Powszechna Księga Ustaw Cywilnych allgemeines bürgerliches gesetzbuch patent cesarski z dnia 1 czerwca 1811 r. WstęP. O ustawach cywilnych w ogólności Pojęcie prawa cywilnego



Pobieranie 1.24 Mb.
Strona6/20
Data29.04.2016
Rozmiar1.24 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20
§ 371. W ogólności zatem rzeczy, które tym sposobem odróżnić się nie dadzą, jako to: gotowe pieniądze pomieszane z drugiemi, lub obligi na okaziciela wystawione; nie są przedmiotem skargi wydobywczej; chybaby zachodziły takie okoliczności, z których powód mógłby udowodnić swoje prawo własności, i dla których pozwany powinien był wiedzieć, iż mu nie służy prawo rzecz tę sobie przywłaszczać.

b) Skarga wydobywcza na zasadzie prawnie domniemywanej własności na stronę powoda.

Przeciwko jakiemu posiadaczowi ma miejsce to domniemanie?
§ 372. Jeżeli powód nie jest w stanie udowodnić, iż jest właścicielem rzeczy onemuż zatrzymywanej, jednak dowodzi ważny tytuł i godziwy sposób nabycia posiadania tej rzeczy; naówczas tenże, względnie każdego posiadacza, który nie jest w stanie wykazać żadnego tytułu swego posiadania, lub który wykazuje tylko słabszy tytuł, uważanym będzie za prawdziwego właściciela.
§ 373. Jeżeli więc pozwany posiada rzecz w złej wierze lub nieprawnie; jeżeli nie może wskazać poprzednika, albo wskazuje podejrzanego; lub jeżeli rzecz nabył pod tytułem darmym, a powód pod tytułem obciążającym, natenczas powodowi ustąpić powinien.
§ 374. Jeżeli powód i pozwany maja równy tytuł godziwego posiadania, pozwanemu na zasadzie posiadania służy pierwszeństwo.
§ 375. Kto rzecz jaką posiada w imieniu cudzem, może się uwolnić od skargi wydobywczej, jeżeli tego dowiedzie i nazwisko swego poprzednika wymieni.

Prawny skutek:

a) zaprzeczenia posiadania;
§ 376. Kto, zaprzecza w sądzie, iż rzecz posiada i o to przekonanym będzie; ten już dla tego samego ustąpić powinien posiadania powodowi; jednak służy mu jeszcze prawo wynieść później skargę wydobywczą.

b) udanego posiadania;


§ 377. Kto nie posiadając rzeczy udaje, że takową posiada, i przez to powoda w błąd wprowadza; ten staje się przez to odpowiedzialnym za wszystkie szkody ztąd wynikające.

c) porzuconego posiadania rzeczy spornej.


§ 378. Kto rzecz posiadaną po doręczeniu sobie skargi porzuca, ten obowiązanym jest rzecz tę napowrót swoim kosztem przystawić powodowi, lub nadzwyczajną wartość onemu powrócić, jeżeli powód nie chce działać przeciwko rzeczywistemu jej dzierżycielowi.

Co posiadacz zwrócić powinien właścicielowi?


§ 379. Do jakiego wynagrodzenia właścicielowi z powodu utraconych pożytków lub poniesionej szkody, obowiązanym jest posiadacz w dobrej wierze, jako też w złej wierze, w poprzednim rozdziale jest postanowionem.

ROZDZIAŁ TRZECI.

O nabywaniu własności przez zawłaszczenie.

Prawne warunki nabycia
§ 380. Do otrzymania własności potrzeba tytułu i prawnego sposobu nabycia.

Tytuł i sposób bezpośredniego nabycia.

Zawłaszczenie.
§ 381. Co do rzeczy niczyich, tytuł nabycia polega na wrodzonej każdemu wolności wzięcia ich w posiadanie. Sposobem nabycia jest zawłaszczenie, przez które bierzemy we władzę fizyczna rzecz niczyją, w zamiarze postępowania z nią jak ze swoją.
§ 382. Rzeczy niczyje każdy członek państwa przez zawłaszczenie nabywać może, o ile wolność ta ustawami politycznemi nie jest ograniczoną, lub prawo pierwszeństwa do zawłaszczenia, niektórym osobom nie jest przyznanem.

1) przez łowienie zwierząt;


§ 383. Przepis powyższy stosuje się w szczególności do łowienia zwierząt. Ustawy polityczne przepisują, komu służy prawo polowania lub rybołówstwa; jakim sposobem zbytniemu mnożeniu się dzikich zwierząt ma być zaradzonem i szkoda przez nie zrządzona wynagrodzoną; jakim sposobem zapobiegać należy zabieraniu miodu przez cudze pszczoły. Kary na złodziei zwierzyny, przepisane są w ustawach karnych.
§ 384. Domowe roje pszczół lub inne swojskie albo oswojone zwierzęta nie są przedmiotem wolnego łowienia; owszem właścicielowi służy prawo ścigać je na obcym gruncie; powinien tylko wynagrodzić posiadaczowi gruntu zrządzić się mogącą szkodę. Jeżeli właściciel pnia macicznego, nie goni roju pszczół przez dwa dni; lub jeżeli oswojone zwierzę we czterdzieści dwa dni dobrowolnie nie powraca, naówczas może je zająć dla siebie i zatrzymać na spólnym gruncie każdy; na swoim, właściciel.

2) przez znalezienie niczyich rzeczy.


§ 385. Żadna prywatna osoba nie ma prawa zawłaszczać płodów, które ustawami politycznemi zostawione są dla państwa.
§ 386. Każdy członek państwa może przywłaszczyć sobie ruchomości, których właściciel nie chce dłużej jako swoje własne zatrzymać, i dla tego je opuszcza.
§ 387. W których przypadkach grunta z powodu, zupełnego zaniedbania ich uprawy, lub budynki, z powodu zaniedbanej naprawy onychże, za opuszczone uważane lub zabrane być winny; ustawy polityczne wskazują.

Przepisy co do znalezienia:



a) zgubionych rzeczy;
§ 388. W zachodzącej wątpliwości nie może być domniemywaną chęć opuszczenia własności; dla tego żaden znaleźca nie może uważać rzeczy znalezionej za opuszczoną i takowej zawłaszczyć. Tem więcej nie może sobie nikt przywłaszczać prawa nadbrzeżnictwa.
§ 389. Jeżeli wiec ze znamion rzeczy znalezionej lub innych okoliczności można mieć dokładną wiadomość, kto był jej poprzednim posiadaczem, obowiązanym jest znaleźca onemu takową zwrócić. Jeżeli poprzedni posiadacz nie jest mu znanym, powinien znaleźca w przypadku tym, kiedy wartość rzeczy znalezionej wynosi więcej niż jeden złoty reński, obwieścić znalezienie w ciągu dni ośmiu sposobem na każdem miejscu zwykłym; a kiedy wartość takiej rzeczy przenosi złotych reńskich dwanaście, o zdarzeniu tem zwierzchności miejscowej donieść.
§ 390. Zwierzchność obowiązaną jest, uczynione do siebie doniesienie ogłosić bezzwłocznie w sposobie na każdem miejscu zwykłym, bez wymienienia szczególnych oznaków znalezionej rzeczy; jeżeli zaś właściciel w terminie do okoliczności zastosowanym nie zgłasza się, a wartość rzeczy znalezionej dwadzieścia pięć złotych reńskich przenosi, przez trzykrotne zamieszczenie w gazetach rządowych, podać do wiadomości. Jeżeli rzecz znaleziona nie może być bez niebezpieczeństwa pozostawioną u znaleźcy, albo jeżeli nie może być zachowana bez znacznego uszkodzenia; w przypadku pierwszym rzecz, w drugim wartość, na publicznej licytacyji za nię otrzymana, do składu sądowego złożona, albo trzeciemu do zachowania oddana być powinna.
§ 391. Jeżeli poprzedni dzierżyciel lub właściciel znalezionej rzeczy zgłosi się w ciągu roku od uskutecznionego ostatniego ogłoszenia, prawo swoje należycie udowodni, rzecz lub otrzymana za nie suma pieniężna wydaną mu będzie. Obowiązanym jest jednak zwrócić poczynione wydatki, i znaleźcy, jeżeli tego żąda, dziesięć od sta pospolitej wartości, tytułem znaleźnego, zapłacić. Jeżeli zaś znaleźne tym sposobem obliczone wynosi tysiąc złotych reńskich, obliczenie onegoż od pozostającej jeszcze wartości, tylko w stosunku pięć od sta następować winno.
§ 392. Jeżeli w ciągu roku nikt się nie upomina prawnie o rzecz znalezioną, znaleźca nabywa prawa używania onejże lub wartości za nią otrzymanej. Jeżeliby później zgłosił się właściciel, naówczas rzecz lub otrzymana za nią wartość wraz ze stowem, jeżeli pobierane było, onemuż, po odtrąceniu kosztów i znaleźnego, oddaną być powinna. Dopiero po upływie czasu do zadawnienia potrzebnego, znaleźca, podobnie jak inny posiadacz w dobrej wierze, nabywa prawa własności.
§ 393. Ktokolwiek nie stosuje się do przepisów w §§ 388-392. podanych, odpowiada za wynikłe ztąd szkody. Znaleźca zaś utraca prócz tego prawo do znaleźnego i według okoliczności staje się winnym oszustwa, stosownie do przepisów ustawy karnej.
§ 394. Jeżeli dwie lub więcej osób jednę rzecz razem znalazły, jednakie z tego powodu zaciągają obowiązki i jednakie mają prawa. Za spółznaleźcę uważanym być ma ten także, który pierwszy rzecz spostrzegł i chciał ją osiągnąć; chociażby drugi pierwej ją odzierżył.

b) rzeczy ukrytych;


§ 395. Gdy zakopane, zamurowane lub innym sposobem ukryte rzeczy niewiadomego właściciela znalezione będą, doniesienie o tem, tak jak o każdem innem znalezieniu, uczynionem być powinno.
§ 396. Jeżeli z zewnętrznych oznaków lub innych okoliczności można odgadnąć właściciela, rzecz onemuż zwróconą być powinna; on zaś jeżeli nie dowiedzie, że już pierwej miał o niej wiadomość, obowiązanym jest dać znaleźcy, stosowne do § 391 znaleźne.
§ 397. Gdyby nie można było odgadnąć zaraz właściciela, zwierzchność stosownie do §§ 390-392 postąpić powinna.:

c) skarbu


§ 398. Pieniądze, kosztowności i inne drogie rzeczy znalezione, o których właścicielu, z powodu iż przez długi czas ukryte były, nie można już otrzymać wiadomości, zowią się skarbem. O znalezionym skarbie zwierzchność rządowi krajowemu doniesienie uczynić powinna.
§ 399. Trzecia część znalezionego skarbu przypada na rzecz państwa. Z pozostałych dwóch trzecich części, jednę otrzymuje znaleźca, drugą właściciel gruntu. Jeżeli własność gruntu jest podzieloną, ostatnia trzecia cześć przypada w połowie dla głównego, a w połowie dla użytkowego właściciela.
§ 400. Kto przy znalezieniu dopuszcza się zabronionej czynności; kto bez wiedzy i woli właściciela użytkowego poszukuje skarbu, lub znaleziony ukrywa; tego część, jaka na niego przypada, przechodzi na donosiciela, lub gdyby tego nie było, na rzecz państwa.
§ 401. Jeżeli skarb przypadkowo przez robotników znalezionym będzie, im, jako znaleźcom należy się trzecia część. Jeżeli jednak najęci byli przez właściciela wyraźnie do wyszukania skarbu, na zwykłej swojej zapłacie poprzestać powinni.

3) O zdobyczy.


§ 402. Przepisy co do prawa zdobyczy i co do rzeczy na nieprzyjacielu na powrót zdobytych, w prawie wojennem są zawarte.

O prawie wynikającem z ocalenia rzeczy cudzej.


§ 403. Kto rzecz cudzą ruchomą od nieuchronnej zatraty lub zniszczenia ocali, ten ma prawo zadać od właściciela, który się rzeczy tej domaga, zwrotu kosztów i stosownego wynagrodzenia, najwięcej po dziesięć od sta.

ROZDZIAŁ CZWARTY.

O nabywaniu własności przez przybycie.

Przybycie.
§ 404. Przybyciem nazywa się wszystko, co z rzeczy jakiej powstaje lub z nią się łączy i właścicielowi przez nikogo danem nie było. Przybycie dzieje się albo naturalnie, albo sztucznie, albo obudwoma sposobami razem.

I. Przybycie naturalne.

a) w płodach naturalnych;

b) w przychówku ze zwierząt;


§ 405. Naturalne płody ziemi, to jest takie wszystkie, które ziemia bez uprawy wydaje, jako to: zioła, grzyby i tym podobne, należą, tytułem przybycia do właściciela ziemi; a pożytki wszystkie, które powstają ze zwierzęcia, należą do właściciela zwierzęcia.
§ 406. Właściciel zwierzęcia, zapłodnionego przez zwierzę do drugiego należące, nie jest obowiązanym do żadnego wynagrodzenia, jeżeli takowe umówionym nie było.

c) wyspy;


§ 407. Jeżeli w pośród wody utworzy się wyspa, właściciele gruntów, wzdłuż tejże wyspy po obu brzegach leżących, mają wyłączne prawo zawłaszczyć takową w dwóch równych częściach, i według długości ich gruntów między siebie podzielić. Jeżeli wyspa tworzy się w jednej połowie wody, właściciel bliższego brzegu, wyłączne do niej ma prawo. Wyspy na rzekach spławnych należą do państwa.
§ 408. Jeżeli jedynie przez wyschnięcie rzeki, lub podzielenie jej na więcej koryt, utworzą się wyspy, lub grunta zalane zostaną, poprzedni właściciel zachowuje prawa swoje w zupełności.

d) z opuszczonego koryta rzeki;


§ 409. Jeżeli rzeka opuszcza koryto, właściciele, którzy przez nowy jej bieg szkodę ponoszą, mają przedewszystkiem prawo do wynagrodzenia z opuszczonego koryta lub z jego wartości.
§ 410. Jeżeli nie zachodzi przypadek takiego wynagrodzenia, koryto opuszczone należy do przyległych właścicieli nadbrzeżnych w tym stosunku, jak jest postanowiono względem wyspy nowo utworzonej.

e) z odsepu;


§ 411. Ziemia, którą woda nieznacznie do brzegu przymula, należy do właściciela tego brzegu.

f) z oderwiska.


§ 412. Jeżeli jednak rzeka gwałtownym pędem znaczną część ziemi przenosi na cudzy brzeg, poprzedni posiadacz utraca prawo własności do niej wtenczas tylko kiedy w ciągu roku prawa tego nie wykonywa.
§ 413. Każdy posiadacz gruntu ma prawo zabezpieczać brzeg swój od wyrywania przez rzekę. Nikt atoli nie może zasadzać drzew lub przedsiębrać robot w tym sposobie, iżby przez to zwyczajny bieg rzeki zmienionym, lub żegluga, młyny, rybołówstwo, albo inne cudze prawa naruszonemi być mogły. Podobne roboty w ogólności jedynie za pozwoleniem władz politycznych czynione być mogą.

II. Przybycie sztuczne przez przerobienie lub zjednoczenie w ogólności.


§ 414. Kto cudze rzeczy przerabia, takowe ze swojemi łączy, miesza lub mąci, nie nabywa jeszcze przez to żadnego prawa do cudzej własności.
§ 415. Jeżeli tak przerobione rzeczy mogą być do pierwszego stanu przywrócone, a rzeczy połączone, zmieszane i zmącone, napowrót oddzielonemi; każdemu właścicielowi rzecz jego zwróconą i komu wypadnie, szkoda wynagrodzoną być powinna. Jeżeli przywrócenie do pierwszego stanu lub oddzielenie nastąpić nie może, rzecz staje się spólną wszystkich właścicieli; jednak temu, którego rzecz przez winę drugiego z inną połączoną została, służy wybór albo zatrzymać całkowitą rzecz, zwracając wartość ulepszenia, lub też takową za takim samym zwrotem pozostawić drugiemu. Właściciel rzeczy, który ponosi winę, staje się odpowiedzialnym według tego, jak działał w dobrej lub złej wierze. Jeżeli zaś wina nikomu przypisaną być nie może, wybór należy do tego, którego część większą ma wartość.
§ 416. Gdy cudzy materyjał użytym będzie jedynie do poprawienia rzeczy, materyjał ten należy do właściciela rzeczy głównej, ten zaś obowiązanym jest zapłacić wartość użytego materyjału poprzedniemu jego właścicielowi, według tego, jak działał w dobrej lub w złej wierze.

w szczególności przy przedsiębraniu budowy.


§ 417. Gdy kto na własnej ziemi wystawił budynek z materyjałów do niego nie należących, budynek zostaje jego własnością; jednak chociażby nawet był w dobrej wierze, obowiązanym jest zwrócić zwyczajna wartość tychże ich właścicielowi, jeżeli nie nabył takowych w sposobie w § 367 wyrażonym; jeżeli zaś działał w złej wierze, obowiązanym jest zwrócić nie tylko najwyższa wartość, ale nadto wszelką inną szkodę wynagrodzić.
§ 418. Jeżeli przeciwnie kto z własnych materyjałów stawia budynek na cudzym gruncie, bez wiedzy i zezwolenia właściciela; budynek taki należy do właściciela gruntu. Stawiający budynek, może żądać zwrotu wyłożonych kosztów potrzebnych i użytecznych, jeżeli działał w dobrej wierze; w razie zaś przeciwnym uważanym będzie tak jak sprawujący interesa bez zlecenia. Jeżeli właściciel gruntu wiedział o prowadzeniu budowy i takowej stawiającemu budynek w dobrej wierze zaraz nie wzbronił; natenczas może tylko żądać zwrotu zwyczajnej wartości gruntu.
§ 419. Jeżeli budynek na cudzym gruncie i z cudzego materyjału był wystawionym, własność onego należy i w tym przypadku do właściciela gruntu. Miedzy właścicielem gruntu a stawiającym budynek, zachodzą prawa i obowiązki w paragrafie poprzedzającym wyrażone, a stawiający budynek obowiązanym jest zwrócić zwyczajną lub najwyższą wartość materyjału jego poprzedniemu właścicielowi, według tego jak w dobrej lub w złej wierze działał.

III. Przybycie mieszane.


§ 420. Przepisy względem budynku z cudzych materyjałów stawianego dotąd podane, mają także zastosowanie w tych przypadkach, kiedy pole cudzem ziarnem zasiane, lub cudzemi roślinami zasadzone będzie. Przybycie takie należy do właściciela gruntu, chyba że rośliny nic puściły jeszcze korzenia.
§ 421. Własność drzewa oznacza się nie według korzeni rozchodzących się w przyległym gruncie, lecz według pnia wychodzącego z ziemi. Jeżeli pień znajduje się na granicy gruntów, do kilku właścicieli należących, natenczas drzewo jest spólną ich własnością.

§ 422. Każdy właściciel ziemi może z niej wyrwać korzenie cudzego drzewa, gałęzie nad jego kolumną powietrza wiszące, obcinać lub takowych w innym sposobie używać.



ROZDZIAŁ PIĄTY.

O nabyciu własności przez oddanie.

Pośrednie nabycie.
§ 423. Rzeczy, które już maja właściciela, nabywają się pośrednio, gdy sposobem prawnym od jednego właściciela do drugiego przechodzą.

Tytuł takiego nabycia.


§ 424. Tytuł nabywania pośredniego wypływa albo z umowy; z rozporządzenia ostatniej woli; z wyroku sądowego ; albo z rozporządzenia ustawy.

Sposób nabycia pośredniego.


§ 425. Sam tytuł nie nadaje jeszcze własności. Własność i w ogólności wszystkie prawa rzeczowe, oprócz przypadków wyraźnie w ustawie przywiedzionych, jedynie tylko przez prawne oddanie i przyjęcie nabytemi być mogą.

Sposoby oddania:

1) co do ruchomości:

a) fizyczne oddanie;


§ 426. Przeniesienie rzeczy ruchomych od jednego do drugiego, następuje w ogólności jedynie przez fizyczne ich oddanie z ręki do ręki.

b) oddanie przez znaki,


§ 427. Co się tyczy ruchomości, które z natury swojej fizycznie oddawanemi być nie mogą, jakiemi są: wierzytelności, towary do przewozu przygotowane, składy towarów lub inna jaka rzecz ogółowa; oddanie tychże może nastąpić przez znaki, to jest tym sposobem, że właściciel oddaje odbiorcy dokumenty, własność wykazujące, lub narzędzia, za pomocą których tenże jest w stanie objąć wyłącznie posiadanie rzeczy; albo że z rzeczą takie połączają się znamiona, z których każdy wyraźnie przekonać się może, że ta drugiemu ustąpioną została.

c) przez oświadczenie;


§ 428. Przez oświadczenie rzecz zostaje oddana; jeżeli ten, który ja pozbywa, dowodliwie objawia swoję wolę, iż rzecz tę na przyszłość w imieniu odbiorcy zatrzymuje; lub że odbiorca rzecz, do której nie służyło mu dotąd prawo rzeczowe, na przyszłość prawem rzeczowem posiadać będzie.

Skutki co do przesłanych,


§ 429. Rzeczy przesłane uważają się w ogólności wtenczas dopiero za oddane, gdy je odbiorca otrzymuje; chybaby sam oznaczył lub zgodził się na sposób, w jakim mają być przesłane.

lub kilku osobom pozbytych rzeczy.


§ 430. Jeżeli właściciel tę samę rzecz ruchomą pozbył dwom różnym osobom, oddając takową jednej z nich; rzecz ta należy do tej, osoby, której naprzód oddaną była; jednakże właściciel staje się odpowiedzialnym względem strony pokrzywdzonej.

2) Oddanie nieruchomości przez wpisanie w księgi publiczne.


§ 431. Do przeniesienia własności nieruchomości potrzeba, aby tytuł nabycia wniesionym był do ksiąg publicznych na to przeznaczonych. Wniesienie to nazywa się wpisem hipotecznym (intabulacją).

Warunki wpisu hipotecznego


§ 432. Dla otrzymania wpisu hipotecznego potrzeba przedewszystkiem, aby ten, kto przenosi na drugiego własność, sam już jako właściciel był zapisany.

W szczególności przy nabyciu:

a) przez umowy;
§ 433. Do przeniesienia własności przez umowę, dostateczną jest rzeczą co do gruntów chłopskich, jeżeli oddawca i odbiorca, albo sam tylko oddawca, stanąwszy przed zwierzchnością gruntowa, wpisania tytułu nabycia zażąda, i takowe uskutecznionem zostanie.
§ 434. Jeżeli zaś oddawca sam osobiście nie staje; tudzież przy wszystkich nabyciach dóbr miejskich lub tabularnych, powinien być spisanym akt nabycia i przez strony umowę zawierające, tudzież przez dwóch wiarygodnych świadków męzkich podpisanych.
§ 435. W akcie takim powinny być dokładnie wyrażone osoby, które przenoszą i odbierają własność; rzecz, której własność ma być przeniesiona z domieszczeniem granic; tytuł nabycia; tudzież miejsce i czas, w których umowa zawarta została; nakoniec zezwolenie oddawcy na wpisanie odbiorcy za właściciela. Zezwolenie to może także w oddzielnym akcie być uczynionem.

c) przez wyrok lub inne akty sądowe;


§ 436. Jeżeli przeniesienie własności nieruchomości następuje z wyroku prawomocnego, z aktu działu sądowego, lub w skutek przyznania spadku przez sąd akty takie równie wpisanemi być powinny.

c) przez zapis.


§ 437. Do nabycia nieruchomości, zapisanej przez ostatnie woli rozporządzenie, nie jest dostatecznem wpisanie ogółowe rozporządzenia spadkodawcy do ksiąg publicznych .Kto taki zapis otrzymał , powinnien szczegółowe onego wpisanie u zwierzchności uzyskać.

Warunkowe zapisanie w księgach publicznych czyli ostrzeżenie.


§ 438. Kto twierdząc, iż jest właścicielem nieruchomości, na poparcie tego twierdzenia posiada akt wprawdzie wiarygodny, atoli taki, który nie ma wszystkich wymogów w §§ 434 i 435 do otrzymania wpisu hipotecznego przepisanych; ten dla zapobieżenia, aby mu nikt pierwszeństwa nie zajął, może otrzymać warunkowe wciągnienie do ksiąg publicznych, co się ostrzeżeniem (prenotacyja) nazywa. Tym sposobem nabywa on warunkowego prawa własności, i jeżeli ostrzeżenie wyrokiem sądowym usprawiedliwionym zostanie, uważanym będzie za rzeczywistego właściciela już od czasu wniesionego według porządku ustawy żądania o dozwolenie ostrzeżenia.
§ 439. O uskutecznionym ostrzeżeniu tak ten, który je zyskuje, jako też i ten, przeciw komu jest dozwolonem, powinien być przez doręczenie do własnych rąk uwiadomionym. Zyskujący ostrzeżenie, powinien w czternaście dni od otrzymanego doręczenia, poprzeć takowe przez wyniesienie zwyczajnej skargi w celu udowodnienia prawa własności; w przeciwnym razie na żądanie strony przeciwnej ostrzeżenie wykreślonem być powinno.

Przepisy na przypadek więcej żądań o wpis hipoteczny.


§ 440. Jeżeli właściciel pozbył tą samą nieruchomość dwóm osobom, takowa należy się tej, która wcześniej wniosła żądanie o wpis hipoteczny.

Skutki nabycia:

a) co do posiadania;
§ 441. Z wpisaniem do ksiąg publicznych aktu przenoszącego własność, nowy właściciel staje się prawnym posiadaczem.

b) co do praw z posiadaniem połączonych;


§ 442. Kto nabywa własność rzeczy, ten nabywa także prawa z ta rzeczą połączone. Prawa do osoby pozbywającej rzecz przywiązane, nie mogą być przez nią przenoszonemi. W ogólności nikt nie może przenieść na drugiego więcej praw, niżeli sam posiada.

c) co do ciężarów;


§ 443. Z własnością nieruchomości przechodzą także ciężary na niej w księgach publicznych zapisane. Każdy zaniedbujący przejrzenia ksiąg publicznych, sam sobie skutki niedbalstwa przypisać musi. Inne należytości i prawa do poprzedniego właściciela roszczone, nie przechodzą do nowego właściciela.

Wygaśnienie prawa własności.


§ 444. Własność może wygasnąć w ogólności, albo z woli właściciela; albo z rozporządzenia ustawy; albo też z wyroku sądowego. Jednak własność nieruchomości, tylko przez wymazanie z ksiąg publicznych utracona być może.

Rozciągnienie tych przepisów do innych praw rzeczowych.


§ 445. Przepisy podane w rozdziale niniejszym co do sposobu nabycia i utraty prawa własności do nieruchomości, zachowywane także być powinny co do innych praw rzeczowych, odnoszących się do nieruchomości.

Forma i ostrożności przy wpisywaniu do ksiąg publicznych.


§ 446. Sposób postępowania, tudzież ostrożności, które przy wpisywaniu praw rzeczowych mają być w ogólności zachowane, wskazują oddzielne przepisy w urządzeniach tabuli krajowej i ksiąg gruntowych zawarte.

ROZDZIAŁ SZÓSTY.

O prawie zastawu.

Pojęcie prawa zastawu i samego zastawu.
§ 447. Prawo zastawu jest to prawo rzeczowe, dozwolone wierzycielowi, w skutek którego tenże żądać może swego zaspokojenia z jakiej rzeczy, jeżeli zobowiązanie w oznaczonym czasie wykonanem nie będzie. Rzecz, na której wierzyciel ma takie prawo, nazywa się w powszechności zastawem.

Rodzaje zastawu.


§ 448. Każda rzecz może być daną na zastaw, która jest w obiegu. Jeżeli rzecz ta jest ruchomością, nazywa się zastawem ręcznym, czyli zastawem w znaczeniu ściślejszem; jeżeli jest nieruchomością, zowie się hipoteką, czyli zastawem nieruchomym.

Tytuł prawa zastawu.


§ 449. Prawo zastawu odnosi się wprawdzie tylko do ważnych należytości; lecz nie każda należytość daje tytuł do prawa zastawa. Tytuł do prawa zastawu wynika albo z ustawy, albo z wyroku sądowego, z umowy, albo ostatniej woli właściciela.
§ 450. Przypadki, w których ustawa przyznaje prawo zastawu, wymienione są w właściwych miejscach tak w tej ustawie, jako też w ustawie sądowej, w rozdziale o zbiegu wierzycieli. W których przypadkach może sąd przyznać prawo zastawu, przepisuje ustawa sądowa. Pod względem nabycia prawa zastawu, w skutek zezwolenia dłużnika lub trzeciej osoby, która za niego zastaw daje, zachowane być powinny przepisy o umowach i zapisach ostatniej woli.

Sposób nabycia prawa zastawu:

a) przez fizyczne oddanie;

b) przez wpis hipoteczny;





1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna