Praca licencjacka



Pobieranie 377.15 Kb.
Strona1/5
Data29.04.2016
Rozmiar377.15 Kb.
  1   2   3   4   5
NOWOCZESNE KANAŁY DYSTRYBUCJI PRODUKTÓW BANKOWYCH W POLSCE NA PRZYKŁADZIE WYBRANYCH BANKÓW
PRACA LICENCJACKA

2005

Spis treści
Strona

WSTĘP………..…………………………………….…….. 4

ROZDZIAŁ I

BANK I HISTORIA BANKOWOŚCI
1.1. Pojęcie i rola banków…………….……………....... 5

1.2 Ewolucja bankowości i systemu

bankowego w Polsce ……...……………………….. 7



1.3. Rodzaje Banków…………………………………... 12

1.4. Podstawowe produkty bankowe…..………..……. 16

ROZDZIAŁ II

BANKOWOŚĆ ELEKTRONICZNA JAKO NOWOCZESNY KANAŁ DYSTRYBUCJI PRODUKTÓW BANKOWYCH
2.1. Marketing bankowy w ujęciu Elementów Marketingu Mix……………………….…………… 17

2.2. Kanały dystrybucji produktów bankowych………………………………………….. 20

2.3. Bankowość elektroniczna jako nowoczesny

kanał dystrybucji…………………………………... 22



ROZDZIAŁ III

PREZENTACJA I ANALIZA OFERTY BANKOWOŚCI ELEKTRONICZNEJ
3.1. Prezentacja oferty wybranych kont….…………... 24

3.2. Analiza oferty wybranych kont…….…………….. 31

Strona


ZAKOŃCZENIE……………………………………….. 41

BIBLIOGRAFIA………………………..……………... 42

SPIS TABEL………………………………………..….. 43

SPIS WYKRESÓW……………………………………. 44

WSTĘP
Aktualnie bankowość jest bardzo dynamicznie rozwijającym się sektorem gospodarki. Po latach stagnacji banki przeżywają obecnie ciągłe restrukturyzacje i unowocześnienia. Powodem tych zmian jest duża liczba instytucji finansowych na rynku oraz coraz większa wiedza klienta.

Bank, aby utrzymać się na rynku musi ciągle podnosić swoją konkurencyjność. Taką możliwość daje mu wprowadzanie innowacyjnych pomysłów i usług. Wszystko tylko po to, aby coraz lepiej zaspokajać potrzeby konsumenta, wyprzedzając przy tym konkurencje.

Jedna z najnowocześniejszych usług oferowana przez banki obecnie jest bankowość elektroniczna. Rozwój technologiczny umożliwił bankom otworzenie nowych kanałów dystrybucji. Dzięki telefonii komórkowej czy Internetowi klient może przez 7 dni w tygodniu z każdego miejsca na ziemi dokonywać operacji na swoim koncie.

Głównym celem pracy jest porównanie i analiza nowoczesnych kanałów dystrybucji na przykładzie wybranych banków Polskich. W pracy porównano ofertę wybranych dwunastu banków.

Praca składa się z 3 rozdziałów.

Pierwszy rozdział jest typowo opisowy. Znajdują się w nim podstawowe informacje o bankach i bankowości oraz produktach bankowych. Opisano tam także historię i ewolucję polskiej bankowości, ze szczególnym uwzględnieniem przemian jakie miały miejsc pod koniec lat siedemdziesiątych.

Rozdział drugi porusza tematykę marketingu w bankowości z punktu widzenia elementów marketingu mix.. Opisano tam także kanały dystrybucji produktów bankowych oraz zcharakteryzowano nowoczesne kanały dystrybucji.

W rozdziale trzecim dokonano najpierw prezentacji oferty wybranych banków, a następnie przeprowadzono analizę oferty.




ROZDZIAŁ I

BANK I HISTORIA BANKOWOŚCI


    1. Pojęcie i rola banków

Bank zwykle utożsamiany jest z przedsiębiorstwem usługowym, którego zadania sprowadza się do udzielania kredytów i zdobywania środków niezbędnych do ich sfinansowania. Takie ujęcie nie uwzględnia jednak faktu, że bank jest także instytucją dającą zatrudnienie ludziom posiadającym określone kwalifikacje i że sukces w banku, w pewnym zakresie, zależy od motywacji jego pracowników.1

Funkcjonowanie banku zależy od odziałowujących na niego czynników wewnętrznych i zewnętrznych. Wewnętrznymi są: pracownicy, system zarządzania, zasób i przepływ informacji wewnętrznych oraz pieniądze. Natomiast warunki zewnętrzne ustalane przez otoczenie, występującego jako część funkcjonalnego systemu gospodarczego pod wpływem, którego w banku zachodzą zmiany.

Do elementów otoczenia należą: usługobiorcy, właściciele banku, inne przedsiębiorstwa bankowe, polityka pieniężna, interes społeczny.

Z punktu widzenia klientów definicja banku powinna obejmować wszystkie rodzaje działalności bankowej. Przedsiębiorstwo bankowe jest określone jako przedsiębiorstwo, które, oprócz oferowania różnego rodzaju usług przede wszystkim zaciąga kredyty i ich udziela oraz świadczy usługi w obrocie pieniądza kredytów i kapitałów.2

Patrząc na rynkowy charakter usług jakie świadczą banki można go zdefiniować jako przedsiębiorstwo oferujące i realizujące cele w zakresie obrotu płatniczego, dokonywania wpłat oraz innych czynności bankowych.

Ogólnogospodarcze spojrzenie na bank, które uwzględnia podziały pracy w gospodarce narodowej, konstytuuje bank jako podmiot akumulujący i rozdzielający kapitał pieniężny. Bank jest wówczas pośrednikiem, który dzięki transformacji wielkości terminu i ryzyka reguluje struktury podaży i popytu.3

Unia Europejska w swoim prawie określa bank wg. wykonywanych przez niego czynności. Wytyczne Unii Europejskiej dzielą banki na banki depozytowo-kredytowe, banki inwestycyjne oraz banki uniwersalne, które łączą wykonywanie czynności zarówno banków depozytowo-kredytowych, jak i inwestycyjnych.

Rola banku w gospodarce narodowej jest wynikiem działalności przedsiębiorstw bankowych w trzech dziedzinach:


  • udziału w kreacji pieniądza,

  • udziału w społecznym podziale pracy,

  • dokonywania alokacji i transformacji środków.

Banki komercyjne, za pomocą kreacji dodatkowych kredytów, w minimalnym stopniu mogą tworzyć pieniądz bankowy ponad ulokowane w nim sumy wkładów.

Kreacja pieniądza bankowego odbywająca się po przez banki komercyjne polega na podniesieniu wielkości udzielanych kredytów, a także na zwiększeniu zakupu walut obcych. Obie wymienione operacje przyczyniają się do wzrostu środków płatniczych w określonym banku, na którego konto zostały przelane środki otrzymane w formie kredytu.

Środki utrzymywane na rachunkach banku centralnego, a także gotówka przechowywana w skarbcach danych banków tworzą płynne rezerwy banków komercyjnych, tzw. pieniądze rezerwowe banku centralnego, czyli bazę monetarną obiegu pieniężnego.

Konieczność utrzymywania płynności uwarunkowanej wielkością posiadanych środków banku centralnego ogranicza kreację pieniądza przez banki komercyjne. Każde udzielenie kredytu wiąże się z tym, że jego część może być wypłacona w gotówce lub przekazana na rachunek innego banku, a więc w gestii danego banku pozostaje tylko część środków z udzielonego kredytu. Taka sytuacja obliguje bank komercyjny do posiadania odpowiedniej bazy monetarnej banku centralnego, by bez przeszkód i ograniczeń pokrywać bieżące wypłaty gotówkowe swoich klientów oraz eliminować ujemne dla siebie saldo rozliczeń z innymi bankami.

Bank to przedsiębiorstwo prowadzące czynności finansowe przejęte od jednostek gospodarczych i osób fizycznych. To także instytucja, która dokonuje transformacji terminu, ryzyka i wielkości kapitału w stosunkach pieniężnych zachodzących między pożyczkobiorcą a pożyczkodawcą. 4

Banki zajmują się także szeregiem czynności usługowych, a zwłaszcza obsługą obrotów papierami wartościowymi. Powiadamiają właścicieli o zebraniach akcjonariuszy, pobierają również dla nich odsetki i dywidendy. Papiery wartościowe mogą być przekazywane do banków specjalnych.

Banki reprezentują podmioty gospodarcze w handlu papierami wartościowymi kupując i sprzedając na giełdzie, w ich imieniu, akcje i obligacje. Ich działalność polega na obsłudze papierów wartościowych, emisji papierów wartościowych, sprzedaży weksli i obligacji skarbowych.

Banki pełnią też rolę doradcy wobec tych podmiotów gospodarczych, które chcą dokonać lokaty. W ich imieniu mogą, więc dokonywać zakupów papierów wartościowych, a także przekazywać środki specjalnym instytucją administracyjnym cudzym majątkiem.

Banki funkcjonują również jako instytucje transformacyjne, gdy pośredniczą w doprowadzaniu do wzajemnego uzgodnienia różnic w strukturze podaży i popytu. Dotyczy to przede wszystkim transformacji: informacji, wielkości sumy pieniądza, na jaką jest zapotrzebowanie oraz terminu i ryzyka.5

Transformacja informacji jest warunkiem koniecznym, gdyż posiadacz sumy pieniężnej i ten, kto pieniądza poszukuje, muszą zdobyć o sobie informacje, które w efekcie umożliwią przeprowadzenie odpowiednich negocjacji. Bank odgrywa role pośrednika łącząc z sobą te potrzeby konsumentów.

Transformacja wielkości sumy pieniądza łączy się z często występującym brakiem zgodności między sumą oferowaną przez posiadacza a sumą, której potrzebuje poszukujący pieniądza. Także ten problem rozwiązuje bank który jest pośrednikiem.


    1. Ewolucja bankowości i systemu bankowego w Polsce

Pierwsze kroki polskiej bankowości sięgają XVI wieku. Wtedy to wówczas powstawały pierwsze banki. W 1558 roku sejm stworzył ustawę o prawie hipotecznym, przez co uregulował podłoże prawne i przyczynił się do dalszego rozwoju bankowości w Polsce.

Zawirowania polityczne i rozbiory spowodowały znaczne zahamowanie a nawet rozpad bankowości w kraju. Po rozbiorze banki musiały się przystosować do prawa zaborców, co spowodowało, że niewiele z nich to przetrwało. Renesans polskiej bankowości zaczyna się w roku, 1918 kiedy to Polska odzyskuje niepodległość. W grudniu 1918 roku zostaje powołana Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa (przekształcona w 1924 w Bank Polski SA), pełniąca role banku emisyjnego. Okres między wojenny to czas rozkwitu polskiej bankowości, powstało wówczas ponad 200 instytucji bankowych.

Po zakończeniu II Wojny Światowej Polska bankowość została z centralizowana. W 1945 został powołany Narodowy Bank Polski, który był uzależniony od rządu. Od 1949 rozpoczęła działalność Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski, która powstała na bazie przed wojennej Pocztowej Kasy Oszczędnościowej. W 1975 roku PKO zostaje włączone w struktury NBP.

Lata osiedemdziesiąte to czasy rewolucji w systemie bankowym. W lutym 1982 sejm przyjął ustawę o prawie bankowym., na mocy, której wprowadzono ustawę dostosowujące działalność systemu bankowego do potrzeb gospodarki rynkowej. Ustawa ta otworzyła drogę do wykorzystywania aparatu bankowego jako istotnego ogniwa, które w sposób aktywny wpływa na kształt i realizacje polityki gospodarczej państwa oraz decyduje o równowadze gospodarczej. Powyższy stan rzeczy osiągnięto dzięki postanowieniom o:6


  • wyodrębnieniu aparatu bankowego z resortu finansów i przeorganizowaniu go w samodzielny pion gospodarczy i bezpośrednio podporządkowany najważniejszym organom państwa: radzie ministrów i sejmowi. Prezesa NBP miał powoływać sejm i to on miał go rozliczać z działalności banku,

  • corocznym uchwalaniu przez sejm planu kredytowego bilansu przychodów i wydatków ludności, a także określaniu założeń polityki pieniężno- kredytowej, uzależniając w dużym stopniu decyzje gospodarcze od posiadania przez przedsiębiorstwo odpowiednich środków pieniężnych,

  • powołaniu rady banków, kierowanie przez prezesa NBP, do koordynacji działalności wszystkich banków, aby stworzyć warunki do realizowania jednolitej polityki pieniężno-kredytowej prze cały aparat bankowy,

  • kreśleniu relacji między bankami a przedsiębiorstwami na zasadach umownych co umożliwiło partnerstwo tych instytucji przy realizowaniu polityki pieniężno-kredytowej.

Lepsze funkcjonowanie systemu bankowego miał zapewnić bank centralny który z godnie z ustawą miał być bankiem emisyjnym państwa, a także centralną instytucją kredytową, rozliczeniową i dewizową.

Dzięki wiodącym funkcjom oraz posiadając niektóre uprawnienia koordynacyjno-kontrolne, NBP zapewnił sobie warunki do wykonywania swoich podstawowych zadań banku emisyjnego, a więc umocnienia wartości złotego i prowadzenia racjonalnej polityki emisyjnej. Mimo to NBP nie był monobankiem. Istniały także inne banki: BGŻ, BH S.A., PKO BP oraz banki spółdzielcze. Była już wówczas możliwość powoływania nowych banków, ale tylko za zgodą Rady Ministrów.

Reforma bankowa miała na celu:7


  • zapewnienie warunków sprzyjających wprowadzeniu przez NBP aktywnej polityki emisyjnej przez przekształcenie NBP w bank banków,

  • kształtowaniu partnerskich układów w stosunku bank a klient, dzięki umożliwieniu swobodnego nawiązywania stosunków kredytowych między bankami a podmiotami gospodarczymi,

  • wprowadzeniu zasady konkurencyjności między bankami, po odejściu od zasady ścisłego podziału terytorialnego i branżowego oraz tworzeniu warunków do tworzenia nowych banków,

  • oparcie działalności aparatu bankowego na podstawach ekonomicznych przez wprowadzanie rachunku ekonomicznego w poszczególnych bankach na zasadach komercyjnych.

Reforma bankowa spowodowała przystosowanie bankowości polskiej do zasad obowiązujących w gospodarce rynkowej. Ważnym elementem zmian było wyodrębnienie z NBP kas oszczędności i utworzenie drugiego banku państwowego PKO. Rozpoczęły wówczas działalność także Bank Gdański, Bank Śląski, Bank Przemysłowo-Handlowy, Bank Depozytowo-Kredytowy, Powszechny Bank Gospodarki, Wielkopolski Bank Kredytowy, Pomorski Bank Kredytowy oraz Bank Zachodni.

Każdy z banków dostał prawo do swobodnego decydowania o przedmiocie i zakresie swojej działalności oraz do oferowania usług zgodnie z własną wolą.

Rozwój bankowości w Polsce w początkowych latach po przemianie obrazuje tabela.
Tabela 1.

Wzrost liczby banków w latach 1989-1995


ROK

Razem

Państwowo Prywatne

Nowo powołane

1989

21

7

12

1990

61

47

40

1991

78

64

17

1992

82

68

6

1993

83

70

1

1994

86

70

4

Źródło: Dane NBP.

Nowe prawo bankowe uwzględniając zasadę względności sektorów odstąpiło od dotychczas praktykowanego podziału jednostek prowadzących działalność gospodarczą na jednostki gospodarki uspołecznionej i nieuspołecznionej. Wprowadzono pojęcie osoby prawnej. Dano możliwość osobom prawnym i fizycznym prawo wyboru banku, dzięki temu mogły one równocześnie korzystać z usług wielu banków wliczając w to zaciąganie kredytu bankowego.

Nadrzędnym zadaniem NBP było umocnienie polskiego pieniądza, oraz wspomaganie polityki gospodarczej państwa. NBP jako bank centralny skupia swoją działalność na:8


  • współtworzeniu koncepcji społeczno-gospodarczego kraju i kształtowaniu,

  • systemu funkcjonowania gospodarki narodowej,

  • udzielaniu kredytów refinansowych innym bankom oraz przyjmowania lokat,

  • organizowaniu oraz realizacji rozliczeń gotówkowych i bezgotówkowych,

  • organizowaniu i realizowaniu obrotów dewizowych, a także administrowaniu

  • państwową rezerwą dewizową,

  • sprawowaniu funkcji nadzoru bankowego nad całym systemem bankowym w kraju,

  • współkształtowaniu i realizacji polityki dewizowej, kształtowaniu polityki kursowej i jej bieżącej realizacji,

  • emisji znaków pieniężnych oraz organizowaniu obiegu gotówkowego,

  • organizowaniu i przeprowadzaniu rozrachunków międzybankowych oraz obsługi kasowej jednostek budżetu centralnego,

  • reprezentowaniu interesów Polski w międzynarodowych instytucjach bankowych;

  • oddziaływaniu na system bankowy ukierunkowywany na realizację założeń polityki pieniężno-kredytowej,

  • oddziaływaniu na inne banki za pośrednictwem limitu kredytowego i plafonów kredytowych, a także nowego instrumentarium ekonomicznego, składającego się między innymi ze stopy rezerwy obowiązkowej oraz wielkości i oprocentowania kredytu refinansowego.

Do najważniejszych zmian w polskiej bankowości wprowadzonych przez prawo bankowe zalicza się wyłączność banków w wykonywaniu takich czynności jak: przyjmowanie wkładów pieniężnych, płatnych na żądanie lub z nadejściem terminu, udzielanie kredytów, udzielanie gwarancji bankowych, emitowanie papierów wartościowych oraz prowadzenie rozliczeń pieniężnych. Podwyższono limit na posiadane przez banki akcje i prawa akcji, oraz udziału innych osób prawnych, które miały wynosić w stosunku do jednego podmiotu gospodarczego więcej niż 15 % funduszy własnych banku, a suma tych inwestycji nie może przekroczyć łącznie 60 % funduszy własnych banku. Ustalono, że wysokość kapitału założycielskiego wnoszonego przez założyciela banku nie może być niższa niż 5 mln ecu. Określono fundusze własne banku poprzez ustalanie funduszy podstawowych i za zgodą komisji nadzoru, fundusze uzupełniające nie mogą stanowić więcej niż 50 % funduszy własnych. Określono obowiązek utrzymywania sumy funduszy własnych na takim poziomie, żeby wynosiły one nie mniej niż 8 % aktywów i zobowiązań pozabilansowych w banku wyrażonych ryzykiem. Wprowadzono także instytucje holdingu bankowego oraz rozszerzono przepisy w zakresie postępowania upadłościowego banków.9

Po 1989 roku nastąpiła deregulacja spółdzielczości kredytowej. Banki spółdzielcze zaczęły funkcjonować jako banki uniwersalne. Banki te nie były w pełni przygotowane do podjęcia nowej roli dlatego też nie mogły sprostać wymaganiom NBP i nadzoru bankowego w zakresie wielkości kapitału, wskaźnika wypłacalności, funduszu ryzyka i obowiązkowej rezerwy.

W związku z nieudolnością banków spółdzielczych oraz przymusu dostosowania tego sektora bankowości do wymagań stawianych przez UE przystąpiono do restrukturyzacji spółdzielczości kredytowej. Wprowadzono trzy stopniową strukturę spółdzielczości kredytowej: banki spółdzielcze, banki regionalne i Bank Gospodarki Żywnościowej. Ograniczono wachlarz usług świadczonych przez te banki oraz obszar ich działalności. Zmieniono rozwiązania gwarantujące wypłacalność i płynność banków spółdzielczych. Stwierdzono także, iż za ryzyko bankowe i płynność banku nie odpowiada bank spółdzielczy lecz solidarnie wszystkie banki zrzeszone w banku regionalnym.

W celu ochrony klienta i podmiotów gospodarczych w polskiej bankowości utworzono ustawę o bankowych funduszach gwarancyjnych. Zgodnie z tą ustawą gwarancją zostały objęte depozyty oraz wkłady oszczędnościowe osób prawnych i fizycznych. Przyjęte w tej ustawie rozwiązania spowodowały nierówną konkurencyjność na krajowym rynku finansowym, ponieważ gwarancję państwa utrzymano dla depozytów oszczędnościowych do pełnej wysokości w PKO BP, PKO SA, BGŻ. Wymienione banki tworzą gwarancyjny fundusz obowiązkowy do 0,2 % sumy wkładów stanowiących podstawę odliczenia rezerwy obowiązkowej. Środki funduszu gwarancyjnego lokowane są w papierach wartościowych. BFG może wspierać pożyczką banki, które mają trudność w utrzymaniu płynności.

Decentralizacji polityki pieniężnej i odzyskanie nie podległości dało podłoże do tego aby na początku lat dziewięćdziesiątych powstało ponad 80 nowych banków. Druga połowa lat dziewięćdziesiątych to etap konsolidacji i przejęć na polskim rynku bankowym.10
1.3. Rodzaje banków
W systemie bankowym można wyróżnić podstawowe grupy banków:


  • banki centralne (utworzone na postawie banków emisyjnych),

  • banki operacyjne (depozytowo kredytowe i uniwersalne),

  • banki specjalne (inwestycyjne, hipoteczne, towarzystwa kredytowe, rolne, melioracyjne i komunalne),

  • kasy oszczędnościowe,

  • spółdzielczość kredytowa.

Bank centralny, jest bankiem państwowym, spełniającym jednocześnie 3 funkcje: banku emisyjnego, banku banków i banku gospodarki narodowej. Z jednej strony bank centralny reguluje cały obieg pieniężny wewnątrz kraju i dba o równowagę bilansu płatniczego, a z drugiej strony jest bankiem państwa w zakresie udzielania kredytów dla rządu, usługi długu państwowego oraz kasowej obsługi budżetu.

Podstawowy obowiązek banku centralnego to troska o stabilność waluty narodowej a także konstruktywne oddziaływania na gospodarkę narodowa, mające na celu jej stały rozwój, w zrost dochodu narodowego oraz spadek bezrobocia. Bank banków stanowi rezerwę dla banków operacyjnych i tworzy dwa rodzaje pieniądza banknot – centralny pieniądz gotówkowy oraz pieniądz żyrowy – centralny pieniądz rezerwowy.

Bank banków ma do spełnienia następujące funkcje:


  • regulacji obiegu emitowanego pieniądza (gotówkowego i żyrowego);

  • regulacji wielkości tworzonego przez banki operacyjne pieniądza bankowego;

  • regulacji płynności całego systemu bankowego;

  • kształtowania potencjału kredytowe banków operacyjnych przez stosowanie odpowiednich instrumentów pieniężnych.

Bank centralny ma również wyznaczone zadania zwiane z obsługą, organizacja i realizacja płatności zagranicznych, realizacji polityki państwa w odniesieniu do kursu walut, pośredniczenie w zakupie złota i dewiz oraz utrzymywaniu rezerw miedzy narodowych środków pieniężnych.

Banki operacyjne (komercyjne) są najbardziej rozpowszechniona formą instytucji bankowej aby określić cele działania tych banków, trzeba uwzględnić dwa zasadnicze czynniki, bo wiem z jego strony banki te świadczą określone usługi zaspokajające potrzeby społeczne, z drugiej są przedsiębiorstwami, które maja na celu osiągnięcie zysku. Celem działania banku komercyjnego jest zatem dążenie do zaspokajania potrzeb w zakresie usług bankowych podmiotów gospodarczych przy jednoczesnym ukierunkowaniu na zdobycie zysku. Realizacja tego celu jest ograniczona koniecznością przestrzegania przepisów finansowych i rozliczeniowych ustalonych przez kompetentną władzę jak również koniecznością podejmowania takich działań które zapewniłyby zaufania do banków i przeciwdziałałyby np. częstym przypadku nagłego wycofania wkładu oszczędnościowych instytucji kredytowych. Celem dziania banku komercyjnego jest zatem kompleksowy gdyż jest to także rozwijanie usług bankowych, przy utrzymaniu zasady rentowności banku które nie wpłynęłoby negatywnie na jego płynność i nie naruszyło obowiązujących przepisów a także pozwoliło zachować zaufanie klientów.

Banki specjalne mają specyficzny charakter pod względem zakresu formy i działania albo rodzaju klienteli.

Banki specjalizujące się w zakresie usług depozytowo-kredytowych i inwestycyjnych mogą też specjalizować się pod względem terytorialnym, a także branżowym. Do banków specjalnych zalicza się także banki inwestycyjne, instytucje kredytowania długoterminowego, banki hipoteczne, rolne i melioracyjne oraz banki komunalne.

Banki specjalne to przede wszystkim banki inwestycyjne, które mają na celu koncentrowanie środków przeznaczonych na finansowanie inwestycji. Kapitały te kształtują nie tylko wkłady klientów, ale także emisja i sprzedaż własnych obligacji lub przyjmowania lokat innych banków lub budżetów.

Działalność banków inwestycyjnych polega przede wszystkim na usługach związanych z operacjami papierami wartościowymi (investment bank), ale także oferowaniu które wykraczają poza tradycyjną działalność depozytowo-kredytową.

Podstawowe usługi investment banking to:11


  • obsługa emisji papierów wartościowych na rynku kapitałowym i pieniężnym;

  • obrót papierami wartościowymi na rynku wtórnym na rachunek klienta- działalność brokerska,

  • obrót papierami wartościowymi na rynku wtórnym na rachunek własny – działalność dilerska,

  • usługi restrukturyzacyjne i prywatyzacyjne podmiotów,

  • doradztwo i zarządzanie finansami,

  • leasing i factoring,

  • tworzenie funduszy inwestycyjnych i zarządzanie nimi,

  • działalność badawcza i analityczna.

Banki hipoteczne są typowymi bankami wyspecjalizowanymi. Banki te udzielają pożyczek, które są zabezpieczone na hipotece nieruchomości. Środki na udzielanie kredytów pod zastaw ziemi i nieruchomości są gromadzone przez banki drogą sprzedaży, listów zastawnych, których zabezpieczeniem jest zostawiona w bankach ziemia lub nieruchomości.

Do banków specjalnym wlicza się instytucje kredytu ratalnego, banki zbiorcze przechowujące papiery wartościowe oraz towarzystwa lokat kapitałowych.

Grupowanie się instytucji bankowych w holdingi i konglomeraty powoduje, iż odchodzi od rygorystycznego podziału banków na różne rodzaje.

Holding bankowy jest korporacją posiadającą akcje jednego lub kilku banków. Holdingi są tworzone także przez przedsiębiorstwa nie bankowe. Holding przejmując bank nie musi wpływać na jego politykę pieniężną. Holdingi nie uwzględniają lokalnych potrzeb klienta jednakże są bardziej efektywne zmniejszają bankructwo poszczególnych banków, a ponadto oferują bogaty zakres usług.

Spółdzielnie kredytowe są instytucjami dobrego kredytu zorganizowanymi na zasadach spółdzielczych, które polegają przede wszystkim na połączeniu kredytobiorców przez ich wkłady członkowskie solidarną odpowiedzialnością materialną. Spółdzielnie kredytowe to banki uniwersalne. Ze względu na rosnącą konkurencję rozszerzyły krąg klientów poza obręb własnych członków. Taka sytuacja postawiła przed spółdzielniami kredytowymi zadanie polegające na optymalnym zaopatrzeniu członków w usługi finansowe. Równocześnie powinna dokonywać obsługę osób nie należących do spółdzielni. Spółdzielnie kredytowe mają możliwość promowania swoich usług i prowadzenia doradztwa dla swych członków. Realizacja tych zadań gwarantuje im lokalne uwarunkowanie i nie biurokratyczne podejmowanie decyzji. Współpraca z bankami zrzeszającymi powoduje, iż spółdzielnie kredytowe mogą świadczyć swoim członkom i klientom wszystkie usługi oferowane przez banki uniwersalne.

Działalność kas oszczędnościowych sprowadza się do łączenia działalności tych instytucji z potrzebami drobnych wytwórców, gospodarstw domowych, a także samorządów. Kasy oszczędnościowe są samodzielnym bankami, uniwersalnymi, które mogą dokonywać wszystkich operacji przewidzianych prawem bankowym. Założycielami kas oszczędnościowych są samorządy terytorialne. Kasy oszczędnościowe prowadzą działalność typu uniwersalnego. Z jednej strony gromadzą oszczędności i udzielają kredytu drobnym przedsiębiorstwom i gospodarstwom domowym, a z drugiej strony udzielają kredytu samorządowi i częściowo przekazują zysk do budżetu.





  1   2   3   4   5


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna