Program nauczania języka polskiego w zasadniczej szkole zawodowej o programie



Pobieranie 219.12 Kb.
Strona3/3
Data07.05.2016
Rozmiar219.12 Kb.
1   2   3


Uczeń po

gimnazjum

Cele szczegółowe2
1. Wstępne rozpoznanie


UCZEŃ ZASADNICZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ

P

PP




  • zna teksty literackie i inne teksty kultury wskazane przez nauczyciela

  • prezentuje własne przeżycia wynikające z kontaktu z tekstem kultury

  • określa tematykę poznawanych tekstów kultury

  • rozpoznaje problematykę poznawanych tekstów kultury





  • *określa problematykę poznawanych tekstów

2. Analiza




UCZEŃ ZASADNICZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ

P

PP




  • wskazuje zastosowane w utworze środki wyrazu artystycznego

  • określa funkcje podstawowych językowych środków

  • rozpoznaje, bez konieczności definiowania pojęć, sposoby kreowania świata przedstawionego i bohatera (np. narracja, fabuła, sytuacja liryczna, akcja)







  • *wskazuje zastosowane językowe środki i określa ich funkcje



  • *rozpoznaje w utworze, definiując, sposoby kreowania świata przedstawionego i bohatera (np. narracja, fabuła, sytuacja liryczna, akcja)

3. Interpretacja




UCZEŃ ZASADNICZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ

P

PP




  • *wykorzystuje w interpretacji elementy znaczące dla odczytania sensu utworu (tytuł, podtytuł, puenta, kompozycja, słowa-klucze, motto)

  • *wykorzystuje w interpretacji utworu podstawowe konteksty (biograficzny i historyczny)




  • *rozpoznaje podstawowe motywy (np. ojczyzny, matki, wędrówki, pracy, miłości) oraz omawia ich funkcje w utworze







  • *wykorzystuje w interpretacji utworu inne konteksty, np. literacki, filozoficzny, religijny

  • *odczytuje treści alegoryczne utworu

  • *porównuje funkcjonowanie tych samych motywów w różnych utworach literackich

4. Wartości i wartościowanie




UCZEŃ ZASADNICZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ

P

PP




  • *dostrzega obecne w tekstach wartości narodowe i uniwersalne








Cel ogólny III Tworzenie wypowiedzi.










  • ma świadomość funkcji środków językowych służących formułowaniu wypowiedzi

  • wykorzystuje odmiany polszczyzny w różnych sytuacjach

  • tworzy spójne wypowiedzi ustne (monologowe i dialogowe) oraz pisemne

  • tworzy formy pisemne – urozmaicone kompozycyjnie i fabularnie opowiadania, opis sytuacji i przeżyć, zróżnicowany stylistycznie i funkcjonalnie opis zwykłych przedmiotów lub dzieł sztuki, charakterystykę postaci literackiej, filmowej lub rzeczywistej, sprawozdanie z lektury, filmu, spektaklu i ze zdarzenia z życia, rozprawkę, list motywacyjny, podanie, życiorys, cv, dostosowuje odmianęstyl języka do gatunku, w którym się wypowiada




Uczeń po

gimnazjum


Cele szczegółowe3
1. Mówienie i pisanie


UCZEŃ ZASADNICZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ

P

PP




  • tworzy tekst pisany lub mówiony poprawny pod względem językowym, logicznym i kompozycyjnym w formach poznanych w gimnazjum

  • *publicznie wygłasza przygotowaną przez siebie wypowiedź, dbając o dźwiękową wyrazistość przekazu (tempo mowy, donośność)

  • *dokonuje różnych działań na tekście cudzym (np. streszcza, sporządza konspekt, cytuje)







  • *tworzy tekst pisany lub mówiony zgodny z podstawowymi regułami jego organizacji, przestrzega zasady spójności znaczeniowej i logicznej

2. Świadomość językowa




UCZEŃ ZASADNICZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ

P

PP

– korzysta w prawidłowy sposób ze



słownictwa zawodowego

  • *operuje podstawowym słownictwem z kręgów tematycznych: Polska, Europa, świat – współczesność i przeszłość, kultura, cywilizacja, polityka







  • *operuje rozbudowanym, bogatym, precyzyjnym, trafnym słownictwem z kręgów tematycznych: Polska, Europa, świat – współczesność i przeszłość, kultura, cywilizacja, polityka




Propozycja dotycząca odbioru tekstów kultury



UCZEŃ ZASADNICZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ

P

PP




  • rozumie pojęcie teksty kultury

  • odbiera teksty kultury na poziomie faktów z elementami refleksji




  • rozumie pojęcie tradycja

  • zna obyczaje, obrzędy charakterystyczne dla swojego regionu

  • zna twórców ludowych swojego regionu


  • ogląda filmy, zna rodzaje i gatunki filmu


  • rozumie pojęcie adaptacja filmowa

  • odczytuje przesłanie filmu na poziomie dosłownym

  • zna wyróżniki sztuki teatralnej




  • odróżnia teksty fabularne od informacyjnych



  • rozróżnia epikę, lirykę i dramat




  • wskazuje elementy świata przedstawionego w utworze

  • poprawnie posługuje się terminami – narrator, narracja, akcja, czas, wątek, bohater, autor, podmiot liryczny, sytuacja liryczna

  • wyróżnia w tekstach środki językowe




  • rozumie ogólny sens czytanych tekstów

  • formułuje pytania ogólne do tekstu






  • odbiera teksty kultury głównie na poziomie refleksji

  • dostrzega różne funkcje tekstów kultury



  • rozumie pojęcia arcydzieło, kicz

  • podejmuje próby odróżnienia arcydzieła od kiczu

  • określa rodzaj i gatunek filmu

  • analizuje świat filmu poprzez podjęcie próby odczytania idei

  • ocenia elementy dzieła filmowego

  • podejmuje próbę porównania adaptacji filmowej z pierwowzorem literackim




  • odczytuje przesłanie oglądanego przedstawienia teatralnego



  • rozpoznaje w tekstach różne funkcje

języka

  • wyróżnia cechy gatunkowe poznawanych utworów



  • omawia elementy świata przestawionego, czynnie posługuje się słownictwem




  • wyróżnia w tekstach środki językowe i określa ich funkcje






UCZEŃ ZASADNICZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ

P

PP




  • dostrzega w tekście przesłania, np. moralne



  • porównuje wartości zawarte w tekstach ze światem własnych wartości

  • dostrzega sens działania i wyborów bohaterów




  • rozumie pojęcia uniwersalne wartości, ponadczasowe wartości




  • rozumie pojęcie motyw







  • uzasadnia swój punkt widzenia

  • ocenia wartości

  • porównuje świat własnych wartości z propozycją tekstu

  • analizuje sens działania i wybory bohaterów

  • ocenia, prezentuje swoje zdanie

  • dostrzega ponadczasowość myśli, doświadczeń i dążeń człowieka w dziełach różnych okresów i kręgów kulturowych

  • wyodrębnia motywy w poznanych tekstach




Zapisy w Podstawie programowej kształcenia ogólnego nie powtarzają wymagań z wcześniejszych etapów kształcenia, co nie oznacza, że przestają one obowiązywać. Nauczyciel zasadniczej szkoły zawodowej powinien nie tylko odwoływać się do dotychczasowych osiągnięć ucznia, jego obowiązkiem jest je utrwalać, pogłębiać, doskonalić. Wiedza i umiejętności ucznia w zasadniczej szkole zawodowej bazują na tym, co uzyskał, zdobył wcześniej.



Ocenianie osiągnięć ucznia
Planując proces nauczania, powinniśmy zastanowić się także nad sposobami badania osiągnięć ucznia. Przyjmując, iż ocena szkolna to informacja o wynikach kształcenia z komentarzem tego wyniku, należy przyjąć zasady oceniania nakierowanego na ucznia4.


  1. Zasadniczym celem systemu oceniania winno być promowanie rozumnej wiedzy.

  2. Ocena powinna skłaniać ucznia do wysiłku, wzmocnienia jego motywacji.

  3. Ocena powinna uwierzytelniać i odzwierciedlać uzdolnienia ucznia oraz jego osiągnięcia w miarę zdobywania nowych treści.

  4. Ocenianie powinno być procesem ciągłym.

  5. Ocenianie powinno opierać się na logicznych i czytelnych zasadach.

  6. Ocena winna być uczciwa i sprawiedliwa, bez względu na wcześniejsze osiągnięcia ucznia.

  7. Wszystkie oceny powinny być podstawą powtórek i korekt dla wszystkich stron procesu kształcenia i wszystkich odbiorców zawartej w ocenie informacji (uczeń, nauczyciel, szkoła, środowisko domowe).

Określenie przez nauczyciela wymagań edukacyjnych na początku roku oraz zaznajomienie z nimi uczniów i ich rodziców to czynniki sprzyjające rozwojowi demokratyzacji życia szkolnego a konsekwentne stosowanie wymagań edukacyjnych zwiększa porównywalność i obiektywizm oceny szkolnej. Wspomniane cechy, porównywalność i obiektywizm – może zapewnić nauczycielowi języka polskiego także ocenianie kryterialne i holistyczne dłuższych wypowiedzi pisemnych (rozprawka, charakterystyka, opowiadanie, opis).


Uwagi o realizacji programu
Realizując program nauczania języka polskiego w zasadniczej szkole zawodowej, pamiętać należy o tym, że treść kształcenia ma charakter otwarty – nauczyciel decyduje o wyborze tekstów kultury. Propozycja osiągnięć ucznia zgodna jest z podstawą programową, ale wyróżnia (*) te umiejętności, które są niezbędne do podjęcia przez niego wyższego etapu kształcenia. Pamiętać należy także o odwoływaniu się do wiedzy i umiejętności ucznia z wcześniejszych etapów edukacyjnych.

Sposób, w jaki organizowane będą zajęcia to istotny, a może najistotniejszy, element pracy szkoły. Kreatywność, zaangażowanie nauczyciela wpływają na motywację ucznia, jego postawę. Sposób realizacji programu powinien być jednak uzależniony nie tyle od merytorycznej wiedzy nauczyciela, co przede wszystkim możliwości percepcyjnych ucznia. Organizując proces edukacyjny, warto wziąć pod uwagę zainteresowania i zdolności uczniów, poznać ich możliwości w zakresie zapamiętywania, myślenia, tempa uczenia się i skorzystać z różnorodnych form pracy.

Preferowane metody to: problemowa, projektu, pracy z tekstem, grupowa. Metoda problemowa pozwala, obok innych celów, świetnie kształtować założone postawy ucznia. Sprzyja kształtowaniu umiejętności planowania i organizacji pracy, podejmowaniu decyzji, prezentowaniu pracy – czyli tych umiejętności, które wykraczają poza życie szkolne i przygotowują ucznia/absolwenta do pracy zawodowej.

Cel pozaszkolny, ale przede wszystkim szkolny winny mieć ćwiczenia sprzyjające doskonaleniu tworzenia wypowiedzi ustnych i pisemnych. Uczeń powinien mieć możliwość częstego wypowiadania się na lekcji. Stwarzane sytuacje dydaktyczne powinny uświadomić mu wagę słuchania, rozumienia innych i przyjmowania cudzych poglądów, ale jednocześnie dyskutowania z nimi. Ćwiczenie umiejętności uczestnictwa w dyskusji, poza celami życiowymi, wspomagać będzie skuteczniejszą realizację proponowanych w programie kręgów tematycznych.

Obok wypowiedzi ustnych proponuje się stworzenie uczniowi szerokiej możliwości wypowiedzi pisemnych. Podstawa programowa zaleca kontynuację form wypowiedzi pisemnych poznanych przez ucznia w gimnazjum. Rozprawka, opowiadanie, charakterystyka czy opis dają nauczycielowi wiele możliwości poznania sensu, logiki wypowiedzi ucznia, zaobserwowania kultury słowa, poprawności językowej, słownictwa. Chcąc przekazać uczniowi informację na temat jego wypowiedzi pisemnych, korzystać należy z oceniania kryterialnego lub holistycznego. Ważne miejsce wśród wypowiedzi pisemnych powinny zająć formy niezbędne w życiu dorosłym, zawodowym – podanie, list motywacyjny, cv.

Powinno się zwrócić także uwagę na właściwą komunikację. Stwarzać trzeba sytuacje dające możliwości właściwego rozumienia aktu komunikacji. Nawiązując do osiągnięć ucznia z gimnazjum, doskonalić należy jego krytycyzm w odczytywaniu różnych informacji, nie tylko słownych, nie omijając przekazów internetowych.

Autorzy programu zachęcają do uświadomienia uczniowi wagi zagadnień związanych z kulturą języka i etykietą językową. Współczesny młody człowiek często zapomina – co mówi, do kogo mówi i jak mówi. Lekcje języka polskiego powinny stać się momentem, który wskaże uczniowi konsekwencje źle rozumianej komunikacji.

Chcąc zaś uciec od często suchej i mało skutecznej metody nauczania zagadnień językowych, proponuje się nauczanie wiedzy abstrakcyjnej w kontekstach, np. wytworów pracy ucznia, analizy tekstów kultury, prac pisemnych.


Kryteria oceny osiągnięć ucznia stanowią załącznik do obowiązującego w szkole Przedmiotowego Systemu Oceniania w zakresie języka polskiego.


1 zasada kumulatywności

2 zasada kumulatywności

3 zasada kumulatywności

4 zasady ogłoszone przez Zespół Prezydencki Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego



1   2   3


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna