Powszechna Księga Ustaw Cywilnych allgemeines bürgerliches gesetzbuch patent cesarski z dnia 1 czerwca 1811 r. WstęP. O ustawach cywilnych w ogólności Pojęcie prawa cywilnego



Pobieranie 1.24 Mb.
Strona9/20
Data29.04.2016
Rozmiar1.24 Mb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   20
§ 612. Jeżeli zaś podstawieni nie są spółczesnymi spadkodawcy, lecz tacy, którzy w czasie zdziałania testamentu jeszcze na świat nie przyszli; w przypadku takim podstawienie powiernicze co do sum pienieżnych i ruchomości, jedynie do drugiego stopnia; zaś co do nieruchomości tylko do pierwszego stopnia rozciągać się może. Jednakże przy oznaczeniu stopni ten tylko podstawiony jest liczonym, który objął dziedzictwo w posiadanie.

Prawa dziedzica w podstawieniach powierzniczych.


§ 613. Dopóki nie nadejdzie wypadek, z powodu którego podstawienie jest uczynionem, dziedzic ustanowiony ma ograniczone prawo własności z wszystkiemi prawami i obowiązkami użytkującego.

Tłumaczenie podstawień.


§ 614. Podstawienie uczynione w wątpliwych wyrazach tak tłumaczone być powinno, aby przez to wolność dziedzica rozrządzania własnością jak najmniej ograniczoną była.

Wygaśnienie podstawienia.


§ 615. Podstawienie pospolite gaśnie, skoro ustanowiony dziedzic przyjmuje dziedzictwo; powiernicze zaś wtenczas, gdy z podstawionych żaden już nie pozostaje; lub gdy ustaje przyczyna, dla której uczynionem było.
§ 616. W szczególności podstawienie powiernicze dla osoby na umyśle nieprzytomnej uczynione (§§ 608 i 609), traci moc swoję, jeżeli dowiedzionem będzie, iż osoba ta w czasie, kiedy rozporządzenie ostatniej woli czyniła, była przy zupełnej przytomności umysłu; lub jeżeli sąd dozwolił onejże wolnego rozrządzania majątkiem z powodu odzyskanego rozumu. Podstawienie nie odżywia się na nowo, chociażby osoba ta oddaną została znowu pod kuratelę z powodu nieprzytomności umysłu i w przeciąga tego czasu żadnego nie zrobiła rozporządzenia ostatniej woli.
§ 617. Podstawienie, uczynione przez spadkodawcę swemu dziecięciu, wtenczas, kiedy jeszcze żadnego nie miało potomstwa, gaśnie, jeżeli dziecię zostawia potomków zdatnych do dziedziczenia.

Powierznictwo.


§ 618. Powierznictwo (powierznictwo familijne) jest takie rozporządzenie, w skutek którego majątek ze względu na wszystkie przyszłe pokolenia lub przynajmniej ze względu na niektóre z nich, za majątek familijny, nie mogący być pozbywanym, jest uważany.

Główne rodzaje powierznictwa.


§ 619. Powierznictwo jest w powszechności albo prymogeniturą, albo majoratem, albo senioratem według tego, jak jego ustanowiciel przyznał prawo następstwa albo pierworodzeńcowi z liniji starszej, albo najbliższemu co do stopnia z familiji, zaś z pomiędzy równoblisldch starszemu wiekiem; albo nakoniec bez względu na liniją, starszemu z familji.
§ 620. W zachodzącej wątpliwości domniemywać się trzeba raczej prymogenitury, niż majoratu lub senioratu i znowu raczej majoratu aniżeli senioratu.

Porządek dziedziczenia w powierznictwie.


§ 621. W prymogeniturze linija młodsza dopiero po wygaśnieniu starszej liniji przychodzi do powierznictwa tak, iż synowie, wnuki, prawnuki i dalsi potomkowie ostatniego posiadacza wyłączają jego brata.
§ 622. Wolno jest także ustanowicielowi zmienić zupełnie porządek dziedziczenia i powołać do spadku najpóźniej urodzonego z liniji starszej lub najmłodszego ze wszystkich linji, lub w ogólności tego, który co do stopnia najbliższym jest albo względnie ustanowiciela powierznictwa , albo względnie pierwszego otrzymującego takowe, albo też względnie ostatniego posiadacza.
§ 623. Jeżeli ustanowiciel nie wyraził pod tym względem dokładnie woli swojej natenczas wzgląd mieć należy więcej na ostatniego posiadacza, aniżeli na ustanowiciela powierznictwa, lub pierwszego nabywcę. Jeżeli jest więcej osób w równym stopniu, natenczas rozstrzyga wiek starszy.
§ 624. Gdy ustanowiciel rozporządza, iż powierznictwo ma się dostać zawsze najbliższemu z familiji; natenczas za takiego uważa się ten, który z pomiędzy potomków płci męzkiej, podług zwykłego porządku ustawowego dziedziczenia, jest najbliższym. Gdy jest więcej równo bliskich, ci używają razem powierznictwa, jeżeli tylko rozporządzenie ustanowiciela inaczej nie stanowi.
§ 625. Jeżeli kto obok powierznictwa dla pierworodnej liniji, ustanowił drugie lub więcej dla późniejszych linij; w przypadku tym posiadacz pierwszego powierznictwa i jego potomstwo wtenczas dopiero otrzymują posiadanie drugiego, kiedy w innych linijach nie znajduje się żaden z potomków do niego powołanych, i powierznictwa dopóty tylko w rękach jednej osoby pozostaną, dopóki znowu nie będzie dwóch lub więcej linij.
§ 626. Potomstwo płci żeńskiej nie ma w powszechności żadnego prawa do powierznictwa. Jeżeli atoli założyciel wyraźnie rozporządził, iż po wygaśnieniu potomków płci męzkiej, powierznictwo przejść ma do liniji osób płci żeńskiej; przejście to następuje w porządku dla potomków płci męzkiej przepisanym; jednak dziedzice płci męzkiej tej liniji, która otrzymała posiadanie powierznictwa, mają pierwszeństwo przed dziedzicami płci żeńskiej.

Warunki do ustanowienia powierznictwa.


§ 627. Żadne powierznictwo bez szczególnego pozwolenia władzy prawodawczej ustanowionem być nie może. Przy ustanowieniu powierznictwa powinien być spisanym i w sądzie zachowanym porządny i wierzytelny inwentarz wszystkich do niego należących rzeczy. Inwentarz ten stanowi skazówkę przy każdej zmianie posiadania i przy oddzieleniu powierznictwa od majątku wolnego. Sąd obowiązanym jest starać się o zabezpieczenie powierznictwa podług oddzielnych przepisów.

Odwołanie ustanowienia.


§ 628. Ustanowiciel powierznictwa może odwołać ustanowienie jeżeli nikt nie nabył prawa albo przez oddanie, albo z umowy. Gdy spadkodawcy urodzi się ślubny dziedzic płci męzkiej, który w powierznictwie objętym nie był domniemanie jest za odwołaniem powierznictwa.

Przepisy co do praw oczekiwaczy i posiadacza powierznictwa.


§ 629. Własność majątku powierzniczego podzielona jest między wszystkiemi oczekiwaczami i każdorazowym posiadaczem powierznictwa. Oczekiwaczom służy tylko własność główna, zaś posiadaczowi prócz tego własność użytkowa.

Szczególne prawa oczekiwaczów.


§ 630. Na mocy własności głównej oczekiwacze mają prawo żądać, aby obligi do powierznictwa należące w skład sądowy złożonemi były, i donosić sądowi o złym zarządzie dobrami powierzniczemi; przedstawiać spólnego kuratora powierznictwa dla zastępowania onegoż i potomstwa, i w ogóle przedsiębrać wszelkie środki dla zabezpieczenia istoty majątku służące.

Nieograniczone prawa posiadacza i obowiązki jego.


§ 631. Posiadaczowi powierznictwa służą wszystkie prawa właściciela użytkowego. Do niego należą wszystkie pożytki z dóbr powierzniczych i przybycia, lecz nie sam majątek. Obowiązanym jest także do wszystkich ciężarów. Nie jest odpowiedzialnym za zmniejszenie majątku bez jego winy nastąpione.

Ograniczone prawa:

a) pod względem zrzeczenia się i zastawu;
§ 632. Posiadacz powierznictwa może tylko w imieniu swójem zrzec się prawa, swego, nie może jednak czynić zrzeczenia w imieniu, potomków tych nawet, którzy by jeszcze przy życiu nie byli. Jeżeli daje w zastaw dochody albo same dobra powierznicze; zastaw ważnym jest jedynie co do tej tylko części dochodów, jaką pobierać ma prawo, lecz nie wiąże dóbr powierzniczych lub tej części dochodów, która należy do następcy.

b) pod względem przeistoczenia, zamiany lub puszczenia w dzierżawę wieczystą dóbr powierzniczych;


§ 633. Posiadacz powierznictwa może pod ograniczeniami niżej wyrażonemi przemienić na kapitał nieruchomości powierznictwa; zamieniać grunta za grunta, albo rozdzielić oneż za stosownym czynszem, albo w dzierżawę wieczystą puścić.
§ 634. Do przedsiębrania tych odmian potrzebnem jest zezwolenie właściwego sądu. Sąd powinien wysłuchać zdania wszystkich wiadomych oczekiwaczów, albo jeżeli ci są małoletni lub nieobecni, ich kuratorów; tudzież kuratora powierznictwa i potomstwa; ważność czynionych przedstawień ocenić a w szczególności przy dozwoleniu podzieleniu na części o tem mieć staranie, aby oznaczona urządzeniami politecznemi miara części zachowaną była. Suma pieniężna z powodu tego umówiona staje się kapitałem powierzniczym.

c) pod względem obciążenia długami


§ 635. Posiadacz powierznictwa może bez zezwolenia oczekiwaczów lub kuratorów, lecz tylko za zezwoleniem właściwego sądu, obciążyć długami trzecią część dóbr powierzniczych; albo też podnieść trzecią cześć kapitałów, jeżeli z nich składa się powierznictwo.

Oznaczenie trzeciej części mogącej być obciążoną długami;


§ 636. Do wzmiankowanej trzeciej części policzyć należy wszystkie, jakiekolwiek na dobrach powierzniczych będące ciężary tak, iżby dwie trzecie części zupełnie wolne od nich pozostały.

i wartości dóbr powierzniczych.


§ 637. Wartość dóbr powierzniczych, jeżeli mają być zamienione lub obdłużone, oznaczoną będzie przez sądowe oszacowanie; jeżeli zaś spieniężone być mają, przez wystawienie na publiczną przedaż.

Sposób wypłacania długów.


§ 638. Wypłaty długu powierzniczego w tym sposobie urządzone być powinny, aby corocznie pięć od sta z długu umorzonem było. Dla ważnych tylko przyczyn przedłużenie terminu dozwolonem być może.
§ 639. Jeżeli posiadacz powierznictwa z uskutecznionych już wypłat chce podnieść znowu jaką sumę na swój użytek, natenczas powinien na jej umorzenie płacić jeszcze osobno pięć od sta rocznie.

Odpowiedzialność następcy za długi.


§ 640. Następca w powierznictwie obowiązanym jest tylko do płacenia tych długów, które za zezwoleniem sądu przez jego poprzednika zaciągnionemi były. Za wypłaty na umorzenie długu już zalegające o tyle tylko jest odpowiedzialnym, o ile takowe z wolno-dziedzicznego majątku poprzednika uiszczone być nie mogą.
§ 641. Jeżeli poprzednik poczynił znaczne wydatki na utrzymanie lub ważne polepszenia powierznictwa, z powodu czego mógłby był obdłużyć dobra powierznicze; natenczas wydatki takie zwrócone być powinny. W tym celu jednak mogą następcy obdłużyć trzecią część dobra powierzniczego. Wypłaty uskuteczniane będą w sposobie w § 638 przepisanym.
§ 642. Wierzyciel powierznictwa nie może zapłaty długu, chociażby z zezwoleniem sądowem na powierznictwo zaciągnionego, dochodzić na majątku zakładowym, lecz tylko na przychodach z niego.

Podział dochodów z ostatniego roku.


§ 643. Dochody z ostatniego roku podzielone będą między dziedziców poprzednika i następcę w powierznictwie w tym samym sposobie, w jakim podzielają się między użytkującego i właściciela.

Rozwiązanie.


§ 644. Powierznictwo może być rozwiązanem, jeśli nie można się już spodziewać potomstwa, które do powierznictwa jest powołanem. Aby jednak powierznictwo rozwiązanem być mogło, oprócz zezwolenia właściciela użytkowego i wszystkich oczekiwaczów, którzy przez edykt wezwani być powinni, potrzebnem jest jeszcze zasiągnienie zdania kuratora potomstwa, i sądowe zezwolenie.

lub wygaśnienie powierznictwa.


§ 645. Powierznictwo gaśnie przez zupełne zniszczenie; albo gdy wszystkie w ustanowieniu onegoż powołane linije wymarły bez nadziei pozostawienia potomstwa. W tym ostatnim przypadku jednoczy się własność główna z użytkowa, a posiadacz; może według upodobania rozporządzać powiernictwem.

Różnica powierznictwa od fundacyji.


§ 646. Od podstawień i powierznictw różnią się fundacyje, których przeznaczeniem jest życie dochodów z kapitałów, z gruntów lub praw na powszechnie pożyteczne zakłady, jako to: na duchowne beneficyja, na szkoły, na szpitale lub domy schronienia ubogie, albo na utrzymanie pewnych osób przez wszystkie następne czasy. Przepisy względnie takich fundacyj znajdują się w politycznych rozporządzeniach.

ROZDZIAŁ JEDENASTY.

O zapisach.

Kto, jak i komu czynić może zapis;


§ 647. Do ważności zapisu (§ 535) potrzeba, aby uczynionym był w rozporządzeniu ostatniej woli ważnie zdziałanem, przez zdatnego spadkodawcę, tudzież osobie zdatnej do dziedziczenia.
§ 648. Spadkodawca może także jednemu lub wiecej ze spółdziedziców uczynić zapis naddziałowy; a wtenczas pod względem takowego uważani są tylko jako zapisobiercy.

a kto może być obowiązanym do zaspokojenia zapisu;


§ 649. W powszechności wszyscy dziedzice obowiązani są w stosunku odziedziczonych części zaspokoić zapisy, wtenczas nawet, kiedy rzecz jednemu z nich należącą zapisaną została. Może jednak spadkodawca zlecić szczegółowo zaspokojenie zapisu albo spółdziedzicowi, albo też nawet zapisobiercy.
§ 650. Zapisobierca od zupełnego zaspokojenia innego zapisu, do uczynienia którego był obowiązanym, nie może się usuwać z tego powodu, iż wartość tego ostatniego przewyższa uczyniony mu zapis. Jeżeli jednak zrzeka się zapisu, wtenczas ten, na którego zapis przechodzi, obowiązanym jest albo przejąć także przywiązane do niego zlecenie, albo też pozostawić zapis zapisobiercy do tegoż zapisu przekazanemu.
§ 651. Jeżeli spadkodawca uczyni zapis pewnej klasie osób, jak np. dla krewnych, dla służących lub ubogich; naówczas może dziedzicowi lub komu trzeciemu zostawić rozdzielenie, której i ile z pomiędzy nich ma się każdej dostać. Jeżeli spadkodawca w przedmiocie tym nic nie postanowił, wybór służy dziedzicowi.

Podstawienia przy zapisach.


§ 652. Spadkodawca, czyniąc zapis, może także ustanowić przy nim pospolite lub powiernicze podstawienie, a wtenczas mają zastosowanie przepisy w rozdziale poprzedzającym postanowione.

Przedmioty zapisu.


§ 653. Wszystko, co jest w zwykłym obiegu, jako to: rzeczy, prawa, prace i inne czynności wartość mające, mogą być przedmiotem zapisów.
§ 654. Jeżeli zapisane są rzeczy, które wprawdzie znajdują się w zwykłym obiegu, lecz do ich posiadania zapisobierca co do swojej osoby jest niezdatnym, natenczas zwyczajna ich wartość daną mu być powinna.

Ogólne prawidła tłumaczenia zapisów.


§ 655. Przy zapisach także wyrazy w zwykłem ich znaczeniu brane być powinny; chybaby dowiedzionem było, że spadkodawca zwykł był przywiązywać do pewnych wyrażeń szczególne właściwe onemuż rozumienie; lub że w przeciwnym przypadku zapis pozostałby bez skutku.

Szczególne przepisy co do zapisu:

a) rzeczy pewnego gatunku;
§ 656. Jeżeli spadkodawca zapisał jedne albo więcej rzeczy pewnego gatunku lecz bez bliższego ich opisania, a rzeczy takich więcej znajduje się w spadku; natenczas służy dziedzicowi wybór. Lecz jest obowiązanym wybrać taką rzecz, którejby zapisobierca mógł użyć. Jeżeli zapisobiercy zostawioną jest wolność wzięcia lub wybrania jednej z pomiędzy więcej rzeczy, naówczas może sobie wybrać najlepszą.
§ 657. Kiedy spadkodawca jedne lub więcej rzeczy pewnego gatunku, ale wyraźnie tylko ze swego majątku zapisał, a rzeczy takie nie znajdują się w spadku; natenczas zapis zostaje bez skutku. Jeżeli rzeczy te nie znajdują się w ilości, w jakiej zapisane były, zapisobierca poprzestać winien na tych, które się znajdują,
§ 658. Jeżeli spadkodawca zapisał jedną lub więcej rzeczy pewnego gatunku, lecz nie wyraził że ze swego majątku, a rzeczy te nie znajdują się w spadku; natenczas powinien dziedzic dostawić je zapisobiercy w gatunku stanowi jego i potrzebom odpowiednim. Zapis sumy pieniężnej obowiązanym jest dziedzic zaspokoić bez względu na to, czyli znajduje się w spadku gotowizna, lub przeciwnie.
§ 659. Spadkodawca może także zostawić komu trzeciemu wybór, którą z pomiędzy więcej rzeczy ma dostać zapisobierca. Jeżeli trzeci nie chce wybierać lub umrze przed uskutecznionym wyborem; natenczas sąd, mając wzgląd na stan i potrzebę zapisobiercy, oznaczy zapis. Oznaczenie zapisu przez sąd ma miejsce wtenczas także, kiedy zapisobierca umrze wprzód, nim uczyni pozostawiony onemuż wybór.

b) co do zapisu oznaczonej rzeczy;


§ 660. Jeżeli zapis oznaczonej rzeczy powtórzonym jest w jednem lub oddzielnych rozporządzeniach, zapisobierca nie może zadać zarazem wydania onegoż w naturze i jego wartości. Inne zapisy chociażby obejmowały rzecz podobnego rodzaju lub podobną ilość, należą się zapisobiercy tyle razy, ile razy są powtórzone.
§ 661. Zapis zostaje bez skutku, gdy rzecz zapisana była własnością zapisobiercy już w czasie czynionego rozporządzenia ostatniej woli. Jeżeli zapisobierca później ją nabył; zwyczajna jej wartość wypłacona mu być powinna. Jeżeli zaś otrzymał ją od spadkodawcy i to pod tytułem darmym; zapis uważa się za zniesiony.

c) cudzej rzeczy;


§ 662. Zapis cudzej rzeczy, która nie należała ani do spadkodawcy, ani do dziedzica lub zapisobiercy, mającego obowiązek, oddać takową trzeciemu, nie ma żadnego skutku. Jeżeli wzmiankowanym osobom służy prawo do części rzeczy zapisanej, lub inne jakie prawo do niej; natenczas rozumie się, że zapis odnosi się do tej tylko części lub do tego prawa. Jeżeli rzecz zapisana jest zastawioną lub obciążoną, zapisobierca z przyjęciem takowej, przejmuje także ciężary na niej będące. Jeżeli jednak spadkodawca wyraźnie rozporządził, że jaka rzecz cudza ma być kupioną i zapisobiercy oddaną, a właściciel onejże nie chce jej pozbyć za cenę z oszacowania wypadającą natenczas zapisobiercy cena ta wypłacona być powinna

d) wierzytelności;


§ 663. Zapis wierzytelności, która się należy spadkodawcy od zapisobiercy, obowiązuje dziedzica do zwrócenia obligu, lub do pokwitowania zapisobiercy z długu i zaległych odsetków.
§ 664. Jeżeli spadkobierca zapisuje komu wierzytelność, która mu się od trzeciego należy, natenczas dziedzic obowiązanym jest ustąpić zapisobiercy wierzytelność wraz z należącemi się i dalej bieżącemi odsetkami.
§ 665. Zapis długu, który się należy zapisobiercy od spadkodawcy, ten ma skutek, iż dziedzic obowiązanym jest dług, wyraźnie przez spadkodawcę wymieniony lub przez zapisobiercę udowodniony, przyznać i takowy, bez względu na warunki lub termin w obligu zamieszczone, najpóźniej w terminie dla wypłacenia innych zapisów oznaczonym zapłacić. Przyznanie długu przez spadkodawcę nie może jednak szkodzić jego wierzycielom na niebezpieczeństwo wystawionym.
§ 666. Darowanie długu rozciąga się tylko do długów teraźniejszych, nie zaś do długów dopiero po uczynionym zapisie powstałych. Zniesienie przez zapis prawa zastawu lub rękojemstwa, nie pociąga jeszcze za sobą darowania samego długu. Jeżeli terminy wypłaty są przedłużone, wtenczas pomimo tego odsetki dalej płaconemi być powinny.
§ 667. Gdy spadkodawca jest dłużnym jakiej osobie pewną sumę i onejże taką samą sumę zapisuje, zapis taki nie sprawia domnieniania iż spadkodawca chciał nim umorzyć dług. Dziedzic powinien w takim przypadku sumę dwa razy zapłacić, raz jako dług, drugi raz jako zapis.
§ 668. Zapis wszystkich zaległych wierzytelności nie obejmuje w sobie ani sum w publicznych kredytowych papierach, ani kapitałów ciążących na nieruchomościach, ani też należytości z prawa ściśle rzeczowego wynikających.

e) posagu;


§ 669. Zapis posagu może mieć miejsce albo dla tego, aby uwolnić małżonka od zwrotu onegoż, albo też aby zobowiązać dziedzica do wydania małżonce wniesionej tytułem posagu sumy lub rzeczy, bez dowodu i bez potrącenia kosztów na nią wyłożonych. Przepisy co do innych zapisanych wierzytelności postanowione, stosują się równie do zapisu posagu.
§ 670. Jeżeli spadkodawca zapisuje trzeciej osobie posag, nie wyrażając jaki, natenczas bez względu na własny tejże osoby majątek, rozumie się, że zapisany jest taki posag, jakiby ojciec tej osoby przy pomiernym majątku, według swego stanu, obowiązanym był wyznaczyć.
§ 671. Jeżeli rodzice zapisują córkom posag, takowy policzonym być powinien na część dziedzictwa ustawniczego i testamentowego, jeżeli nie jest wyraźnie jako naddział uczynionym.

f) utrzymania, wychowania i żywienia;


§ 672. Zapis utrzymania obejmuje w sobie żywność, mieszkanie i inne potrzeby na całe życie, tudzież potrzebną naukę. To samo rozumie się przez wyraz wychowanie. Wychowanie kończy się z pełnoletnością. Przez żywienie rozumie się dostarczanie jadła i napoju na całe życie.
§ 673. Rozciągłość przywiedzionych w poprzedzającym paragrafie zapisów, jeżeli takowa nie wynika ani z wyraźnej, ani też z domniemanej, przez dotychczasowe, wspieranie okazanej woli spadkodawcy, powinna być oznaczona według stanu zapisobiercy właściwego, lub według tego, do jakiego przez dotychczasowe zaopatrywanie był przygotowanym.

g) ruchomości, sprzętów domowych;


§ 674. Przez ruchomości (sprzęty pokojowe) rozumieją się tylko sprzęty do przyzwoitego mieszkania potrzebne; zaś przez sprzęty domowe czyli przez urządzenie rozumieją się zarazem sprzęty do prowadzenia gospodarstwa domowego potrzebne. Nie należą do tego narzędzia do prowadzenia rzemiosła używane, jeżeli wyraźnie nie są wymienione.

h) schowalni;


§ 675. Jeżeli komu zapisaną jest schowalnia, która sama w sobie nie stanowi całości, lecz jest częścią całości; natenczas w powszechności jest domniemanie, że tylko rzeczy zapisanemi zostały, które się w czasie śmierci spadkodawcy w schowalni znajdowały i do zachowania których takowa z natury swojej przeznaczoną lub przez spadkodawcę zwykle używaną była.
§ 676. Jeżeli przeciwnie schowalnia jest rzeczą ruchomą lub przynajmniej stanowiącą sama przez się całość; natenczas zapisobierca ma tylko prawo do samej schowalni, a nie do rzeczy tamże znajdujących się.
§ 677. Jeżeli zapisaną jest szafa, szkatuła lub skrzynie z wszystkiemi tamże znajdujacemi się rzeczami, natenczas do tych rzeczy należy także złoto i srebro, kosztowności i gotowizna, a nawet obligi przez zapisobiercę na rzecz spadkodawcy wystawione. Inne obligi lub dokumenty, na których się wierzytelności i prawa spadkodawcy opierają, wtenczas tylko liczą się do rzeczy zapisanych, jeżeli oprócz nich nic więcej nie znajduje się w tych schowalniach. Do zapisu rzeczy płynnych należą także naczynia do ich przewożenia służące.

i) klejnotów, kosztowności i stroju


§ 678. Przez klejnoty rozumieją się w powszechności drogie kamienie i prawdziwe perły; przez kosztowności rozumieją się także nieprawdziwe kamienie tudzież ze złota lub srebra wyrobione albo w nie oprawne i do przyozdobienia osoby służące rzeczy; nakoniec przez strój rozumie się wszystko, co prócz kosztowności, rzeczy ze złota lub srebra wyrobionych, tudzież sukien, do ozdoby osoby służy.

k) złota lub srebra; bielizny; zaprzęgów;


§ 679. Zapis złota lub srebra, obejmuje w sobie tak przerobione jako też nieprzerobione złoto lub srebro; nie obejmuje zaś bynajmniej wybitego na monetę, tudzież tego, które stanowi część lub ozdobę innej rzeczy do spadku należącej n. p. zegarka lub tabakierki. Bielizna nie ma być liczoną do sukien, a koronki nie do bielizny, lecz do stroju. Przez ekwipaż rozumieją się konie zaprzężne i powozy do wygody spadkodawcy przeznaczone, razem z potrzebnemi do tego przyrządami; bynajmniej zaś wierzchowe i rzędy.

l) gotowizny;


§ 680. Do gotowizny należą także i te publiczne kredytowe papiery, które w zwyczajnym obiegu zastępują miejsce gotowych pieniędzy.

m) o wyrażeniu;

dzieci;
§ 681. Przez wyraz: dzieci, jeżeli takowy stosowanym jest przez spadkodawcę do obcych dzieci, rozumieją się tylko synowie i córki; jeżeli zaś do dzieci własnych, natenczas rozumieją się także dalsi zstępni, w miejsce dzieci wstępujący, którzy już w czasie śmierci spadkodawcy spłodzeni byli.

n) krewni;


§ 682. Zapis uczyniony dla krewnych bez bliższego ich oznaczenia, ma być przyznanym dla tych, którzy według ustawniczego porządku dziedziczenia są najbliższymi. Przepis co do podziału dziedzictwa między osoby za jedne uważać się mające, wyżej w § 559 wyrażony, znajduje także zastosowanie do zapisów.

o) służący.


§ 683. Jeżeli spadkodawca zostawił zapis dla swoich służących i tychże jedynie według stosunku służbowego oznaczył; natenczas jest domniemanie, że zapis dostać się powinien tym, którzy w czasie jego śmierci w służbie zostają. Domniemanie jednak w tym przypadku, jako też we, wszystkich innych, może , być zniesionem przez inne mocniejsze tamtemu przeciwne domniemanie.

Dzień, w którym zapisobierca nabywa prawa do zapisu.


§ 684. W powszechności zapisobierca nabywa dla siebie i swoich potomków prawa do zapisu zaraz po śmierci spadkodawcy (§ 699). Jednak prawo własności do zapisanej rzeczy, tylko podług przepisów o nabywaniu własności w rozdziale piątym zamieszczonych, osiagnionem być może.

Dzień zaspokojenia zapisów.


§ 685. Zapis szczegółowych rzeczy ze spadku i odnoszących się do nich praw; pomniejsze wynagrodzenia czeladzi służbowej i zapisy na cel pobożny, zaraz; zaś inne zapisy dopiero po roku od śmierci spadkodawcy, żądane być mogą.


Pobieranie 1.24 Mb.

1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   20




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna