Prognoza oddziaływania na środowisko projektu programu ochrony I rozwoju zasobów wodnych województwa mazowieckiego w zakresie udrożnienia rzek dla ryb dwuśrodowiskowych



Pobieranie 426.87 Kb.
Strona1/6
Data07.05.2016
Rozmiar426.87 Kb.
  1   2   3   4   5   6



Załącznik Nr 2 do uchwały Nr 574/268/06

Zarządu Województwa Mazowieckiego

z dnia 21 marca 2006 r.


PROGNOZA ODDZIAŁYWANIA NA ŚRODOWISKO
PROJEKTU
PROGRAMU OCHRONY I ROZWOJU ZASOBÓW WODNYCH

WOJEWÓDZTWA MAZOWIECKIEGO

W ZAKRESIE UDROŻNIENIA RZEK DLA RYB DWUŚRODOWISKOWYCH


WARSZAWA 2006

Sporządzono w

Departamencie Rolnictwa

I Modernizacji Terenów Wiejskich

Urzędu Marszałkowskiego

Województwa Mazowieckiego

Spis treści


I. Wstęp 6

II. Informacje o zawartości i głównych celach programu ochrony i rozwoju zasobów wodnych oraz jego powiązaniach z innymi dokumentami 6

III. Istniejący stan środowiska oraz potencjalne zmiany tego stanu w przypadku braku realizacji programu ochrony i rozwoju zasobów wodnych 7

IV. Stan środowiska na obszarach objętych przewidywanym znaczącym oddziaływaniem 10

V. Istniejące problemy środowiska istotne z punktu widzenia programu ochrony i rozwoju zasobów wodnych 17

VI. Cele ochrony środowiska ustanowione na szczeblu międzynarodowym lub krajowym, istotne z punktu widzenia programu ochrony i rozwoju zasobów wodnych oraz sposoby, w jakich te cele i inne problemy środowiska zostały uwzględnione podczas opracowywania programu ochrony i rozwoju zasobów wodnych 20

VII. Przewidywane znaczące oddziaływanie na środowisko oraz zabytki, w tym oddziaływania bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótkoterminowe, średnioterminowe, stałe i chwilowe 32

VIII. Rozwiązania mające na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację negatywnych oddziaływań na środowisko, mogących być rezultatem realizacji programu ochrony i rozwoju zasobów wodnych 32

IX. Rozwiązania alternatywne do rozwiązań zawartych w programie ochrony i rozwoju zasobów wodnych wraz z uzasadnieniem ich wyboru, opis metod dokonania oceny prowadzącej do tego wyboru, w tym także wskazanie napotkanych trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy 41

X. Informacja o metodach zastosowanych przy sporządzaniu prognozy 43

XI. Informacja o przewidywanych metodach analizy realizacji postanowień programu ochrony i rozwoju zasobów wodnych oraz częstotliwości jej przeprowadzania 44

XII. Informacja o możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko 44

XIII. Streszczenie prognozy 45

XIV. Informacja o uwzględnieniu w prognozie informacji zawartych w prognozach oddziaływania na środowisko sporządzonych dla przyjętych dokumentów powiązanych z programem ochrony i rozwoju zasobów wodnych 46

XV. Wykorzystane materiały 46




I. Wstęp


Program ochrony i rozwoju zasobów wodnych województwa mazowieckiego w zakresie udrożnienia rzek dla ryb dwuśrodowiskowych należy do tych dokumentów, które zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz, zgodnie z art. 41 wymienionej ustawy, sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko skutków realizacji programu.

Zakres i treść prognozy są zgodne z wymogami art. 41 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz zakresem i stopniem szczegółowości określonymi przez Wojewodę Mazowieckiego w piśmie z dnia 8 lutego 2006 r. (sygn. WŚR.łk.I.0717/59/06) oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w piśmie z dnia 27 lutego 2006 r. (sygn. ZNS.7175-303-240/06.GC).



II. Informacje o zawartości i głównych celach programu ochrony i rozwoju zasobów wodnych oraz jego powiązaniach z innymi dokumentami


Program ochrony i rozwoju zasobów wodnych województwa mazowieckiego w zakresie udrożnienia rzek dla ryb dwuśrodowiskowych zawiera informacje na temat sieci hydrograficznej województwa mazowieckiego, jakości wód powierzchniowych płynących, ichtiofauny ze szczególnym uwzględnieniem ryb wędrownych oraz budowli hydrotechnicznych.

Celem programu jest stworzenie stabilnych podstaw przyrodniczych do prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej w śródlądowych powierzchniowych wodach płynących z zachowaniem równowagi i różnorodności biologicznej środowiska wodnego. Powstał w oparciu o program restytucji ryb wędrownych w Polsce, który zmierza do przywrócenia w najbliższych latach najcenniejszych gatunków – jesiotra, łososia, troci wędrownej i certy. Program zawiera charakterystykę rzek województwa mazowieckiego zakresie ogólnej jakości wód jak i jakości wód będących środowiskiem życia ryb w warunkach naturalnych. W programie przedstawiono historyczny zasięg występowania ryb dwuśrodowiskowych oraz stan obecny. Zamieszczono wykaz budowli hydrotechnicznych utrudniających bądź uniemożliwiających swobodną wędrówkę w górę i w dół rzeki, a także zdefiniowano priorytety w zakresie kolejności udrażniania rzek.



Cele planowanych działań to: udrożnienie głównych rzek województwa, które w przeszłości stanowiły korytarze migracyjne jesiotra (Wisła, Narew, Bug, Bzura, Pilica), minoga rzecznego (Bzura, Pilica), łososia (Wisła, Bzura, Pilica, Jeziorka, Narew, Bug), troci (Wisła, Pilica, Jeziorka, Narew i jej prawobrzeżne dopływy) i węgorza (zlewnia Bzury, zlewnia Narwi głównie Omulew, Rozoga, Szkwa), otwarcie historycznych tarlisk jesiotra (Narew), minoga rzecznego (Bzura, Pilica) i certy (Narew, Wkra, Bug, Orzyc, Pilica Wilga, Bzura).

III. Istniejący stan środowiska oraz potencjalne zmiany tego stanu w przypadku braku realizacji programu ochrony i rozwoju zasobów wodnych


W programie ochrony i rozwoju zasobów wodnych województwa mazowieckiego w zakresie udrożnienia rzek dla ryb dwuśrodowiskowych określono aktualny stan ichtiofauny w rzekach województwa mazowieckiego. Ichtiofauna badanych rzek województwa mazowieckiego jest raczej bogata pod względem różnorodności gatunkowej. Aktualnie występuje tu od 3 (Srebrna) do 70 (Wisła) – średnio 25 – gatunków ryb i minogów z 84 taksonów występujących w Polsce. Wynika z tego, iż w wodach województwa mazowieckiego żyje od 3,5 do 83,3 % (średnio 29,7%) wszystkich gatunków występujących w ichtiofaunie Polski. Jeżeli chodzi o gatunki dwuśrodowiskowe to z 9 gatunków w wodach województwa mazowieckiego występowało – 6, a aktualnie występuje – 5 gatunków.


Lp.

Gatunek

Występowanie na terenie województwa mazowieckiego

historyczne

aktualne

1

Aloza

Brak

Brak

2

Certa

Tak

Tak

3

Jesiotr zachodni

Tak

Brak

4

Łosoś atlantycki

Tak

Tak

5

Minóg rzeczny

Tak

Tak

6

Parposz

Brak

Brak

7

Sieja wędrowna

Brak

Brak

8

Troć wędrowna

Tak

Tak

9

Węgorz europejski

Tak

Tak

W przypadku braku realizacji programu udrażniania rzek, na skutek przerwania ciągłości szlaków migracyjnych i braku dostępu do miejsc tarła, przy równoczesnym braku sztucznego zarybiania powyższymi gatunkami może dojść do wyginięcia gatunków tak jak stało się to z jesiotrem zachodnim.




Stan tarlisk

Jesiotr

Jesiotry pod koniec XIX w. były obserwowane w Wiśle koło Tyńca, zaś jeszcze w 1921 r. pochodzi informacja o złowieniu jesiotra w Dunajcu w okolicach Nidzicy. Ryby te były również obserwowane w Rabie, w Sanie gdzie docierały powyżej Przemyśla oraz Wisłoku i Wisłoce. Tarliska ich zlokalizowane były w odcinkach rzek o wartkim nurcie, żwirowym dnie i głębokości 2 i więcej metrów. Poławiano je również w Narwi i Bugo-Narwi. Według relacji pana Stefana Laskowskiego, nieżyjącego już rybaka łowiącego w odcinku Wisły koło Burakowa poniżej Warszawy, jeszcze przed II wojną światową w sieci rybaków trafiał co jakiś czas jesiotry o długości 2-3 m.

Gatunek ten jednak zniknął z naszych wód. Mimo to na Podkarpaciu nadal pozostały jego dawne miejsca rozrodu. W przypadku udrożnienia Wisły we Włocławku i pomyślnej restytucji gatunku odpowiadające mu tarliska znajdują się w Sanie, w okolicach Jarosławia i Przemyśla, w Wisłoku koło Rzeszowa, Wisłoce koło Brzeźnicy. Odpowiednie miejsca dla rozrodu tej ryby nadal zachowały się w Dunajcu na odcinku od zapory Czchowie po ujście do Wisły. Podobnie miejsca takie znajdują się w Narwi, warunkiem jest jednak udrożnienie zapory w Dębem.

Warto pokrótce scharakteryzować miejsca i warunki rozrodu jesiotra, bowiem stanowić to może ważną wskazówkę, pomocną w wytypowaniu odpowiednich odcinków rzek do restytucji. Do 2002 r. uważano, że basen Morza Bałtyckiego zasiedlał jesiotr zachodni (Acipenser sturio L.). Najnowsze badania wskazują jednak, że mógł być on wypierany przez jesiotra ostronosego (Acipenser oxyrhychus Michill). Z tych też względów przytoczone poniżej dane opisują warunki tarłowe obu wyżej wymienionych gatunków. Jest to ponadto uzasadnione tym, że w niektórych pozycjach klasycznej literatury ichtiologicznej obydwa gatunki jesiotrów uważane są za jeden gatunek lub podgatunki tego samego gatunku. Z uwagi na wielkość przystępujących do tarła przedstawicieli obu gatunków, których długość nierzadko przekraczała 2 metry, a masa ciała wynosiła kilkadziesiąt lub więcej kilogramów, czynnikiem limitującym dostępność tarlisk była ich głębokość, która w przypadku Acipenser sturio rzeki Roni wynosi od 2 do 4 metrów, a może przekraczać i 12 metrów, jak ma to miejsce w przypadku Acipenser oxyrhychus w rzece Delaware.

Efektywność tarła jesiotra bałtyckiego, podobnie jak i innych, gwarantowały: twarde, mineralne dno o odpowiedniej strukturze oraz właściwa prędkość przepływu wody. O strukturze materiału mineralnego pokrywającego dno rzeki w rejonie tarlisk można sądzić na podstawie badań przeprowadzonych w rzece Roni, gdzie stwierdzono, że dominująca wielkość drobnych kamieni i żwiru zawiera się w przedziale od 10 do 20 mm. Prędkości przepływu wody w rzekach w okresie tarła Acipenser sturio wynoszą od 1,2 do 2,2 m/sek. Przytoczone informacje mogą być przydatne przy lokalizacji przyszłych potencjalnych miejsc tarłowych jesiotra bałtyckiego, co powinno poprzedzać przyszłe zarybienia wybranych rzek, a nawet ich odcinków wylęgiem i narybkiem jesiotra, a więc jeszcze przed rozpoczęciem zasadniczych prac restytucyjnych.

Łosoś

Ostatnie tarliska łososia (Salmo salar L.) w Polsce znajdowały się w dolnym biegu Drawy i w jej dopływie Płociczna. Maksymalna ilość znalezionych w 1980 roku gniazd tarliskowych łososi wynosiła 66 i w następnych latach malała, przy czym po roku 1981 znajdowano je już tylko w Płocicznej. Ostatnie łososie obserwowano na tarlisku w Płocicznej w roku 1985, a ostatnie ryby w liczbie 7 osobników złowiono dwa lata później, mimo kilkakrotnych prób podejmowanych w latach 90.

Największa populacja łososia występowała w Wiśle, w której tworzyła dwa stada różniące się terminem wstępowania do tej rzeki i czasem przebywania w wodzie słodkiej. Tworzące główną część populacji wiślanej stado zimowe, odbywało tarło w dopływach górnej Wisły, podczas gdy osobniki tworzące stado letnie wycierały się w dopływach dolnej i środkowej Wisły. Zasięg wędrówki rozrodczej był bardzo rozległy. Główne tarliska łososia znajdowały się w podkarpackich dopływach Wisły tj.: Sole, Skawie, Rabie, Dunajcu, Wisłoce, Sanie z Wisłoką i Tanwią. Miejscem tarła w dolnym systemie Wisły były: Drwęca i jej dopływy, Wierzyca, Wda i Brda. Pojawianie się nielicznych łososi obserwowano jednak również w Rudawie, Kamiennej, Wieprzu, Narwi i Bugu, Bzurze, Jeziorce i Pilicy. Rzeki te jednak nie odgrywały istotnej roli w zachowaniu tego gatunku.

Troć

Podobnie jak w przypadku łososia, populacja wiślana troci tworzona była przez dwa stada, zimowe i letnie. Główną część wstępującej populacji tworzyło stado zimowe, którego najważniejsze tarliska znajdowały się w podkarpackich dopływach Wisły. W ciągu rocznej wędrówki ryby docierały do Soły, Skawy, Raby, Dunajca, Rudawy, Wisłoki i Sanu. Najważniejszymi tarliskami były Dunajec i Raba. Na tarliska w systemie Wisły dolnej kierował się przede wszystkim osobniki tworzące stado letnie troci wiślanej.



Certa

Tarliska certy znajdowały się w wielu dopływach uchodzących w różnych odcinkach biegu Wisły, jednak kluczowe znaczenie dla całej populacji wiślanej posiadały dopływy podkarpackie. W dopływach środkowego i dolnego biegu Wisły przystępowała do tarła w Wieprzu, Pilicy, Świdrze, Narwi, Bugu, Wkrze i Drwęcy. Trasa wędrówki tarłowej została znacznie skrócona po wybudowaniu zapory we Włocławku. Podzieliło to stada wiślanych cert na dwie grupy. Pierwsza z nich nadal odbywa wędrówki tarłowe z morza w górę Wisły, ale tylko do zapory we Włocławku. Druga, odcięta przez zaporę od morza, podzieliła się na kilka mniejszych stad. Występują one w zalewie we Włocławku, Sanie, Wisłoku i Dunajcu. Populacja z Sanu, jako jedyna, wędruje na tarło w dół, do Wisły. Włocławskie certy udają się w przeciwnym kierunku, do jej górnych dopływów. Jeszcze w latach siedemdziesiątych wiślańskie certy wędrowały na tarło do Narwi i Bugu. Obecnie już się tych wędrówek nie zauważa. Ulubionym miejscem przebywania certy jest czysta i dość głęboka woda o niezbyt silnym prądzie, gdzie dno ma zdecydowanie charakter piaszczysto-żwirowy.




: downloadStat -> gfx -> mazovia
mazovia -> Zawiadomienie
mazovia -> Informacja prasowa 28 lipca 2015 r
mazovia -> Wykaz osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym udzielono pomocy publicznej w 2013 roku
mazovia -> Wniosek o wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy z zakresu przewozu towarów niebezpiecznych
mazovia -> Lista powiatów, które otrzymają dofinansowanie dla Komend Powiatowych i Miejskich Państwowej Straży Pożarnej
mazovia -> Załącznik Nr 1 do uchwały Nr 1392/60/11 Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia 5 lipca 2011 r. Ogłoszenie o konkursie
mazovia -> Załącznik do uchwały Nr 2504/187/08
mazovia -> Lp. Podmiot wnioskujący Nazwa zadania
mazovia -> Uchwała Nr 45/13 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 18 marca 2013 r w sprawie określenia ogólnej powierzchni przeznaczonej pod uprawy maku i konopi włóknistych oraz rejonizacji tych upraw w roku 2013
mazovia -> Załącznik do uchwały Nr /13


  1   2   3   4   5   6


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna