Prawo Karne Sąd Najwyższy



Pobieranie 285.49 Kb.
Strona1/5
Data01.05.2016
Rozmiar285.49 Kb.
  1   2   3   4   5

Prokuratura i Prawo 9/2010

Prawo Karne

Sąd Najwyższy

Art. Str.

148 § 2 k.k. 5

4 ust. 1a ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci


Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi
Polskiemu (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 63, poz. 424 ze zm.) 5

98 ust. 1 pkt. 1 i 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie


ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 11,
poz. 74 ze zm.) 6

14 k.p.k. 6

78 § 1 k.p.k. 6

79 § 1 pkt 3 k.p.k. 7

105 k.p.k. 7

377 § 5 k.p.k. 8

391 § 1 k.p.k. 8

415 § 5 k.p.k. 8

537 § 2 k.p.k. 9

Sądy Apelacyjne

9 § 1 k.k. 9

54 § 1 k.k. 10

87 k.k. 10

91 k.k. 10

101 § 1 k.k. 10

148 § 1 k.k. 10

159 k.k. 11

207 § 2 k.k. 11

287 § 1 k.k. 11

310 § 4 k.k. 12

5 § 1 k.p.k. 12

122 § 1 k.p.k. 12

180 § 2 k.p.k. 13

202 § 1 i 2 k.p.k. 13

249 § 1 k.p.k. 14

254 § 1 k.p.k. 14

258 § 2 k.p.k. 15

263 § 4 k.p.k. 15

268 § 1 i 2 k.p.k. 15

427 § 2 k.p.k. 16

434 § 1 k.p.k. 16

438 pkt 1 k.p.k. 16

459 § 1 i 2 k.p.k. 16

620 k.p.k. 17

Prawo Cywilne

Sąd Najwyższy

499 k.c. 18

35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie
wywłaszczania nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 1974 r., Nr 10,
poz. 64 ze zm.) 21

194 § 1 k.p.c. w zw. z art. 477 k.p.c. oraz art. 3 i 31 k.p. 28

61 w zw. z art. 73 ust.1 i 2 oraz w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 2 i art. 53
ust. 4 i art. 62 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U.
z 2009 r., Nr 153, poz. 1227) 34

Prawo Administracyjne

70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa


(Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) 40

Trybunał Konstytucyjny

Art. 3941 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks


postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) 49

Orzecznictwo” stanowi integralną część „Prokuratury i Prawa” nr 9/2010



Prawo Karne

Sąd Najwyższy

Prawo karne materialne

1

Art. 148 § 2 k.k.

Nie budzi najmniejszych wątpliwości to, że przepisem, który stanowił podstawę skazania za przypisany skazanemu czyn, był art. 148 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Przede wszystkim wynika to ze stanowczego nakazu sformułowanego w art. 4 § 1 k.k. – w sytuacji kolizji ustaw obowiązujących w czasie orzekania i popełnienia przestępstwa należy stosować ustawę względniejszą dla sprawcy. Bezsprzecznie, tą ustawą względniejszą, na gruncie niniejszej sprawy, był art. 148 § 2 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji.



Postanowienie SN z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. IV KO 139/09.

2

Art. 4 ust. 1a ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 63, poz. 424 ze zm.)

Przepis art. 4 ust. 1a ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 63, poz. 424 ze zm.) nie stanowi samodzielnej podstawy normatywnej do ustalania terminu przedawnienia karalności zbrodni komunistycznych określonych w art. 2 ust. 1 tej ustawy, a przy ustalaniu tym konieczne jest uwzględnienie przepisów regulujących przedawnienie karalności przestępstw zawartych w przepisach Kodeksu karnego z dnia 1969 r. (po nowelizacji z dnia 7 lipca 1995 r., Dz. U. Nr 95, poz. 475), Kodeksu karnego z dnia 1997 r. oraz ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 554 ze zm.).



Uchwała SN z dnia 25 maja 2010 r., sygn. I KZP 5/09.

3

Art. 98 ust. 1 pkt. 1 i 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 11,
poz. 74 ze zm.)

Wykroczenia opisane w art. 98 ust. 1 pkt. 1 i 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 11, poz. 74 ze zm.) nie są wykroczeniami trwałymi. Za czas popełnienia tych wykroczeń należy przyjąć moment początkowy sytuacji, w której płatnik składek nie może już wykonać nałożonego na niego obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne lub przesłania deklaracji rozliczeniowych oraz imiennych raportów miesięcznych – w przewidzianym przepisami terminie.



Postanowienie SN z dnia 25 maja 2010 r., sygn. I KZP 4/10.

Prawo karne procesowe

4

Art. 14 k.p.k.

Znaczenie sfery podmiotowej z punktu widzenia tożsamości czynu jest relatywnie mniejsze, a określenie zamiaru, z jakim sprawca podjął swoje działanie, należy do obszaru ustaleń faktycznych, których ostateczny kształt zależy przede wszystkim od wyników procesu dowodzenia. Ustalenie w toku rozprawy innego zamiaru niż początkowo przyjęty w akcie oskarżenia może w sposób zasadniczy przebudować prawny obraz czynu będącego przedmiotem postępowania. Konsekwencje takiego stanu rzeczy – z punktu widzenia tożsamości czynu zarzuconego i przypisanego – trzeba jednak każdorazowo analizować na gruncie konkretnego stanu faktycznego. Dopóki bowiem jest to zamiar odnoszony do tego samego zachowania podjętego przez sprawcę, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, odmienne ustalenie w tym zakresie modyfikuje wprawdzie, nieraz nawet znacząco, kwalifikację prawną, ale pozostaje bez związku z zagadnieniem tożsamości czynu.



Postanowienie SN z dnia 11 marca 2010 r., sygn. V KK 344/09.

5

Art. 78 § 1 k.p.k.

Prawo do korzystania z obrony z urzędu na podstawie art. 78 § 1 k.p.k. nie może być traktowane jako obligatoryjne uprawnienie oskarżonego czy skazanego, przynależne mu np. z racji pozbawienia wolności, czy też wręcz konsekwencji samego skazania, ale winno przysługiwać tylko tym oskarżonym lub skazanym, którzy rzeczywiście wykażą, że nie są w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny. W sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania na korzyść może być złożony w każdym czasie, to fakt, iż skazany wybrał – już po tym, jak złożył własnoręcznie sporządzony wniosek o wznowienie postępowania – inny cel, i to nie mający charakteru koniecznego, wydatkowania posiadanych przez siebie środków, których suma umożliwiałaby mu uzyskanie pomocy obrońcy z wyboru, nie może stanowić podstawy do wyznaczeniu mu obrońcy z urzędu, nawet jeśli w dacie wezwania go do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wznowienie przez sporządzenie i podpisanie wniosku przez adwokata nie ma już wystarczających środków finansowych.



Postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. II KO 117/09.

6

Art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k.

Sam tylko fakt złożenia przez oskarżonego oświadczenia, iż leczył się psychiatrycznie (podobnie jak sam tylko fakt poddania oskarżonego badaniom psychiatrycznym w innej sprawie), nie oznacza jeszcze, że właśnie już zaistniał, bądź przynajmniej powinien był zaistnieć stan wątpliwości, o których mowa w art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. Jeżeli bowiem ocena całokształtu przesłanek sprawy – której to oceny organ może dokonać dopiero wraz z pojawieniem się oświadczenia (informacji o badaniu sądowo-psychiatrycznym odnoszonym do konkretnego czynu) – nie pozwala wywieść uzasadnienia dla powstania w związku z tym wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, to nie może być mowy o potrzebie powoływania biegłych psychiatrów. Procesowego kryterium zasięgnięcia opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego nie spełnia posłużenie się opinią sądowo-psychiatryczną wydaną w innej sprawie. Nie ma przeszkód ku temu, by wydana w innej sprawie opinia służyła ocenie, czy w rozstrzyganej sprawie istnieją uzasadnione podstawy do powzięcia w tym względzie wątpliwości.



Postanowienie SN z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. III KK 186/09.

7

Art. 105 k.p.k.

Przewidziana w art. 105 k.p.k. regulacja pozwala na prostowanie tylko oczywistych omyłek, a więc takich błędów zawartych w orzeczeniu, zarządzeniu lub ich uzasadnieniu, które w sposób niebudzący wątpliwości wynikły jedynie z omyłek, a więc nie są następstwem celowego działania i – z racji takiego charakteru, ocenianego w kontekście całokształtu związanych z ich zaistnieniem ustaleń – są „widoczne na pierwszy rzut oka”. Równocześnie zgodnie podkreśla się niedopuszczalność prostowania w trybie art. 105 k.p.k. tych elementów wyroku (postanowienia, zarządzenia albo ich uzasadnienia), które określają jego merytoryczną treść. O ile w toku dokonywania tej oceny wyłoni się jakakolwiek w tym względzie wątpliwość, czy rzeczywiście ta rozważana wada ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej, to wówczas z pewnością nie będzie możliwe jej sprostowanie w trybie art. 105 k.p.k. Tylko błąd wywołujący, w związku z ujawnionymi przy jego stwierdzeniu okolicznościami, wątpliwości co do tożsamości (rzeczywiście danym wyrokiem) oskarżonego (skazanego), jako nie stanowiący „oczywistej omyłki pisarskiej”, ma merytoryczny charakter błędu w zakresie danych personalnych oskarżonego i przez to nie jest możliwy do skorygowania w trybie przewidzianym w art. 105 k.p.k. Pozbawione takich uwarunkowań faktycznych pozostałe błędy w tym zakresie, nie kreujące jakichkolwiek wątpliwości co do tożsamości osoby, której wyrok dotyczy, są możliwe do sprostowania w tym trybie, jako stanowiące „oczywistą omyłkę pisarską”. Mając na względzie ów wyjątkowy charakter tej wyrażonej w art. 105 § 2 k.p.k. normy i respektując ratio legis takiej regulacji, a przy tym istotę postępowania kasacyjnego, nie można uznać, by w oparciu o przepisy art. 518 k.p.k. i art. 458 k.p.k., miał on „odpowiednie” zastosowanie, także w tym postępowaniu, wobec orzeczenia, które jako zaskarżone tą nadzwyczajną skargą jest jego przedmiotem.



Postanowienie SN z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. IV KK 351/09.

8

Art. 377 § 5 k.p.k.

Przepis art. 377 § 5 k.p.k. nie wymaga osobistego powiadomienia oskarżonego o nowym terminie rozprawy przerwanej lub odroczonej, możliwe jest zawiadomienie o takim terminie w każdej formie przewidzianej przepisami Kodeksu postępowania karnego.



Postanowienie SN z dnia 25 maja 2010 r., sygn. I KZP 3/10.

9

Art. 391 § 1 k.p.k.

Jest dopuszczalne odczytanie zeznań świadka, choćby miały one kluczowe znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności oskarżonego, gdy nieobecność świadka jest spowodowana jego stałym lub długotrwałym pobytem za granicą, zaś doprowadzenie do jego stawiennictwa na rozprawę jawi się jako niemożliwe bądź połączone z trudnymi do przezwyciężenia przeszkodami; w tym względzie oceny należy dokonywać na tle realiów konkretnej sprawy.



Postanowienie SN z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. III KK 161/09.

10

Art. 415 § 5 k.p.k.

Stosownie do art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k., nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Wskazany zakaz odnosi się przy tym do każdego, określonego w ustawie, przypadku karno-prawnego obowiązku naprawienia szkody – art. 36 § 2, art. 46–47, art. 63 § 3, art. 72 § 2, art. 212 § 3, art. 216 § 4, art. 290 § 2 k.k., a więc również do zobowiązania do naprawienia szkody przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary. Zobowiązanie do naprawienia szkody w oparciu o przepis art. 72 § 2 k.k., pomimo tego, że ma charakter również probacyjny, jest jednak także bez wątpienia jednym z rodzajów obowiązku naprawienia szkody, zaś zawierający klauzulę antykumulacyjną art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k. nie stawia w tym zakresie żadnych dodatkowych warunków rozróżniających poszczególne, uregulowane w prawie materialnym, przypadki jego orzekania.



Wyrok SN z dnia 3 września 2009 r., sygn. V KK 149/09.

11

Art. 537 § 2 k.p.k.

Przepis art. 537 § 2 k.p.k. nakazujący uniewinnić oskarżonego w postępowaniu kasacyjnym w razie stwierdzenia oczywiście niesłusznego skazania stosuje się także wtedy, gdy oczywista niesłuszność dotyczy innych rozstrzygnięć – np. wyroku lub postanowienia umarzającego postępowanie karne na podstawie aktu prawnego o amnestii.



Postanowienie SN z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. V KK 356/09.

Sądy Apelacyjne

Prawo karne materialne

12

Art. 9 § 1 k.k.

Premedytacja jest najmocniej potępianą formą umyślności, bo sprawca tak działający nie tylko jest w pełni świadomy każdego z elementów czynu, ale uwzględnia każdy z nich w planowaniu, obejmuje świadomością wszelkie uwarunkowania i konsekwencje, by swój cel osiągnąć i uniknąć wykrycia. Przeżywanie tego przez czas odpowiednio długi dowodzi najwyższego napięcia złej woli. Powtarzalność działania sprawcy ciągu przestępstw dowodzi stałości złego zamiaru, braku refleksji występującej u każdego człowieka, zatem trwałości odrzucania prawa, a długotrwałość tego stanu dowodzi, że się on utrwalił w świadomości sprawcy.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. II AKa 225/09.

13

Art. 54 § 1 k.k.

Przepisy art. 54 i 58 k.k. nie powinny być przyjmowane jako samoistne normy oznaczania kar, ale jako kierunkowe wskazówki, zaś obligatoryjność ich brzmienia nie wyłącza uznania sędziowskiego, a jest tylko zabiegiem redakcyjnym ustawodawcy, wyrażającym założenia przyjętego systemu wartości.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. II AKa 2152/09.

14

Art. 87 k.k.

Efektem prawidłowego zastosowania art. 87 k.k. w procesie łączenia kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności jest ustalenie jedynie wymiaru kar jednostkowych, jakie w tym przypadku podlegają łączeniu, a nie wymiaru orzekanej kary łącznej. Ten ostatni określony jest bowiem, także w sytuacji łączenia kary jednostkowej ograniczenia wolności z karą jednostkową pozbawienia wolności, unormowaniem zawartym w art. 86 § 1 k.k., określającym granice (dolną i górną), w jakich sąd może wówczas orzec karę łączną. Odmienna interpretacja wzajemnej relacji pomiędzy przepisami art. 86 § 1 k.k. i art. 87 k.k., nadająca normie z art. 87 k.k. znaczenie lex specialis w stosunku do zasady określonej w art. 86 § 1 k. k, nie znajduje oparcia w treści tych przepisów (ich literalnej wykładni).



Wyrok SA w Katowicach z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. II AKa 398/09.

15

Art. 91 k.k.

Zaskarżony wyrok zawiera oczywistą sprzeczność, bo skazuje oskarżonego za ciąg przestępstw (wyłudzenia – dop. KZS) z art. 91 § 1 k.k., a kwalifikuje to jako czyn ciągły z art. 12 k.k.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 10 marca 2010 r., sygn. II AKa 9/10.

16

Art. 101 § 1 k.k.

Cechą przestępstwa wieloczynowego jest to, że przedawnia się ono w całości, a nie w zakresie poszczególnych jego elementów, i datą przedawnienia karalności jest data popełnienia ostatniego czynu wchodzącego w jego skład.



Wyrok SA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2009 r., sygn. II AKa 98/09.

17

Art. 148 § 1 k.k.

W następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego sfera dyskrecjonalnej władzy sędziego w zakresie sankcji przewidzianej za zabójstwa typu kwalifikowanego została poszerzona w porównaniu ze stanem prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego wyroku, co stwarza sędziemu możliwość wymierzenia kary nie tylko 25 lat pozbawienia wolności i dożywotniego pozbawienia wolności, ale z mocy art. 148 § 1 k.k. również kar od 8 do 15 lat pozbawienia wolności i przepis ten jako względniejszy ma zastosowanie do czynów popełnionych w czasie, gdy art. 148 § 2 k.k. nie może być stosowany (art. 4 § 1 k.p.k.).



Wyrok SA w Warszawie z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. II AKa 108/09.

18

Art. 159 k.k.

Nóż jest narzędziem śmiercionośnym, równorzędnym z bronią palną i tak jest traktowany nie tylko przez praktykę sądową, ale i przez ustawodawcę, który posługiwanie się nim bądź używanie go wymienia alternatywnie (art. 159, 223, i 280 § 2 k.k.). Tyczy to w zasadzie każdego noża, z wyjątkiem atrap, odłamków itp. Jak nie ulega wątpliwości, że oddanie strzału do człowieka ostrą amunicją na ogół (gdy strzał kieruje się w okolicę ważnych dla życia organów ciała) wyraża zamiar pozbawienia go życia, tak i na ogół zadanie ciosu nożem w tę okolicę ciała jest przejawem podobnego zamiaru. Inaczej traktuje się zadanie ciosu w obronie czy w bójce i podobnych zajściach dynamicznych, gdy sprawca rani bezładnie, bo nie ma możności ukierunkowania ciosu.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. II AKa 216/09.

19

Art. 207 § 2 k.k.

Sam fakt, że ofiarą znęcania było małe bezbronne dziecko nie jest wystarczający do uznania, że przestępstwo to połączone było ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa w rozumieniu art. 207 § 2 k.k. Wszystko zależy od ustaleń faktycznych. Nie działa tu więc żaden automatyzm, swego rodzaju domniemanie. Gdyby było inaczej, ustawodawca odmiennie sformułowałby ustawowe znamiona tego przestępstwa. Tak więc w każdej konkretnej sprawie należy analizować rodzaj i sposób działania sprawcy znęcania.



Wyrok SA w Katowicach z dnia 23 grudnia 2009 r., sygn. II AKa 369/09.

20

Art. 287 § 1 k.k.

Czyny oskarżonych wyrządziły znaczną szkodę w majątku podmiotów życia gospodarczego. Nie ma powodów, by mienie tych firm chronić mniej niż mienie osób fizycznych, jak to kiedyś praktykowano w stosunku do mienia społecznego (państwowego i spółdzielczego) jako pozbawionego konkretnego właściciela i dającego się odtworzyć wspólnym wysiłkiem społeczeństwa. Mienie firm jest często mieniem konkretnego człowieka, a majątek firmy jest gwarancją płatności jej pracowników oraz kooperantów, zatem decyduje o możliwościach życiowych tych ludzi i ich rodzin. Kradnąc ten majątek, pozbawia się pieniędzy konkretnych ludzi, czasem nawet środków do życia.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. II AKa 225/09.

21

Art. 310 § 4 k.k.

Karalność czynności przygotowawczych zależy od tego, czy są one dokonywane w celu popełnienia czynu zabronionego. Jeśli są one (lub mogą być) traktowane jako pozbawione takiego związku z zamierzonym przestępstwem, czynności te nie podlegają karze.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. II AKa 266/09.

Prawo karne procesowe

22

Art. 5 § 1 k.p.k.

Zamiar jest faktem wolicjonalnym, podlegającym ustaleniu identycznie jak fakty z zakresu strony przedmiotowej, fakty zewnętrzne. Rozumowanie prowadzące do ustalenia go powinno opierać się na dowodach bezpośrednich, to jest na informacjach pochodzących od sprawcy, czy to z jego wyjaśnień, czy z innych wypowiedzi, wynurzeń pisemnych, albo z innych źródeł, także ze słyszenia. Gdy dowodów bezpośrednich brak, stosuje się rozumowanie pośrednie (poszlakowe), które – wbrew obiegowej opinii – nie jest gorsze od tamtego pod warunkiem swej poprawności, więc kompletności przesłanek i logicznej poprawności wnioskowania. Spotyka się opinię, że jest nawet pewniejsze od depozycji ludzkich, zawodnych, podatnych na deformacje.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. II AKa 216/09.

23

Art. 122 § 1 k.p.k.

Sąd okręgowy udzielił skazanemu niepełnego pouczenia o odwołaniu od zaskarżonego postanowienia. Sąd pouczył go, że służy mu zażalenie, a termin do wniesienia go wynosi 7 dni i jest zawity, ale nie wskazał, od kiedy termin ten rozpoczyna bieg, ani nie wskazał sądu, do którego skazany winien złożyć zażalenie. W tej sytuacji skazany powinien rozważyć złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia.



Postanowienie SA w Krakowie z dnia 18 marca 2010 r., sygn. II AKzw 222/10.

24

Art. 180 § 2 k.p.k.

Żalący się radca prawny nie ma racji, zarzucając, że art. 3 ust. 5 ustawy o radcach prawnych z 1982 r. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 180 § 2 k.p.k. Jest odwrotnie, jak to stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. SK 64/03. Przepisy art. 3 ustawy o.r.p. ustalają tajemnicę zawodową radców prawnych, jako zasadę, od której wyjątek wprowadza przepis art. 180 § 2 k.p.k., przepis wyjątkowy, jakiego nie ma w innych procedurach. Żalący się zapewne przeoczył ten wyrok, a nie rozważył argumentów, jakie się nasuwają i zostały zbadane przez Trybunał, skoro w swym zażaleniu ani o wyroku Trybunału nie wspomina, ani tych argumentów nie rozważa. Przypomnieć trzeba, że cyt. orzeczenie Trybunału ma moc powszechnie obowiązującą i jest ostateczne (art. 190 ust. 1 Konstytucji). Zbędne jest dodatkowe argumentowanie tego stanowiska, także wykazywanie nietrafności poglądów odmiennych, w tym wyrażonego w wypowiedzi cytowanej przez autora (chodzi zapewne o jedną z glos do uchwały SN z dnia 16 czerwca 1994 r., sygn. I KZP 5/94, dot. zwolnienia z tajemnicy adwokackiej), o dziesięć lat wcześniejszej, więc oczywiście nieuwzględniającej stanowiska Trybunału. Było zresztą więcej wypowiedzi doktryny w tym przedmiocie aż po rok 2007, czego autor również nie zauważył. Interes wymiaru sprawiedliwości w uzyskaniu zeznań radców prawnych jest w tym, że pokrzywdzona spółka, obsługiwana m.in. przez żalącego się, poniosła szkodę majątkową w wielkich rozmiarach, co wymaga ustalenia sprawców, a ewentualnie i ukarania ich. Konieczność sięgnięcia po zeznania radców prawnych wynika stąd, że nie ma innych dowodów, skoro potencjalni podejrzani nie muszą się obciążać, a nie ma materiałów pisemnych (protokołów posiedzeń zarządu, projektów umów, opinii prawnych), bo albo zostały zniszczone, albo nie sporządzano ich na piśmie, zatem z góry zakładano, że trzeba te treści ukrywać.



Postanowienie SA w Krakowie z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. II AKz 536/09.

25

Art. 202 § 1 i 2 k.p.k.

Badanie psychologiczne oskarżonego jest jednym z badań pomocniczych dla opinii biegłych psychiatrów, zatem przeprowadza się je, gdy potrzebują go biegli psychiatrzy dla wykonania zleconego im badania. Jak z dawna przyjmuje się w praktyce, nie jest rzeczą stron dyktować biegłym, jakie metody i techniki badawcze mają stosować dla wykonania zadania postawionego im przez sąd; o tym decydują biegli. Nie jest trafny zarzut pobieżności zbadania oskarżonego, uzasadniany krótkim czasem na to przeznaczonym; nazwanie tego nierzetelnością jest wręcz nadużyciem. Zostało to przekonująco wyjaśnione przez biegłych. Po pierwsze – czas taki (chodziło o 20 minut) z reguły wystarcza, by wysoko kwalifikowany fachowiec zorientował się z wypowiedzi i zachowania probanta, czy przejawia upośledzenie umysłowe bądź inne ułomność istotne dla oceny poczytalności. Po drugie – przystępując do badania, biegli są do tego przygotowani w oparciu o znajomość akt sprawy bądź także innych dokumentów, zatem znają obraz działania sprawcy oraz podstawowe informacje o jego osobie. Po trzecie – taka rozmowa (wywiad) ma dostarczyć biegłym dane użyteczne dla orzekania, które w razie wątpliwość mogą być poszerzone o informacje z innych źródeł; jeśli ich nie ma, to i poszukiwanie owych informacji byłoby jałowe. Zadaniem opinii sądowo-psychiatrycznej nie jest zbadanie całokształtu stanu zdrowia psychicznego oskarżonego, ale jedynie wydanie opinii o zdolności rozpoznania przezeń znaczenia czynów, które popełnił oraz zdolności pokierowania swym postępowaniem Nie jest przy tym istotny każdy detal zdrowia psychicznego probanta. Nie musi być istotny nawet stan anatomiczny jego mózgu, bo nawet osoby ze zdefektowanym anatomicznie mózgiem mogą prawidłowo oceniać znaczenie swego postępowania i nim kierować. Nikt rozsądny nie uwierzyłby, że popełniając przebiegłe przestępstwo, wymagające przygotowań, wielce skomplikowane w działaniach i wymagające fachowych umiejętności dla osiągnięcia niegodziwego zysku, oskarżony nie wiedział, co robi, nie potrafił ocenić znaczenia swych czynów albo nie był w stanie powstrzymać się przed ich popełnieniem. Wątpliwości tego tyczące od początku były nieuzasadnione, zatem zbędny był i dowód z opinii psychiatrów, a skoro dowód ten dopuszczono i uzyskano ich ocenę, to nie jest uzasadnione zgłaszanie podobnie nietrafnych zastrzeżeń i wątpliwości.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. II AKa 225/09.

: upload doc
upload doc -> Gmina Godkowo Godkowo, dnia 04. 01. 2011 roku Godkowo14 14-407 Godkowo
upload doc -> Abb zamech Gazpetro Sp z o o. w Elblągu ul. Królewska 11, 82-300 Elbląg
upload doc -> Arkadiusz Lach Przeszukanie na odległość systemu informatycznego
upload doc -> Znak sprawy: pg xf 292/25/12 Załącznik nr 4 do Umowy
upload doc -> Prawo Karne Sąd Najwyższy
upload doc -> Uchwa ł a nr xxxix/289/2009 radypowiatuwstarachowicac h
upload doc -> Gdzie pacjenci mogą się leczyć?
upload doc -> Bartłomiej Gadecki Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2007 r., sygn. Wa 15/07
upload doc -> Cezariusz Sońta Broń palna – główne problemy wykładni przepisów kodeksu karnego
upload doc -> Dariusz Zuba Problematyka prawna analizatorów do pomiaru zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu


  1   2   3   4   5


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna