo przyjęcia lub zrzeczenia się dziedzictwa (§ 537), jeżeli spadkodawca onychże nie wyłączył, lub innych podstawionych dziedziców nie ustanowił.

Rozporządzenia przed przyznaniem dziedzictwa:

a) zarząd;
§ 810. Gdy dziedzic przy przyjęciu dziedzictwa wykazuje dostatecznie prawo swoje dziedziczenia, natenczas zarząd i używanie spadku zostawionem mu być powinno.

b) zabezpieczenie lub zaspokojenie wierzycieli;


§ 811. Pod względem zabezpieczenia lub zaspokojenia wierzycieli spadkodawcy, sąd nie jest obowiązanym więcej działać, jak tego oni sami żądają. Wierzyciele jedynak nie są obowiązani czekać na przyjęcie dziedzictwa, lecz mogą pretensyje swoje wnosić przeciwko masie, tudzież żądać, ażeby do zastępowania takowej kurator był wyznaczonym, z którymby o należytości swoje rozprawić się mogli.

c) oddzielenie spadku od majątku dziedzica;


§ 812. Jeżeli zachodzi obawa dla wierzyciela spadku, zapisobiercy lub dla dziedzica koniecznego, iż przez pomieszanie spadku z własnym majątkiem dziedzica, mogłoby jakie dla ich należytości wyniknąć niebezpieczeństwo; natenczas żądać mogą przed przyznaniem spadku, aby majątek spadkodawcy od majątku dziedzica był oddzielonym, w sądzie zachowanym lub kuratorowi pod zarząd oddanym, prawa ich na nim zanotowane i z takowego zaspokojonemi były. W przypadku takim dziedzic nie jest już względem nich odpowiedzialnym z własnego majątku, chociażby nawet bezwarunkowo przyjął dziedzictwo.

d) zwołanie wierzycieli spadku;


§ 813. Dziedzicowi lub ustanowionemu kuratorowi spadku wolno jest, celem wykrycia stanu długów, żądać, aby wszyscy wierzyciele przez edykt z terminem do okoliczności zastosowanym rozpisany, do zgłoszenia się z swemi należytościami i do udowodnienia takowych wezwanymi byli, a wypłacenie wierzycieli aż do upłynienia rzeczonego terminu wstrzymać.

Skutek zwołania,


§ 814. Takie sądowe zwołanie wierzycieli ten ma skutek, iż ci, którzy się w zakreślonym przeciągu czasu nie zgłosili, nie mogą już upominać się o zaspokojenie ze spadku, jeżeli takowy przez wypłaty zgłoszonych należytości został wyczerpanym, i jeżeli nie służy im prawo zastawu.

lub niezwołania wierzycieli.


§ 815. Jeżeli dziedzic nie używa dozwolonej mu ostrożności, sądowego zwołania wierzycieli, lub jeżeli nie mając względu na prawa innych wierzycieli, płaci zaraz tych, którzy się zgłosili,. a z powodu, że spadek nie wystarcza, pozostają niektórzy wierzyciele bez zaspokojenia; natenczas bez względu na warunkowość przyjęcia spadku, jest im odpowiedzialnym z całego swego majątku o tyle, o ile wierzyciele ci byliby otrzymali zapłatę, gdyby spadek według porządku przez ustawę przepisanego, na zaspokojenie wierzycieli był użytym.

Wypełnienie ostatniej woli albo przez wykonawcę testamentu;


§ 816. Jeżeli spadkodawca wyznaczył wykonawcę swojej ostatniej woli; od woli wyznaczonego zależy przyjąć ten obowiązek. Jeżeli wyznaczony przyjął obowiązek wykonawcy; powinien albo jako pełnomocnik sam wykonać rozporządzenie spadkodawcy, albo też starać się o to, aby takowe opóźniający się dziedzic wykonał.

albo przez dziedzica.


§ 817. Jeżeli wykonawca testamentu nie jest wyznaczonym; albo też wyznaczony obowiązku tego nie przyjmuje; natenczas powinnością jest samego dziedzica wolę spadkodawcy ile możności wykonać, lub wykonanie onejże zapewnić i wywieść się z tego przed sądem. Ze względu na zapisobierców wyraźnie oznaczonych udowodnić jedynie powinien, że ich o uczynionych dla nich zapisach uwiadomił.
§ 818. Oddzielne polityczne rozporządzenia przepisują, jakie daniny dziedzic przed objęciem dziedzictwa w posiadanie, zapłacić i z czego się wywieść powinien, jeżeli spadkodawca zostawał w rachunkach ze skarbem publicznym.

Kiedy dziedzictwo ma być przyznanem.


§ 819. Jak tylko sąd, w skutek uczynionego oświadczenia się za dziedzica, uzna zgłaszającego się za prawnego dziedzica, i dziedzic ten dopełni obowiązków; dziedzictwa onemuż przyznanem i postępowanie spadkowe zakończonem będzie. Wreszcie dziedzic chcący uzyskać przeniesienie własności do nieruchomości, zastosować się powinien do przepisu § 436.

Odpowiedzialność spółdziedziców.


§ 820. Gdy kilku dziedziców przyjęło spólne dziedzictwo bez prawnego dobrodziejstwa inwentarza; natenczas nawet po przyznaniu dziedzictwa odpowiedzialnymi są wszyscy i jeden za drugiego względnie wszystkich wierzycieli spadku i zapisobierców; względnie zaś siebie w stosunku do części otrzymanego dziedzictwa.
§ 821. Jeżeli zaś spółdziedzice użyli dobrodziejstwa inwentarza; natenczas przed przyznaniem dziedzictwa odpowiedzialnymi są względnie wierzycieli spadku i zapisobierców stosownie do § 550. Po przyznaniu dziedzictwa każdy z nich odpowiada sam, nawet za ciężary majątek spadkowy nie przenoszące, tylko w stosunku odziedziczonej przez siebie części.

Środki zabezpieczenia się przez wierzycieli dziedzica.


§ 822. Wierzyciele dziedzica mogą wprawdzie nawet przed przyznaniem onemuż dziedzictwa rzecz na niego w spadku przypadła zapowiedzieć, zająć lub zrobić na niej ostrzeżenie. Zabezpieczenie jednak takie, nie może być inaczej dozwolonem, tylko z tem wyraźnem zastrzeżeniem, iż nie będzie w niczem szkodzić roszczeniom, jakie się w postępowaniu spadkowem okażą, i że dopiero od czasu przyznania dziedzictwa skutek swój weźmie.

Skargi o dziedzictwo.


§ 823. Obejmujący dziedzictwo w posiadanie, nawet po otrzymanem przyznaniu onegoż, może być pozwanym o odstąpienie lub podział dziedzictwa przez tego, który mniema mieć lepsze lub równe do niego prawo. Własność szczegółowych rzeczy ze spadku, dochodzoną być może nie przez skargę o dziedzictwo, lecz przez skargę wydobywczą.

Skutek takich skarg.




Pobieranie 1.24 Mb.

1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   20




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna