Powszechna Księga Ustaw Cywilnych allgemeines bürgerliches gesetzbuch patent cesarski z dnia 1 czerwca 1811 r. WstęP. O ustawach cywilnych w ogólności Pojęcie prawa cywilnego



Pobieranie 1.24 Mb.
Strona7/20
Data29.04.2016
Rozmiar1.24 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   20
§ 451. Dla rzeczywistego nabycia prawa zastawu, wierzyciel mający do tego tytuł, powinien rzecz zastawioną, jeżeli ta jest ruchomością, pod swoje wziąć zachowanie; jeżeli zaś jest nieruchomością, podać należytość swoję do wpisu hipotecznego, w sposobie dla nabycia własności nieruchomości przepisanym. Sam tytuł do prawa zastawu, nie nadaje prawa rzeczowego na zastawie, lecz tylko prawo osobiste do zastawu.

c) przez oddanie symboliczne;


§ 452. Gdy na zastaw dana jest rzecz, która fizycznie z ręki do ręki oddana być nie może, natenczas należy tak jak przy przenoszeniu własności takich użyć znaków, z których, że jest zastawioną, każdy łatwo poznać może. Ten, kto się nie stosuje do tego przepisu, staje się odpowiedzialnym za złe skutki ztąd wynikające.

d) przez ostrzeżenie.


§ 453. Jeżeli należytość, dla braku w akcie przepisanych przez ustawę form, do ksiąg publicznych wpisaną być nie może, natenczas służy wierzycielowi prawo żądać ostrzeżenia (prenotacyji). Ostrzeżenie takie nadaje wierzycielowi warunkowe prawo zastawu, które, jeżeli należytość w sposobie w §§ 438 i 439 przepisanym usprawiedliwiona zostanie, staje sio bezwarunkowem, od czasu wniesionego według porządku ustawy żądania o ostrzeżenie.

Nabycie podzastawu.


§ 454. Zastawnik może swój zastaw o tyle, o ile na nim ma prawo, dać znowu w zastaw trzeciemu; wtenczas zastaw ten jest podzastawem, jeżeli zarazem trzeciemu jest wydanym, lub też podzastaw wniesionym jest do ksiąg publicznych, i wpisanym na prawie zastawu.
§ 455. Właściciel o dalszym zastawie zawiadomiony, tylko za zezwoleniem podzastawnika wierzycielowi dług swój spłacić może, albo też powinien takowy sądownie złożyć; inaczej zastaw zostaje funduszem odpowiedzialności dla podzastawnika.

Zastaw cudzej rzeczy.


§ 456. Właściciel ruchomości na zastaw bez jego zezwolenia danej, może wprawdzie w powszechności żądać wydania onejże, lecz w przypadkach tych, w których nie znajduje miejsca skarga o własność (§ 367) przeciwko posiadaczowi w dobrej wierze, obowiązanym jest, albo wynagrodzić posiadacza zastawu w dobrej wierze będącego, albo też zastaw odstąpić i wynagrodzenia swego na zastawcy poszukiwać.

Rozciągłość przedmiotowa prawa zastawu.


§ 457. Prawo zastawu rozciąga się do wszystkich części rzeczy, będącej wolną własnością zastawcy, do przybycia i przynależności zastawu, a tem samem i do przychodów (Früchte), dopóki takowe oddzielonemi lub powzietemi nie będą. Jeżeli więc dłużnik jednemu wierzycielowi daje na zastaw rzecz a później drugiemu przychody z tej rzeczy; ten późniejszy zastaw ma skutek tylko co do przychodów już oddzielonych i powziętych.

Prawa i obowiązki zastawnika:

a) w razie niedostateczności zastawu;
§ 458. Jeżeli wartość zastawu z winy zastawcy lub z powodu później odkrytych wad rzeczy , okazuje się być niewystarczającą na pokrycie długu; wierzycielowi służy prawo żądać od zastawcy innego odpowiedniego zastawu.

b) przed terminem zapłaty długu;


§ 459. Nie jest wolno wierzycielowi używać zastawu bez zezwolenia zastawcy; owszem powinien takowy należycie strzedz, i staje się odpowiedzialnym za stratę zastawu, któraby z jego winy nastąpiła. Wierzyciel nie utraca należytości swojej przez stratę zastawu, nie z jego winy pochodząca.
§ 460. Jeżeli wierzyciel dał w zastaw rzecz mianą w zastawie; on sam jest odpowiedzialnym za ten przypadek, przez któryby zastaw zostając u niego nie był zniszczał, lub nie był się pogorszył.

c) po terminie zapłaty długu;


§ 461. Jeżeli zastawnik nie otrzymuje zapłaty po upływie terminu do tego oznaczonego, może żądać sądownie sprzedaży zastawu przez licytacyją. Sąd w przypadku takim postępować powinien według przepisu ustawy sądowej.
§ 462. Dopóki licytacyja nie rozpocznie się, wolno jest każdemu zastawnikowi na nieruchomości zapisanemu, zapłacić dług, z powodu którego licytacyja żądaną była.
§ 463. Dłużnicy nie mogą licytować rzeczy na sprzedaż wystawionej a przez nich zastawionej.
§ 464. Jeżeli dług ze sprzedaży zastawu w całości zapłaconym być nie może brakującą resztę dłużnik dopłacić powinien. Do niego zaś należy to, co więcej nad ilość długu zebranem będzie .
§ 465. Ustawa sądowa przepisuje, jak dalece zastawnik zaspokojenia swego z zastawu lub też z innego majątku dłużnika dochodzić może.
§ 466. Jeżeli dłużnik w czasie trwającego zastawu przyniósł własność rzeczy zastawionej na drugiego , wierzycielowi służy prawo dochodzić naprzód prawa swego osobistego przeciwko dłużnikowi, a potem zupełnego zaspokojenia siebie na rzeczy zastawionej.

Wygaśnienia prawa zastawu.


§ 467. Gdy rzecz zastawiona zniszczeje; gdy wierzyciel zrzeka się prawnie prawa swego do niej, lub ją bez zastrzeżenia dłużnikowi zwraca; natenczas prawo zastawu gaśnie, lecz dług pozostaje.
§ 468. Prawo zastawu gaśnie także z upływem czasu, na który zastaw był ustanowionym; a zatem z ustaniem czasowego prawa, które zastawcy do rzeczy zastawionej służyło, jeżeli okoliczność ta wierzycielowi była wiadomą lub z ksiąg publicznych wiadomą być mogła.
§ 469. Prawo zastawu gaśnie, gdy dług jest zapłaconym. Zastawca obowiązanym jest do zapłacenia jedynie wtenczas, jeżeli mu zastaw zaraz zwróconym będzie. Samo zapłacenie długu, nie jest dostatecznem do zniesienia hipoteki. Nieruchomość dopóty zostaje obciążoną hipoteką, dopóki dokument na dług z ksiąg publicznych wykreślonym nie zostanie.

O przywileju zastawników.


§ 470. Ustawa sądowa wskazuje przywileje, które slużą zastawnikom w przypadku zbiegu wielu wierzycieli.

O prawie zatrzymania.


§ 471. Ani zastawnik, ani jakikolwiek inny posiadacz cudzej rzeczy nie może, po wygaśnieniu dozwolonego mu prawa, zatrzymywać takowej z powodu innej należytości. Może jednak w przypadkach przywiedzionych w ustawie sądowej, rzecz ruchomą do depozytu sądowego złożyć i onę zapowiedzieć, zaś co do nieruchomości, może żądać sekwestracyji sądowej.

ROZDZIAŁ SIÓDMY.

O służebnościach.

Pojęcie prawa slużebności.
§ 472. Na mocy prawa służebności właściciel obowiązanym jest względnie swej rzeczy do znoszenia czego lub zaniechania, na korzyść drugiego. Służebność jest, prawem ściśle rzeczowem, służącem przeciwko każdemu posiadaczowi rzeczy służebnej.

Podział służebności;

na gruntowe i osobiste;
§ 473. Jeżeli prawo służebności połączone jest, z posiadaniem gruntu dla korzystniejszego lub dogodniejszego używania onegóż, natenczas służebność jest gruntową; w przeciwnym przypadku służebność jest osobistą.

na wiejskie i miejskie;


§ 474. W służebnościach gruntowych zachodzi dwóch posiadaczów gruntowych; do jednego z nich jako obowiązanego, należy grunt służebności podległy; do drugiego jako mającego prawo należy grunt panujący. Grunt panujący albo jest przeznaczonym do gospodarstwa wiejskiego, albo do innego użycia, a według tego służebności są albo wiejskie, albo miejskie.

Zwykłe rodzaje:

a) służebności miejskich;
§ 475. Zwykłemi służebnościami miejskiemi są:
1) prawo, ciężar budynku swego na cudzym budynku opierać;
2) belkę lub krokiew w cudzą ścianę wpuszczać;
3) okno w cudzej ścianie, czy to dla światła czy też dla widoku robić;
4) dach lub ganek nad kolumną powietrza do sąsiada należącego, budować;
5) dym przez komin sąsiada przeprowadzać;
6) okapy na cudzy grunt prowadzić;
7) płyny na grunt sąsiada wylewać, lub przez tenże grunt przeprowadzać.

Na mocy tych, lub tym podobnych służebności miejskich, posiadacz domu ma prawo do czynienia czego na gruncie swego sąsiada, co tenże znosić jest obowiązanym.


§ 476. Na mocy innych służebności miejskich, posiadacz gruntu służebnego obowiązanym jest do zaniechania tego, coby mu, gdyby nie było służebności, wolno było czynić.
Takiemi służebnościami są:
8) domu swego nie podwyższać;
9) onego nie zniżać;
10) budynkowi panującemu światła i powietrza;
11) lub widoku nie zabierać;
12) okapu swego domu od gruntu sąsiada, któremu do skrapiania ogrodu jego , lub do napełnienia cysterny , albo też do innego użytku potrzebnym być może , nie odwracać.

b) służebności wiejskich;


§ 477. Celniejsze służebności wiejskie są:
1) prawo mienia na cudzym gruncie i ziemi ścieżki, wygonu bydła lub drogi do jeżdżenia;
2) czerpania wody, pojenia bydła, sprowadzania i odprowadzania wody;
3) strzeżenia bydła i paszy;
4) wyrąbywania drzewa, zbierania uschłych gałęzi i chrustu, zbierania żołędzi i grabienia liści;
5) polowania, łowienia ryb, łapania ptaków;
6) łamania kamieni, brania piasku, wypalania wapna.

Rodzaje służebności osobistych.


§ 478. Służebnościami osobistemi są: potrzebne używanie jakiej rzeczy; użytkowanie i mieszkanie.

Nieprawidłowe i pozorne służebności.


§ 479. Jednak służebności, które z natury swojej są gruntowemi, tylko samej osobie, albo korzyści, które zwykle są służebnościami, tylko pod warunkiem odwołalności, dozwolonemi być mogą. Zboczeń takich od natury służebności domniemywać się nie można, kto je twierdzi, ten dowodzić powinien.

Nabycie prawa służebności.

Tytuł do nabycia.
§ 480. Tytuł do służebności polega albo na umowie, albo na rozporządzeniu ostatniej woli; albo na wyroku sądowym przy podziale spólnego gruntu; albo wreszcie na przedawnieniu.

Sposób nabycia.


§ 481. Prawo rzeczowe służebności na nieruchomościach i w ogólności na przedmiotach do ksiąg publicznych wpisanych, jedynie przez wniesienie go do tychże ksiąg nabytem być może; co do innych rzeczy, prawo to nabytem zostaje przez wyżej (§§ 420-428) wymienione sposoby oddania rzeczy.

Prawny stosunek przy służebnościach.

Ogólne przepisy co do prawa służebności.
§ 482. Wszystkie służebności to mają spolnego iż posiadacz rzeczy służebnej w powszechności nie jest obowiązanym do czynienia, lecz tylko obowiązanym jest dozwolić drugiemu wykonywać prawo, lub też, iż powinien zaniechać tego, co jako właściciel czynićby mógł, gdyby nie było służebności.
§ 483. Dla tego mający prawo służebności powinien w ogólności ponosić nakłady na utrzymywanie i naprawę rzeczy do służebności przeznaczonej. Jeżeli jednak obowiązany do służebności używa także tej rzeczy; powinien stosunkowo przyczyniać się do nakładu, i od tego obowiązku jedynie przez odstąpienie tej rzeczy mającemu prawo służebności może się uwolnić, nawet bez jego zezwolenia.
§ 484. Posiadacz panującego gruntu może wprawdzie używać prawa swego według upodobania; jednak służebności nie mogą być powiększane, owszem ile natura ich i cel ich ustanowienia dozwala, ograniczane być powinny.
§ 485. Żadna służebność nie może być dowolnie oddzielaną od rzeczy służebnej, ani też na inną rzecz lub osobę przenoszoną. Każda także służebność uważana jest za niepodzielną w tym sposobie, iż przez powiększenie, zmniejszenie lub podzielenie na części gruntu, prawo, które na nim ciąży, ani zmienionem ani podzielonem być nie może.
§ 486. Na jednym gruncie więcej osób razem może mieć służebność, byleby na tem dawniejsze prawa trzeciego nie cierpiały.

Zastosowanie do służebności;

w szczególnosci do prawa mienia ciężaru i belek na cudzym budynku lub do przeprowadzenia dymu.
§ 487. Podług tych teraz podanych zasad, stosunki prawne przy szczegółowych rodzajach służebności, oznaczone być winny. Kto zatem obowiązanym jest znosić ciężar sąsiedniego budynku; dozwolić wpuszczenia belki do swojej ściany; lub przechodzenia cudzego dymu przez swój komin; ten powinien przykładać się stosunkowo do utrzymania przeznaczonych na ten cel murów, słupów, ściany lub komina. Nie można jednak wymagać od niego, aby panujący budynek podpierał, lub komin sąsiada naprawiał.

Prawo mienia okna.


§ 488. Prawo mienia okna nadaje tylko prawo do światła i powietrza, nie zaś do widoku, który szczególnie dozwolonym być powinien. Komu nie służy prawo widoku, ten może być przymuszonym, aby okno kratą zaopatrzył. Z prawem mienia okna połączonym jest obowiązek zabezpieczenia otworu; kto to zaniedbuje, ten staje się odpowiedzialnym za wynikające ztąd szkody.

Prawo okapu.


§ 489. Komu służy prawo okapu, ten może obrócić ściek wody deszczowej na dach cudzy bez lub za pomocą rynien; może także swój dach podwyższyć; jednak takie urządzenia poczynić winien, aby przez to służebność nie stała się uciążliwszą. Powinien równie znacznie spadły śnieg wcześnie uprzątnąć, i rynny do ścieku wody przeznaczone utrzymywać.

Prawo sprowadzania wody deszczowej.


§ 490. Komu służy prawo sprowadzać wodę deszczową z sąsiedniego dachu na swój grunt, do tego należą wyłącznie wydatki na rynny, kadzie i inne potrzebne do tego przyrządy.
§ 491. Jeżeli dla sprowadzonych płynów potrzebne są rowy i kanały, takowe właściciel panującego gruntu urządzić powinien; obowiązanym jest także porządnie je czyścić i nakryć, aby tym sposobem przynieść ulgę gruntowi służebnemu.

Prawo ścieżki, wygonu bydła i drogi do jeżdżenia.


§ 492. Mający prawo ścieżki, ma prawo chodzić po niej; dać się po niej przez ludzi nosić lub innym ludziom do siebie przez nię przychodzić. Z prawem wygonu bydła, połączone jest prawo używania taczek; a z prawem drogi do jeżdżenia, prawo jeżdżenia po niej jednym lub więcej zaprzęgami.
§ 493. Przeciwnie, bez szczególnego pozwolenia prawo chodzenia, nie nadaje prawa do jeżdżenia konno lub na innych zwierzętach; prawo wygonu bydła, nie nadaje prawa do wleczenia przez grunt służebny wielkich ciężarów; wreszcie, prawo do jeżdżeniu wozem, nie nadaje prawa do pędzenia przez drogę bydła samowolnie puszczonego.
§ 494. Do utrzymania drogi, mostów i kładek czyli ławek, przykładają się stosunkowo wszystkie osoby czyli posiadacze gruntu, którym używanie takowych służy a zatem i posiadacz gruntu służebnego, o ile ztąd pożytek odnosi.

Przestrzeń dla nich potrzebna.


§ 495. Przestrzeń dla tych trzech służebności, powinna być zastosowaną do potrzebnego ich używania i do okoliczności miejsca. Jeżeli drogi i ścieżki przez wylew wody, lub przez inny przypadek, staną się niezdatnemi do używania, natenczas, dopóki do pierwiastkowego stanu doprowadzonemi nie będą, i jeżeli władza polityczna już temu nie zaradziła, nowe miejsce przeznaczonem być winno.

Prawo czerpania wody.


§ 496. Mającemu prawo czerpania wody cudzej, służy także prawo przystępu do niej.

Prawo prowadzenia wody.


§ 497. Kto ma prawo wodę z cudzego gruntu na swój lub ze swego na cudzy grunt prowadzić, temu służy także prawo zakładać swym kosztem potrzebne do tego rury, rynny i śluzy. Potrzeba gruntu panującego, stanowi miarę, której zaprowadzenie powyższych przyrządów przechodzić nie powinno.

Prawo paszy.


§ 498. Jeżeli przy nabyciu prawa paszy ani gatunek, ani liczba bydła paść się mającego, tudzież czas i rozciągłość używania oznaczonemi nie były; natenczas trzydziestoletnie spokojne posiadanie jest rozstrzygajacem. W zachodzącej wątpliwości następujące przepisy służyć mają za prawidło.

Przepisy ustawy:

a) co do gatunku bydła na paszę wyganianego;
§ 499. Prawo paszy, o ile przepisy polityczne i leśne nie są temu na przeszkodzie, rozciąga się do wszystkich gatunków bydła zaprzężnego, rogatego i wełniastego, lecz nie do trzody, drobiu, ani też kóz w okolicach leśnych. Nieczyste, niezdrowe i cudze bydło nigdy do paszy należeć nie może.

b) co do liczby bydła;


§ 500. Jeżeli w ciągu ostatnich lat trzydziestu zmieniała się liczba bydła na paszę wyganianego, natenczas średnia liczba bydła przez trzy pierwsze lata wyganianego przyjęta być powinna. Jeżeliby i tym sposobem liczby dojść nie można; natenczas należy mieć słuszny wzgląd tak na rozciągłość, jako też na gatunek pastwiska a przynajmniej nie należy dozwalać mającemu prawo służebności, aby więcej bydła na cudzej paszy trzymał aniżeli mógłby go przezimować paszą z gruntu panującego. Sysaki nie rachują się do oznaczonej liczby.

c) czas paszenia;


§ 501. Czas paszenia ustanawia się w ogólności według zaprowadzonego w każdej okolicy niezaprzeczonego zwyczaju; w żadnym atoli przypadku prowadzeniu gospodarstwa, przepisami politycznemi oznaczonemu, przez paszenie bydła ani przeszkadzać ani takowe utrudniać nie można.

d) rozciągłość prawa paszy;


§ 502. Prawo paszy nie nadaje prawa do żadnego innego użytkowania. Ten, komu to prawo służy, nie może ani trawy kosić, ani też w powszechności właścicielowi gruntu paszenia spólnego wzbraniać, a tem mniej istoty pastwiska naruszać. Gdy zachodzi obawa szkody, powinien bydło swoje przez pastucha pilnować.

Zastosowanie tych przepisów do innych służebności.


§ 503. Podane teraz przepisy o prawie paszy, stosują się także odpowiednio do prawa łowienia zwierza, wycinania drzew, łamania kamieni i innych służebności. Jeżeli kto mniema, iż. prawa tę służą mu na zasadzie spółwłasności; spory w przedmiocie tym wyniknąć mogące podług przepisów, w rozdziale o spółwłasności zamieszczonych, rozstrzygane być powinny.

Służebności osobiste;

w szczególności:

1. Prawo używania.


§ 504. Służebności osobiste, jeżeli inaczej umówionem nie było, według następujących zasad mają być wykonywane: Służebność używania zależy na tem, że mający takie prawo, może używać cudzej rzeczy bez naruszenia jej istoty, jedynie dla swojej potrzeby.

Przepis co do użytków;


§ 505. Komu zatem służy prawo używania jakiej rzeczy, ten, bez względu na posiadany przez siebie inny majątek, może z niej ciągnąć użytek stanowi jego, zatrudnieniu i gospodarstwu odpowiedni.
§ 506. Potrzeba oznaczona być ma ze względem na czas, w którym używanie dozwolonym było. Później zaszłe zmiany w stanie lub zatrudnieniu mającego to prawo, nie nadają onemuż prawa do rozciąglejszego używania.

co do istoty;


§ 507. Mający prawo używania nie może odmieniać istoty rzeczy onemuż do używania danej; nie może także przenosić prawa tego na kogo innego.

i ciężarów;


§ 508. Właściciel może z rzeczy danej do używania ciągnąć wszelkie użytki, które bez przeszkodzenia mającemu prawo używania, osiągnąć się dadzą. Lecz także obowiązanym jest właściciel ponosić wszelkie zwyczajne i nadzwyczajne do rzeczy przywiązane ciężary, i takowe swoim kosztem w dobrym stanie utrzymywać. Wtenczas tylko, gdy koszta przewyższają użytek dla właściciela pozostający, mający prawo używania, powinien albo nadwyżkę kosztów ponosić, albo też zrzec się używania.

2. Użytkowania.


§ 509. Użytkowanie jest prawo używania rzeczy cudzej bez żadnego ograniczenia, z zachowaniem jej istoty.

Jak dalece rzeczy znikome mogą być przedmiotem użytkowania.


§ 510. Rzeczy znikome same przez się nie są przedmiotem używania lub użytkowania, lecz tylko ich wartość. Mający prawo użytkowania może rozporządzać gotowemi pieniądzmi według upodobania. Jeżeli jednak kapitał hipotekowany danym jest do używania lub użytkowania, ten, komu takowe służy, ma jedynie prawo do stowego.

Prawa i obowiązki użytkującego.


§ 511. Użytkującemu służy prawo do całego zwyczajnego i nadzwyczajnego przychodu; do niego zatem należy czysty dochód z kopalń zyskany według ustaw górniczych, i drzewo według urządzeń leśnych wycięte Do skarbu, w gruncie do użytkowania przeznaczonym znalezionego, nic ma żadnego prawa.

W szczególności:

a) ze względu na ciężary do rzeczy przywiązane;
§ 512. Czystym przychodem jednak jest to tylko, co po odtrąceniu wszystkich potrzebnych, wydatków pozostaje. Użytkujący przeto przejmuje wszystkie ciężary, które w czasie dozwolenia użytkowania do rzeczy służebnej przywiązane były, a przeto i stowe od kapitałów, na rzeczy tej hipotekowanych. Na niego przechodzą wszystkie zwyczajne i nadzwyczajne z rzeczy przypadające powinności, o ile takowe z przychodów w ciągu trwającego użytkowania pobieranych zaspokojone być mogą ponosi także koszta, bez których użytki nie mogłyby być otrzymane.

b) na utrzymywanie rzeczy;


§ 513. Użytkujący obowiązanym jest jako dobry gospodarz, utrzymywać rzecz służebną w stanie tym, w jakim ją odebrał, a z przychodów czynić naprawy, dopełniać ubytki i przywracać do dawnego stanu. Za zmniejszenie wartości rzeczy służebnej, które pomimo tego bez winy użytkującego, lecz tylko przez same prawne używanie nastąpiło, nie jest odpowiedzialnym.

c) na prowadzenie budowy;


§ 514. Jeżeli właściciel na doniesienie użytkującego, przedsiębierze swoim kosztem budowy, które w skutek starości budynków lub innego wypadku, stały się potrzebnemi, użytkujący obowiązamym jest płacić mu stowe od wyłożonego kapitału w miarę, jak przez to ulepszyło się użytkowanie.
§ 515. Jeżeli właściciel nie chce albo nie może tego uczynić, użytkujący ma prawo, albo prowadzić budowę, a po skończonem użytkowaniu tak jak posiadacz w dobrej wierze zwrotu kosztów żądać; albo też żądać stosownego wynagrodzenia za użytki, których przez niebudowanie pozbawionym został.
§ 516. Użytkujący nie jest obowiązanym bez zupełnego wynagrodzenia dozwalać prowadzenia budowy, która chociażby do powiększenia dochodu przyczynić się mogła, przecież nie jest konieczną.

d) co do kosztów ulepszenia.


§ 517. Użytkujący może odebrać to wszystko, co wyłożył, bez zezwolenia właściciela dla pomnożenia ciągłych użytków; do wynagrodzenia jednak za użytki, z poczynionych ulepszeń wynikające, w tych tylko przypadkach ma prawo, w których sprawujący interesa bez zlecenia onegoż domagać sie może.

Dowód na takowe.


§ 518. Dla ułatwienia dowodu wzajemnych należytości, powinni właściciele i użytkujący kazać zrobić wierzytelny opis wszystkich rzeczy służebnych. W braku takiego opisu jest domniemanie, że użytkujący odebrał rzecz wraz z wszystkiemi do zwyczajnego użytkowania z niej potrzebnemi przynależnościami w stanie średnim do użycia zdatnym.

Przyznanie użytków przy ustaniu użytkowania.


§ 519. Po ustaniu użytkowania płody jeszcze stojące należą do właściciela; ten jednak obowiązanym jest użytkującemu lub jego dziedzicom tak, jak posiadaczowi w dobrej wierze zwrócić wyłożone koszta na ich osiągnienie. Do innych użytków ma prawo użytkujący lub jego dziedzice w miarę czasu, przez który trwało użytkowanie.

Kiedy używający lub użytkujący do dania zabezpieczenia jest obowiązanym.


§ 520. W powszechności jedynie tylko w przypadku zachodzącego niebezpieczeństwa może właściciel żądać zabezpieczenia istoty rzeczy od używającego lub użytkującego. Jeżeli zabezpieczenie takie nie jest danem, natenczas rzecz albo właścicielowi za słusznem wynagrodzeniem pozostawioną, albo wedle okoliczności pod zarząd sądowy oddaną być powinna.

3. Służebność mieszkania.


§ 521. Służebność mieszkania jest prawo używania na swoją potrzebę mieszkalnych części domu. Jest zatem służebnością używania mieszkalnego budynku. Jeżeli zaś komu wszystkie mieszkalne części domu do nieograniczonego używania, z zachowaniem istoty są oddane, wtenczas jest użytkowanie mieszkalnego budynku. Według tego przepisy wyżej podane do prawnego stosunku między mającym prawo a właścicielem stosowane być winny.
§ 522. W każdym przypadku właściciel ma prawo rozrządzania wszystkiemi częściami domu, które właściwie do mieszkania nie należą; nie może także być mu utrudnionym dozór nad jego domem.

Prawo wynoszenia skargi co do służebności.


§ 523. Co do służebności ma miejsce dwojaka skarga. Albo twierdzonem jest prawo służebności przeciwko właścicielowi, albo też właściciel występuje przeciwko przywłaszczającemu sobie służebność. W pierwszym przypadku powód nabycie służebności, lub przynajmniej jej posiadanie jako prawa rzeczowego, w drugim przypadku przywłaszczenie służebności na swojej rzeczy udowodnić powinien.

Ustanie służebności.

W ogólności.
§ 524. Służebności ustają w ogólności tym samym sposobem, jakim, według trzeciego i czwartego rozdziału trzeciej części znoszą się w powszechności prawa i obowiązki.

Szczególny przepis przy ich ustaniu:

a) przez przepadnienie służebnego lub panującego gruntu;
§ 525. Przepadnienie służebnego lub panującego gruntu zawiesza wprawdzie wykonywanie służebności; lecz jak tylko grunt lub budynek przywróconym zostanie do poprzedniego stanu, odżywia się na nowo służebność.

b) przez zjednoczenie;


§ 526. Gdy własność służebnego i panującego gruntu w jednej zjednoczą się osobie, służebność ustaje sama przez się. Jeżeli zaś następnie jeden z tych zjednoczonych gruntów pozbytym będzie, a służebność tymczasem w księgach publicznych wymazana nie została, natenczas nowemu posiadaczowi gruntu panującego służy prawo wykonywania służebności.

c) przez upływ czasu.




Pobieranie 1.24 Mb.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   20




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna