Powszechna Księga Ustaw Cywilnych allgemeines bürgerliches gesetzbuch patent cesarski z dnia 1 czerwca 1811 r. WstęP. O ustawach cywilnych w ogólności Pojęcie prawa cywilnego



Pobieranie 1.24 Mb.
Strona3/20
Data29.04.2016
Rozmiar1.24 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20
§ 150. Z przychodów takiego majątku, o ile te wystarczają, koszta wychowania zaspakajane być winny. Przewyżka dochodów jaka się pokaże, na procent umieszczoną i rachunek z niej corocznie składanym być powinien. Ojciec od składania rachunków wtenczas tylko może być uwolnionym i przewyżka do wolnego jego użycia zostawioną, kiedy jest nieznaczną. Jeżeli ten, od którego dziecię majątek otrzymało , dozwolił ojcu użytkowania z niego, przychody pomimo tego zawsze są funduszem utrzymania dziecięcia stanowi jego odpowiedniego, i z uszczerbkiem takowego nie mogą być przez wierzycieli ojca aresztowanemi.
§ 151. Dziecię małoletnie, lecz przez rodziców nie utrzymywane, tem wszystkiem co przez swoja pilność nabędzie, tudzież rzeczami onemuż jako już dorosłemu do użycia danemi, dowolnie rozporządzać może.

c) pod względem zaciągania obowiązku przez dzieci.


§ 152. Dzieci pod władzą ojcowską zostające, nie mogą ważnie żadnego zaciągać zobowiązania bez wyraźnego albo dorozumianego zezwolenia ojca. Pod względem takich zobowiązań znajdują zastosowanie w ogólności przepisy, które względnie zobowiązań osób małoletnich pod opieką zostających, w następującym rozdziale są postanowione. Obowiązanym jest także ojciec zastępować dzieci swoje małoletnie.
§ 153. Przepisy, które zachowane być mają, aby małżeństwo małoletniej osoby było ważnem, zawarte są w poprzedzającym rozdziale.
§ 154. Ponoszenie kosztów na wychowanie dzieci, nie daje rodzicom prawa do majątku później przez dzieci nabytego. Jeżeli jednak rodzice przyjdą do niedostatku, dzieci obowiązane są przyzwoicie ich utrzymywać.

Stosunek prawny między rodzicami i dziećmi nieprawego rodu.

Bliższe oznaczenie pojęcia dzieci nieprawego rodu.
§ 155. Dzieci nie prawego rodu, nie używają równych praw z dziećmi prawemi. Dzieci wprawdzie urodzone z żony, atoli takie, które ze względu na zawarte lub rozwiązane małżeństwo, przyszły na świat przed lub po czasie wyżej przez ustawę (w § 138.) oznaczonym, mają przeciwko sobie domniemanie, że są nie prawego rodu.
§ 156. W przypadku wcześniejszego porodzenia, prawne domniemanie, o którem wyżej, wtenczas dopiero na miejsce, jeżeli mąż nie wiedząc przed zamęzciem o ciężarności, najpóźniej we trzy miesiące po otrzymaniu wiadomości o urodzeniu dziecięcia, sądownie zaprzeczy ojcostwa.
§ 157. Prawość wcześniejszego lub późniejszego urodzenia sądownie w przeciągu powyższych trzech miesięcy przez męża zaprzeczona, może być dowodzoną jedynie przez biegłych w sztuce, którzy zbadawszy dokładnie stan dziecięcia i matki, przyczynę tego niezwyczajnego przypadku, jasno wskazać powinni.
§ 158. Jeżeli mąż twierdzi, iż dziecię w przeciągu czasu ustawą oznaczonego przez jego żonę urodzone, nie jest jego dziecięciem, powinien prawości onego najpóźniej w trzech miesiącach po otrzymanej wiadomości zaprzeczyć i przeciwko ustanowić się mającemu do obrony prawości dziecięcia kuratorowi, dowodzić iż to dziecię spłodzić nie mógł. Ani popełnione przez matkę cudzołóztwo, ani jej twierdzenie, że jej dziecię jest nieprawem, nie może samo przez się pozbawiać dziecięcia praw dzieci prawych.
§ 159. Jeżeli mąż umrze przed upływem czasu onemuż do zaprzeczenia prawości dziecięcia zostawionego, dziedzice, którzyby przez to uszczerbek w prawach swoich ponosili, mogą w ciągu trzech miesięcy po śmierci męża, z przyczyny wyżej przywiedzionej, zaprzeczyć prawości takiego dziecięcia.

Uprawnienie dzieci naturalnych:

a) przez usunięcię przeszkód małżeństwa, lub z powodu bezwinnej niewiadomości małżonków;
§ 160. Dzieci urodzone z nieważnego małżeństwa, nie takiego jednak względnie którego zachodzą przeszkody w § 62-64 przywiedzione, uważane być mają za prawe, jeżeli przeszkoda do małżeństwa później usuniętą została, albo jeżeli chociaż tylko jedno z ich rodziców zostawało w bezwinnej niewiadomości o przeszkodzie; w tym jednak ostatnim przypadku, dzieci nie mają żadnego prawa do majątku, który według ustanowień familijnych, jedynie dla prawego potomstwa jest zachowanym.

b) przez następne małżeństwo;


§ 161. Dzieci nie urodzone w małżeństwie, które atoli w skutek następnego małżeństwa ich rodziców wchodzą do familji, uważane będą wraz z ich potomstwem za dzieci prawe; nie mogą jednak zaprzeczać pierworództwa i innych już nabytych praw dzieciom prawym, urodzonym z innego małżeństwa, które tymczasem istniało.

c) przez przywilej Monarchy;


§ 162. Nieprawność rodu nie może zmniejszać poważania dziecięcia w obywatelstwie ani mu być przeszkodą do dalszego jego zawodu. Pod tym względem nie potrzebuje ono, aby za dziecię prawe przez Monarchę uznanem było. Rodzice tylko w przypadku, jeżeli chcą, aby dziecię naturalne zarówno z prawemi używało przywilejów stanu lub prawa spadkowości do majątku wolno-dziedzicznego, mogą prosić Monarchy o uznanie go za prawe. Nadanie przez Monarchę prawości, nie ma żadnego skutku względnie innych członków familji.

Dowód ojcostwa ze względu na naturalne dziecię.


§ 163. Kto w sposobie przez ustawę sądową przepisanym, przekonanym będzie, iż obcował z matką dziecięcia w przeciągu czasu, od którego aż do rozwiązania matki najmniej sześć, a najwięcej dziesięć miesięcy upłynęło; albo kto sam choćby tylko zasądownie to przyznaje; przeciwko temu jest domniemanie, że jest ojcem dziecięcia.
§ 164. Zapisanie w książce chrztów lub urodzin nazwiska ojca na podanie matki, wtenczas tylko stanowi zupełny dowód, kiedy zapisanie stosownie do przepisów ustaw z zezwoleniem ojca nastąpiło i zezwolenie to, duchowny i ojciec chrzestny poświadczą, z tem dołożeniem, iż im ojciec z osoby jest znany.

Stosunek prawny między naturalnemi rodzicami i dziećmi.


§ 165. Dzieci naturalne wyłączone są w ogólności od wszystkich praw z stosunków familji i pokrewieństwa wynikających; nie służy im prawo do nazwiska ojca, szlachectwa i herbu, ani do żadnych przywilejów ich rodziców, otrzymują nazwisko rodowe matki.
§ 166. Naturalne nawet dziecię ma prawo żądać od swoich rodziców stosownego do ich majątku żywienia, wychowania i zaopatrzenia; zaś rodzice takie tylko mają prawa nad dziecięciem naturalnym, jakich cel wychowania wymaga. Wreszcie dziecię naturalne nie zostaje właściwie pod władzą ojcowską swego rodzica, lecz powinno być zastępowane przez opiekuna.
§ 167. O wyżywienie ojciec szczególnie starać się powinien, a jeżeli on nie jest w stanie wyżywić dziecięcia, obowiązek ten przechodzi na matkę.
§ 168. Dopóki matka dziecięcia naturalnego sama chce i może je wychowywać odpowiednio przyszłemu jego powołaniu, dopóty ojciec nie może go onejże odbierać; pomimo tego jednak koszta na wyżywienie łożyć powinien.
§ 169. Jeżeli zaś wychowanie przez matkę naraża dobro dziecięcia na niebezpieczeństwo, obowiązanym jest ojciec dziecię od matki odebrać i takowe albo do siebie powziąć, albo gdzieindziej bezpiecznie i przyzwoicie umieścić.
§ 170. Wolno jest rodzicom ułożyć się między sobą pod względem żywienia, wychowania i zaopatrzenia dziecięcia naturalnego; jednak ugoda taka jego prawom szkodzić nie może.
§ 171. Obowiązek żywienia i zaopatrywania dzieci naturalnych, przechodzi na dziedziców po rodzicach, tak jak każdy inny dług.

Ustanie władzy ojcowskiej nad dziećmi.


§ 172. Władza ojcowska ustaje natychmiast z wieloletnoscią dziecięcia, jeżeli trwanie onejże, z przyczyn prawnych na żądanie ojca, nie jest przez sąd przedłużonem i to przedłużenie do wiadomości publicznej podanem.
§ 173. Prawnemi przyczynami, dla których przedłużenie władzy ojcowskiej sądownie żądanem być może, są : kiedy dziecię mimo pełnoletności, dla wad ciała lub umysłu nie jest w stanie samo się wyżywić i mieć o interesach swoich staranie; albo gdy w czasie małoletności wielkie pozaciągało długi lub dopuściło się takich uchybień, z powodu których jeszcze dłużej pod ścisłym dozorem ojca trzymane być musi.
§ 174. Przed ukończeniem nawet lat dwudziestu czterech mogą dzieci wyjść z pod władzy ojcowskiej, jeżeli je ojciec za zezwoleniem sądu wyraźnie usamowalnia, lub synowi lat dwadzieścia mającemu, własne gospodarstwo prowadzić dozwala.
§ 175. Jeżeli córka małoletnia idzie za mąż, przechodzi wprawdzie co do swój osoby pod władzę męża (§ 91 i 92); lecz ze względu na majątek, ojciec, ma prawa i obowiązki kuratora aż do jej pełnoletności. Żona wraca pod władzę ojcowską, jeżeli mąż umiera w ciągu jej małoletności.
§ 176. Jeżeli ojciec stracił rozum, jeżeli uznanym jest za marnotrawcę, lub skazanym za zbrodnię na karę więzienia więcej niż na rok jeden; jeżeli wynosi się samowładnie z kraju, albo jeżeli jest nieobecnym dłużej aniżeli przez rok i żadnej o swoim pobycie nie daje wiadomości; naówczas władza ojcowska ustaje i opiekun ustanowionym będzie. Po ustaniu powyższych przeszkód, ojciec wraca znowu do swojej władzy.
§ 177. Ojcowie zaniedbujący w zupełności żywienia i wychowania dzieci swoich, utracają władzę ojcowską na zawsze.
§ 178. Przeciwko nadużyciom władzy ojcowskiej, przez które dziecię w prawach swoich zostaje ukrzywdzonem, lub przeciwko zaniedbaniu obowiązków z władzą tą połączonych, nietylko samo dziecię, ale nawet każdy kto o tem ma wiadomość a szczególniej najbliżsi krewni, pomocy sądu zażądać mogą. Sąd obowiązany jest przedmiot zażalenia roztrząsnąć i stosowne do okoliczności poczynić rozporządzenia.

Stosunki podobne do prawnego stosunku między rodzicami i dziećmi.

1. Przysposobienie dziecięcia.
§ 179. Osoby, które stanu bezżennego uroczyście nie ślubowały i które nie mają własnych dzieci prawych, mogą sobie przysposobić za własne; osoba, która przysposabia, nazywa się ojcem przysposabiającym (przysposobiciel) lub matka przysposabiającą (przysposobicielką); dziecię przysposobione, nazywa się przysposobieńcem.

Warunki przysposobienia.


§ 180. Przysposobiciel lub przysposobicielka powinni mieć pięćdziesiąt lat skończonych, a przysposobieniec powinien być przynajmniej o ośmnaście lat młodszym od przysposobicieli.
§ 181. Przysposobienie dziecięcia małoletniego, może tylko mieć miejsce za zezwoleniem ojca prawego, w braku tego, tylko za zezwoleniem matki, opiekuna i sądu. Zezwolenie ojca prawego dopóki żyje, jest potrzebnim, chociażby dziecię było pełnoletnie. Z powodu odmówienia zezwolenia bez gruntownej przyczyny, może być wyniesioną skarga do zwyczajnego sądu. Przysposobienie dziecięcia za przepisanem zezwoleniem nastąpione, rządowi krajowemu do potwierdzenia, a sądowi względem przysposobicieli i przysposobieńca właściwemu, do wciągnienia w akta sądowe przedłożone być winno.

Prawa z przysposobienia wynikające.


§ 182. Istotny prawny skutek przysposobienia dziecięcia jest ten, iż przysposobieniec przybiera nazwisko przysposobiciela lub nazwisko familijne przysposobicielki, zatrzymuje jednak obok tego dawniejsze swoje nazwisko familijne i szlachectwo familijne, jeżeli mu służyło. Jeżeli przysposobiciele chcą, żeby ich szlachectwo i herby przeszły na przysposobieńca, zezwolenie na to od Monarchy otrzymać powinni.
§ 183. Między przysposobicielami a przysposobieńcem i jego potomstwem, te same zachodzą prawa co między prawemi rodzicami i dziećmi, jeżeli ustawa nie czyni wyjątku. Przysposobiciel obejmuje władzę ojcowską. Stosunek między przysposobicielami a przysposobieńcem zachodzący, nie ma żadnego wpływu na innych członków familji przysposobicieli, i wzajemnie przysposobieniec nie utracą praw własnej swojej familji.
§ 184. Prawa między przysposobicielami a przysposobieńcem mogą być inaczej przez umowę oznaczone, byleby przez to ani istotny skutek prawny przysposobienia w § 182 wyrażony, nie był odmienionym, ani też prawa osób trzecich naruszone.

Ustanie przysposobienia.


§ 185. Dopóki przysposobieniec jest małoletnim, prawny stosunek między nim a przysposobicielami tylko za zezwoleniem zastępców małoletniego i sądu zniesionym być może. Po zniesieniu stosunku prawnego między przysposobicielem a przysposobieńcem, dziecię małoletnie wraca pod władzę prawego ojca.

2. Wzięcie na wychowanie.


§ 186. Prawa i obowiązki przysposobicieli i przysposobieńców nie mogą być stosowane do dzieci, które jedynie na wychowanie są wzięte. Każdy może brać dziecię na wychowanie; jeżeli jednak strony chcą w tej mierze zawrzeć umowę, a przez takową wychowaniec w prawach swoich miałby być ograniczonym, lub szczególne obowiązki na niego włożone; natenczas umowa ta przez sąd zatwierdzoną być powinna. Wychowujący nie mają żadnego prawa do zwrotu kosztów na wychowanie łożonych.

ROZDZIAŁ CZWARTY.

O opiekach i kuratelach.

Przeznaczenie opieki i kurateli.
§ 187. Osobom, które pozbawione są ojcowskiej staranności, a które albo są jeszcze małoletnie albo też dla innych, przyczyn interesami swemi zawiadywać nie są w stanie, udzielają ustawy przez opiekuna lub kuratora szczególnej obrony.

Różnica między opieką a kuratelą.


§ 188. Opiekuna szczególniejszym obowiązkiem jest mieć staranie o osobie małoletniego, a zarazem, majątkiem jego zarządzać; kurator ustanawia się w tym celu, aby miał staranie o interesach, tych osób, które takowemi z innych powodów, nie zaś dla małoletności, same zawiadywać nie są w stanie.

1. O opiece.

Powody do jej ustanowienia.
§ 189. Jeżeli zachodzi potrzeba ustanowienia opiekuna dla małoletniego z prawego lub nieprawego rodu, krewni małoletniego lub inne w bliskim związku z nim będące osoby, obowiązano są pod odpowiedzialnością, donieść o tem sądowi, pod którego sądowością małoletni zostaje. Polityczne zwierzchności, świeccy i duchowni przełożeni gmin także są obowiązani starać się, aby sąd był o tem zawiadomionym.

Kto naprzód ustanawia opiekuna.


§ 190. Skoro sąd poweźmie wiadomość o potrzebie ustanowienia opiekuna, powinien z urzędu ustanowić zdatnego.

Konieczna wymówka od przyjęcia każdej opieki w ogólności.


§ 191. Niezdatnymi do sprawowania opieki w powszechności sa ci : którzy dla małoletnosci, dla wad ciała lub umysłu, lub dla innych przyczyn własnemi interesami zawiadywać nie są w stanie; którzy za winnych zbrodni są uznani; albo po których spodziewać się nie można przyzwoitego wychowania sieroty lub korzystnego zarządu majątkiem.
§ 192. Także niewiastom, zakonnikom i cudzoziemcom sprawowanie opieki w ogólności (§ 198.), poruczanem być nie powinno.

lub w szczególności tylko od jakiej prawnej opieki;


§ 193. Do sprawowania pewnej jakiej opieki nie mogą być dopuszczonymi ci, których ojciec wyraźnie od opieki wyłączył; którzy z rodzicami małoletniego lub z nim samym jawnie w nieprzyjaźni żyli, albo którzy zostają już w jakim procesie z małoletnim, albo z powodu niezaspokojonych jeszcze należytości proces z nim prowadzićby mogli.
§ 194. Osoby, w prowincji, do której małoletni ze względu na jego podsądność należy, albo wcale nie mieszkające, albo które na dłużej niż na rok z miejsca tego oddalać się muszą, na opiekunów w ogólności obieranemi być nie powinny.

Dobrowolne wymówki.


§ 195. Nie mogą być przymuszonymi do przyjęcia opieki pomimo swej woli duchowni świeccy, wojskowi w rzeczywistej służbie zostający i publiczni urzędnicy; podobnie ten, który ma lat sześćdziesiąt; kto ma piecze nad pięciorgiem dzieci lub wnuków, lub kto już sprawuje jednę uciążliwą opiekę, lub trzy mniejsze.

Sposoby powołania do opieki:

1. opieka testamentowa;
§ 196. Przed wszystkiemi należy sprawowanie opieki poruczyć temu, kto przez ojca do tego wybranym został, jeżeli przeciwko niemu nie zachodzi żadna z przeszkód w §§ 191-194 wymienionych.
§ 197. Jeżeli matka lub inna osoba, zapisując małoletniemu część jaką spadku, wyznaczyła zarazem dla niego opiekuna; ten tylko jako kurator co do pozostawionego majątku przyjętym być musi.

2. ustawnicza;


§ 198. Jeżeli ojciec żadnego nie wyznaczył opiekuna, albo jeżeli wyznaczył opiekuna niezdolnego, wówczas opieka powinna być powierzona przedewszystkiemi, dziadowi ojczystemu, potem matce, następnie babce ojczystej, nakoniec innemu krewnemu płci męzkiej i to temu, który jest najbliższym, albo temu który z pomiędzy wielu równobliskich jest starszym co do wieku.

3. sądowa;


§ 199. Jeżeli opieka w sposób powyższy nie może być ustanowiona, sąd może według swego uznania obrać opiekuna, przy zachowaniu względu na zdolność, stan, majątek i zamieszkanie osoby wybranej.

Postępowanie przy rzeczywistem ustanowieniu opieki.


§ 200. Każdemu obranemu opiekunowi bez różnicy sąd opiekuńczy bezzwłocznie objęcie opieki polecić powinien. Opiekun, chociażby co do swej osoby innemu sądowi podlegał, obowiązanym jest przyjąć opiekę i ze względu na wszystkie czynności do opieki odnoszące się, podległym jest zwierzchności opiekuńczej.

Sposób uchylenia się od opieki.


§ 201. Jeżeli ten, komu sąd opiekę powierzył, mniema, że nie jest do tego urzędu zdolnym, lub że go ustawa uwalnia od przyjęcia, powinien w ciągu dni czternastu od czasu zawiadomienia go o sądowem poleceniu, żądać uwolnienia od sądu opiekuńczego, lub gdyby temu co do swej osoby nie podlegał, od właściwego sobie ze względu na swa osobę sądu, który przytoczone przez niego do nieprzyjęcia opieki przyczyny, wraz z swą opinją, sądowi opiekuńczemu do rozstrzygnienia przedłożyć ma.

Odpowiedzialność opiekuna i sądu pod powyższym względem.


§ 202. Ten, kto ukrywa niezdatność swoja do sprawowania opieki; tudzież sąd, który niezdatnego według ustawy opiekuna świadomie obiera, odpowiedzialnymi są za wszystkie ztąd dla małoletniego wynikające szkody - i utracone korzyści.
§ 203. Podobnie staje się odpowiedzialnym ten, kto bez gruntownej przyczyny wymawia się od przyjęcia opieki i prócz tego do jej przyjęcia, środkami zmuszającemi zniewolonym być powinien.
Objęcie opieki.
§ 204. Objęcie opieki, jedynie na zasadzie otrzymanego zlecenia od właściwego sądu, nastąpić może. Kto samowolnie miesza się do sprawowania opieki, obowiązanym jest wynagrodzić małoletniemu wszystkie szkody, jakie, tenże przez to ponosi.

Przyrzeczenie.


§ 205. Każdy opiekun oprócz dziada, matki i babki, powinien przyrzec daniem ręki, iż sposobić będzie małoletniego na człowieka poczciwego, bogobojnego i cnotliwego; że go stosownie do jego stanu na użytecznego obywatela wychowywać, w sądzie i za sądem bronić, majątkiem jego wiernie i starannie zarządzać i we wszystkim do przepisów ustawy stosować sie będzie.

Dokument na to.


§ 206. Opiekunowi w powyższym sposobie zobowiązanemu powinien sąd wydać urzędowy dokument, aby na mocy tegoż dokumentu w sprawowaniu opieki działać i nim w razie potrzeby wykazać się mógł. Taki sam dokument, przy domieszczeniu w nim przyrzeczenia przez innych opiekunów dawanego, doręczonym być powinien dziadowi, matce lub babce, jeżeli ci obejmują sprawowanie opieki.

Sprawowanie opieki.

Wstepne czynności sądu.
§ 207. W każdym opiekuńczym sądzie, utrzymywaną być powinna księga opiek czyli księga sierocińska. Do tej księgi zapisywanem być powinno imię, nazwisko i wiek małoletnich tudzież to wszystko, co się ważnego przy objęciu, w czasie sprawowania opieki i przy jej ukończeniu wydarzyć mogło.
§ 208. W tej samej księdze wszystkie dowody powołane być winny w tym sposobie, aby tak sam sąd jako też sieroty, za przyjściem do pełnoletności, o tem wszystkiem, co im może być potrzebnego, dowodnie dowiedzieć się mogły.

Połączenie w jednej osobie głównych obowiązków wychowania małoletniego i zarządu majątkiem.


§ 209. Jak opiekun przez ojca ustanowiony obowiązanym jest, mieć staranie nietylko o osobie małoletniego, lecz także i o jego majątku; tak też domniemywać się należy, iż ojciec ustanowionemu przez siebie kuratorowi nad majątkiem, zarazem dozór nad osobą chciał powierzyć. Jeżeli zaś ojciec ustanowił opiekuna nie dla wszystkich dzieci, lub kuratora nie nad całym majątkiem, do sądu należy, ustanowić opiekuna dla drugich dzieci, lub kuratora dla reszty majątku.
§ 210. Jeżeli jest kilku opiekunów ustanowionych, ci albo spólnie, albo częściowo majątkiem małoletniego zarządzać mogą. Jeżeli spólnie zarządzają majątkiem, lub chociażby zarząd między siebie, atoli bez zezwolenia sądu, podzielili, każdy z nich odpowiedzialnym jest za całkowitą szkodę, jakaby dla małoletniego wyniknąć mogła. W każdym razie obowiązanym jest sąd, jednemu z pomiędzy nich powierzyć osobę małoletniego i główne prowadzenie interesów jego.
§ 211. Matkom i babkom przyjmującym opiekę, spółopiekun przydanym być powinien. Przy wyborze spółopiekuna, należy mieć wzgląd przedewszystkiem na objawiona wolę ojca, następnie na przedstawienie przez opiekunkę nakoniec na krewnych małoletniego.

Prawa i obowiązki spółopiekuna.


§ 212. Spółopiekun powinien także otrzymać od sądu dokument uwierzytelniający, tudzież przyrzec, iż do dobra małoletniego przyczyniać się będzie i w tym celu opiekunkę radą swą wspierać jest obowiązany. Jeżeli spostrzeże ważne uchybienia, starać się powinien takowym zaradzić, a w razie potrzeby, sądowi opiekuńczemu o nich donieść.
§ 213. Drugim głównym obowiązkiem spółopiekuna jest, podpisywać wraz z opiekunką podania do sądu, lub oddzielnie zdanie swoje przyłączyć w przedmiotach opieki, do ważności których zezwolenie opiekuńczego sądu jest potrzebnem; podobnie obowiązanym jest na żądanie sądu przesłać mu wprost od siebie zdanie swoje.
§ 214. Spółopiekun, który tych obowiązków dopełni, wolnym jest od wszelkiej dalszej odpowiedzialności; jeżeli jednak spółopiekun miał sobie zarazem oddany zarząd majątku, przez przyjęcie zarządu tego, przyjmuje także wszystkie obowiązki kuratora.
§ 215. Kiedy opiekunka przestaje sprawować opiekę, sprawowanie takowej w powszechności spółopiekunowi oddanem być winno.

Szczególne prawa i obowiązki opiekuna:

a) Co do wychowania osoby;
§ 216. Opiekun podobnie jak ojciec, ma prawo i obowiązek starać się o wychowanie małoletniego; w ważnych jednak i w wątpliwych razach, zażądać powinien wprzód od sądu udzielenia sobie zezwolenia i przepisu, jak ma postępować.

Odpowiedni obowiązek małoletniego.


§ 217. Małoletni winien jest swemu opiekunowi uszanowanie i posłuszeństwo; lecz służy mu także prawo użalić się przed najbliższymi krewnymi lub przed sądem, gdyby opiekun władzy swojej w jakikolwiek sposób nadużywał, lub obowiązku swojego pod względem potrzebnego opatrzenia lub staranności zaniedbywał. Nawet krewni małoletniego i każdy, któryby posiadał wiadomość, może w tej mierze sądowi uczynić doniesienie. Do tej zwierzchności powinien się także udawać opiekun wtenczas, kiedy udzielona mu do wychowania władza nie jest wystarczającą do wstrzymania małoletniego od przekroczeń.

Komu naprzód wychowanie poruczyć.


§ 218. Osoba sieroty szczególniej matce poruczona być winna, wtenczas nawet, gdy matka opieki nie przyjęła, lub powtórnie zamąż poszła; wyjąwszy gdyby dobro dziecięcia wymagało innego rozporządzenia.

Oznaczenie ilości i źródeł kosztów na utrzymanie.


§ 219. Koszta na utrzymanie wyznacza sad opiekuńczy, przy zachowaniu względu na rozporządzenie ojca, na zdanie opiekuna, na majątek, stan i inne okoliczności, w których się małoletni znajduje.
§ 220. Jeżeli dochody nie wystarczają na opędzenie tych kosztów, lub na poniesienie wydatku dla obmyślenia, małoletniemu stałego sposobu do życia; wówczas nawet majątek główny za zezwoleniem sądu użytym być może.
§ 221. Jeżeli małoletni nie mają żadnego majątku, powinien sad opiekuńczy starać się nakłonić najbliższych majętnych krewnych, aby je żywili, jeżeli ci krewni już z przepisu § 143 nie są do tego zobowiązani. W braku takich krewnych, opiekun ma prawo żądać, aby małoletni z publicznych dobroczynnych funduszów wspomaganemi, lub w zakładach przeznaczonych dla ubogich umieszczeni byli, dopóki przez własną prace i staranie sami się wyżywić nie będą w stanie.
Szczególne obowiązki opieki:

b) Co do zarżadu majątkiem; wykrycie i zabezpieczenie onego


§ 222. Z nadzoru, jaki sądowi opiekuńczemu nad majątkiem sierocińskim jest powierzonym, wypływa obowiązek dla tegoż sądu, starania się przedewszystkiem wykryć majątek i takowy przez opieczętowanie, spisanie inwentarza i oszacowanie, zabezpieczyć.

przez opieczętowanie i spisanie


§ 223. Opieczętować należy sprzęty tylko wtenczas, kiedy tego onychże zabezpieczenie wymaga; spisanie inwentarza zaś, to jest, dokładnego wykazu całego majątku do małoletniego należącego, zawsze nastąpić powinno, chociażby ojciec lub inny spadkodawca, spisywania zakazał.

następnie przez oszacowanie, albo bezpośrednio przez sąd opiekuńczy,





1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna