Prawo Karne Sąd Najwyższy



Pobieranie 287.86 Kb.
Strona1/7
Data01.05.2016
Rozmiar287.86 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7

Prokuratura i Prawo 3/2012

Prawo Karne

Sąd Najwyższy

Art. Str.

63 § 2 k.k. 5

86 § 1 k.k. 5

89 § 1 k.k. 5

178a § 1 k.k. 6

226 § 1 k.k. 6

229 § 3 k.k. 6

244 k.k. 7

299 § 1 k.k. 7

144 § 2 k.k.w. 7

53 § 7 k.k.s. 7

17 § 1 pkt 7 k.p.k. 8

37 k.p.k. 8

105 § 1 k.p.k. 8

439 § 1 pkt 7 k.p.k. 9

535 § 5 k.p.k. 9

530 § 2 k.p.k. 9

552 § 2 i 4 k.p.k. 10

575 § 3 k.p.k. 10

626 § 1 k.p.k. 10

Sądy Apelacyjne

12 k.k. 11

18 § 3 k.k. 11

28 § 2 k.k. 12

46 § 1 k.k. 12

53 k.k. 13

92a k.k. 13

8 k.k.s. 13

62 § 2 k.k.s. 13

76 § 1 k.k.s. 14

2 § 2 k.p.k. 15

291 § 1 k.p.k. 15

399 § 1 k.p.k. 15

420 § 1 k.p.k. 16

540 § 1 pkt 2 k.p.k. 16

552 § 4 k.p.k. 16

568 k.p.k. 17

569 § 1 k.p.k. 17

605 § 1 i 2 k.p.k. 17

Prawo Cywilne

Sąd Najwyższy

3981 § 1 w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c. 19

3051 § 2 k.c. 26

291 § 1 k.p. 31

3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 130 § 1 k.p.c. 35

Prawo Administracyjne

Naczelny Sąd Administracyjny

29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług


(Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), w stanie prawnym obowiązującym
w 2006 r. 45

52 § 3 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. – Prawo o postępowaniu


przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,
poz. 1270 ze zm.) 49


Trybunał Konstytucyjny

Art. 180 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania


karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) 52

Prawo Karne

Sąd Najwyższy

Prawo karne materialne

1

Art. 63 § 2 k.k.

Zasady jest również zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 63 § 2 k.k., przez niezaliczenie na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, okresu zatrzymania prawa jazdy. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Sądu Najwyższego na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów (art. 39 pkt 3 k.k.) podlega zaliczeniu, na podstawie art. 63 § 2 k.k., także okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy lub innego dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, stosowanego na podstawie art. 137 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.); rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinno być zawarte w wyroku (art. 413 § 1 pkt 2 k.p.k.), a jeżeli wyrok nie zawiera tego rozstrzygnięcia, sąd podejmuje je postanowieniem na posiedzeniu (art. 420 § 1 k.p.k.).



Wyrok SN z dnia 27 października 2011 r., sygn. II KK 125/11.

2

Art. 86 § 1 k.k.

Przepis art. 86 § 1 k.k. wyznacza tylko dolną i górną ilość stawek dziennych grzywny przy wymierzaniu tej kary jako łącznej, nie zajmuje się natomiast wysokością stawki po orzeczeniu tej kary łącznej. Potrzeba określenia na nowo wysokości stawki aktualizuje się dopiero wówczas, gdy w wyrokach podlegających łączeniu, wydawanych w różnym czasie, ukształtowano wysokość tych stawek w zróżnicowanej wysokości, bo w datach wyrokowania mogły być odmienne warunki z art. 33 § 3 k.k. będące podstawą określenia wysokości stawki.



Wyrok SN z dnia 10 października 2011 r., sygn. II KK 83/11.

3

Art. 89 § 1 k.k.

Stosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności w sytuacji, o której mowa w art. 89 § 1 k.k., jest fakultatywne, a nie obligatoryjne.



Wyrok SN z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. IV KK 171/11.

4

Art. 178a § 1 k.k.

Ruchem lądowym jest nie tylko ruch na drogach publicznych i w strefach zamieszkania, ale także ruch w miejscach dostępnych dla powszechnego użytku (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2000 r., sygn. IV KKN 250/00, Prok. i Pr. 2001, dodatek „Orzecznictwo”, nr 4, poz. 19; oraz z dnia 5 maja 2009 r., sygn. IV KK 432/08, R-OSNKW 2009, poz. 1068). Do miejsc takich zalicza się drogi wewnętrzne, wymienione w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm. Nie zalicza się do nich natomiast miejsc, w których dopuszczone jest do ruchu tylko wąskie grono osób.



Wyrok SN z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. II KK 184/11.

5

Art. 226 § 1 k.k.

Dla realizacji znamion przestępstwa z art. 226 § 1 k.k., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 maja 2008 r. o zmianie ustawy – Kodek karny (Dz. U. Nr 122, poz. 782), nie jest konieczne, by znieważenie funkcjonariusza publicznego nastąpiło publicznie.



Wyrok SN z dnia 25 października 2011 r., sygn. II KK 84/11.

6

Art. 229 § 3 k.k.

Przepis art. 229 § 3 k.k. określa typ kwalifikowany łapownictwa czynnego polegającego na udzielaniu albo obiecaniu udzielenia korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną, aby skłonić ją do naruszenia przepisów prawa albo udzieleniu takiej korzyści za naruszenie przez tą osobę przepisów prawa. Utrwalona w orzecznictwie i doktrynie wykładnia wymienionego przepisu wskazuje, że pod pojęciem „naruszenia przepisów prawa” rozumieć należy takie naruszenie każdego aktu normatywnego obowiązującego powszechnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które oznacza niewykonanie nakazu lub przekroczenie zakazu, obowiązujących osobę pełniącą funkcję publiczną jako adresata tych norm. Naruszenie przepisów prawa w rozumieniu art. 229 § 3 k.k. nie obejmuje natomiast tych postąpień i decyzji osób pełniących funkcje publiczne, które są uzależnione od ich oceny danej sytuacji faktycznej (…). Nie jest możliwe przypisanie sprawcy przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. bez wskazania normy prawnej nakazującej osobie pełniącej funkcję publiczną określone postąpienie, a także ustalenia, że udzielenie korzyści majątkowej lub osobistej (bądź obietnica jej udzielenia) wiązało się z naruszeniem tej normy.



Wyrok SN z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. V KK 140/11.

7

Art. 244 k.k.

Treść art. 244 k.k., zawierającego komplet znamion określonego w tym przepisie czynu, m.in. polegającego na niezastosowaniu się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów, nie wymaga wskazania w opisie czynu, zarzucanego sprawcy, miejsca, na które rozciąga się zakaz.



Wyrok SN z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. II KK 184/11.

8

Art. 299 § 1 k.k.

Znamię „korzyści związanych czynem zabronionym” musi być udowodnione w postępowaniu karnym w taki sam sposób, jak wszystkie pozostałe znamiona przestępstwa z art. 299 § 1 k.k. Należy przy tym podkreślić, że ustawodawca nie wymaga ustalenia przez sąd, aby czyn, stanowiący źródło wartości majątkowych mających charakter „brudnych pieniędzy”, spełniał wszystkie znamiona przestępstwa.



Wyrok SN z dnia 4 października 2011 r., sygn. III KK 28/11.

Prawo karne wykonawcze

9

Art. 144 § 2 k.k.w.

Przepis art. 144 § 2 k.k.w. stanowi, że kary dyscyplinarne wymierza się z urzędu lub na pisemny wniosek przełożonego skazanego. W myśl art. 72 § 2 k.k.w. przełożonymi skazanego są funkcjonariusze zakładu karnego (także pracownicy i inne osoby kierujące pracą skazanego i innymi zajęciami) w zakresie wykonywanych przez nich czynności służbowych.



Wyrok SN z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. V KK 140/11.

Prawo karne skarbowe

10

Art. 53 § 7 k.k.s.

W świetle art. 53 § 27 k.k.s. należność publicznoprawna uszczuplona czynem zabronionym jest to wyrażona liczbowo kwota pieniężna, od której uiszczenia lub zadeklarowania uiszczenia w całości lub w części osoba zobowiązana uchyliła się i w rzeczywistości ten uszczerbek finansowy nastąpił. Jednakże zgodnie z nowym brzmieniem art. 53 § 29 k.k.s., nadanym przez art. 1 pkt 41 lit. e wspomnianej ustawy, przepisy § 27 i § 28 tego artykułu stosuje się odpowiednio również do określenia „nie wpłaca w terminie podatku”. Dlatego też, w oparciu o treść art. 53 § 27 i § 29 k.k.s., należy stwierdzić, że uporczywe niewpłacanie w terminie podatku, będące znamieniem wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 k.k.s., stanowi uszczuplenie należności publicznoprawnej.



Wyrok SN z dnia 12 października 2011 r., sygn. V KK 272/11.

Prawo karne procesowe

11

Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

Zakaz prowadzenia postępowania w postaci rei iudicate zachodzi wówczas, gdy uprzednio zakończone zostało prawomocnie postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby, nowe zaś postępowanie pokrywa się z przedmiotem postępowania w sprawie już zakończonej, a także, gdy jego przedmiot jest częścią przedmiotu osądzonego w sprawie już zakończonej. Przyjęcie odmiennej kwalifikacji prawnej czynu nie otwiera możliwości ponownego postępowania. Nowe postępowanie nie jest także dopuszczalne w razie uprzedniego, niepełnego rozpoznania sprawy. Powaga rzeczy osądzonej nie pozwala na ponowne prowadzenie postępowania przeciwko tej samej osobie o ten sam przedmiot odpowiedzialności prawnej, innymi słowy – o ten sam czyn w znaczeniu prawnym.



Wyrok SN z dnia 13 października 2011 r., sygn. IV KK 193/11.

12

Art. 37 k.p.k.

Dobro wymiaru sprawiedliwości, o jakim mowa w art. 37 k.p.k., przemawia za przekazaniem sprawy innemu, niż miejscowo właściwy, sądowi równorzędnemu nie tylko wtedy, gdy występują realne okoliczności, które mogą stanowić zasadne przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy, ale również wówczas, gdy wymaga tego potrzeba szybkiego przeprowadzenia i zakończenia procesu karnego, który okazuje się mało realny bez odejścia od zasady właściwości miejscowej sądu.



Postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. IV KO 106/11.

13

Art. 105 § 1 k.p.k.

Faktem niespornym jest, że zaskarżony wyrok nakazowy, wydany jednoosobowo, nie został podpisany. Obowiązujące przepisy nie dopuszczają możliwości uzupełnienia tego braku po ogłoszeniu orzeczenia. W żadnym razie nie stanowi on oczywistej omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.k. Niepodpisanie orzeczenia przez osobę go wydającą jest bezwzględnym powodem odwoławczym określonym w art. 439 § 1 pkt 6 in fine k.p.k.



Wyrok SN dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. IV KK 357/11.

14

Art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.

Zgodnie z jednolitymi poglądami, wyrażanymi w piśmiennictwie i orzecznictwie, o bezwzględnym powodzie odwoławczym określonym w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. można mówić nie wówczas, gdy orzeczenie nie zawiera jakiegoś elementu, które zasadniczo powinno zawierać, a jedynie wówczas, gdy w samej treści części dyspozytywnej orzeczenia występuje takie wewnętrzne „pęknięcie”, iż spełnienie jednego z zawartych w niej rozstrzygnięć musiałoby prowadzić do zignorowania innego z rozstrzygnięć. Podkreśla się także, że nie każda sprzeczność orzeczenia kwalifikuje się jako bezwzględna przyczyna odwoławcza, lecz tylko ta sprzeczność, która uniemożliwia wykonanie orzeczenia. Musi więc chodzić o sprzeczność zasadniczą i to taką, której nie da się usunąć w drodze przewidzianej w art. 13 § 1 k.k.w. Nie stanowi także bezwzględnej przyczyny odwoławczej sprzeczność między treścią samego orzeczenia a jego uzasadnieniem, a tym bardziej sprzeczności w treści samego uzasadnienia orzeczenia.



Postanowienie SN z dnia 30 grudnia 2011 r., sygn. IV KK 403/11.

15

Art. 535 § 5 k.p.k.

Oczywistą zasadność kasacji wiązać należy przede wszystkim z oceną trafności uchybień, jakie zostały w skardze podane, a które uwzględnia sąd kasacyjny we wskazanych w tej skardze granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, nie zaś z wnioskiem końcowym skargi, gdyż wadliwa konstrukcja wniosku nie przesądza o słuszności – w tym także takiej, którą należy określić jako „oczywistą” – skargi, jeśli tylko zarzuty, którymi operuje skarga, zostały w całości uwzględnione, co spowodowało wzruszenie prawomocnego orzeczenia w granicach, w jakich skarżący się tego domagał



Wyrok SN z dnia 26 września 2011 r., sygn. II KK 196/11.

16

Art. 530 § 2 k.p.k.

Kontrola prowadzona w trybie art. 530 § 2 k.p.k. na szczeblu sądu odwoławczego, a jeśli ona okazała się wadliwa, kontrola przeprowadzana w trybie określonym w art. 531 § 1 k.p.k., ma spełniać podstawową rolę w eliminowaniu jawnie instrumentalnych przypadków określania mianem bezwzględnej podstawy odwoławczej uchybień, które zgodnie z wypracowaną linią orzecznictwa do tej kwalifikowanej grupy uchybień w sposób oczywisty nie należą, a tym bardziej nadawania takiego miana procedowaniu, które w równie oczywisty sposób nie stanowi jakiegokolwiek uchybienia.



Postanowienie SN z dnia 30 grudnia 2011 r., sygn. IV KK 403/11.

17

Art. 552 § 2 i 4 k.p.k.

Szkoda na gruncie art. 552 § 2 i 4 k.p.k., jako obejmująca różnicę między stanem majątkowym pozbawionego wolności, jaki by istniał, gdyby wnioskodawcy nie aresztowano, a stanem rzeczywistym z chwili odzyskania przez niego wolności, musi uwzględniać także wykazane w sprawie zobowiązania pieniężne, w których pokryciu musi on obecnie uczestniczyć, zaciągnięte przez jego rodzinę na pokrycie uzasadnionych kosztów swego utrzymania, których to zobowiązań by nie było, gdyby nie został on tymczasowo aresztowany.



Wyrok SN z dnia 20 października 2011 r., sygn. IV KK 137/11.

18

Art. 575 § 3 k.p.k.

Powszechnie przyjmuje się bowiem w orzecznictwie sądowym, że – zgodnie z zasadą ubi eadem legis ratio, ibi eadem legis dispositio – działanie normy, którą odczytać należy z art. 575 § 2 k.p.k., obejmuje nie tylko sytuacje, w których uchyleniu ulega jeden z wyroków stanowiących podstawę wyroku łącznego, ale także sytuacje, w których uchyleniu ulega jedno ze skazań za tzw. czyny jednostkowe, stanowiące podstawę wymierzenia w tym samym wyroku kary łącznej.



Wyrok SN z dnia 26 października 2011 r., sygn. IV KK 298/11.

19

Art. 626 § 1 k.p.k.

Skoro w orzeczeniu kończącym postępowanie, w tym także postępowanie o odszkodowanie i zadośćuczynienie, o jakim mowa w rozdziale 58 k.p.k., sąd ma obowiązek określić, kto i w jakim zakresie ponosi koszty procesu (art. 626 § 1 k.p.k.), a stosownie do art. 616 § 1 k.p.k. kosztami tymi są zarówno koszty sądowe (pkt 1), jak i uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika (pkt 2), to mając na względzie aktualne brzmienie art. 632 pkt 2 k.p.k. i fakt, że wnioskodawcą jest tu osoba uprzednio uniewinniona w postępowaniu z oskarżenia publicznego, należy przyjąć, że powyższe przepisy stwarzają podstawę do zasądzenia wnioskodawcy – jako uprzednio uniewinnionemu – w razie uwzględniania, choćby w części jego roszczeń, także kosztów pomocy prawnej udzielonej mu przez pełnomocnika w postępowaniu o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, gdyż o tym zasądzeniu decydować ma to jedynie to, czy wnioskodawca wykazał co do zasady trafność wysuwanych roszczeń, a postępowanie jest tu dla strony wolne od kosztów, czyli również od wydatków na pomoc prawną, niezależnie od tego, w jaki sposób powołany został pełnomocnik reprezentujący go w tej sprawie.



Wyrok SN z dnia 20 października 2011 r., sygn. IV KK 137/11.

Sądy Apelacyjne

Prawo karne materialne

20

Art. 12 k.k.

Zarzucane oskarżonym czyny stanowią jeden czyn ciągły w rozumieniu art. 12 k.k., bowiem zachowania oskarżonych – wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 233 § 1 k.k. i z art. 238 k.k. – zostały podjęte, tak jak i zachowania wyczerpujące znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., z tym samym z góry podjętym zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wyłudzenie nienależnego odszkodowania za rzekomą kradzież samochodów. Złożenie zawiadomienia o kradzieży samochodów, która nie miała miejsca, a w ślad za tym złożenie fałszywych zeznań, miało wyłącznie na celu uzyskanie nienależnego odszkodowania, stąd było drogą i środkiem prowadzącym do doprowadzenia ubezpieczyciela do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W takiej zaś konfiguracji faktycznej wszystkie te zachowania stanowią jeden czyn ciągły w rozumieniu art. 12 k.k.



Wyrok SA w Katowicach z dnia 23 marca 2011 r., sygn. II AKa 468/10.

21

Art. 18 § 3 k.k.

Wypowiedzi oskarżonej zawierające rady co do sposobu realizacji zamiaru, narzędzia i najbardziej korzystnego sposobu jego użycia, wyczerpują znamiona pomocnictwa. Bez najmniejszego znaczenia dla tej oceny pozostaje to, że wypowiedzi oskarżonej nie miały innowacyjnego, nowatorskiego charakteru. Miały natomiast dla oskarżonego ważkie znaczenie. Oskarżony upewniał się, czy kolejne kroki, metoda działania, są dobre, właściwe. Także pozostałe zachowania poszczególnych oskarżonych polegające tak na udzielaniu rady co do sposobu ukrycia zwłok, obietnice zapewnienia środka transportu, pomocy w ukryciu zwłok pokrzywdzonej, muszą być rozpatrywane w kategoriach pomocnictwa. Co prawda, obietnice te dotyczyły zachowań, których realizacja miała nastąpić już po dokonaniu czynu oskarżonego, ale deklaracje złożone zostały przed jego popełnieniem, a właściwie ten fakt określa cezurę czasową wyznaczającą odpowiedzialność pomocnika i poplecznika. Deklaracje te rozwiązywały problem, który materializował się dopiero z chwilą popełnienia przestępstwa, ale w sferze psychiki oskarżonego pojawił się równolegle do zamysłu jego dokonania. Niewątpliwie zatem składanie przez poszczególnych oskarżonych deklaracji o wskazanej treści stanowiło udzielenie oskarżonemu pomocy w jego psychicznym wymiarze.



Wyrok SA w Katowicach z dnia 16 sierpnia 2011 r., sygn. II AKa 232/11.

22

Art. 28 § 2 k.k.

Defekt broni był w rozumieniu oskarżonego, nieposiadającego przygotowania fachowego z zakresu rusznikarstwa lub balistyki, tego rodzaju, że wykluczał możliwość oddania z niej strzału. Dopiero bowiem specjalne postępowanie, przedstawione przez biegłego, posiadającego wiedzę fachową i doświadczenie zawodowe, strzał taki umożliwiało. Okoliczności te uzasadniają ocenę, iż błędne przekonanie oskarżonego było usprawiedliwione. Sąd Apelacyjny podzielił tym samym dominujący w doktrynie prawa karnego pogląd, iż przepis art. 28 § 2 k.k. ma również zastosowanie do stanów faktycznych, w których sprawca przestępstwa realizuje znamiona typu kwalifikowanego, mylnie wyobrażając sobie realizację znamion typu podstawowego. Błąd, co do cechy używanej przez oskarżonego broni, dotyczył tak zwanej okoliczności statycznej, a więc takiej, która istniała już w chwili czynu. W sytuacji, gdy z taką właśnie okolicznością błędne przekonanie sprawcy jest związane, konsekwencją jest wykluczenie możliwości przypisania sprawcy popełnienia czynu zabronionego typu kwalifikowanego.



Wyrok SA w Katowicach z dnia 15 września 2011 r., sygn.. II AKa 242/11.

23

Art. 46 § 1 k.k.

W wypadku orzekania o obowiązku naprawienia szkody, jako środku karnym z art. 46 § 1 k.k., w wyroku powinno się dokładnie określić sposób jego wykonania. Sąd nie jest przy tym związany postanowieniami ugody między pokrzywdzonym a oskarżonym zawartej po skierowaniu sprawy na drogę postępowania mediacyjnego (art. 23a § 1 k.p.k.) Niemniej jednak transponowanie treści takiej ugody, co do obowiązku naprawienia szkody, do wyroku powoduje, że taka ugoda staje się prawnie wiążąca. Nie można jednak wykluczyć, że świadczenie to będzie rozłożone na raty, a więc i terminowe, bo u podstaw wprowadzenia tego obowiązku jako środka karnego było ułatwienie pokrzywdzonemu dochodzenia jego roszczeń. Skoro więc w postępowaniu mediacyjnym pokrzywdzony z korzyścią dla siebie (wcześniejsze uzyskanie pierwszej raty) zgodził się na wykonanie tego obowiązku w terminowych ratach, to nie ma racjonalnych podstaw do odrzucania takiego rozwiązania. Przecież w tym konkretnym przypadku sąd – orzekając o środku karnym w postaci obowiązku naprawienia szkody – nie działał z urzędu, ale na wniosek pokrzywdzonego, a więc powinien respektować jego interesy. Gwarancją tego jest art. 2 § 1 pkt 3 k.p.k., który wśród celów postępowania karnego wymienia to, aby w jego toku uwzględniane były również prawnie chronione interesy pokrzywdzonego.



Wyrok SA w Katowicach z dnia 7 października 2011 r., sygn. II AKa 366/11.

24

Art. 53 k.k.

Uzależnienie wymiaru kary od czasu stosowania tymczasowego aresztowania, jaki podlega zaliczeniu na jej poczet, jest sprzeczny z zasadą kształtowania wymiaru kary w oparciu o dyrektywy zawarte w art. 53 k.k.



Wyrok SA w Katowicach z dnia 1 września 2011 r., sygn. II AKa 317/11.

25

Art. 92a k.k.

Przepis art. 92a k.k. funkcjonujący w polskim systemie prawnym od dnia 8 maja 2011 r. w istocie jest doprecyzowaniem zawartego w art. 569 § 1 k.p.k. sformułowania – „wyrokami różnych sądów”. Dotychczasowa wykładnia tego pojęcia pozwalała na stwierdzenie, że wyrok łączny mogą kreować jedynie wyroki sądów polskich: powszechnego i szczególnych. To z kolei prowadziło do jednoznacznego wniosku, iż wyrok łączny nie obejmował prawomocnych orzeczeń skazujących obywatela polskiego przez inne państwa, nawet wówczas, gdy zostały one skutecznie przejęte do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej. Uznanie doprecyzowującej roli tego przepisu w odniesieniu do przepisu art. 569 § 1 k.p.k. pozwala na przyjęcie, że pomimo zamieszczenia go w kodeksie karnym można odnieść się doń jako do normy o charakterze proceduralnym, a zatem nieuzasadniona byłaby jej interpretacja przez pryzmat art. 4 k.k.



Postanowienie SA w Katowicach z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. II AKz 685/11.

Postępowanie karne skarbowe

26

Art. 8 k.k.s.

Konsekwencją przyjęcia, iż przepisy art. 62 § 2 k.k.s. i art. 76 § 1 k.k.s. są przepisami lex specialis w stosunku do przepisów odpowiednio art. 271 k.k., art. 273 k.k. oraz art. 286 § 1 k.k., winno być stwierdzenie, że w tej sytuacji nie może być mowy o idealnym zbiegu przestępstw przewidzianych w art. 8 k.k.s.



Wyrok SA w Katowicach z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. II AKa 83/11.

27

Art. 62 § 2 k.k.s.

Przedmiotem bezpośredniego działania czynu polegającego na wystawieniu faktury lub rachunku w sposób nierzetelny jest również faktura pusta (fikcyjna) – tj. obrazująca zdarzenie, które nie miało miejsca w rzeczywistości. Wystawca takiej faktury ma obowiązek uiścić podatek należny w niej wykazany (art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług), jednakże odbiorca nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tej faktury. Jeżeli zatem odbiorca faktury pustej dokona odliczenia podatku naliczonego, to – bez względu na postać uszczerbku finansowego (uszczuplenie albo nienależny zwrot) – dochodzi do naruszenia dobra chronionego przepisem art. 62 § 2 k.k.s., tj. mienia Skarbu Państwa. W wypadku faktur pustych nie mamy do czynienia z żadnym zdarzeniem gospodarczym, powstanie obowiązku zapłaty podatku znajduje swoją przyczynę w samym fakcie wystawienia faktury. Zachowanie polegające na wystawieniu pustej faktury jest zatem czynem godzącym w dobro prawne chronione przepisami kodeksu karnego skarbowego, zawsze realizuje znamiona przestępstwa skarbowego z art. 62 § 2 k.k.s. i nie wyczerpuje znamion przestępstwa z art. 271 § 1–3 k.k., chyba że fakturę taką wystawiono dla przestępnych celów pozapodatkowych.



Wyrok SA w Katowicach z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. II AKa 83/11.

: upload doc
upload doc -> Gmina Godkowo Godkowo, dnia 04. 01. 2011 roku Godkowo14 14-407 Godkowo
upload doc -> Abb zamech Gazpetro Sp z o o. w Elblągu ul. Królewska 11, 82-300 Elbląg
upload doc -> Arkadiusz Lach Przeszukanie na odległość systemu informatycznego
upload doc -> Znak sprawy: pg xf 292/25/12 Załącznik nr 4 do Umowy
upload doc -> Prawo Karne Sąd Najwyższy
upload doc -> Uchwa ł a nr xxxix/289/2009 radypowiatuwstarachowicac h
upload doc -> Gdzie pacjenci mogą się leczyć?
upload doc -> Bartłomiej Gadecki Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2007 r., sygn. Wa 15/07
upload doc -> Cezariusz Sońta Broń palna – główne problemy wykładni przepisów kodeksu karnego
upload doc -> Dariusz Zuba Problematyka prawna analizatorów do pomiaru zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu


  1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna