Prof dr hab med. Julian Aleksandrowicz Prof dr hab med. Alfons Chodera Dr fil. Jan Dobrowolski


Przewlekłe zapalenie krtani zanikowe Laryngitis chronica atrophicans



Pobieranie 4.07 Mb.
Strona60/68
Data07.05.2016
Rozmiar4.07 Mb.
1   ...   56   57   58   59   60   61   62   63   ...   68

Przewlekłe zapalenie krtani zanikowe Laryngitis chronica atrophicans

Szczególną rolę w tym schorzeniu ma wyłączenie zewnętrznych czynników szkodliwych, jak pyl i wyziewy fabryczne, suche i ciepłe powietrze w miejscach, w których wykonuje się prace, palenie papierosów, oddychanie przez usta i istniejące zapalenie jam dodatkowych nosa oraz zapalenie gardła. Trwałe wyleczenie jest trudne, ale można osiągnąć znośny stan przez powtarzanie zabiegów, W leczeniu ogólnym należy uwzględnić: pobyty nad morzem, pobyty w miejscowościach zalesionych, ale wilgotnych, w miejscowościach uzdrowiskowych zawierających solanką, którą stosuje się w inhalacjach (Ciechocinek, Szczawnica, Szczawno, Iwonicz). Podaje się witaminy D3, E i A oraz jod, środki wzmagające wydzielanie śluzu, jak Extr. Glycyrrhizae, Rad. Ipecacuanhae, jodek potasowy, stosuje się inhalacje grubokropelkowe z soli mineralnych z dodatkiem jodu. Inhalacje z olejków eterycznych nie dają zadowalających rezultatów.



CHOROBY UCHA

Dzielimy je na choroby ucha zewnętrznego, środkowego i wewnętrznego. Mogą to być ostre lub przewlekłe stany zapalne.



Zapalenie ucha zewnętrznego — czyrak przewodu słuchowego zewnętrznego. Jest to bardzo przykre schorzenie, ponieważ jest bolesne, przeważnie przebiega bez upośledzenia słuchu typu przewodzeniowego. Dobre wyniki dają wstrzyknięcia domięśniowe szczepionki Delbeta w dawce 0,5, 1,0 i 2,0 ml co drugi dzień. Miejscowo stosuje się okłady z płynu Burowa, do przewodu słuchowego — sączki (waciki) nasycone 2% spirytusem salicylowym 3 razy dziennie, ewentualnie maści, jak Lorinden T.

683


Ostre ropne zapalenie ucha środkowego. Ostre zapalenie leczy się sulfonamidami i antybiotykami. W zapaleniu przewlekłym ropnym, tzw. prostym, antybiotyki są mniej skuteczne. Jeśli występuje ropienie, niejednokrotnie obfite, należy stosować, nawet 2—3 razy dziennie, przemywanie przewodu zewnętrznego roztworem rywanolu 1/500. W ropieniu obfitym stosuje się następujące krople:

Rp.

Ureae pur. 4,0

Ephedr. hydrochl. 0,2

Aquae dest. ad 20,0

M.f. solutio

D.S. Krople do ucha 3—4 razy dz.; podgrzać krople przed użyciem.

Rp.

Azulani 5,0

Ephedr. hydrochl. 0,3

Aquae dest. ad 20,0

M.f. solutio

D.S. 2 razy dz. po kilka kropli do ucha, po uprzednim podgrzaniu kropli.

W leczeniu stosuje się również zasypywanie pulweryzatorem, jakim jest sproszkowany kwas borowy (ma tylko pokryć delikatną warstwą błonę bębenkową i ubytek centralny w niej się znajdujący). Zapalenie przewlekłe ropne z perlakiem (destrukcja kości) leczy się tylko operacyjnie.



Ucho wewnętrzne. Zaburzenia powodują upośledzenie słuchu o typie odbiorczym. Ustalenie etiologii jest trudne. To samo odnosi się do leczenia przyczynowego. W przedwczesnej głuchocie lub wynikającej z wieku należy stosować witaminy A, B i E oraz jod. U chorych z niskim ciśnieniem oraz z ciśnieniem normalnym strychnina i jodek potasowy mogą przynieść subiektywne złagodzenie dolegliwości. Leczenie powinno być skierowane bardziej w celu uspokojenia chorego (częste, bardzo dokuczliwe szumy w uszach) aniżeli w kierunku poprawienia słuchu.

Częstym objawem towarzyszącym stopniowemu pogarszaniu się słuchu są szumy w uszach (tinnitus aurium). Przyczyny szumu mogą być bardzo różnorakie: nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, dystonia wegetatywna, cukrzyca, klimakterium, zmiany miażdżycowe w unaczynieniu ucha wewnętrznego.



Rp.

Tinct. Strychni

Tinct. Valerianae

Tinct. Chelidonii aa ad 30,0

M.f. guttae

D.S. 3 razy dz. 5—10 kropli w kieliszku

wody.


684

Rp.

Tinct. Stramonii

Tinct. Strychni

Tinct. Valerianae aether. aa ad 30,0

M.f. guttae

D.S. Po 10 kropli trzy razy dz. w kieliszku wody.

Rp.

Tinct. Cinchonae 5,0

Tinct. Valerianae ad 30,0

M.f. guttae

D.S. Jak wyżej.

Niestety, jest to tylko leczenie objawowe, które rzadko daje dobre wyniki.



Prof. dr hab. med. Kazimierz Stawiński

CHOROBY JAMY USTNEJ

Leki pochodzenia roślinnego i ich lecznicze zastosowanie w chorobach błony śluzowej jamy ustnej i przyzębia znane były od dawna i leki te używane są z powodzeniem do dnia dzisiejszego.

Ze względu na to, że choroby te mogą powstać w następstwie działania czynników szkodliwych pochodzenia miejscowego i dotyczyć jedynie samej jamy ustnej, leki roślinne mogą być i są często stosowane, nawet w dobie antybiotyków lub chemioterapeutyków, jako leki zasadnicze. Częściej jednak zmiany jamy ustnej towarzyszą niektórym schorzeniom ogólnoustrojowym i przebiegają w postaci typowych dla nich objawów chorobowych. W tych przypadkach zastosowanie leków roślinnych jako pomocniczych lub wspomagających leczenie podstawowe okazuje się bardzo celowe i skuteczne.

ZAPALENIA JAMY USTNEJ POWIERZCHOWNE STOMATITIDES SUPERFICIALES

Przez określenie to należy rozumieć te procesy chorobowe, które dotyczą tylko powierzchownych warstw błony śluzowej i ustępują bez śladu, nie pozostawiając blizny. Bez względu na działanie miejscowego czynnika powodującego zapalenie mogą przebiegać one jako zapalenia ostre, podostre lub przewlekłe. Zapalenie ostre charakteryzuje się: przekrwieniem błony śluzowej, nieznacznym jej obrzękiem, skłonnością do krwawień, złuszczaniem się nabłonka, niekiedy tworzeniem nadżerek.

W zapaleniu przewlekłym obserwuje się dodatkowo: suchość błony śluzowej, sinoczerwone zabarwienie, wzmożone jej napięcie, a czasem nadmierne rogowacenie nabłonka.

Zapalenie jamy ustnej i dziąseł nieżytowe Stomatitis et Gingivitis simplex s. catarrhalis

Powstaje bardzo często jako następstwo działania urazów pochodzenia miejscowego lub występuje jako jeden z obja-

686

rów choroby ogólnoustrojowej. Do czynników miejscowych zalicza się: zaniedbania higieniczne, zaburzenia ząbkowania, próchnicę zębów, nadmierne odkładanie się kamienia nazębnego, ostre brzegi zębowe, wadliwe wypełnienia i uzupełnienia protetyczne, nadmierne spożywanie alkoholu lub palenie tytoniu. Z czynników ogólnoustrojowych najważniejsze są choroby układu pokarmowego, choroby niedoborowe, cukrzyca, zaburzenia hormonalne, okres ciąży, zatrucia polekowe i zawodowe. Jeżeli choroba dotyczy tylko dziąseł, objawia się zaczerwienieniem, rozpulchnieniem i ograniczonym, bolesnym obrzękiem brodawek dziąsłowych oraz skłonnością do krwawień. W miarę trwania choroby, dziąsła ulegają przerostowi, tworzą się rzekome kieszonki dziąsłowe. Z chwilą objęcia sprawą chorobową całej błony śluzowej staje się ona sucha, obrzękła i zaczerwieniona, a na skutek nadmiernego złuszczania się nabłonka — opalizująca, pokryta szarym nalotem ze złuszczonych i rozmiękłych komórek nabłonkowych. Choroba lnie leczona przechodzi w stan przewlekły i charakteryzuje się niebieskawofioletowym zabarwieniem śluzówki, wzmożonym Wydzielaniem śluzu i tworzeniem się niekiedy ognisk nadmiernego rogowacenia nabłonka. Objawy podmiotowe są nieznaczne: zazwyczaj pieczenie, uczucie nieprzyjemnego smaku oraz ból nasilający się podczas spożywania pokarmów korzennych, kwaśnych, gorących, alkoholu, przy połykaniu, żuciu i mówieniu. Niekiedy występuje przykry zapach z ust (foetor ex ore).



Leczenie nieżytowego zapalenia dziąseł i jamy ustnej sprowadza się przede wszystkim do usunięcia miejscowych czynników drażniących, jeżeli one stanowią przyczynę sprawy chorobowej. W innych przypadkach leczenie jamy ustnej wspomaga leczenie choroby podstawowej. W obu przypadkach zaleca się dietę papkowatą, łatwo strawną i alkaliczną z absolutnym zakazem picia alkoholu i palenia tytoniu.

W leczeniu miejscowym poleca się stosowanie związków akrydynowych — akryflawine, proflawinę, rywanol w roztworach 0,1—0,5% do płukania, chlorchinaldynę w tabletkach po 0,002 g do ssania w odstępach 2—3-godzinnych, nitrofurazon w tabletkach po 0,005 g do ssania co 2—3 godziny, pantotenian wapnia (Calcium pantothenicum) w tabletkach po 0,025 g trzy razy dziennie po 2 do 3 tabletek, barwniki anilinowe, środki utleniające, płukanki formalinowe.



Rp.

Formalini 40% 5,0

Spir. Menthae pip. 0,5

Spir. vini ad 50,0

M.f. guttae

D.S. 10—15 kropli na szklankę wody do płukania jamy ustnej.

687


Rp.

Pyoctanini coerulei 1—2% 30,0

D.S. Do pędzlowania jamy ustnej.

W leczeniu nieżytowego zapalenia jamy ustnej stosuje się bardzo często preparaty ziołowe o właściwościach, przeciwzapalnych, ściągających, przeciwbólowych i przeciwbakteryjnych pochodzących głównie z kłączy pięciorniku (Rhiz. Tormentillae), koszyczków rumianku (Anth. Chamomillae), liści szałwii (Fol. Salviae), korzenia i liści prawoślazu lekarskiego (Rad. et Fol. Althaeae), ziela tymianku (Herb. Thymi), ziela macierzanki (Herb. Serpylli), liści mięty pieprzowej (Fol. Menthae pip.). Stosuje się je w postaci płukanek, przymoczek lub pędzlowań.



Rp.

Tinct. Tormentillae 20,0

D.S. Do pędzlowania dziąseł.

Rp.

Tinct. Arnicae 5,0

Tinct. Tormentillae

Tinct. Gallae aa 10,0

D.S. Do pędzlowania dziąseł.

Rp.

Septosan lag. I

D.S. Łyżka ziół na szklankę wody, zagotować, odstawić na 15 minut, przecedzić i płukać jamę ustną.

Rp.

Mentholi 2,0

Spir. vini 50,0

M.f. guttae

D.S. 15 kropli na ½ szklanki wody do płukania jamy ustnej.

Rp.

Thymoli 0,25

Acid. benzoici 3,0

Tinct. Eucalypti 15,0

Spir. vini 100,0

Ol. Menthae pip. 0,75

M.f. guttae

D.S. 20 kropli na pół szklanki wody do płukania jamy ustnej.

Rp.

Fl. Malvae arboreae 20,0

Fol. Salviae

Herb. Thymi aa 40,0

M.f. species

D.S. Napar z łyżki ziół na szklankę

wrzątku do płukania jamy ustnej.

688

Rp.

Anth. Chamomillae 50,0

D.S. Napar z łyżki kwiatów na szklankę wody — do płukania jamy ustnej ciepłym roztworem.

Rp.

Azulani lag. I

D.S. Łyżeczkę wyciągu na ½ szklanki ciepłej wody do płukania jamy ustnej.

Zapalenie jamy ustnej paciorkowcowe Stomatitis streptococcica

Choroba wywołana przez zakażenie paciorkowcem zieleniejącym (Streptococcus viridans) występuje szczególnie często u dzieci. Może występować jako postać samoistna lub równocześnie z zakażeniem górnych dróg oddechowych. Obraz kliniczny paciorkowcowego zapalenia nie jest jednolity. Może on występować jako postać: nieżytowa, nadżerkowa lub błoniasta. W postaci nieżytowej spostrzega się najczęściej rozlane zaczerwienienie, obrzęk dziąseł i błony śluzowej jamy ustnej, znaczną skłonność do krwawienia. Posiać nadżerkowa charakteryzuje się powstawaniem niewielkich nadżerek błony śluzowej najczęściej w pobliżu brzegu dziąsłowego lub w błonie śluzowej policzków. W postaci błoniastej tworzą się biało-szarawe błony rzekome zazwyczaj dość silnie przylegające do podłoża. Pierwotnym miejscem powstawania tych zmian jest błona śluzowa warg. Niemniej mogą one powstać również na dziąsłach, policzkach, podniebieniu lub języku. Samoczynnie lub pod wpływem urazów mogą występować krwawienia, szczególnie nasilone w okolicy kątów ust. Z objawów przedmiotowych może wystąpić dodatkowo powiększenie węzłów chłonnych. W tym zapaleniu nie występuje nigdy gnilny zapach z ust. Objawy podmiotowe i ogólne sprowadzają się do bólu i pieczenia jamy ustnej, trudności w przyjmowaniu posiłków, nieznacznego podwyższenia temperatury ciała i ogólnego osłabienia.

W rozpoznaniu różnicowym należy uwzględniać: wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, objawy ustne przy niedoborze witaminy PP, zapalenie jamy ustnej liszajcowate, zapalenie jamy ustnej błonicze. Jako leczenie uzupełniające stosuje się płukania związkami utleniającymi, takimi jak: 3% woda utleniona, słaby roztwór nadmanganianu potasowego oraz leki roślinne o działaniu ściągającym i przeciwzapalnym.

Rp.

Tinct. Gallae 10,0

Mentholi 1,0

D.S. Do pędzlowania dziąseł.

689


Rp.

Fol. Plantaginis 20,0

Fol. Salviae 50,0

D.S. Płukać lub pędzlować naparem z łyżki ziół na szklankę wody.

Rp.

Tinct. Gallae

Inf. Salviae aa 20,0/200,0

M.D.S. Do płukania jamy ustnej.

Rp.

Tinct. Tormentillae 30.0

D.S. Do pędzlowania dziąseł.

Zapalenie jamy ustnej gronkowcowe Stomatitis staphylococcica

Choroba jest wywołana najprawdopodobniej przez gronkowca złocistego (Staphylococcus aureus). Charakteryzuje się nagle występującym, ostrym stanem zapalnym i gwałtownym złuszczaniem nabłonka. Na skutek tego błona śluzowa wygląda jak gdyby była pokryta biało-szarym cienkim nalotem. Nalot ten stanowi istotny objaw tego zapalenia. Zmiany chorobowe mogą dotyczyć całej jamy ustnej, szczególnie zaś warg i dziąseł. Z objawów podmiotowych stwierdza się znaczną bolesność, jeśli zmiany dotyczą całej jamy ustnej — ślinotok oraz obrzęk okolicznych węzłów chłonnych. W rozpoznaniu różnicowym należy uwzględnić zapalenie jamy ustnej paciorkowcowe i zapalenie Plauta-Vincenta. W cięższych przypadkach chorobowych zaleca się dietę papkowatą (mleko, jarzyny, owoce itp.).

Z leków roślinnych żaląca się stosować zioła o właściwościach ściągajaco-antyseptycznych, przeciwzapalnych i przeciwbólowych, oprócz znanych — liście orzecha włoskiego (Fol. Juglandis), kwiat nagietka (Fl. Calendulae), korę dębową (Cort. Quercus).

Rp.

Cort. Quercus 10,0

Fl. Malvae arbor. 15,0

Anth. Chamomillae

Fol. Salviae

Fol. Juglandis aa 20,0

M.f. species

D.S. 1 łyżki ziół na 1 szklankę ciepłej wody do płukania jamy ustnej 5—6 razy dziennie.

Rp.

Septosan lag. I

D.S. Łyżkę ziół zalać szklanką wrzątku,

690


odstawić na 10 minut, przecedzić i płukać jamę ustną.

Rp.

Fol. Salviae 40,0

Fl. Calendulae 10,0

M.f. species

D.S. 1 łyżkę ziół na szklankę ciepłej wody, płukać jamę ustną 6 razy dziennie.

ZAPALENIA JAMY USTNEJ GŁĘBOKIE STOMATITIDES PROFUNDAE

Przez określenie to należy rozumieć te postacie zapalne, które toczą się we wszystkich warstwach błony śluzowej jamy ustnej, czasem w mięśniach lub tkance kostnej, i goją się z pozostawieniem blizn.



Zapalenie jamy ustnej wrzodziejące Stomatitis ulcerosa

Opisywane jest również jako zapalenie wrzodziejąco-błoniaste (stomatitis ulcero-membranacea), zapalenie wrzodziejąco-martwicze (stomatitis ulcero-necroticans), zapalenie jamy ustnej cieknące (stomatitis faetida), zapalenie jamy ustnej Plauta-Vincenta (stomatitis PIaut-Vincenti).

W przebiegu tej częstej, a niezupełnie wyjaśnionej choroby błony śluzowej jamy ustnej i dziąseł odróżnić można trzy zasadnicze postacie chorobowe: ostrą, podostrą i przewlekłą. Etiologia schorzenia nie jest jasna. Istnieje duża zgodność poglądów co do tego, że wrzodziejące zapalenie jamy ustnej wywołane jest przez krętek Plauta-Vincenta (Spirochaeta s. Borrelia vincentii), oraz pałeczką wrzecionowatą (Bacillus fusiformis) i powikłane zakażeniami wywołanymi przez paciorkowce i gronkowce.

Postać ostra rozpoczyna się zwykle przekrwieniem i obrzękiem brodawek, a następnie brzeżnych części dziąsła, na których dochodzi do tworzenia się płytkich owrzodzeń. Owrzodzenia mają brzegi nierówne, poszarpane, bolesne i pokryte początkowo szaro-białawym nalotem. Usunięcie nalotu odsłania bolesne, łatwo krwawiące dno. W następstwie powiększenia się owrzodzeń dochodzi do głębokiego zniszczenia tkanek miękkich i w ten sposób do gwałtownego rozprzestrzeniania się ich na dziąsłach, błonie śluzowej policzków, języku, a nawet podniebieniu. W cięższych postaciach choroby może dojść do martwicy kości szczęki lub żuchwy, migdałków podnie-

691

biennych lub błony śluzowej tylnej ściany gardła. I w tym przypadku brzegi owrzodzeń są zazwyczaj poszarpane, obrzękłe, zaczerwienione, a na ich dnie zalega wydzielina szara, żółta lub zielonkawo-brązowa, zwykle podbarwiona krwią.



W przypadkach cięższych wydzielina ta tworzy rodzaj błon pokrywających błonę śluzową.

W stanach ostrych zmianom tym towarzyszy powiększenie i ból węzłów chłonnych, podwyższona temperatura ciała nawet do 40°C, ogólne wyczerpanie, zaburzenie snu, bóle miejscowe o charakterze rozlanego pieczenia, często promieniującego w kierunku ucha, skroni lub podniebienia. Występuje znaczna wrażliwość błony śluzowej na dotyk, ból podczas przyjmowania pokarmów, utrudnienie mowy, niemiły zapach z ust i ślinotok.

Z objawów ogólnych wymienić można dodatkowo bóle głowy i bóle w okolicach stawów. Choroba na ogół nie występuje w bezzębnej jamie ustnej.

W patogenezie choroby zasadniczą rolę odgrywa wiele czynników miejscowych i ogólnoustrojowych. Do miejscowych zaliczyć można: przewlekłe zapalenie przyzębia, utrudnione wyrzynanie się zębów mądrości, nieodpowiednie pod Względem higienicznym utrzymanie jamy ustnej, liczne ogniska próchnicowe, zęby ze zgorzelinową miazgą, dostawki, klamry protetyczne itp., niedostateczne odżywianie się, stałe używanie środków odkażających, nadużywanie antybiotyków itp. Z czynników ogólnoustrojowych należy wymienić: obniżenie ogólnej odporności ustroju, stany rekonwalescencji, okresy przestrojenia hormonalnego, zatrucia pokarmowe, przemysłowe, ciążowe, zakażenia, niedobory witaminowe, choroby układu krwiotwórczego. Postać podostra jest zejściem postaci ostrej i charakteryzuje się przede wszystkim znacznym przerostem brodawek dziąsłowych i ich dużą skłonnością do krwawienia. Postać ta może przejść w zapalenie wrzodziejące ostre. Znany jest fakt, że ostre wrzodziejące zapalenie jamy ustnej rzadko ulega całkowitemu wyleczeniu, częściej przybiera ono postać zapalenia podostrego lub przewlekłego z okresowymi zaostrzeniami.

W rozpoznaniu różnicowym należy uwzględnić wtórne następstwa zatruć rtęcią, bizmutem, miedzią, fosforem, ołowiem, niektóre choroby zakaźne, anginę, kiłę, tularemię, gruźlicę i błonicę.

Leczenie. W okresie ostrym sprowadza się do ostrożnego usuwania mas martwiczych i przestrzykiwania jamy ustnej płynami odkażającymi: 3% wodą utlenioną, słabymi roztworami nadmanganianu potasowego, rywanolem 1 : 1000. Z antybiotyków stosować można miejscowo: penicylinę, oksyterracynę i chlorocyklinę. W przypadkach cięższych podaje się penicylinę i erytromycynę, oraz równocześnie witaminę B com-

692

positum, kefir, kwaśne mleko. Z sulfonamidów stosować można sulfametazynę i madroksynę. Można również zastosować metronidazol oraz pastą trypsynową (Trypure Novo) lub 5% roztwór trypsyny, zakładając je w postaci okładów na tkanki martwicze przez około 10—15 minut; roztwór trypaflawiny 2% w postaci sączków lub pioktaniny do przymoczek lub pędzlowania.



Rp.

Sol. Pyoctanini coerulei 2,0

Spir. vini 5,0

Aquae dest. ad 50,0

D.S. Do przymoczek lub pędzlowań jamy ustnej.

Należy zaznaczyć, że w ostrym okresie choroby nie należy wykonywać w jamie ustnej żadnych zabiegów chirurgicznych.

W leczeniu wrzodziejącego zapalenia jamy ustnej leki pochodzenia roślinnego stanowią zawsze cenne uzupełnienie leczenia podstawowego. Oprócz znanych ziół, o właściwościach przeciwbakteryjnych i przeciwzapalnych stosuje się również zioła o właściwościach osłaniających i przeciwbólowych, głównie kwiat ślazu (Fl. Malvae), kwiat bzu czarnego (Fl. Sambuci), kwiat lipy (Inflor. Tiliae), jak również zioła o właściwościach odwaniających do zwalczania przykrego zapachu z ust, np. goździki (Fl. Caryophylli).

Rp.

Fol. Salviae 50,0

D.S. Łyżkę ziół zaparzyć w ¾ litra wody do płukania jamy ustnej.

Rp.

Tinct. Caryophylli 30,0

Tinct. Menthae pip. 40,0

M.D.S. 20 kropli w kieliszku wody 3 razy dziennie w przykrym zapachu z ust.

Rp.

Tinct. Arnicae

Tinct. Tormentillae aa 20,0

D.S. Łyżeczkę na szklankę wody do przymoczek.

Rp.

Inf. Anth. Chamomillae 20,0/200,0

D.S. Do częstej kąpieli jamy ustnej.

Rp.

Tinct. Tormentillae 10,0

Acid. tannici 3,0

Glyceroli 30,0

D.S. Do pędzlowania dziąseł.

693


Rp.

Tinct. Gallae

Tinct, Tormentillae aa 20,0

M.f. guttae

D.S. 15-20 kropli na szklankę wody do

płukania jamy ustnej.



Rp.

Fl. Malvae 20,0

Fol. Salviae

Herb. Thymi aa 40,0

M.f. species

D.S. Łyżka ziół na szklankę wrzątku do

płukania jamy ustnej.

Przy znacznej bolesności błony śluzowej do kąpieli jamy ustnej można stosować mieszankę ziołową:

Rp.

Fl. Malvae 50,0

Inflor. Tiliae 50,0

Fl. Sambuci 30,0

M.f. species

D.S. Łyżkę ziół na szklanką wody do kąpieli jamy ustnej.

Rp.

Tinct. Gallae 15,0

Inflor. Salviae 20,0/200,0

D.S. Do płukania jamy ustnej.

Rp.

Tinct. Caryophylli

Tinct. Gallae

Tinct. Tormentillae aa 10,0

D.S. Do pędzlowania owrzodzeń na dziąsłach.

Rp.

Septosan lag. I

D.S. Łyżkę ziół zalać szklanką wrzątku, odstawić na 15 min, przecedzić i płukać jamę ustną.

CHOROBY WIRUSOWE JAMY USTNEJ

Zapalenie opryszczkowe jamy ustnej (stomatitis herpetica) wywołane jest przez wirus Herpes virus hominis i należy do najbardziej rozpowszechnionych zakażeń wśród ludzi; ocenia się, że około 80% zakażeń ma charakter bezobjawowy.

Zakażenie pierwotne występuje u dzieci pomiędzy 1 a 6 rokiem życia i przebiega najczęściej jako zapalenie opryszczkowe jamy ustnej i dziąseł (gingivostomatitis herpetica). Ma

694


przebieg różny: od bardzo ciężkiego do bardzo lekkiego, uchodzącego uwadze. Choroba zaczyna się w sposób typowy. Na błonie śluzowej warg, dziąseł, jamy ustnej i często na skórze pojawiają się pęcherzyki o średnicy 2—3 mm. W ciągu krótkiego czasu pękają — odsłaniając bolesne nadżerki. Błona śluzowa otaczająca pęcherzyk wykazuje odczyn zapalny, jest intensywnie czerwona i również bolesna. Nadżerki są owalne, a w przypadku zlania się pęcherzyków wykazują zarys nieregularny. Umiejscowienie zmian dotyczy najczęściej wargi, podniebienia, języka i dziąseł. Czasem zmiany te mogą powstać w gardle (angina herpetica). Okres inkubacji jest bardzo krótki: 2—9 dni. W tym okresie mogą pojawić się trudności w połykaniu. Do objawów miejscowych dołączają się ogólne: bóle brzucha, wymioty, wysoka temperatura, ogólne złe samopoczucie, bóle głowy, szyi i kończyn. W miarę przedłużania się choroby cała błona śluzowa ulega ostremu zapaleniu, dziąsła są obrzękłe, bolesne, krwawiące, język obłożony ze śladami pęcherzyków na brzegach i powierzchni grzbietowej. Przebycie choroby nie zabezpiecza przed opryszczką nawrotową.



1   ...   56   57   58   59   60   61   62   63   ...   68


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna