Problemy wieku dorastania”



Pobieranie 11.7 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar11.7 Kb.
Problemy wieku dorastania”
Wiek dorastania, dojrzewania zwany adolescencją, to okres przemian w życiu młodego człowieka, które z dzieciństwa prowadzą go ku dorosłości. Okres adolescencji jest po stabilnym okresie dzieciństwa, czasem intensywnych przemian, którym podlega większość procesów rozwoju, zarówno biologicznych, psychologicznych i społecznych.

Adolescencja to burzliwy czas zmian psychologicznych, które dotyczą przede wszystkim zmian emocjonalnych oraz poznawczych. Młodzi ludzie szukają własnej tożsamości, zadają sobie trudne pytania „kim są?”, do czego dążą?”. Jest to także czas


w którym dość wyraźnie zaczyna zmieniać się wygląd fizyczny i niekiedy przysparza młodzieży wiele dodatkowych stresów. W tym okresie bardzo ważna staje się oprócz rodziny i szkoły grupa rówieśnicza.

Okres ten, w którym bardzo silnie zaznaczają się zmiany biologiczne, staje się powodem wielu problemów, przy czym dotykają one nie tylko samą młodzież, ale także jej rodziców oraz społeczeństwo.

Młodzież około 16 roku życia przechodzi tzw. kryzys tożsamości – trudny czas
w rozwoju osobistym, w którym młody człowiek zaczyna dokonywać wyborów miedzy ważnymi dla niego sprawami. Młodzieńczy kryzys nie zawsze ma miejsce, a przechodzenie poszczególnych faz rozwoju może przebiegać niezauważalnie. Zdarzają się jednak sytuacje, że dla niektórych dzieci okresem burzliwymi i trudnym jest wczesna adolescencja (do 16 roku życia), inni przechodzą ten etap niezauważalnie, dla niektórych problemy niesie dopiero późna adolescencja (po 16 roku życia). Czas przemian postrzegany przez osoby dorosłe jest przede wszystkim od strony trudności jakie sprawia nastolatek. Natomiast jest to bardzo ważny moment dla młodych ludzi, czas tworzenia samego siebie, czas kształtowania osobowości, przeżywania nowych doświadczeń, dokonywania pierwszych ważnych wyborów, wchodzenia w nowe role społeczne.

Fizjologiczne przemiany w organizmie młodych ludzi mogą przysparzać wiele radości ale też wiele zmartwień. Dostrzeganie przez dorastających zmian w wyglądzie i czynnościach ciała wpływają na ich obraz własnej osoby oraz związane z nim emocje. Niektóre zmiany mogą być źródłem radości np. wzrost siły mięśni u chłopców, czasem mogą być jednak źródłem stresu i rozczarowania. Porównanie siebie do innych może wypadać negatywnie – co ma ogromny wpływ na samoocenę, ponieważ wygląd fizyczny jest dla młodych ludzi najważniejszy. Dlatego bardzo ważna rola rodziców we wsparciu, wzmocnieniu młodych ludzi, dawaniu argumentów świadczących, że są wartościowi, bez względu na wygląd zewnętrzny.

Okres ten charakteryzuje się także zmianami w zakresie emocji. Procesy neurohormonalne przekształcające organizm, przyczyniają się do zwiększonego pobudzenia emocjonalnego oraz do chwiejności emocji. U wielu dorastających nasila się lękliwość (ok.13-14r.ż.). Szczególnie częste są lęki społeczne, np. lek przed niepowodzeniem, oceną, krytyką innych. Charakterystyczna jest także ambiwalencja uczuć tj. przeżywanie równoczesne uczuć przeciwstawnych np. miłość i nienawiść. Często występuje u nich także poczucie braku pewności siebie.

Wraz z okresem dojrzewania następują zmiany w zakresie czynności poznawczych. Rozwija się myślenie abstrakcyjne i logiczne, zdolność do refleksji i autorefleksji.

Wszystkie zmiany zachowania w młodym człowieku powodują wiele lęku i stresu. Dzieci mimo, że bardzo ważna jest dla nich grupa rówieśnicza potrzebują wsparcia ze strony osób najbliższych. Jeśli w domu rodzinnym nie znajdą bliskości uczuciowej, zainteresowania swoją osobą, mogą bardzo silnie związać się i identyfikować z grupą rówieśniczą. Może wtedy dojść do znacznej zależności od grupy. Dzieci w takiej sytuacji mogą bardzo silnie podporządkować się gotowym wzorcom i schematom postępowania oraz dostosować się do grupy i opinii większości. Rodzi to niebezpieczeństwo pojawiania się zachowań ryzykownych, łamania norm społecznych, sięgania po środki odurzające(papierosy, alkohol, narkotyki), które bardzo szybko uzależniają. Młodzi ludzie potrzebują akceptacji i poczucia przynależności oraz bezpieczeństwa. Jeśli nie zaspokoją tych potrzeb w rodzinie, szukają grupy, która ich zaakceptuje. Dlatego bardzo ważne jest, aby mieli wsparcie, zaufanie do najbliższych- rodziny. Mimo wpływu grupy, gdy relacje miedzy rodzicami a dzieckiem są prawidłowe, młodzież w sprawach ważnych i zasadniczych liczy się przede wszystkim ze zdaniem rodziców. Inaczej jest niestety w sytuacjach, gdzie więzi rodzinne są nieprawidłowe.

Młodzież w różny sposób radzi sobie z trudnymi sytuacjami. To od nas dorosłych zależy, czy dzieci będą umiały konstruktywnie rozwiązywać problemy, trudności, czy będą szukać alternatywnych, destrukcyjnych rozwiązań. Dojrzałe reagowanie na niepowodzenia jest możliwe jedynie u osób, które maja wysokie poczucie własnej wartości, odpowiednią motywację w dążeniu do celu mimo przeszkód, dojrzałość emocjonalną i umiejętność dania sobie prawa do popełniania błędów. Niestety duża część dzieci nie potrafi radzić sobie


z trudnościami, niepowodzeniami. W takich sytuacjach rodzi się frustracja, bezradność, niskie poczucie własnej wartości. Silne i długotrwające porażki mogą prowadzić do utraty sensu życia, co może rodzić u młodych ludzi myśli samobójcze. Niestety w ostatnich latach notuje się coraz więcej prób samobójczych u młodzieży, dlatego tak ważne jest abyśmy nie stracili kontaktu z naszymi dziećmi, umieli dostrzec niepokojące sygnały, świadczące,
że nasze dziecko ma problemy i nie potrafi sobie samo poradzić. Naszą czujność powinno wzbudzić, jeśli nasze dziecko zaczyna zachowywać się inaczej niż zwykle, np.:

- wycofuje się z kontaktów z przyjaciółmi, rodziną

- zaczyna interesować się szczególnie sprawami związanymi ze śmiercią

- prezentuje zmienny nastrój

- ma problemy z koncentracją uwagi

-pogłębiają się trudności w szkole, mniej dbają o oceny

- ma problemy ze snem

- przestaje interesować się rozrywkami

- często uskarża się na fizyczne dolegliwości, przeważnie powiązane z emocjami (ból głowy, ból żołądka, uczucie zmęczenia

- jest nieustannie znudzone, brakuje mu energii w załatwianiu spraw, które były kiedyś ważne



Ważne abyśmy nie bagatelizowali sygnałów, które nas niepokoją w zachowaniu naszych dzieci. Powinniśmy porozmawiać z dzieckiem o tym co nas martwi, dopytać
o problemy i w razie potrzeby poszukać pomocy u specjalistów.
Dorastające dzieci potrzebują naszej dyskretnej obecności, dostępności i gotowości do udzielania im pomocy. Dlatego właśnie niezmiernie ważne, żeby faktycznie interesować się życiem dorastających dzieci. One chcą widzieć w nas swoich sojuszników, na których mogą liczyć w trudnych momentach swojego życia.




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna