Prognoza oddziaływania na środowisko Aktualizacji Lokalnego Programu Rewitalizacji obszarów miejskich, poprzemysłowych i powojskowych w mieście Kielce na lata 2014 – 2020



Pobieranie 0.9 Mb.
Strona11/21
Data07.05.2016
Rozmiar0.9 Mb.
1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   21

3.8. Gospodarka odpadami


Odpady komunalne wytworzone i zbierane w postaci zmieszanej na terenie Kielc i okolicznych gmin są deponowane na składowisku w Promniku. Według danych Przedsiębiorstwa Gospodarki Odpadami Sp. z o. o. (PGO) ilość odpadów zmieszanych (nie segregowanych) w roku 2007 wyniosła ok. 66 tys. Mg.

Odbieranie tych odpadów od właścicieli nieruchomości odbywa się na podstawie umów zawieranych z przedsiębiorcami posiadającymi stosowne zezwolenia. Zezwolenia na prowadzenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na dzień 1 stycznia 2008 roku posiada 16 firm. 8 firm posiada siedzibę w Kielcach, pozostałe poza miastem. Wszystkie firmy mają obowiązek wywozu odpadów zmieszanych na składowisko odpadów w Promniku.

Zbiórkę odpadów z terenów ,,zielonych”, zarówno z terenów ,,zamkniętych”,tj. parków i ogrodów jak i terenów ,,otwartych”, tj. pasów zieleni ulicznej, prowadzi Rejonowe Przedsiębiorstwo Zieleni (RPZ) w Kielcach. RPZ rozpoczęło działania inwestycyjne związane z wybudowaniem nowej bazy spółki przy ul. Sandomierskiej i w związku z tym w perspektywie najbliższych lat nie przewiduje się prac związanych z powstawaniem kompostowni odpadów ulegającymi biodegradacji.

Ścieki komunalne oraz nieczystości ciekłe ze zbiorników bezodpływowych dostarczane są do oczyszczalni ścieków w Sitkówce siecią kanalizacyjną i przez firmy posiadające odpowiednie zezwolenia. Zezwolenia na opróżnianie zbiorników i transport nieczystości ciekłych posiada 17 przedsiębiorców.

Zebrane odpady poddawane są procesom odzysku oraz unieszkodliwiania.

Przez odzysk odpadów rozumie się wszelkie działania, nie stwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania.

Odzysk odpadów jest prowadzony w:


  • sortowni odpadów – linia sortownicza przy ulicy Piekoszowskiej 390. Sortowaniu podlegają opakowania z tworzyw sztucznych (PET). Linia sortownicza posiada 4 stanowiska robocze o łącznej wydajności 15.000 m3 /rok/1 zmianę. Proces sortowania tworzyw sztucznych składa się z następujących etapów:

  • segregacja wstępna odpadów,

  • transport taśmociągiem wznoszącym do bębna sitowego,

  • oddzielanie separatorem magnetycznym metali ferromagnetycznych,

  • wydzielanie balastu na sicie bębnowym (frakcja drobna),

  • sortowanie ,,pozytywne” na taśmie sortowniczej.

  • magazynie surowców wtórnych, oraz młyni do tworzyw sztucznych – zaplecze techniczne składowiska w Promniku.

  • szkło kolorowe oraz bezbarwne magazynowane jest w boksach na zapleczu materiałów w Promniku a następnie przekazywane jest do odzysku,

  • makulatura, papier, tektura – przechowywane materiałów pomieszczeniu magazynowym a następnie przekazywane do odzysku,

  • przesortowane w sortowni odpady z tworzyw sztucznych są podawane obróbce w perforatorze i rozdrabniane w młynie do tworzyw sztucznych. Następnie przekazywane są do odzysku. Stanowisko robocze wyposażone jest również w prasę do belowania butelek PET.

  • odzysk materiałów inertnych – odpady o charakterze inertnym wykorzystywane są na przesypki technologiczne składowiska odpadów w Promniku.

Zmieszane odpady komunalne są kierowane do unieszkodliwiania poprzez składowanie na składowisku odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w Pomniku.

Odpady leków przekazywane są do spalarni odpadów medycznych w Skarżysku–Kamiennej.


3.9. Obszary chronione i sieć natura 2000


Wyjątkowo duże zróżnicowanie uwarunkowań przyrodniczych miasta Kielce przyczyniło się do wytworzenia tu bogactwa naturalnych oraz półnaturalnych zespołów i zbiorowisk roślinnych z towarzyszącymi im zbiorowiskami wykazującymi cechy pośrednie. Ich szczegółowy wykaz i rozmieszczenie przestrzenne zostało przedstawione w opracowaniu ekofizjograficznym pod redakcją B. Szulczewskiej i in. (2009).

Z przeprowadzonej analizy wynika, że w granicach administracyjnych Kielc dominują zbiorowiska synantropijne (siedliska ruderalne związane z zabudową oraz segetalne –zbiorowiska chwastów polnych). Znaczący udział mają również zespoły roślinności murawowej i ziołoroślowej związane z dolinami rzecznymi. Duże znaczenie ekologiczne i krajobrazowe spełniają zbiorowiska leśne, których powierzchnia w 2003 roku wynosiła 20,3% a w 2009 r. wzrosła do 21,1% ogólnej powierzchni miasta. Lasy zajmują ogółem 2367,5 ha, w tym niestanowiące własności Skarbu Państwa – 471,2 ha (19,9%).

W obrębie lasów, otaczających obszary zabudowane Kielc z trzech stron tj. od południa i północy a także od zachodu, wyróżnia się 5 klas fitocenoz. Lasy te stanowią jedynie niewielkie fragmenty większych kompleksów znajdujących już poza jego granicami administracyjnymi, ale wywierającymi pozytywny wpływ na funkcjonowanie systemu przyrodniczego całego miasta. Zarówno w granicach miasta jak i na terenach sąsiednich zdecydowanie przeważają lasy ochronne. Pozyskanie drewna odbywa się jedynie z lasów prywatnych (177 m3 w 2009 r.). Od 2004 roku nie prowadzono w granicach miasta nowych zalesień i odnowień. Na terenach wyłączonych z użytkowania rolniczego obserwuje się powiększanie terenów zalesień samoistnych i pojawianie się nowych stanowisk gatunków rzadkich i chronionych.

Stopień i charakter degradacji lasów jest uwarunkowany w znacznej mierze ich przestrzennym rozmieszczeniem. Najmniejsze zagrożenia występują w zwartym kompleksie leśnym w południowej części miasta. Na pozostałym obszarze nie tworzą one już tak zwartych powierzchni i są narażone na oddziaływanie niskiej emisji zanieczyszczeń oraz linii kolejowych i dróg kołowych (zanieczyszczenia komunikacyjne, wzrost wilgotności gruntu powyżej nasypów i przepustów drogowych w dolinach, przeszkody terenowe dla zwierząt), a to obniża ich odporność na antropopresję oraz zagrożenia biotyczne i abiotyczne.

Na rysunku 3 zilustrowano położenie siedlisk i zbiorowisk leśnych na terenie Kielc. Na rysunku 4 zilustrowano położenie najcenniejszych obszarów przyrodniczych na ternie Kielc. Na rysunku 5 zilustrowano przebieg korytarzy ekologicznych na terenie miasta.





Rysunek 3. Mapa siedlisk i zbiorowisk leśnych

źródło:www.um.kielce.pl


Rysunek 4. Mapa obszarów najcenniejszych przyrodniczo

źródło:www.um.kielce.pl


Rysunek 5. Mapa korytarzy ekologicznych

źródło:www.um.kielce.pl

Zgodnie z treścią Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627, z późniejszymi zmianami), Art. 6, formami ochrony przyrody są:



  • parki narodowe,

  • rezerwaty przyrody,

  • parki krajobrazowe,

  • obszary chronionego krajobrazu,

  • obszary Natura 2000,

  • pomniki przyrody,

  • stanowiska dokumentacyjne,

  • użytki ekologiczne,

  • zespoły przyrodniczo–krajobrazowe,

  • ochrona gatunkowa roślin, zwierząt i grzybów.

Z w/w form ochrony przyrody na terenie Kielc znajdują się:

  • 5 rezerwatów przyrody – Ślichowice, Karczówka, Kadzielnia, Wietrznia im. Zbigniewa Rubinowskiego, Biesak –Białogon,

  • 1 park krajobrazowy – Chęcińsko–Kielecki Park Krajobrazowy,

  • 2 obszary chronionego krajobrazu – Chęcińsko–Kielecki Obszar Chronionego Krajobrazu, Kielecki Obszar Chronionego Krajobrazu,

  • 2 obszary sieci Natura 2000 (fragmenty) – Wzgórza Chęcińsko–Kieleckie (PLH260041), Dolina Bobrzy (PLH260014),

  • 47 pomników przyrody (łączna liczba chronionych drzew pomnikowych 127),

  • 2 stanowiska dokumentacyjne – Odsłonięcie skalne u podnóża Góry Hałasa, Odsłonięcia skalne na Górze Słonecznej,

  • 1 użytek ekologiczny – Glinianki,

  • 1 zespół przyrodniczo–krajobrazowy – Zespół Przyrodniczo–Krajobrazowy Grabina – Dalnia.

Na rysunku 6 zilustrowano lokalizację w/w obszarów objętych formami ochrony przyrody określonymi w art. 6 Ustawy o ochronie przyrody.



Rysunek 6. Obszary objęte formami ochrony przyrody na terenie Kielc; naniesiono lokalizację terenów objętych aktualizacją LPR

źródło:www.um.kielce.pl
Rezerwaty przyrody

Rezerwaty przyrody zajmują na terenie miasta głównie obszary poeksploatacyjne, ukazując walory geologiczne. Cztery z pięciu rezerwatów to rezerwaty przyrody nieożywionej. Piąty jest rezerwatem krajobrazowym.

Zestawienie rezerwatów znajdujących się na terenie Kielc zamieszczono w tabeli 1.
Tabela 1. Zestawienie rezerwatów znajdujących się na terenie Kielc

Lp.

Nazwa (typ ochrony)

Podstawa prawna powołania

Powierzchnia

(ha)

Cel ochrony

1

Ślichowice

im. Jana Czarnockiego

(ścisła)


Zarządzenie ML z dnia 18.06.1952 r.

0,55

zachowanie odkrywki skalnej, przedstawiającej interesujący fragment tektoniki hercyńskiej Gór Świętokrzyskich w postaci charakterystycznie i silnie przefałdowanych skał wapiennych, częściowo margli i łupków marglistych franu facji kieleckiej oraz porastającej ten teren roślinności zielnej i krzewiastej

2

Karczówka

(częściowa)



Zarządzenie ML z dnia 27.04.1953 r.

27,29

zachowanie ze względów społeczno-kulturalnych fragmentu lasu sosnowego tworzacego piękne otoczenie zabytkowej budowli z XVI wieku oraz pomnika Powstańców z 1983r. i stanowiącego dla mieszkańców Kielc miejsce spędzania wczasów

3

Kadzielnia

(częściowa)



Zarządzenie ML z dnia 26.01.1962 r.

0,6

zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych grup skał wapiennych o malowniczym ukształtowaniu z żyłami kalcytowymi i stanowiskiem rzadkich roślin , a szczególnie ze względu na niezwykłe cenne znaleziska paleontologiczne.

4

Wietrznia

im. Zbigniewa Rubinowskiego

(częściowa)


Rozporządzenie Wojewody Nr 45/1999 z dnia 04.11.1999 r.

17,95

zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych zespołu wyrobisk odsłaniających profile wapieni dewońskich (m. in. ciemne wapienie ziarniste, jasne wapienie grubodetrytyczne, płytowe wapienie bitumiczne i łupki margliste, wapienie gruzłowe); ponadto odsłonięcia te są stanowiskiem niezwykle bogatych i dobrze zachowanych skamieniałości fauny dewońskiej.

5

Biesak-Białogon

(częściowa)



Rozporządzenie Wojewody Nr 6/2004 z dnia 14.04.2004 r.

13,09

zachowanie wychodni skał ordowickich i kambryjskich.


Parki krajobrazowe

Na terenie Kielc znajduje się jeden park krajobrazowy – Chęcińsko–Kielecki Park Krajobrazowy (Ch-KPK). Jest to pierwszy w Europie park geologiczny. Został powołany przez wojewodę kieleckiego w dniu 02.12.1996 r. (Dz. Urz. Woj. Kieleckiego Nr 52, poz. 202), a obecnie podstawą prawną jego funkcjonowania jest Rozporządzenie wojewody świętokrzyskiego (2005a). Oprócz aspektów geologicznych ochronie podlegają zbiorowiska roślinne, w tym: lasy (37,7% powierzchni Ch-KPK), łąki i pastwiska oraz zespoły i zbiorowiska muraw bliźniczkowych i murawy kserotermiczne. Park składa się z dwóch części zajmujących w granicach miasta powierzchnię 21,07 km2.



Szczególne cele ochrony Parku:

  • zachowanie cennych biocenoz z chronionymi i rzadkimi gatunkami flory i fauny,

  • zachowanie różnorodności geologicznej, w tym obszarów występowania krasu,

  • racjonalne wykorzystanie zasobów złóż kopalin,

  • zachowanie naturalnych fragmentów ekosystemów wodnych (rozlewisk i starorzeczy),

  • zachowanie populacji roślin, zwierząt i grzybów objętych ochroną gatunkową,

  • zachowanie siedlisk zagrożonych wyginięciem, rzadkich i chronionych gatunków roślin; zwierząt i grzybów, w tym w szczególności muraw kserotermicznych i torfowisk,

  • zachowanie układów i obiektów zabytkowych, a także licznych miejsc pamięci narodowej,

  • preferowanie zabudowy nawiązującej do regionalnej tradycji i otaczającego krajobrazu,

  • zachowanie wartości historycznych, kulturowych i etnograficznych,

  • zachowanie istniejących punktów i ciągów widokowych,

  • ograniczanie negatywnego wpływu działalności gospodarczej na krajobraz.

Na obszarze Parku zakazano:

  • realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów Ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

  • umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk i złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności w ramach racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, rybackiej i łowieckiej,

  • likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych,

  • dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej,

  • likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno – błotnych,

  • wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia własnych gruntów rolnych,

  • prowadzenia chowu i hodowli zwierząt metodą bezściółkową.

W/w zakazy nie dotyczą:

  • terenów objętych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody parku krajobrazowego,

  • terenów objętych ustaleniami projektów planów zagospodarowania przestrzennego lub projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, dla których przeprowadzona strategiczna ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody parku krajobrazowego,

  • realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których procedura dotycząca oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody parku krajobrazowego.


Obszary chronionego krajobrazu

Na terenie Kielc znajdują się dwa obszary chronionego krajobrazu:



  • Chęcińsko–Kielecki Obszar Chronionego Krajobrazu (Ch-KOChK),

  • Kielecki Obszar Chronionego Krajobrazu (KOChK).

Ch-KOChK istnieje od 2005 roku. Znajduje się on na obszarze byłej otuliny Ch-KPK (Rozporządzenie Nr 75/2005 Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 14 lipca 2005 r., zmiana - Rozporządzenie Nr 5/2009 Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 28 stycznia 2009 r.), obejmując południowo–zachodnią część miasta. Jego zadaniem jest ochrona różnorodności biologicznej ekosystemów łąkowych i torfowiskowych, naturalnych fragmentów obszarów mokradłowych oraz cennych elementów przyrody nieożywionej (Rozporządzenie Nr 83/2005 Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 14 lipca 2005r., zmiana – Rozporządzenie Nr 13/2009 Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 28 stycznia 2009 r.).

Na terenie Ch-KOChK ustalono następujące działania w zakresie czynnej ochrony ekosystemów:



  • zapewnienie bioróżnorodności ekosystemów, a w szczególności najcenniejszych zbiorowisk łąk i torfowisk,

  • zachowanie naturalnych fragmentów obszarów wodnych i wodno–błotnych,

  • zachowanie tworów i składników przyrody nieożywionej.

Na terenie Ch-KOChK zakazano:

  • zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką,

  • likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych,

  • dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka,

  • likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno–błotnych.

W/w zakazy nie dotyczą:

  • terenów objętych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu,

  • terenów objętych ustaleniami projektów planów zagospodarowania przestrzennego lub projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, dla których przeprowadzona strategiczna ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu,

  • realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których procedura dotycząca oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu,

  • ustaleń warunków zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej oraz obiektów i urządzeń budowlanych niezbędnych do jej użytkowania, pod warunkiem zapewnienia minimum 30% powierzchni biologicznie czynnej na danym terenie.

KOChK został utworzony na podstawie decyzji Rady Miejskiej w Kielcach w 2006 r. (Uchwała Nr LXVI/1262/2006 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 27 lipca 2006 roku w sprawie ustanowienia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu), a zaktualizowany w dniu 23 lipca 2009 r. (Uchwała Nr XXXIX/921/2009 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 23 lipca 2009 r. w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu) oraz uchwałą Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z 2010 r. (Uchwała NR XLI/729/10 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 27 września 2010 r. w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu).

Na terenach stref krajobrazowych KOChK oznaczonych literami A, B i P ustalono następujące działania w zakresie czynnej ochrony ekosystemów:



  • zachowanie cennych biocenoz z chronionymi i rzadkimi gatunkami flory i fauny,

  • ochrona stanowisk chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów,

  • zachowanie wyróżniających się tworów przyrody nieożywionej,

  • zachowanie w stanie zbliżonym do naturalnego dolin rzek,

  • utrzymanie ciągłości i trwałości ekosystemów leśnych oraz zwartych zadrzewień śródpolnych i zakrzewień występujących w ewidencji gruntów jako tereny oznaczone symbolem Lz,

  • kształtowanie i rozwój terenów zieleni celem stworzenia ciągłości systemu przyrodniczego miasta dla poprawy warunków życia mieszkańców, wypoczynku i rekreacji,

  • zachowanie korytarzy ekologicznych w systemie powiązań przyrodniczych; ochrona krajobrazu poprzez ochronę i eksponowanie walorów krajobrazowych i otwarć widokowych zarówno w ujęciu wewnętrznym jak i zewnętrznym.

Na terenie stref krajobrazowych KOChK oznaczonych literami A, B i P zakazano:

  • zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką,

  • likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego, lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych,

  • wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych,

  • dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka,

  • likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych,

  • lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

Na terenie strefy krajobrazowej KOChK oznaczonej literą C usrtalopno następujące działania w zakresie czynnej ochrony ekosystemów:

  • kształtowanie i rozwój terenów zieleni celem stworzenia ciągłości systemu przyrodniczego miasta dla poprawy warunków życia mieszkańców, wypoczynku i rekreacji,

  • ochrona krajobrazu poprzez ochronę i eksponowanie walorów krajobrazowych i otwarć widokowych zarówno w ujęciu wewnętrznym jak i zewnętrznym.


Sieć Natura 2000

Na ternie Kielc znajdują się fragmenty dwóch obszarów sieci Natura 2000:



  • Wzgórz Chęcińsko–Kieleckich (PLH260041),

  • Doliny Bobrzy (PLH260014).

Wzgórza Chęcińsko–Kieleckie PLH260041 obejmują fragment górotworu świętokrzyskiego. W północnej i centralnej części obszaru przeważają pasma wzniesień, porozdzielane rozległymi obniżeniami dolin. Ostoja charakteryzuje się urozmaiconą morfologią i zróżnicowanym pokryciem roślinnym. Na szczególną uwagę zasługują obszary krasowe związane z występowaniem skał węglanowych. Procesy krasowe widoczne na powierzchni, doprowadziły do utworzenia jaskiń wewnątrz górotworu. Szata roślinna charakteryzuje się bogactwem i dużym zróżnicowaniem. Wśród siedlisk leśnych występują bory sosnowe i mieszane, dąbrowy, grądy, olsy i łęgi. Na stromych zboczach wzniesień i w kamieniołomach utrzymują się murawy kserotermiczne, a w dolinach łąki i pola uprawne. Na terenie obszaru znajduje się krasowa jaskinia Raj utworzona w wapieniach środkowego dewonu, z naciekami i namuliskami zawierającymi kości zwierząt oraz narzędzia kamienne. Długość jej korytarzy wynosi ok. 240 m, w tym udostępnione do zwiedzania ok. 180. Wokół jaskini znajdują się tereny porośnięte borem mieszanym.

Ostoja zabezpiecza obszary o nieprzeciętnych walorach krajobrazowych - duże nagromadzenie różnych form geomorfologicznych. Formom tym towarzyszą interesujące typy siedlisk naturowych i innych: murawy kserotermiczne z klasy Festuco-Brometea, napiaskowe, świeże i zmiennowilgotne łąki, świetliste dąbrowy (szczególnie dobrze tu zachowane), buczyny storczykowe, grądy i łęgi, bory jodłowe, rzeki włosiennicznikowe (głównie Biała Nida).

Obszar o wysokiej różnorodności biologicznej: zidentyfikowano tu 25 rodzajów siedlisk z załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG oraz 2 gatunki z załącznika II tej Dyrektywy. Flora roślin naczyniowych obejmuje prawie 1200 gatunków, w tym 112 podlegających ochronie (96-ochrona całkowita, 16 ochrona częściowa). Występuje tu aż 212 gatunków uznawanych za ginące i zagrożone w regionie i kraju. Obszar ten wchodzi w ciąg ekologiczny siedlisk na wapiennych i krasowych od Staszowa do Przedborza. Znajdują się tu też liczne stanowiska rzadkich bezkręgowców (motyle) oraz zimowiska nietoperzy.

Unikatem są występujące tu płaty bardzo dobrze wykształconych świetlistych dąbrów (zwłaszcza okolice Małogoszczy), a także cenne florystycznie łąki trzęślicowe. Regionalnym unikatem są płaty nawa piennych buczyn ze storczykami nawiązujących do siedliska 9150.

Obszar wyróżnia charakter hydrogeologiczny związany z położeniem w widłach dwóch rzek. Ma on charakter niecki w której zachodzą procesy torfotwórcze. Zaznacza się korzystny skład roślinności. Teren położony jest na utworach węglanowych. Silne uwodnienie obszaru wyraża się obecnością drobnych oczek wodnych o charakterze torfianek a także głębszych zbiorników wodnych o naturalnych sprzyjających warunkach ekologicznych dla występowania zarówno gatunków mięczaków z załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG (Vertigo moulinsiana, Anisus vorticulus) jak i innych rzadkich im towarzyszących gatunków mięczaków (np. Anodonta cygnea). Na terenie obszaru stanowiska ma także Unio crassus.

Obszar ma też wyjątkowe walory geologiczne i geomorfologiczne oraz historyczno-kulturowe. Odnaleziono tu pierwsze ślady pobytu człowieka paleolitycznego, był to też jeden z najstarszych ośrodków osadniczych Małopolski.

Dolina Bobrzy PLH260014 – źródła Bobrzy znajdują się na północny–wschód od Zagnańska pod Występą na wysokości 370 m n.p.m. Rzeka ta wraz ze swoimi dopływami odwadnia głównie północne stoki Pasma Oblęgorskiego i Tumlińskiego. W okolicach Dobromyśla na wysokości 239 m n.p.m. do Bobrzy uchodzą dwa jej największe prawostronne dopływy: Sufraganiec oraz Silnica. Rzeki te odwadniają południowe stoki Pasma Tumlińskiego i Masłowskiego. W swoim dolnym biegu w okolicy Oblęgorka Bobrza przełamuje się przez Pasmo Oblęgorskie i Tumlińskie, a koło Słowika przez Pasmo Zgórskie i Posłowickie.

Bobrza jest najdłuższym dopływem Czarnej Nidy, w znacznej mierze nosi ślady uregulowania, ale często meandrując tworzy malownicze starorzecza i rozlewiska. W dolinach rzek występują również fragmenty zbiorowisk łęgowych, liczne płaty zmiennowilgotnych łąk z klasy Molinio-Arrhenatheretea, oraz torfowiska przejściowe, którym towarzyszą niewielkie fragmenty borów bagiennych. U podnóża niektórych wzgórz, m.in. Stokowej Góry występują źródła szczelinowo-krasowe. Lasy nie pokrywają większych powierzchni i zlokalizowane są głównie na charakterystycznych pasmach wzniesień tj. Góra Brusznica (Brusznia) (309,3 m n.p.m.), Góra Marmurek (267,5 m n.p.m.), Stokowa Góra (295,3 m n.p.m.). Są to w przeważającej części sztuczne sośniny i bory mieszane z bardzo bogatym runem. Zbiorowiska te fragmentarycznie występują na siedliskach świetlistej dąbrowy i grądu. Miejscami występują zbiorowiska z runem charakterystycznym dla grądów Tilio-Carpinetum, natomiast na stokach o ekspozycji S - zarośla z roślinnością o charakterze kserotermicznym, należące do zespołu Peucedano-Coryletum i rzędu Prunetalia spinosae. Murawy kserotermiczne z klasy Festuco-Brometea zajmują niewielkie powierzchnie na stokach o ekspozycji S, SW i SE.

Są to zbiorowiska wtórne rozwijające się w miejscach otwartych, w partiach wierzchołkowych lub grzbietowych, miejscami na siedliskach świetlistych dąbrów. W przeszłości m.in. na Górze Bruszni wydobywano rudy srebra i ołowiu czego pozostałością są liczne ślady wyrobisk, zapadliska i zagłębienia.

Ogółem stwierdzono tu występowanie 13 typów siedlisk przyrodniczych z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej, zajmujących łącznie ponad 37% obszaru. Do najcenniejszych i dobrze zachowanych w skali kraju należą murawy kserotermiczne, łąki o różnym stopniu wilgotności oraz starorzecza. Na różnego typu murawach kserotermicznych występuje wiele rzadkich i zagrożonych w skali kraju gatunków, np. Cerasus fruticosa, Scorzonera purpurea, Gentiana cruciata, G.ciliata. Na uwagę zasługuje także Pulsatilla vernalis gatunek zamieszczony w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin, występujący na Górze Bruszni, G. Marmurek i G. Stokowej.

Stwierdzono także wystąpienie dwóch gatunków z II załącznika Dyrektywy Siedliskowej - Adenophora liliifolia, notowanego na G. Bruszni, G.Marmurek i G. Stokowej oraz Pulsatilla patens podawany z Góry Bruszni. Ostoja jest niezbędna dla zachowania dwóch wyżej wymienionych gatunków, a zwłaszcza nielicznej, ale znajdującej się na południowym kresie występowania w Polsce - populacji Pulsatilla patens. W wodach ostoi występują jedne z najlepiej zachowanych i najliczniejszych populacji minoga strumieniowego Lampetra planeri (NT) w woj. świętokrzyskim. Gatunkiem częstym jest koza Cobitis taenia oraz inne chronione gatunki ryb: strzebla potokowa Phoxinus phoxinus, kleń Leciscus cephalus, jelec Leuciscus leuciscus. Znacząca w skali regionu jest populacja trzepli zielonej Ophiogomphus cecilia, zapełniająca lukę geograficzną w występowaniu gatunku na obszarze G. świętokrzyskich. Z dwóch wymienianych w II Załączniku Dyrektywy 92/43/EWG motyli na uwagę zasługują izolowane stanowiska przeplatki aurinii Euphydryas aurinia.

Występujące tu zróżnicowane warunki ekologiczne związane z ukształtowaniem terenu, charakterem utworów geologicznych i warunkami hydrologicznymi oraz obecność wapieni i dolomitów dewońskich pozwoliła na wykształcenie się cennych muraw kserotermicznych na których występują rzadkie gatunki ślimaków Cecilioides acicula, Chondrula tridens i Helix lutescensBogactwo i stan zachowania siedlisk przekłada się na bardzo wysoką różnorodność biologiczną zwierząt. W ostoi wykazano dziesiątki chronionych gatunków owadów i mięczaków, w tym wiele rzadkich, np.: strzępotek soplaczek Coenonympha tullia (VU), modraszek alkon Maculinea alcon (VU), górówka medea Erebia aethiops (VU), Trox hispidus (EN), szklarka zielonawa Nesovitrea petronella (NT), Polyphylla fullo, Psammobius asper, Ampedus pomonae. Bardzo wysoka jest różnorodność ptaków - w jednym z płatów zadrzewień łęgowych przystępuje do lęgów 1/5 gatunków krajowych.

Należy podkreślić, że Dolina Bobrzy stanowi ważny korytarz ekologiczny o randze krajowej. Ostoja posiada także znaczne walory krajobrazowe.
Pomniki przyrody

Na terenie Kielc znajduje się 47 pomników przyrody (łączna liczba chronionych drzew pomnikowych 127) – 38 ustanowionych uchwałą Rady Gminy (Uchwała Rady Miejskiej w Kielcach Nr XXIX/673/2008 z dnia 30 października 2008r. w sprawie ustanowienia pomników przyrody) i 9 rozporządzeniem Wojewody (Zarządzenie Wojewody Kieleckiego Nr 26/86 z dnia 24 grudnia 1986 r. w sprawie uznania za pomniki przyrody zm. Rozporządzenie Wojewody Kieleckiego Nr 8/93 z dnia 12 sierpnia 1993r. w sprawie uznania za pomniki przyrody). Wszystkie z nich, mimo różnego stanu zdrowotnego (od złego do bardzo dobrego) stanowią cenne dziedzictwo przyrodnicze, także pod względem wartości przeliczanej na jednostki pieniężne. Ich rola społeczna i zdrowotna jest także ogromna.



Stanowiska dokumentacyjne

Na terenie miasta znajdują się obecnie dwa stanowiska dokumentacyjne:



  • „Odsłonięcie skalne u podnóża Góry Hałasa” – funkcjonujący od 30.10.2008 r. (Uchwała Nr XXIX/674/2008 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 30 października 2008 r. w sprawie uznania za stanowisko dokumentacyjne), a obejmujący formacje skalne piaskowca ordowickiego, na kontakcie z serią osadów środkowego kambru,

  • „Odsłonięcia skalne na Górze Słonecznej” – istniejący od 19.XI.2009 r. (Uchwała Nr XLIII/1032/2009 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie ustanowienia stanowiska dokumentacyjnego „Odsłonięcie skalne na Górze Słonecznej”), obejmujący wychodnie wapieni dewońskich z pozostałościami odkrywkowych wyrobisk po ich wydobywaniu.

Użytki ekologiczne

Aktualnie na terenie Kielc znajduje się jeden użytek ekologiczny. Jest to obiekt położony na północ od rezerwatu przyrody Wietrznia – o powierzchni 1 ha, tj. „Oczko Wodne” zwane „Gliniankami” (Dz. Urz. Woj. Święt. z dn. 25.02.2002r., Nr 23, poz. 291, nr. rej. U-067), gdzie obowiązują ogólnie przyjęte zakazy dla tej formy ochrony.



Zespoły przyrodniczo–krajobrazowe

Na ternie Kielc znajduje się jeden zespół przyrodniczo–krajobrazowy. Jest to Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy Grabina–Dalnia utworzony mocą Uchwały Rady Miasta, z dnia 19 października 2009 r. (Uchwała Nr XLI/999/2009 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 19 października 2009 r.). ZPK Grabina–Dalnia obejmuje grzbietowe partie tych wzniesień. Celem ochrony jest zachowanie reliktów świętokrzyskiego górnictwa kruszcowego oraz odsłonięć skał paleozoicznych ze stanowiskami paleontologicznymi i elementami rzeźby krasowej.





1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   21


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna