Powszechna Księga Ustaw Cywilnych allgemeines bürgerliches gesetzbuch patent cesarski z dnia 1 czerwca 1811 r. WstęP. O ustawach cywilnych w ogólności Pojęcie prawa cywilnego



Pobieranie 1.24 Mb.
Strona8/20
Data29.04.2016
Rozmiar1.24 Mb.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   20
§ 527. Jeżeli mającemu służebność mogło być wiadomem z ksiąg publicznych lub na inny sposób, że ustanawiający takową miał tylko czasowe prawo, lub że służebność tylko na pewien przeciąg czasu ustanowioną była, natenczas służebność ustaje sama przez się po upływie tego czasu.
§ 528. Służebność ustanowiona do czasu, aż osoba trzecia dojdzie oznaczonego wieku, ustaje dopiero z tymże czasem, chociażby ta trzecia osoba umarła przed oznaczonym wiekiem.

Ustanie służebności osobistych w szczególności.


§ 529. Służebności osobiste ustają z śmiercią. Jeżeli wyraźnie i dla dziedziców ustanowione były; przez takowych w zachodzącej wątpliwości rozumieją się tylko pierwsi ustawniczy dziedzice. Prawo dozwolone familiji przechodzi na wszystkich jej członków. Służebność osobista nabyta przez gminę lub inną moralną osobę trwa dopóty, dopóki utrzymuje się osoba moralna.

Wyjątek co do ciągłych dochodów.


§ 530. Ciągłe roczne dochody nie są służebnością osobistą, a dla tego z natury swojej na wszystkich następców przenoszone być mogą.

ROZDZIAŁ ÓSMY.

O prawie dziedziczenia.

Spadek.
§ 531. Ogół praw i obowiązków osoby zmarłej, jeżeli takowe nie polegają wyłącznie na osobistych stosunkach, zowie sie jej spadkiem czyli spuścizną.

Prawo dziedziczenia i dziedzictwo.


§ 532. Wyłączne prawo wzięcia w posiadanie całego spadku, lub pewnej w stosunku do całości oznaczonej części jego, (np. połowy, trzeciej części), nazywa się prawem dziedziczenia. Prawo to jest rzeczowem i służy przeciw każdemu przywłaszczającemu sobie spadek. Ten, komu służy prawo dziedziczenia, nazywa się dziedzicem, a spadek w odniesieniu do dziedzica, nazywa się dziedzictwem.

Tytuł do prawa dziedziczenia.


§ 533. Prawo dziedziczenia wynika albo z woli przez spadkodawcę według przepisów ustawy objawionej albo z umowy dziedziczenia przez ustawę dozwolonej (§ 602), albo z ustawy.
§ 534. Wzmiankowane trzy sposoby dziedziczenia mogą także jednocześnie razem mieć miejsce, tak iż w stosunku do całości oznaczona cześć spadku przypada jednemu dziedzicowi na mocy rozporządzenia ostatniej woli, drugiemu z umowy, a trzeciemu z ustawy.

Różnica między dziedzictwem a zapisem.


§ 535. Jeżeli komu nie jest przeznaczoną część jaka całego spadku, w stosunku do jego całości oznaczona, lecz tylko pewna rzecz pojedyncza, jedna lub więcej rzeczy pewnego gatunku, suma pieniężna, albo prawa jakie; wtenczas to, co tym sposobem jest przeznaczone chociażby wartość tego wynosiła większą część spadku, nazywa się zapisem (legatem); a ten, dla kogo przeznaczenie takie nastąpiło, nie jako dziedzic, lecz jako zapisobierca (legataryjusz) ma być uważanym.

Czas otwarcia się spadku.


§ 536. Prawo dziedziczenia ma miejsce dopiero po śmierci spadkodawcy. Jeżeli spodziewany dziedzic umrze przed spadkodawcą, nie może na swoich dziedziców przenosić prawa dziedziczenia, którego sam jeszcze nie nabył.
§ 537. Jeżeli dziedzic przeżył spadkodawcę, prawo dziedziczenia tak jak każde inne odziedziczonym być mogące prawo, przechodzi na jego dziedziców nawet przed przyjęciem przez niego dziedzictwa, byle tylko prawo to przez zrzeczenie się lub w inny sposób nie wygasło.

Zdatność do dziedziczenia.


§ 538. Komu służy prawo nabywania majątku, ten w powszechności może także dziedziczyć. Kto wyrzekł się prawa nabywania czegokolwiek, albo zrzekł się ważnie pewnego tylko dziedzictwa, ten utraca przez to prawo dziedziczenia albo w ogólności, albo tylko względnie pewnego spadku.
§ 539. Polityczne przepisy wskazują, jak dalece zgromadzenia duchowne lub ich członkowie zdolni są dziedziczyć.

Przyczyny niezdatności.


§ 540. Kto spadkodawcę, jego dzieci, rodziców lub małżonka w złym zamiarze na honorze, ciele, lub majątku skrzywdził lub skrzywdzić usiłował tak, iż z tego powodu przeciw niemu z urzędu lub na żądanie ukrzywdzonego postępowanie na drodze karnej może mieć miejsce; ten staje się niegodnym prawa dziedziczenia tak długo, dopóki nie pokaże się z okoliczności, że mu spadkodawca przebaczył.
§ 541. Jeżeli ten, który stał się niegodnym dziedziczenia, umarł przed spadkodawcą, potomkowie pierwszego nie są wyłączeni od dziedziczenia.
§ 542. Kto spadkodawcę do oświadczenia ostatniej woli przymusił, lub podstępnym sposobem do tego nakłonił: kto mu w uczynieniu ostatniej woli lub w zmienieniu onejże przeszkadzał, albo zdziałanie już przez niego oświadczenie ostatniej woli zniszczył, ten wyłączonym jest od dziedziczenia, i staje się odpowiedzialnym za wszelkie szkody trzeciemu przez to sprawione.
§ 543. Osoby, które przyznały się sądownie, lub przekonanemi zostały o cudzołoztwo lub kazirodztwo, nie mogą jedna po drugiej dziedziczyć z oświadczenia ostatniej woli.
§ 544. Jak dalece krajowcy utrącają prawo dziedziczenia, przez opuszczenie ojczyzny lub służby wojskowej bez otrzymania przyzwoitego pozwolenia, rozporządzenia polityczne stanowią.

Według jakiego czasu ocenia się zdatność.


§ 545. Zdatność dziedziczenia tylko ze względem na czas rzeczywistego otwarcia się spadku ocenianą być może. Czasem takim jest w powszechności śmierć spadkodawcy.
§ 546. Później odzyskana zdatność dziedziczenia nie nadaje żadnego prawa do odbierania drugim tego, co już poprzednio prawnie na nich przypadło.

Skutki przyjęcia dziedzictwa.


§ 547. Dziedzic, po przyjęciu dziedzictwa, wyobraża spadkodawcę pod względem tegoż spadku. Obydwaj uważani są względnie trzeciego za jedne osobę. Przed przyjęciem przez dziedzica spadek tak się uważa, jak gdyby jeszcze przez zmarłego był posiadanym.
§ 548. Dziedzic przejmuje obowiązki, których byłby powinien dopełnić spadkodawca ze swego majatku. Kary pieniężne w ustawie postanowione, na które jednak zmarły nie był jeszcze skazany, nie przechodzą na dziedzica.
§ 549. Do ciężarów dziedzictwa należą także koszta pogrzebu, odpowiedniego miejscowemu zwyczajowi, stanowi i majątkowi zmarłego.
§ 550. Jeżeli jest więcej dziedziców, natenczas wszyscy pod względem ich spólnego prawa dziedziczenia, uważani są za jedne osobę. W tym przymiocie przed sądowem oddaniem (przyznaniem) dziedzictwa, odpowiadają wszyscy za jednego i jeden za wszystkich. W jakim sposobie odpowiedzialnymi są po wydaniu dziedzictwa, postanowionem jest w rozdziale o objęciu w posiadanie dziedzictwa.

Zrzeczenie się dziedzictwa.


§ 551. Kto może sam rozrządzić ważnie swojem prawem dziedziczenia, ten może także zrzec się go naprzód. Zrzeczenie się takie ma skutek także i względnie potomków.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY.

O rozporządzeniu ostatniej woli w ogólności, a w szczególności o testamentach.

Rozporządzenie ostatniej woli.


§ 552. Rozporządzenie, przez które spadkodawca majątek swój, lub jego cześć jednej lub więcej osobom odwołalnie na przypadek śmierci zostawia, nazywa się rozporządzeniem ostatniej woli.

Warunki:


1. Kształt wewnętrzny.
§ 553. Jeżeli rozporządzenie ostatniej woli obejmuje ustanowienie dziedzica, nazywa się testamentem; jeżeli zaś inne tylko zawiera postanowienia zowie się kodycylem.

Wyznaczenie dziedzictwa:

a) kiedy jeden tylko dziedzic;
§ 554. Jeżeli spadkodawca ustanowił jednego tylko dziedzica, bez ograniczenia, go do jakiej części dziedzictwa, lecz ogółowo; dziedzic taki bierze cały spadek. Jeżeli zaś jedynemu dziedzicowi tylko pewna cześć dziedzictwa w stosunku do całości przeznaczona została; pozostałe części dziedzictwa należą do dziedziców ustawniczych.

b) kiedy więcej dziedziców bez oznaczenia części;


§ 555. Jeżeli jest kilku ustanowionych dziedziców bez oznaczenia części, wszyscy dziedziczą w równych częściach.

c) kiedy wszyscy w oznaczonych częściach są ustanowieni;


§ 556. Jeżeli jest kilku ustanowionych dziedziców i wszyscy maja sobie oznaczone części dziedzictwa, te jednak nie wyczerpują całości; wtenczas pozostałe części należą do dziedziców ustawniczych. Jeżeli zaś spadkodawca ustanowił dziedziców do całego spadku, dziedzice ustawniczy żadnego nie maja prawa, chociażby spadkodawca pominął co w obliczeniu sum, lub w wyliczeniu przedmiotów dziedzictwo składających.

d) kiedy jedni mają oznaczone części, drudzy nie mają.


§ 557. Jeżeli między kilku ustanowionymi dziedzicami jedni mają oznaczone części (n. p. trzecia, szósta część), inni zaś nie mają; ci ostatni dziedziczą pozostały spadek w równych częściach.
§ 558. Gdy nic nie pozostaje, natenczas należy ze wszystkich oznaczonych części odciągnąć stosunkowo tyle dla dziedzica bez oznaczonej części ustanowionego, aby otrzymał równo z tym, któremu najmniej przeznaczono. Jeżeli części dziedziców są równe, powinni tyle odstąpić dziedzicowi bez oznaczonej części ustanowionemu, aby równy z nimi miał udział. We wszystkich innych przypadkach, w których spadkodawca pomylił się w liczeniu, podział tak winien być uskutecznionym, aby wola spadkodawcy podług rozporządzeń całości dotyczących ile można wykonaną była.

Którzy dziedzice za jednę osobę są uważani.


§ 559. Jeżeli między ustanowionymi dziedzicami są takie osoby, które w razie dziedziczenia ustawniczego, za jednę osobę względem drugich uważane być muszą (n. p. synowcowie względem brata spadkodawcy); osoby te i przy dziale z testamentu za jednę osobę uważane będą. Korporacyja, gmina, zgromadzenie (n. p. ubodzy) zawsze za jednę tylko osobę będą liczone.

Prawo przyrostu.


§ 560. Kiedy wszyscy dziedzice bez oznaczenia części lub z ogólnem wyrażeniem równego działu są ustanowieni, a jeden z nich, nie może lub nie chce przyjąć dziedzictwa, natenczas część jego przyrasta innym ustanowionym dziedzicom.
§ 561. Jeżeli jeden lub kilku dziedziców ustanowionych jest z oznaczeniem części, zaś jeden lub kilku bez tego; cześć dziedzictwa nie przyjęta przyrasta jednemu lub kilku pozostałym, bez oznaczenia części ustanowionym dziedzicom.
§ 562. Dziedzicowi mającemu część oznaczoną, nie służy w żadnym przypadku prawo przyrostu. Jeżeli zatem nie ma dziedzica bez oznaczonej części ustanowionego; cześć dziedzictwa nieprzyjęta nie przyrasta pozostającym jeszcze z oznaczeniem części ustanowionym dziedzicom, lecz dziedzicom ustawniczym.
§ 563. Kto otrzymuje cześć dziedzictwa nieprzyjętą, ten przyjmuje także wszystkie przywiązane do niej ciężary z wyjątkiem tych , które zależą na osobistem świadczeniu ustanowionego dziedzica.
§ 564. Spadkodawca powinien sam ustanowić dziedzica; mianowanie onegoż nie może pozostawić zdaniu trzeciego.

Oświadczenie powinno być rozważne, wyraźne i wolne.


§ 565. Wola spadkodawcy oświadczoną być powinna wyraźnie (bestimmt), nie zaś przez samo potakiwanie czynionego mu wniosku; w stanie zupełnej przytomności umysłu; z rozwagą; na prawdę ; bez przymusu; w stanie wolnym od podstępu i istotnej omyłki.

Przyczyny sprawujące niezdatność do robienia testamentu:

1. Nieprzytomność umysłu.
§ 566. Oświadczenie jest nieważnem, jeżeli dowiodzionem będzie, iż nastąpiło w stanie szaleństwa, obłąkania, głupowatości lub opilstwa.
§ 567. Kiedy kto utrzymuje, iż spadkodawca pozbawiony rozumu w czasie czynienia rozporządzenia ostatniej woli był przy zupełnej przytomności umysłu; niewątpliwość tego twierdzenia przez biegłych w sztuce, lub przez urzędowe osoby, które o stanie umysłu spadkodawcy dokładnie się przekonywały, lub przez inne pewne dowody wykazaną być powinna.

2. Uznanie za marnotrawcę; jak dalece?


§ 568. Marnotrawca sądownie za takiego uznany tylko połową swojego majątku przez zdziałanie ostatniej woli rozporządzać może; druga połowa przypada dziedzicom ustawniczym.

3. Wiek niedojrzały.


§ 569. Niedorośli niezdolnymi są do robienia testamentu. Małoletni, którzy jeszcze nie skończyli lat ośmnastu, mogą tylko słowny sądowny robić testament. Sąd starać się powinien przez stosowne dochodzenie otrzymać przekonanie, iż oświadczenie ostatniej woli następuje wolnie i z rozmysłem. Oświadczenie powinno być protokolarnie spisane i do protokółu to wszystko wciągnione, co się z dochodzenia okazało. Po skończeniu lat ośmnastu, oświadczenie ostatniej woli żadnemu nie ulega ograniczeniu.

4. Omyłka istotna.


§ 570. Rozporządzenie ostatniej woli jest nieważnem z powodu istotnej omyłki spadkodawcy. Omyłka jest istotną wtenczas, kiedy spadkodawca pomylił się w osobie, którą chciał ustanowić, lub w przedmiocie, który chciał zapisać.
§ 571. Jeżeli się okazuje, że ustanowiona osoba lub zapisana rzecz jedynie niedokładnie nazwaną lub opisaną była; rozporządzenie ostatniej woli jest ważnem.
§ 572. Rozporządzenie ostatniej woli jest ważnem, chociażby przywiedziona przez spadkodawcę pobudka do niego okazała się być fałszywą; chybaby dowiedzionem było, że wola spadkodawcy jedynie na tej mylnej pobudce polegała.

5. Śluby zakonne.


§ 573. Osoby zakonne nie mogą w powszechności robić testamentu. Jeżeli jednak zakon uzyskał szczególny przywilej, iż jego członkowie mogą robić testament; jeżeli osoby zakonne otrzymały uwolnienie od ślubów; jeżeli przez zniesienie zakonu, fundacyji lub klasztoru stan swój odmieniły; lub jeżeli takie otrzymały przeznaczenie, iż stosownie do politycznych rozporządzeń, nie są już uważano za należące do zakonu, fundacyji lub klasztoru, lecz zupełnej własności nabywać mogą; natenczas wolno im jest własnością tą przez oświadczenie ostatniej woli rozporządzać.

6. Ciężka kara kryminalna;


§ 574. Zbrodniarz na karę śmierci skazany, od dnia ogłoszonego mu wyroku; jeżeli zaś na najcięższe lub ciężkie więzienie jest skazanym, dopóki trwa kara, nie może czynić żadnego ważnego rozporządzenia ostatniej woli.

Ważność rozporządzenia ze względu na czas.


§ 575. Rozporządzenie ostatniej woli ważnie uczynione nie traci swej ważności z powodu później zaszłych przeszkód.
§ 576. Rozporządzenie ostatniej woli, z samego początku nieważne, przez późniejsze usunienie przeszkody nie nabiera ważności. Jeżeli w takim przypadku nowe rozporządzenie uczynionem nie będzie; dziedziczenie ustawnicze ma miejsce.

II. Zewnętrzny kształt oświadczenia ostatniej woli:


§ 577. Można robić testament sądownie lub zasadownie; pisemnie lub słownie; pisemnie zaś z przybraniem świadków, lub bez nich.

1. Zasądowego pisemnego;


§ 578. Kto chce ostatnia wolę oświadczyć na piśmie i bez świadków, powinien testament lub kodycyl własnoręcznie napisać i własnoręcznie przez położenie nazwiska swego podpisać. Wyrażenie dnia, roku i miejsca, w których oświadczenie ostatniej woli uczynionem było, nie jest wprawdzie potrzebnem, lecz dla uniknienia sporów przydatnem.
§ 579. Oświadczenie ostatniej woli, przez inna osobę na żądanie spadkodawcy napisane, powinien tenże własnoręcznie podpisać. Prócz tego powinien przed trzema zdatnymi świadkami, z których przynajmniej dwóch jednocześnie obecnymi być powinno, potwierdzić, że to pismo jest jego ostatnią wola. Nakoniec świadkowie powinni się także podpisać jako świadkowie ostatniej woli albo wewnątrz, albo zewnątrz, zawsze jednak na samym akcie nie zaś na okładce. Aby świadek wiedział o osnowie testamentu, to nie jest potrzebnem.
§ 580. Spadkodawca, który nie umie pisać, powinien, oprócz zachowania formalności w poprzedzającym paragrafie przepisanych, zamiast podpisu, znak swojej ręki wobec wszystkich trzech świadków własnoręcznie położyć. Dla otrzymania trwałego dowodu na to, kto jest spadkodawcą, należy także tej użyć ostrożności, aby jeden ze świadków nazwisko spadkodawcy, jako podpisujący za niego, napisał.
§ 581. Jeżeli spadkodawca nie umie czytać, powinien kazać sobie przeczytać pismo przez jednego świadka w obecności dwóch drugich, którzy osnowę pisma przejrzeli; tudzież potwierdzić, iż pismo to zgadza sin z jego wolą. W każdym przypadku piszący ostatnią wolę może być zarazem świadkiem.
§ 582. Rozporządzenie ostatniej woli przez powołanie się spadkodawcy do kartki lub pisma wtenczas tylko ma skutek, kiedy pismo to ma wszystkie warunki do ważności oświadczenia ostatniej woli potrzebne. W przeciwnym razie wskazane przez spadkodawcę podobne pisemne uwagi, jedynie dla objaśnienia jego woli użyte być mogą.
§ 583. W powszechności jedno i to samo pismo, obejmujące rozporządzenie ostatniej woli dla jednego tylko służy spadkodawcy. Wyjątek co do małżonków znajduje się w rozdziale o kontraktach małżeńskich.
§ 584. Spadkobierca, który albo nie może, albo nie chce zachować formalności do pisemnego testamentu wymaganych, może uczynić testament słowny.

2) zasądowego słownego (ustnego);


§ 585. Kto chce robić testament słowny, ten powinien oświadczyć swoje wolę prawdziwie wobec trzech zdolnych świadków jednocześnie obecnych, i którzyby poświadczyć mogli, że co do osoby spadkodawcy żaden nic zaszedł podstęp lub omyłka. Wprawdzie nie ma potrzeby, lecz ostrożność wymaga, ażeby świadkowie dla ułatwieniu pamięci albo wszyscy spólnie, albo każdy dla siebie, sami spisali oświadczenie spadkodawcy, albo też takowe, jak można najśpieszniej, spisać kazali.
§ 586. Aby słowne ostatniej woli rozporządzenie prawomocnem było, powinno być na żądanie każdego, komu na tem zależy, przez zaprzysiężone zgodne zeznania tych trzech świadków, lub jeżeli jeden z nich nie może być już słuchanym, przynajmniej przez zeznania dwóch drugich potwierdzonem.

3. sądowego.


§ 587. Może także spadkodawca sądownie na piśmie lub słownie oświadczyć swoje ostatnia wolę. Rozporządzenie na piśmie powinno być przynajmniej własnoręcznie podpisane przez spadkodawcę i osobiście przez niego sądowi oddanem. Sąd obowiązanym jest zwrócić uwagę spadkodawcy na to, iż własnoręczny jego podpis powinien być dołożonym, następnie pismo sądownie opieczętować, a na okładce napisać, czyja ostatnia wola, w niej się znajduje. Czynności tej protokół spisanym, zaś pismo za wydaniem poświadczenia na odebranie, w sądzie zachowanem być winno.
§ 588. Jeżeli spadkodawca chce ustnie wolę swoję oświadczyć; oświadczenie to protokolarnie spisanem i następnie, w sposobie w poprzedzającym paragrafie co do pisemnego oświadczenia wyrażonym, opieczętowanym i zachowanem być winno.
§ 589. Do sądowego przyjęcia pisemnego lub słownego oświadczenia ostatniej woli potrzeba obecności przynajmniej dwóch zaprzysiężonych osób sądowych, z których jedna sprawować powinna urząd sędziego w miejscu, gdzie przyjmowanem jest oświadczenie. Druga osobę sądowa, oprócz sędziego, mogą zastąpić dwaj inni świadkowie.
§ 590. W zachodzacej potrzebie osoby dopiero wzmiankowane mogą się udać do mieszkania spadkodawcy, od niego oświadczenie ostatniej woli pisemne lub ustne przyjąć, a następnie czynności tej protokół spisać, z dołożeniem dnia, roku i miejsca.

Niezdatność bycia świadkiem przy rozporządzeniach ostatniej woli.


§ 591. Osoby zakonne, kobiety, młodzieńcy lat ośmnastu nie mający, na umyśle nieprzytomni, ślepi, głusi albo niemi, tudzież ci, którzy nie rozumieją mowy spadkodawcy, nie mogą być świadkami przy rozporządzeniach ostatniej woli.
§ 592. Skazany za zbrodnię oszustwa lub za inną z chciwości zysku popełnioną zbrodnię nie może być świadkiem.
§ 593. Kto nie wyznaje religiji chrześciańskiej, ten nie może być świadkiem przy rozporządzeniu ostatniej woli czynionem przez chrześcianina.
§ 594. Dziedzic lub zapisobierca co do spadku onemuż przeznaczonego, tudzież jego małżonek, rodzice, dzieci, rodzeństwo lub osoby w tym samym stopniu z nim spowinowacone, tudzież jego płatni domownicy, nie są zdatnymi świadkami. Do ważności rozporządzenia potrzeba; aby takowe przez spadkodawcę własnoręcznie napisane, lub przez trzech świadków, lecz nie z liczby teraz wymienionych, stwierdzonem było.
§ 595. Kiedy spadkodawca przeznacza spadek dla tego, kto pisze rozporządzenie ostatniej woli, dla jego małżonka, dzieci, rodziców, rodzeństwa lub dla osób w tym samym stopniu z nim spowinowaconych; natenczas wszelka wątpliwość co do takiego rozporządzenia sposobem, wzmiankowanym w paragrafie poprzedzającym, usunioną być powinna.
§ 596. Przepisy co do bezstronności i zdolności świadka, dla otrzymania pewności o osobie spadkodawcy postanowione, stosują się także do osób sądowych, które rozporządzenia ostatniej woli przyjmują.

O uprzywilejowanyc rozporządzeniach ostatniej woli.


§ 597. Przy rozporządzeniach ostatniej woli, czynionych w czasie żeglugi i w miejscach, gdzie jest powietrze lub inna podobna zaraźliwa choroba, mogą być także świadkami osoby zakonne, kobiety i młodzieńcy, mające już lat czternaście skończonych.
§ 598. Do takich uprzywilejowanych rozporządzeń ostatniej woli dostateczną jest liczba dwóch świadków, z których jeden może pisać testament, W przypadku niebezpieczeństwa zarażenia się nie potrzeba nawet; ażeby obydwaj jednocześnie obecnymi byli.
§ 599. Uprzywilejowane rozporządzenia ostatniej woli tracą swoję moc w sześć miesięcy po skończonej żegludze lub po ustaniu zarazy.
§ 600. Przywileje dla testamentów osób wojskowych zamieszczone są w ustawach wojskowych.

Nieważność rozporządzenia dla braku formalności.


§ 601. Jeżeli spadkodawca nie zachował jakiego z powyżej przepisanych a wyraźnie samej tylko przezorności nie pozostawionych warunków; natenczas rozporządzenie ostatniej woli jest nieważnem.

Umowy dziedziczenia tylko między małżonkami są ważne.


§ 602. Umowy dziedziczenia w przedmiocie całego spadku lub pewnej części onegoż, w stosunku do całości oznaczonej, tylko między małżonkami ważnie zawieranemi być mogą. Przepisy w tym względzie zamieszczone są w rozdziale o kontraktach małżeńskich.

O darowiznach na przypadek śmierci.


§ 603. Kiedy darowizna na przypadek śmierci ma być za umowe, kiedy za rozporządzenie ostatniej woli uważaną, w rozdziale o darowiznach postanowionem będzie.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY.

O dziedzicach podstawionych i powierznictwach (fideikommisach).

Podstawienie pospolite.


§ 604. Każdemu spadkodawcy na przypadek, gdyby ustanowiony dziedzic nie przyszedł do dziedzictwa, wolno jest ustanowić innego, a gdyby i ten nie przyszedł do dziedzictwa, drugiego i w podobnym przypadku trzeciego albo nawet więcej podstawionych dziedziców. Takie rozporządzenie nazywa się pospolitem podstawieniem. Najbliższy z koleji ustanowiony jest dziedzicem.
§ 605. Jeżeli spadkodawca z dwóch przypadków podstawienia, to jest, że albo ustanowiony dziedzic nie może, albo że nie chce być dziedzicem, jeden tylko wyraził; drugi przypadek podstawienia jest tem samem wyłączonym.

Prawa z niego wypływające.


§ 606. Ciężary na dziedzica włożone przechodzą także na podstawionego onemuż dziedzica, jeżeli takowe albo z wyraźnej woli spadkodawcy albo z okoliczności, nie są ograniczone do osoby dziedzica.
§ 607. Jeżeli tylko sami spółdziedzice miedzy sobą są podstawieni, domniemanie jest, że spadkodawca części przy ustanowieniu dziedziców wyznaczone, także do podstawienia chciał mieć zastosowane. Jeżeli jednak oprócz spółdziedziców kto inny jeszcze podstawionym będzie, natenczas część dziedzictwa nieprzyjęta należy w równych częściach do wszystkich.

Podstawienie powierznicze (fideikommisowe).


§ 608. Spadkodawca może zobowiązać dziedzica, aby po swojej śmierci lub w innym oznaczonym przypadku, przyjęte przez siebie dziedzictwo zostawił drugiemu wymienionemu dziedzicowi. Rozporządzenie takie nazywa się podstawieniem powierzniczem (fideikommisowem). Podstawienie powierznicze zawiera w sobie także dorozumianie podstawienie pospolite.

Kiedy rodzice mogą dla swoich dzieci czynić podstawienia.


§ 609. Rodzice mogą także dla swoich dzieci nawet w przypadku, gdy one są niezdatnemi czynić rozporządzenia ostatniej woli, lecz tylko co do majątku onymże przez siebie zostawionego, ustanowić dziedzica lub podstawić im dziedzica.

Domniemane podstawienie powierznicze.


§ 610. Jeżeli spadkodawca zabronił dziedzicowi rozporządzać spadkiem przez testament, natenczas jest podstawienie powierznicze i dziedzic obowiązanym jest zachować spadek dla swoich ustawniczych dziedziców. Zakaz pozbywania rzeczy nie odejmuje prawa rozporządzania nią przez testament.

Ograniczenie podstawień powierzniczych.


§ 611. Podstawienie powierznicze rozciągnietem być może nieograniczenie, jeżeli wszyscy dziedzice podstawieni są spółczesnymi spadkodawcy; może być rozciągniętym dó trzeciego, czwartego i dalszego jeszcze dziedzica.



1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   20


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna