Program nauczania przedmiotu



Pobieranie 459.46 Kb.
Strona3/7
Data29.04.2016
Rozmiar459.46 Kb.
1   2   3   4   5   6   7

Cele edukacyjne.


Cele edukacyjne sformułowane w programie odwołują się do wspólnych efektów kształcenia ucznia po zakończeniu nauki w szkole muzycznej II stopnia.
Celem przedmiotu są następujące osiągnięcia uczniów:

Zamiłowanie do muzyki artystycznej oraz rozbudzenie ciekawości i potrzeby pogłębiania wiedzy o muzyce.

Wzbogacenie praktyki wykonawczej o wiedzę z zakresu teorii muzyki.

Posługiwanie się pojęciami i terminami muzycznymi oraz faktami w celu rozumienia muzyki w jej ciągłości historycznej.

Wiedza z zakresu chronologii epok i okresów historycznych, dzieł, twórców, szkół kompozytorskich i ugrupowań artystycznych.

Świadomość procesów ciągłości, przeobrażeń, rozwoju, zaniku lub afiliacji występujących w muzyce.

Znajomość dzieł muzycznych reprezentatywnych dla przemian historii muzyki.



Tworzenie wypowiedzi o muzyce, jej twórcach i rozwoju historycznym na podstawie poznanej literatury muzycznej i wiedzy o stylach muzycznych.

Wykorzystywanie zdobytej wiedzy do opisu i analizy dzieł muzycznych oraz wykształcenie umiejętności interpretacji wyników analizy w kontekście stylów epoki lub przemian gatunku

Samodzielne wyszukiwanie, wybieranie i ocena informacji o muzyce i jej dziejach z wykorzystaniem źródeł drukowanych oraz środków multimedialnych.

Aktywne uczestnictwo w życiu kulturalnym, a w szczególności w różnych formach życia muzycznego.
Hierarchizacja celów.
Uczeń:


Treści nauczania


Treści nauczania z Podstawy programowej przedmiotu Historia muzyki z literaturą muzyczną wyróżniono tekstem pogrubionym i wyrażono, podobnie jak w Podstawie programowej, w formie opisu osiągnięć ucznia.


Treści

Hasła programowe

Opis osiągnięć ucznia

Uczeń:

Literatura
muzyczna


Wiadomości wstępne

Cele nauczania historii muzyki.

Rozkład materiału oraz przedmiotowy system oceniania.

Periodyzacja historii muzyki.


zna cel i charakter przedmiotu,

zna przedmiotowy system oceniania,



zna chronologię epok w historii muzyki i potrafi je wymienić z podaniem umownych dat granicznych,

reprezentatywne przykłady muzyki z różnych epok

Początki
muzyki

Hipotezy na temat powstania muzyki.

Źródła wiedzy o muzyce kultur pierwotnych.

Sztuka synkretyczna.

Cechy muzyki społeczeństw pierwotnych.



podaje przykłady hipotez dotyczących powstania muzyki,

podaje przykłady instrumentów pierwotnych,

zna pojęcia związane z muzyką pierwotną, np. sztuka synkretyczna, heterofonia, skala wąskozakresowa,

wymienia cechy muzyki społeczeństw pierwotnych,



przykłady brzmienia rekonstrukcji instrumentów pierwotnych

Muzyka świata
starożytnego

Ogólna charakterystyka kultur muzycznych starożytności.

wymienia kultury muzyczne świata starożytnego,

wskazuje charakterystyczne cechy muzyki kultur starożytnych związane z funkcją muzyki,

potrafi prawidłowo stosować terminy i pojęcia związane z kulturą muzyczną starożytności, np. monodia, heterofonia, burdon, etos, paralelizm, psalmodia, praktyka antyfonalna i responsorialna,

rozróżnia i określa instrumentarium charakterystyczne dla muzyki świata starożytnego,

wskazuje związki kultury starożytnej z rozwojem muzyki chrześcijańskiej,

przykłady brzmienia instrumentów egzotycznych z różnych kultur

Muzyka
starożytnej Grecji

Związki muzyki z innymi dziedzinami sztuki.
Instrumentarium i teoria muzyki starożytnej Grecji.
Dramat grecki.

dostrzega związek muzyki starogreckiej z literaturą,

podaje przykłady wpływu kultury starogreckiej na muzykę późniejszych epok,

prawidłowo posługuje się terminami: epika, liryka (oda, hymn, elegia), dramat (tragedia, komedia),

charakteryzuje dramat antyczny, opisując w nim rolę muzyki,

zna genezę tragedii antycznej,

rozumie i stosuje pojęcia: synkretyzm, nomos, etos,

rozumie i stosuje pojęcia związane z teorią muzyki w starożytnej Grecji: teoria etosu, notacja literowa, skale starogreckie, stopy metryczne,



zna nazwy starogreckich instrumentów oraz identyfikuje je na podstawie opisu i ikonografii,

fragmenty liryki i dramatu starogreckiego,

przykłady brzmienia kitary (liry), aulosu, fletni



Ogólna charakterystyka muzyki średniowiecza

Periodyzacja epoki średniowiecza.

określa ramy czasowe epoki z podaniem faktów wyznaczających umowne granice epoki,

wymienia fazy epoki średniowiecza,

określa funkcje muzyki średniowiecza,

rozpoznaje i opisuje cechy muzyki średniowiecza poprawnie posługując się terminami i pojęciami określającymi rodzaje: melodyki, rytmiki, faktury, aparatu wykonawczego, systemu dźwiękowego, zapisu muzycznego,

dostrzega związki przemian kulturowych, społecznych i politycznych z kulturą muzyczną epoki, oraz związek muzyki z innymi dziedzinami sztuki,

przykłady muzyki reprezentatywnej dla kolejnych faz epoki średniowiecza

Monodia religijna średniowiecza

Chorał   geneza, cechy i funkcja w liturgii chrześcijańskiej.

potrafi wskazać źródła chorału,

wymienia oraz dostrzega w przykładach dźwiękowych cechy chorału,

rozpoznaje na podstawie analizy słuchowej rodzaje śpiewów chorałowych (sylabiczny, melizmatyczny, neumatyczny, antyfonalny, responsorialny)

wyjaśnia znaczenie terminów: officium brewiarzowe, ordinarium i proprium missae,



rozróżnia i charakteryzuje formy typowe dla śpiewów chorałowych: psalm, hymn, trop, sekwencja, dramat liturgiczny,

przykłady monodii chorałowej   psalmy, antyfony, responsoria, hymny, proprium i ordinarium missae, jubilacje, sekwencje, tropy, dramat liturgiczny,

Monodia świecka średniowiecza

Trubadurzy

Truwerzy


Minnesingerzy

Meistersingerzy



potrafi podać ramy czasowe oraz obszar działalności trubadurów, truwerów, minnesingerów i meistersingerów,

dostrzega związek poezji i muzyki w świeckiej monodii średniowiecza,

zna tematykę i charakterystyczne gatunki pieśni,



rozpoznaje i charakteryzuje podstawowe cechy języka muzycznego monodii świeckiej (np. melodyka, faktura, typ wyrazowości, udział instrumentów),

prawidłowo posługuje się terminami heterofonia i burdon,

przykłady liryki trubadurów, truwerów i meistersingerów

Wczesne formy wielogłosowości średniowiecza

Organum.

potrafi wyjaśnić znaczenie terminów: organum ścisłe, swobodne, paralelne i melizmatyczne, discantus, nota contra notam, cantus firmus,

rozróżnia słuchowo i opisuje organum paralelne i melizmatyczne,

określa etapy rozwoju organum



zna główne ośrodki i twórców organum (Opactwo St. Martial w Limoges, Klasztor Santiago de Compostella, Katedra Notre Dame w Paryżu, Leoninus, Perotinus),

przykłady organum paralelnego, melizmatycznego, discantus,

Polifonia okresu Ars Antiqua.

  • rozróżnia i charakteryzuje gatunki i formy charakterystyczne dla okresu Ars Antiqua: clausulę, conductus, motet,

  • rozumie genezę motetu,

  • zna zasady regulacji rytmiki modalnej,

  • dokonuje analizy słuchowej gatunków polifonicznych tego okresu,

przykłady form polifonii okresu Ars Antiqua (Magnus Liber Organi Leoninusa, Perotinus,)

Muzyka francuskiego Ars Nova i włoskiego Trecento

Cechy stylu okresu Ars Nova.
Gatunki i formy muzyki XIV w.

  • zna osiągnięcia twórców Ars Nova w zakresie rozwoju gatunków i technik kompozytorskich,

  • potrafi rozpoznać zapis menzuralny w oparciu o przedstawione źródło,

  • opisuje i rozpoznaje (na podstawie analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej) gatunki wokalne okresu Ars Nova (motet izorytmiczny, msza, chanson),

  • dostrzega znaczenie twórczości G. de Machaut dla rozwoju muzyki średniowiecza,

  • rozpoznaje i opisuje cechy gatunków wokalnych włoskiego Trecento (ballata, caccia, madrygał),

przykłady motetów izorytmicznych, chanson,

G. de Machaut Messe de Notre Dame, ballady, ronda, virelai, liryki Francesco Landiniego, Jacopo da Bologna,

madrygałów, cacci, ballat,


Muzyka przełomu średniowiecza i renesansu

Szkoła burgundzka.
Muzyka angielska 1 poł. XV w.

  • rozpoznaje i opisuje cechy stylu szkoły burgundzkiej oraz muzyki angielskiej 1 poł. XV w. wskazując osiągnięcia jej twórców,

  • określa zasadę techniki fauxbourdon,

  • zna cechy i przeobrażenia techniki cantus firmus,

  • dokonuje analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej odpowiednich przykładów muzycznych,

przykłady muzyki religijnej i świeckiej G. Dufay'a oraz J. Dunstable’a

Muzyka polskiego średniowiecza

Charakterystyka kultury muzycznej polskiego średniowiecza.
Rozwój form chorałowych w Polsce.
Monodia religijna i świecka.
Wielogłosowa muzyka polskiego średniowiecza.
Twórczość Mikołaja z Radomia i Piotra z Grudziądza

  • dostrzega powiązania rozwoju muzyki w Polsce z jej historią i kulturą,

  • potrafi wskazać polski wkład w rozwój form chorałowych i monodii świeckiej,

  • dostrzega znaczenie Bogurodzicy dla kultury polskiej,

  • potrafi wymienić przykłady polskiej wielogłosowości,

  • charakteryzuje twórczość kompozytorów reprezentatywnych dla muzyki polskiego średniowiecza   Piotra z Grudziądza i Mikołaja z Radomia   na tle muzyki europejskiej,

  • dokonuje analizy słuchowej przykładów monodii oraz wielogłosowości w muzyce polskiej,

anonimowe sekwencje, antyfony, historie rymowane, hymny, Bogurodzica, najstarsze zabytki wielogłosowości łacińskiej od XIII do XV w., przykłady twórczości Mikołaja z Radomia oraz Piotra z Grudziądza

Teoria muzyki średniowiecza

Główne wątki myśli teoretycznej średniowiecza.
System dźwiękowy.

Notacja.
Znaczenie i status muzyka w okresie średniowiecza.


Miejsce muzyki instrumentalnej i instrumentarium w muzyce średniowiecza.

dostrzega znaczenie teorii muzyki w okresie średniowiecza i jej związki z teorią antyczną,

  • omawia system dźwiękowy i solmizacyjny,

  • zna przykładowe klasyfikacje muzyki w średniowieczu, np. rodzaje muzyki wg Boecjusza,

  • dostrzega zasługi Guidona z Arezzo w zakresie teorii muzyki,

  • rozpoznaje na podstawie zapisów ikonograficznych kolejne rodzaje notacji średniowiecza,

  • rozpoznaje na ilustracjach wybrane instrumenty średniowiecza,




Powtórzenie wiadomości o muzyce średniowiecza.




  • w oparciu o poznaną literaturę muzyczną formułuje przejrzystą wypowiedź określając przeobrażenia form i gatunków muzyki średniowiecza oraz cechy technik kompozytorskich,

  • porządkuje chronologicznie szkoły kompozytorskie, sylwetki kompozytorów, wybrane postaci teoretyków, gatunki i techniki kompozytorskie reprezentatywne dla muzyki średniowiecza,

  • wykorzystuje techniki informacyjne i komunikacyjne do odczytywania i porządkowania faktów, pojęć i terminów z zakresu historii muzyki średniowiecza;

  • prezentuje własny pogląd na twórczość muzyczną poznaną podczas lekcji oraz podczas uczestnictwa w koncertach lub festiwalach muzyki dawnej,




Ogólna charakterystyka renesansu

Tło historyczne i kulturowe epoki.
Cechy muzyki epoki renesansu.
Myśl teoretyczna renesansu.

określa ramy czasowe epoki renesansu z podaniem wyznaczających je umownych faktów historycznych,

ogólnie charakteryzuje kulturę renesansu oraz dostrzega związek muzyki z rozwojem innych dziedzin sztuki oraz z głównymi nurtami religijnymi,



rozpoznaje i charakteryzuje podstawowe cechy języka muzycznego poprawnie posługując się terminami i pojęciami określającymi rodzaje: obsady wykonawczej, faktury, systemu dźwiękowego, zapisu muzycznego,

dostrzega zasługi J. Tinctorisa, H. Glareanusa, G. Zarlino w zakresie teorii muzyki,



przykłady różnych gatunków i form muzyki renesansu

Szkoła franko flamandzka

Ogólna charakterystyka szkoły franko flamandzkiej.
Charakterystyczne techniki kompozytorskie: imitacyjna, przeimitowania, parodii, cantus firmus.
Rodzaje mszy i motetu franko flamandzkiego.

  • określa ramy czasowe działania kompozytorów szkoły franko flamandzkiej,

  • wymienia przedstawicieli kolejnych generacji szkoły franko flamandzkiej,

  • wymienia cechy stylu szkoły franko flamandzkiej oraz rozpoznaje je na podstawie analizy słuchowej i wzrokowo słuchowej,

  • dokonuje analizy słuchowej i wzrokowo słuchowej mszy i motetu franko flamandzkiego, charakteryzując cechy języka muzycznego oraz rozpoznając i opisując technikę imitacji, przeimitowania, parodii i cantus firmus,

przykłady twórczości
J. Ockeghema, J. Obrechta,
J. des Preza, N. Gomberta, O. di Lasso (motety, msze, chanson)

Renesansowa muzyka włoska

Szkoła rzymska.

  • charakteryzuje twórczość G.P. Palestriny w powiązaniu z biografią kompozytora,

  • rozpoznaje i opisuje cechy stylu palestrinowskiego oraz dostrzega wpływ tego stylu na muzykę epok późniejszych,

przykłady twórczości G. P. da Palestriny

Szkoła wenecka.

  • rozpoznaje i opisuje cechy stylu szkoły weneckiej oraz jej wkład w rozwój muzyki epok późniejszych (technika polichóralności, aparat wykonawczy, technika koncertująca, pierwsze oznaczenia dynamiczne i obsadowe),

  • wymienia przedstawicieli szkoły weneckiej,

przykłady techniki polichóralnej i concertato np. A. Gabrielego i G. Gabrielego,

Gatunki madrygałowe epoki renesansu.

  • opisuje przeobrażenia madrygału renesansowego,

  • rozpoznaje i opisuje cechy madrygału z uwzględnieniem związków muzyki i poezji,

  • dokonuje analizy słuchowej i wzrokowo słuchowej odpowiednich przykładów,

przykłady madrygałów np. C. de Rore, L. Marenzio, C. Monteverdiego, G. da Venosa

Renesansowa muzyka francuska

Chanson onomatopeiczna.

  • określa cechy pieśni francuskiej,

  • dostrzega i opisuje związki muzyki z tekstem pieśni,

  • rozumie pojęcie imitazione della natura,

  • zna przedstawicieli francuskiej chanson,

przykłady twórczości C. Jannequina

Renesansowa muzyka hiszpańska

Złoty wiek sztuki hiszpańskiej.

  • dostrzega bogactwo kultury muzycznej renesansowej Hiszpanii i wskazuje typowe gatunki muzyki, np. tiento, differencias, folia,

przykłady twórczości kompozytorów hiszpańskich, np. A. Cabezóna, C. Moralesa,

Renesansowa muzyka niemiecka

Muzyczne reformy doby Reformacji.

  • zna przyczyny powstania chorału protestanckiego,

  • rozpoznaje i opisuje cechy chorału protestanckiego,

  • dostrzega przeobrażenia muzyki religijnej od średniowiecza do XVI w. oraz związek chorału protestanckiego z chorałem średniowiecznym,

  • wskazuje znaczenie chorału protestanckiego w muzyce epok późniejszych,

przykłady chorału protestanckiego

Muzyka instrumentalna renesansu

Instrumentarium renesansowe.
Gatunki i formy muzyki instrumentalnej renesansu.

  • rozróżnia i określa instrumenty epoki renesansu,

  • określa funkcje muzyki instrumentalnej,

  • wymienia gatunki i formy muzyki instrumentalnej renesansu,

  • rozpoznaje i opisuje cechy gatunków i form instrumentalnych,

  • zna ogólną zasadę zapisu tabulaturowego i rozpoznaje ten zapis na ilustracjach,

  • rozumie termin intawolacja

  • dostrzega proces stopniowej emancypacji muzyki instrumentalnej (od techniki alternatim do kompozycji tworzonych z myślą o specyfice danego instrumentu),

przykłady utworów zawartych w tabulaturach (np. intawolacje, tańce, ricercary, preludia)

Muzyka polskiego renesansu

Tło historyczne i kulturowe złotego wieku muzyki polskiej.
Nurty muzyki religijnej.
Muzyka świecka wokalna i instrumentalna.

podaje ramy czasowe renesansu w muzyce polskiej,

zna tło historyczne oraz omawia organizację życia muzycznego (ośrodki życia muzycznego, kapele),

dostrzega wpływ reformacji na twórczość kompozytorów polskich,

opisuje cechy muzyki polskiego renesansu na podstawie wybranych dzieł muzycznych, np. M. Leopolity, Wacława z Szamotuł, M. Gomółki, M. Zieleńskiego,

dokonuje analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej gatunków i form typowych dla twórczości Wacława z Szamotuł, Mikołaja Gomółki oraz innych wybranych kompozytorów,

prezentuje indywidualny i krytyczny pogląd na polską kulturę muzyczną renesansu w aspekcie muzyki europejskiej,



przykłady utworów polskich kompozytorów renesansu, np. M. Leopolity, W. z Szamotuł, M. Gomółki, M. Zieleńskiego, K. Klabona, W. Długoraja, D. Cato,

Powtórzenie i utrwalenie wiadomości o muzyce renesansu

Formułowanie wypowiedzi.
Znajomość chronologii.
Analiza dzieł.
Wybieranie i porządkowanie informacji z wykorzystaniem techniki informacyjnej i komunikacyjnej.
Prezentowanie własnego poglądu na twórczość muzyczną.

  • prezentuje indywidualny i krytyczny pogląd na muzyczną twórczość w epoce renesansu oraz postrzega związki kultury muzycznej z innymi dziedzinami sztuki,

  • w oparciu o poznaną literaturę muzyczną formułuje przejrzystą wypowiedź, określając przeobrażenia form i gatunków muzyki renesansu oraz cechy technik kompozytorskich,

  • stosuje posiadaną wiedzę do analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej technik kompozytorskich renesansu,

  • porządkuje chronologicznie szkoły kompozytorskie, sylwetki kompozytorów, wybrane postaci teoretyków, gatunki i techniki kompozytorskie reprezentatywne dla muzyki renesansu,

  • wykorzystuje techniki informacyjne i komunikacyjne do odczytywania i porządkowania faktów, pojęć i terminów z zakresu historii muzyki renesansu,

  • prezentuje własny pogląd na twórczość muzyczną poznaną podczas lekcji oraz podczas uczestnictwa w koncertach lub festiwalach muzyki dawnej,




Ogólna charakterystyka baroku

Tło historyczne i kulturowe epoki.
Cechy muzyki baroku.
Myśl teoretyczna baroku.

  • określa ramy czasowe epoki baroku z podaniem wyznaczających je umownych faktów historycznych,

  • charakteryzuje kulturę baroku oraz dostrzega związek muzyki z rozwojem innych dziedzin sztuki,

  • rozpoznaje i opisuje podstawowe cechy języka muzycznego muzyki baroku, poprawnie posługując się terminami i pojęciami z zakresu: obsady wykonawczej, faktury, systemu dźwiękowego, melodyki, rytmiki,

  • rozpoznaje i opisuje podstawowe techniki kompozytorskie, ze szczególnym uwzględnieniem basso continuo, techniki koncertującej i ostinatowej,

  • określa i charakteryzuje zasady kształtowania form barokowych,

  • wskazuje na źródła zmian w muzyce przełomu renesansu i baroku,

  • dostrzega zasługi A. Werckmeistra i J. P. Rameau w zakresie teorii muzyki,

przykłady różnych gatunków i form muzyki baroku

Gatunki wokalno instrumentalne baroku

Geneza opery.
Dramma per musica przełomu XVI i XVII w.
Włoskie ośrodki operowe.

opisuje związki dramma per musica z kulturą starożytnej Grecji, średniowiecza i renesansu,

wyjaśnia zmiany w podejściu do tekstu słownego kompozytorów przełomu XVI i XVII w. oraz ich konsekwencje dla techniki kompozytorskiej,

rozpoznaje i opisuje styl recytatywny, monodię akompaniowaną, retorykę barokową, bas cyfrowany, stile moderno,

określa i charakteryzuje współczynniki opery, np. aria, recytatyw, sinfonia,

dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

wymienia osiągnięcia twórców Cameraty florenckiej,



charakteryzuje twórczość Claudio Monteverdiego,

wymienia osiągnięcia twórców szkoły rzymskiej, weneckiej i neapolitańskiej,

dostrzega dominację opery włoskiej w innych ośrodkach europejskich,



poprawnie posługuje się terminami i pojęciami muzycznymi: styl bel canto, opera buffa, seria, sinfonia (uwertura włoska), aria da capo, recitativo secco i accompagnato,

dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

przykłady monodii akompaniowanej oraz fragmenty oper np. G. Cacciniego, J. Periego, C. Monteverdiego, A. Scarlattiego, G. B. Pergolesiego

Opera we Francji

dostrzega znaczenie ballet de cour w rozwoju muzyki dramatycznej we Francji,

wyjaśnia znaczenie pojęć: ballet de cour, tragedie lyrique, uwertura francuska,



rozpoznaje i charakteryzuje formę uwertury francuskiej,

wymienia cechy twórczości operowej J. B. Lully`ego, J. P. Rameau,

zna estetyczny spór o rolę opery w XVIII w. (spór buffonistów i antybuffonistów),



dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

przykłady twórczości J. B. Lully`ego, J. Ph. Rameau

Opera w Anglii

dostrzega znaczenie maski w rozwoju muzyki dramatycznej w Anglii,

dokonuje analizy podstawowych cech języka muzycznego dzieł scenicznych H. Purcella,

dostrzega rolę opery balladowej w historii opery angielskiej,



omawia twórczość operową G. F. Haendla,

fragmenty dzieł scenicznych H. Purcella, G. F. Haendla

Kantata

opisuje powstanie kantaty włoskiej, wskazując na jej związki z madrygałem, monodią akompaniowaną i operą,

opisuje różnorodność funkcji, treści, obsady oraz ukształtowań formalnych kantaty,

wyjaśnia termin koncert wokalny



dostrzega znaczenie chorału protestanckiego w kantacie niemieckiej,

wymienia przedstawicieli kantaty w różnych ośrodkach narodowych,



charakteryzuje twórczość kantatową J. S. Bacha,

przykłady kantat religijnych i świeckich w muzyce włoskiej i niemieckiej ze szczególnym uwzględnieniem twórczości J. S. Bacha

Oratorium

wyjaśnia znaczenie terminów: oratorium, testo, oratorio volgare, oratorio latino,

wskazuje źródła rozwoju oratorium, dostrzega znaczenie monodii akompaniowanej i elementów formy operowej dla rozwoju oratorium,

wymienia przedstawicieli oratorium w różnych ośrodkach narodowych,



zna cechy i tematykę oratoriów G. F. Haendla,

dokonuje analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

fragmenty oratoriów na przykład G. Carissimiego, H. Schütza, G. F. Haendla

Pasja w okresie baroku

wyjaśnia znaczenie terminu pasja w muzyce oraz źródła wykorzystywanych w niej tekstów,

dostrzega zakorzenienie pasji w muzyce średniowiecza i renesansu (pasja chorałowa i motetowa),

opisuje zasadę budowy pasji oratoryjno kantatowej,

dokonuje analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej fragmentów pasji J. S. Bacha z uwzględnieniem retoryki oraz symboliki dzieł,

przykłady pasji H. Schütza i J. S. Bacha,

Msza w okresie baroku

zna cechy charakterystyczne mszy kantatowo oratoryjnej i wskazuje na jej związki ze współczynnikami formy operowej,

rozpoznaje i określa stile antico i moderno w mszach okresu baroku,

dokonuje analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej fragmentów Mszy h moll J. S. Bacha z uwzględnieniem stile antico, stile moderno, retoryki oraz symboliki dzieła,

przykłady mszy barokowej w stile antico i moderno, np. mszy H. Schütza, H.I.F. von Bibera, J. S. Bacha

Gatunki instrumentalne baroku

Suita barokowa

opisuje różnorodność ukształtowań suity barokowej,

wymienia tańce wchodzące w skład suity XVIII w. oraz omawia ich cechy (allemande, courante, sarabandy, gigue, menueta, gawotu),

rozpoznaje i opisuje dwuczęściową formę barokową na podstawie analizy słuchowo wzrokowej wybranych części suity,

dostrzega znaczenie i specyfikę tego gatunku we francuskiej muzyce klawesynowej XVIII w.,



rozpoznaje i opisuje styl galant we francuskiej muzyce klawesynowej,

fragmenty suit np. M. Marais, J.B. Lully’ego, J. S. Bacha, G.F. Haendla, J.Ph. Rameau

Sonata barokowa.

zna genezę oraz ogólne cechy sonaty,

wyjaśnia terminy sonata da chiesa i da camera,



określa zasadę budowy sonaty da chiesa i da camera,

opisuje obsadę wykonawczą sonat barokowych oraz wyjaśnia terminy: sonata a due (sonata solowa) , a tre (triowa), a quattro,

dostrzega eksperymentalne efekty brzmieniowe i ilustracyjność w sonacie barokowej,

zna przedstawicieli sonaty barokowej,

dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów muzycznych,


przykłady sonat barokowych w twórczości np. B. Mariniego,

H.I.F. von Bibera,

A. Corellego, J.S. Bacha


Koncert barokowy

zna genezę techniki koncertującej oraz wyjaśnia terminy stile concertato i stile concerto,

potrafi scharakteryzować różne rodzaje koncertu barokowego: concerto grosso, concerto ripieno, koncertu solowego,

opisuje aparat wykonawczy charakterystyczny dla koncertu barokowego,

wskazuje na elementy ilustracyjne i programowe w koncertach barokowych,

dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

zna główne ośrodki i przedstawicieli koncertu barokowego,



przykłady koncertów w twórczości A. Corellego, A. Vivaldiego, J.S. Bacha, G. F. Haendla,

Inne formy instrumentalne epoki baroku

zna cechy następujących gatunków i form instrumentalnych baroku: ricercaru, tienta, canzony, preludium, toccaty, fantazji, fugi oraz wariacji ostinatowych,

dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

przykłady ricercaru, tienta, canzony, preludiów, toccat, fantazji i in. gat. polifonicznych, fugi, wariacji ostinatowych,

Synteza baroku w twórczości J. S. Bacha i G. F. Haendla

Biografia i twórczość Jana Sebastiana Bacha

charakteryzuje twórczość J. S. Bacha w powiązaniu z biografią kompozytora,

przykłady różnych form i gatunków z twórczości J. S. Bacha

Biografia i twórczość Georga Friedricha Händla

charakteryzuje twórczość G. F. Händla w powiązaniu z biografią kompozytora,

przykłady różnych form i gatunków z twórczości G. F. Händla

Muzyka polska w epoce baroku

Tło historyczne i organizacja życia muzycznego.
Stile antico i stile moderno.
Twórczość wybranych kompozytorów polskich.

określa ramy czasowe epoki z odniesieniem do wydarzeń historycznych,

opisuje organizację życia muzycznego w Polsce,



wyjaśnia podział muzyki na stile antico i moderno (prima i seconda pratica),

omawia charakterystyczne cechy dzieł wybranych kompozytorów polskich epoki baroku,

dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

przykłady utworów A. Jarzębskiego, M. Mielczewskie-go, B. Pękiela, S. S. Szarzyńskie-go, G. G. Gorczyckie-go,

Powtórzenie i utrwalenie wiadomości o muzyce baroku.

Formułowanie wypowiedzi.
Znajomość chronologii.
Analiza dzieł.
Wybieranie i porządkowanie informacji z wykorzystaniem techniki informacyjnej i komunikacyjnej.
Prezentowanie własnego poglądu na twórczość muzyczną.
Wykorzystanie wiedzy z zakresu historii muzyki do tworzenia własnych interpretacji.

prezentuje indywidualny i krytyczny pogląd na muzyczną twórczość w epoce baroku oraz postrzega związki kultury muzycznej z innymi dziedzinami sztuki,

wskazuje na zmiany funkcji społecznej opery i dostrzega rolę mieszczaństwa w kształtowaniu repertuaru operowego,

stosuje posiadaną wiedzę do analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej form muzyki barokowej,

rozpoznaje i opisuje cechy gatunków i form typowych dla muzyki barokowej z uwzględnieniem rodzajów faktury oraz zasad kształtowania formy,

porządkuje chronologicznie sylwetki kompozytorów, wybrane postaci teoretyków, gatunki i techniki kompozytorskie reprezentatywne dla muzyki baroku,

porządkuje chronologicznie instrumenty i obsady wykonawcze od średniowiecza do baroku,

wykorzystuje techniki informacyjne i komunikacyjne do odczytywania i porządkowania faktów, pojęć i terminów z zakresu historii muzyki baroku,

prezentuje własny pogląd na twórczość muzyczną poznaną podczas lekcji oraz podczas uczestnictwa w koncertach, przedstawieniach lub festiwalach muzycznych,

wykorzystuje wiedzę z zakresu historii muzyki w sposób praktyczny do tworzenia własnych interpretacji,




Muzyka klasycyzmu

Tło historyczne i kulturowe epoki.
Cechy muzyki klasycyzmu.

określa ramy czasowe epoki z podaniem wyznaczających je umownych faktów historycznych,

omawia cechy muzyki klasycznej w kontekście politycznym, społecznym i kulturowym oraz dostrzega związek rozwoju muzyki z innymi dziedzinami sztuki,

dostrzega współistnienie stylów późnobarokowego, stylu galant i wczesnoklasycznego,

określa i charakteryzuje współczynniki formy sonatowej (np. temat, łącznik, przetworzenie, repryza, kadencja) oraz dostrzega oddziaływanie formy sonatowej i cyklu sonatowego na gatunki muzyki klasycyzmu,

przykłady twórczości kompozytorów szkół przedklasycznych, np. C. Ph. E. Bacha, J. J. Quantza, J. Štamitza, oraz fragmenty oper Ch. W. Glucka

Szkoły przedklasyczne.

rozpoznaje i opisuje styl galant na przykładzie muzyki kompozytorów szkół przedklasycznych,

zna szkoły przedklasyczne, wymienia ich przedstawicieli i określa osiągnięcia w dziedzinie muzyki,

Reforma operowa K.W. Glucka.

dostrzega ciągłość rozwoju historycznego opery i znaczenie reformy operowej Ch. W. Glucka oraz opisuje założenia tej reformy,

Klasycy wiedeńscy:

J. Haydn


W. A. Mozart

L. van Beethoven



charakteryzuje twórczość J. Haydna, W. A. Mozarta oraz L. van Beethovena w powiązaniu z biografiami tych kompozytorów, w szczególności:

opisuje kolejne etapy twórczości tych kompozytorów ze wskazaniem dzieł o szczególnym znaczeniu,

dostrzega i analizuje cechy stylu klasyków wiedeńskich,

charakteryzuje gatunki muzyki klasycznej: symfonię, sonatę, koncert instrumentalny, muzykę kameralną,

opisuje twórczość symfoniczną J. Haydna przedstawiając proces krystalizowania się stylu klasycznego,

opisuje twórczość operową W. A. Mozarta,

dostrzega elementy preromantyczne w twórczości L. van Beethovena,

porównuje indywidualne style J. Haydna, W. A. Mozarta i L. van Beethovena,

wybiera i porządkuje informacje istotne dla problemu i kontekstu historycznego, np. dla przeobrażeń symfonii, sonaty lub koncertu w twórczości klasyków wiedeńskich,

dokonuje analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

przykłady z różnych etapów twórczości J. Haydna, W. A. Mozarta, L. van Beethovena

Praktyka wykonawcza.

opisuje skład i rozróżnia słuchowo brzmienie orkiestry klasycznej,

dostrzega rozbudowę składu orkiestry symfonicznej (od wczesnoklasycznej do beethovenowskiej), poprawnie posługuje się skrótami nazw instrumentów oraz potrafi rozwinąć stosowane w partyturze skróty nazw instrumentów,

wymienia rodzaje zespołów kameralnych,

wskazuje funkcje instrumentów w zespole kameralnym i orkiestrze,




Muzyka polskiego klasycyzmu i preromantyzmu.

Charakterystyka kultury muzycznej polskiego klasycyzmu.
Kształtowanie się polskiego stylu narodowego.
Cechy reprezentatywnych gatunków i form polskiego klasycyzmu.

określa ramy czasowe i periodyzację okresu w odniesieniu do wydarzeń historycznych,

charakteryzuje kulturę muzyczną epoki: mecenat, instytucje muzyczne (Teatr Narodowy, szkoły artystyczne, piśmiennictwo muzyczne),

zna kompozytorów polskiego klasycyzmu i okresu preromantycznego oraz przykładowe ich dzieła,

omawia kształtowanie się stylu narodowego w operze (język, tematyka, stylizacje kultury ludowej), w pieśni (pieśń historyczna i patriotyczna) i miniaturze instrumentalnej (stylizacja polskich tańców narodowych),

wskazuje cechy symfonii w muzyce polskiego klasycyzmu,

fragmenty utworów kompozytorów klasycznych i preromantycznych, np. J. Stefaniego, J. Gołąbka, J. Elsnera, K. Kurpińskiego

Powtórzenie i utrwalenie wiadomości

Formułowanie wypowiedzi.
Znajomość chronologii.
Analiza dzieł.
Wybieranie i porządkowanie informacji z wykorzystaniem techniki informacyjnej i komunikacyjnej.
Prezentowanie własnego poglądu na twórczość muzyczną.
Wykorzystanie wiedzy z zakresu historii muzyki do tworzenia własnych interpretacji.

stosuje posiadaną wiedzę do analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej form muzyki klasycznej z uwzględnieniem poprawnej terminologii dotyczącej elementów muzyki i najczęściej spotykanych włoskich określeń muzycznych,

rozpoznaje i opisuje cechy gatunków i form typowych dla muzyki klasycznej z uwzględnieniem rodzajów faktury muzycznej i zasad kształtowania formy,

porządkuje chronologicznie sylwetki kompozytorów oraz gatunki i techniki kompozytorskie reprezentatywne dla muzyki klasycyzmu,

porządkuje chronologicznie instrumenty i obsady wykonawcze od średniowiecza do klasycyzmu,

wykorzystuje techniki informacyjne i komunikacyjne do odczytywania i porządkowania faktów, pojęć i terminów z zakresu historii muzyki klasycyzmu,

prezentuje własny pogląd na twórczość muzyczną poznaną podczas lekcji oraz podczas uczestnictwa w koncertach lub festiwalach muzycznych,

wykorzystuje wiedzę z zakresu historii muzyki w sposób praktyczny do tworzenia własnych interpretacji,




Ogólna charakterystyka muzyki XIX w.

Chronologia epoki.

Cechy muzyki romantycznej na tle politycznym, społecznym i kulturowym epoki.



określa i uzasadnia ramy czasowe oraz fazy epoki z odniesieniem do prądów artystycznych i wydarzeń historycznych,

dostrzega związek muzyki romantycznej z innymi dziedzinami sztuki, w szczególności z literaturą,

rozpoznaje i opisuje cechy muzyki romantycznej, z uwzględnieniem wykorzystywania folkloru w muzyce XIX w. oraz roli muzyki ilustracyjnej i programowej,




Liryka wokalna XIX w.

Cechy pieśni romantycznej.
Pieśń romantyczna w twórczości F. Schuberta.
Inni twórcy liryki wokalnej XIX w.

rozpoznaje i opisuje cechy pieśni romantycznej w powiązaniu z ideologią romantyczną,

rozpoznaje i opisuje rodzaje pieśni romantycznej w twórczości F. Schuberta,

wymienia przedstawicieli pieśni romantycznej,

rozróżnia pojęcie cyklu i zbioru pieśni, podając odpowiednie przykłady,

dostrzega znaczenie narodowej twórczości pieśniarskiej kompozytorów różnych ośrodków,



charakteryzuje cechy języka muzycznego pieśni orkiestrowej,

dokonuje analizy reprezentatywnych przykładów liryki wokalnej XIX wieku,

przykłady liryki wokalnej XIX wieku w twórczości F. Schuberta oraz innych wybranych kompozytorów XIX w., np. R. Schumanna, S. Moniuszki, M. Musorgskiego, G. Mahlera

Liryka instrumentalna XIX w.

Geneza i cechy liryki instrumentalnej.
Gatunki liryki instrumentalnej.
Twórcy liryki instrumentalnej

dostrzega wpływ liryki wokalnej na muzykę instrumentalną XIX w.,

dostrzega związki liryki instrumentalnej z innymi dziedzinami sztuki i literatury,

wymienia i opisuje gatunki liryki instrumentalnej,

wymienia przedstawicieli liryki instrumentalnej i charakteryzuje ich twórczość,



dostrzega wpływ liryki wokalnej i instrumentalnej na inne gatunki muzyki romantycznej,

przykłady twórczości F. Schuberta, R. Schumanna, F. Mendelssohna Bartholdy'ego, F. Chopina i innych wybranych kompozytorów romantycznych

Sonata i muzyka kameralna

Rodzaje i cechy sonaty i muzyki kameralnej.

wskazuje tendencje rozwoju sonaty w XIX wieku,

opisuje przeobrażenia sonaty i muzyki kameralnej XIX w. na wybranych przykładach literatury muzycznej,

przykłady sonat i muzyki kameralnej w twórczości wybranych kompozytorów, np. F. Chopina, F. Liszta, F. Schuberta, J. Brahmsa, J. Zarębskiego

Koncert w muzyce XIX w.

Rodzaje koncertu XIX w.

opisuje przeobrażenia koncertu w XIX w. (koncert brillante, romantyczny bez ekspozycji orkiestry, symfoniczny, z elementami stylu narodowego) na wybranych przykładach z literatury muzycznej,

wymienia przykłady jednoczęściowych form koncertujących,



dokonuje analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

przykłady koncertów romantycznych od Beethovena do Rachmaninowa

Muzyka symfoniczna XIX w.

Symfonia klasycyzująca.
Symfonia programowa.
Symfonia z elementami stylu narodowego.
Syntezy muzyki symfonicznej w twórczości G. Mahlera.

wymienia i charakteryzuje nurty w symfonice XIX w., np. symfonia wokalno instrumentalna, programowa, klasycyzująca,

opisuje przeobrażenia symfonii XIX wiecznej,

określa wpływ treści pozamuzycznych na formę i brzmienie symfonii XIX w.,

dostrzega przeobrażenia orkiestry symfonicznej XIX w., posługuje się skrótami nazw instrumentów oraz potrafi rozwinąć stosowane w partyturze skróty nazw instrumentów,

formułuje przejrzystą wypowiedź określając cechy indywidualne stylu G. Mahlera,

rozpoznaje i opisuje cechy symfonii XIX w. z uwzględnieniem charakterystyki języka muzycznego (np. harmoniki, faktury, sposobu kształtowania formy, obsady wykonawczej oraz wyrazowości),

przykłady dzieł symfonicznych np. F. Schuberta, R. Schumanna, F. Mendelssohna Bartholdy’ego, H. Berlioza, F. Liszta, J. Brahmsa, P. Czajkowskiego, A. Dvořaka, R. Straussa, G. Mahlera,

Poemat symfoniczny i inne gatunki symfonicznej muzyki programowej.

wymienia cechy poematu symfonicznego,

dostrzega związek muzyki programowej z ideologią i estetyką romantyczną,

formułuje przejrzystą wypowiedź, określając przeobrażenia gatunków symfonicznych XIX w.,

Wybrani kompozytorzy XIX w.

Franz Schubert

formułuje przejrzystą wypowiedź, określając cechy indywidualne stylu F. Schuberta,




Robert Schumann

formułuje przejrzystą wypowiedź, określając cechy indywidualne stylu R. Schumanna,




Feliks Mendelssohn Bartholdy

formułuje przejrzystą wypowiedź, określając cechy indywidualne stylu F. Mendelssohna Bartholdy’ego,




Nicolo Paganini

formułuje przejrzystą wypowiedź, określając cechy indywidualne stylu N. Paganiniego,




Fryderyk Chopin

charakteryzuje twórczość F. Chopina w powiązaniu z biografią kompozytora,




Ferenc Liszt

formułuje przejrzystą wypowiedź, określając cechy indywidualne stylu F. Liszta,




Hector Berlioz

formułuje przejrzystą wypowiedź, określając cechy indywidualne stylu H. Berlioza,




Johannes Brahms

formułuje przejrzystą wypowiedź, określając cechy indywidualne stylu J. Brahmsa,




Richard Strauss

formułuje przejrzystą wypowiedź, określając cechy indywidualne stylu R. Straussa,




Opera i dramat XIX w.

Ogólna charakterystyka opery XIX w.

zna główne kierunki rozwoju opery w XIX w., chronologię jej rozwoju oraz wymienia główne ośrodki i przedstawicieli,




Włoska opera bel canto.

tworzy przejrzystą wypowiedź, opisując genezę i cechy opery bel canto we Włoszech,

wymienia przedstawicieli opery włoskiej, przykładowe tytuły dzieł oraz cechy ich twórczości,



formułuje przejrzystą wypowiedź, określając cechy indywidualne stylu G. Verdiego,

dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

fragmenty oper G. Rossiniego, V. Belliniego, G. Donizettiego, G. Verdiego

Włoska opera werystyczna przełomu XIX i XX w.

tworzy przejrzystą wypowiedź, opisując genezę i cechy opery werystycznej,

wymienia przedstawicieli opery werystycznej oraz przykładowe tytuły ich dzieł,



formułuje przejrzystą wypowiedź, określając cechy indywidualne stylu G. Pucciniego,

dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

fragmenty oper R. Leoncavallo, G. Pucciniego

Opera we Francji

wymienia przedstawicieli opery francuskiej,

opisuje różne typy opery francuskiej,

dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

fragmenty oper np.

G. Meyerbeera,

Ch. Gounoda,

G. Bizeta



Opera niemiecka i dramat muzyczny

dostrzega związek ideologii romantycznej z rozwojem opery niemieckiej i dramatu muzycznego,

opisuje cechy dramatu muzycznego,

charakteryzuje twórczość R. Wagnera w powiązaniu z jego biografią,

dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

fragmenty oper i dramatów muzycznych C. M. Webera, R. Wagnera, R. Straussa

Opera w twórczości kompozytorów szkół narodowych.

wykazuje znaczenie opery jako gatunku wyrażającego tendencje narodowo patriotyczne w muzyce XIX wieku,

wymienia twórców i tytuły oper wybranych szkół narodowych,



dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

fragmenty oper kompozytorów szkół narodowych, np. M. Glinki, A. Borodina, M. Musorgskiego, P. Czajkowskiego, B. Smetany

Polska opera XIX w.

formułuje przejrzystą wypowiedź, określając cechy indywidualne stylu S. Moniuszki,

dostrzega znaczenie S. Moniuszki jako kompozytora narodowego,

zna tematykę wybranych oper S. Moniuszki oraz ich charakterystyczne cechy,

dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

wymienia przedstawicieli opery polskiej okresu pomoniuszkowskiego oraz przykłady wybranych dzieł,



fragmenty oper S. Moniuszki

Szkoły narodowe 2 poł XIX w.

Kierunki narodowe – podsumowanie
Tendencje w muzyce polskiej w II połowie XIX w.

dostrzega związek zmian zachodzących na gruncie społecznym, politycznym i kulturowym z rozwojem stylów narodowych w muzyce drugiej połowy XIX w.,

dostrzega znaczenie badań etnograficznych w procesie wykorzystywania folkloru w muzyce XIX w.,



charakteryzuje twórczość wybranych kompozytorów szkół narodowych: B. Smetany, A. Dvořaka, E. Griega, J. Sibeliusa, M. Musorgskiego, P. Czajkowskiego,

charakteryzuje twórczość reprezentatywnych kompozytorów polskich drugiej połowy XIX w., np. H. Wieniawskiego, W. Żeleńskiego, Z. Noskowskiego,

dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

przykłady różnych gatunków muzycznych w twórczości wybranych kompozytorów 2 połowy XIX w.

Powtórzenie i utrwalenie wiadomości

Formułowanie wypowiedzi.
Znajomość chronologii.
Analiza dzieł.
Wybieranie i porządkowanie informacji z wykorzystaniem techniki informacyjnej i komunikacyjnej.
Prezentowanie własnego poglądu na twórczość muzyczną.
Wykorzystanie wiedzy z zakresu historii muzyki do tworzenia własnych interpretacji.

formułuje przejrzystą wypowiedź, określając przeobrażenia form i gatunków muzycznych XIX w.,

stosuje posiadaną wiedzę do analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej utworów XIX w.,

opisuje proces kształtowania się polskiego stylu narodowego ze szczególnym uwzględnieniem twórczości F. Chopina i S. Moniuszki,

porządkuje chronologicznie sylwetki kompozytorów, szkoły kompozytorskie, gatunki i formy muzyczne reprezentatywne dla muzyki XIX w.,

porządkuje chronologicznie instrumenty i obsady wykonawcze od średniowiecza do XIX w.,

wykorzystuje techniki informacyjne i komunikacyjne do odczytywania i porządkowania faktów, pojęć i terminów z zakresu historii muzyki XIX w.,

prezentuje własny pogląd na twórczość muzyczną poznaną podczas lekcji oraz podczas uczestnictwa w koncertach lub festiwalach muzycznych,

wykorzystuje wiedzę z zakresu historii muzyki w sposób praktyczny do tworzenia własnych interpretacji,




Ogólna charakterystyka muzyki XX i XXI w.

Pluralizm kierunków, stylów i technik kompozytorskich XX w.

charakteryzuje muzykę XX i XXI w. w powiązaniu z wydarzeniami historycznymi, prądami w filozofii i sztuce oraz rozwojem technologii,

omawia estetykę muzyki XX w., odnosząc ją do estetyki epok wcześniejszych (rozumienie piękna, brak norm uniwersalnych, pluralizm stylów i kierunków),



charakteryzuje podstawowe cechy języka muzycznego: tonalność, harmonikę, metrorytmikę, melodykę, kolorystykę, instrumentację,

wyjaśnia różnice między terminami: modernizm   moderna   postmodernizm,



wymienia główne nurty stylistyczne okresu: impresjonizm, ekspresjonizm, folkloryzm, witalizm, neoklasycyzm,

przykłady utworów reprezentujących różne kierunki, style indywidualne i techniki kompozytorskie

Muzyka polska pierwszych dekad XX w.

Mieczysław Karłowicz.
Młoda Polska w muzyce na tle sztuki młodopolskiej i filozofii okresu.
Karol Szymanowski.

charakteryzuje twórczość M. Karłowicza, wskazując na jego szczególną rolę w rozwoju symfoniki polskiej,

przedstawia program grupy Młoda Polska w muzyce (Spółka Nakładowa Młodych Kompozytorów Polskich) oraz wymienia nazwiska jej członków,



charakteryzuje twórczość K. Szymanowskiego w powiązaniu z biografią kompozytora oraz wskazuje na znaczenie jego działalności dla kultury polskiej,

przykłady dzieł K. Szymanowskie-go, M. Karłowicza

Kierunki w muzyce pierwszej połowy XX w.

Impresjonizm a symbolizm przełomu XIX i XX w.

rozpoznaje i charakteryzuje cechy języka muzycznego impresjonizmu, poprawnie posługując się terminami i pojęciami muzycznymi określającymi kolorystykę, tonalność, harmonikę, dynamikę i instrumentację,

poprawnie posługuje się najczęściej spotykanymi włoskimi określeniami z zakresu kolorystyki, artykulacji, agogiki i dynamiki,

charakteryzuje twórczość C. Debussy'ego i M. Ravela,

wskazuje na związki twórczości C. Debussy'ego z symbolizmem,



przykłady impresjonistycznych dzieł C. Debussy'ego, M. Ravela, K. Szymanowskie-go, O. Respighi'ego,

Ekspresjonizm.

Technika dodekafoniczna.



rozpoznaje i charakteryzuje cechy języka muzycznego i wyrazowości ekspresjonizmu (tonalność, harmonika, dynamika, instrumentacja, kolorystyka),

zna terminy ekspresjonizm wiedeński i słowiański oraz nazwiska przedstawicieli,



omawia cechy dramatu ekspresjonistycznego,

wymienia tytuły reprezentatywnych dzieł A. Schönberga, A. Berga, A. Weberna, A. Skriabina,

rozpoznaje i charakteryzuje na podstawie analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej techniki kompozytorskie, np. Sprechgesang, dodekafonia,

przykłady twórczości A. Schönberga, A. Berga, A. Weberna, A. Skriabina,

Folkloryzm i witalizm.

rozpoznaje i charakteryzuje cechy języka muzycznego i wyrazowości folkloryzmu i witalizmu (metrorytmika, melodyka, tonalność, harmonika, dynamika, instrumentacja, kolorystyka),

poprawnie posługuje się terminami: politonalność, polimetria, polirytmia,

opisuje folkloryzm i witalizm na podstawie reprezentatywnych dzieł np. I. Strawińskiego, B. Bartoka, K. Szymanowskiego,

charakteryzuje twórczość B. Bartoka,

fragmenty dzieł np. I. Strawińskiego, B. Bartoka, K. Szymanowskiego

Neoklasycyzm.

charakteryzuje i rozpoznaje cechy języka muzycznego neoklasycyzmu (metrorytmika, melodyka, tonalność, harmonika, dynamika, instrumentacja, kolorystyka),

opisuje nawiązania do różnych stylów historycznych, indywidualnych i jazzu na przykładzie wybranych dzieł, np. I. Strawińskiego, S. Prokofiewa, P. Hindemitha, B. Brittena, D. Szostakowicza, F. Poulenca, D. Milhaud'a,

charakteryzuje twórczość I. Strawińskiego w powiązaniu z biografią kompozytora,

charakteryzuje twórczość S. Prokofiewa,

zna założenia Grupy Sześciu,



dokonuje analizy słuchowej odpowiednich przykładów z literatury muzycznej,

fragmenty dzieł np. I. Strawińskiego, S. Prokofiewa, P. Hindemitha, B. Brittena, D. Szostakowicza, F. Poulenca, D. Milhaud'a, G. Gershwina

Muzyka II połowy XX w. oraz początku XXI w.

Nowy modalizm Oliviera Messiaena
Serializm i punktualizm
Muzyka konktretna i elektroniczna
Sonoryzm, poszukiwania nowej brzmieniowości, muzyka spektralna.
Aleatoryzm
Nowe techniki i formy prezentacji muzycznej

charakteryzuje system kompozytorski O. Messiaena,

omawia serializm i punktualizm na przykładach twórczości kompozytorów grupy darmstadzkiej,

wyjaśnia terminy związane z charakterystycznymi technikami i zjawiskami w muzyce XX w.: muzyka konkretna, elektroniczna, muzyka graficzna, teatr instrumentalny, collage, music for tape, happening, muzyka topofoniczna, stochastyczna, instalacja,

omawia poszukiwania w zakresie nowych brzmień w muzyce XX w. na przykładach dzieł kompozytorów polskich i europejskich, np. K. Pendereckiego, L. Berio, G. Grisey'a,

omawia innowacje J. Cage'a (np. forma otwarta, aleatoryzm, preparacja fortepianu) na przykładzie wybranych dzieł,

omawia techniki i tendencje przełomu XX i XXI wieku, np. minimal music, postmodernizm, spektralizm, neotonalność,

jest świadomy kontekstów i możliwości funkcjonowania muzyki w nowych mediach,



omawia funkcje muzyki filmowej,

przykłady dzieł O. Messiaena, K. Stockhausena, J. Cage’a, L. Berio, W. Lutosławskiego, K. Pendereckiego, G. Grisey’a,

Muzyka polska XX i początku XXI w.

Neoklasycyzm i folkloryzm polski.
Muzyka okresu socrealizmu.
Tendencje w muzyce polskiej 2 poł. XX w. i początku XXI w.
Sylwetki wybranych kompozytorów polskich.

opisuje dzieje muzyki polskiej na podstawie poznanych dzieł wybranych kompozytorów, np. G. Bacewicz, S. Kisielewskiego, K. Serockiego, W. Kotońskiego, T. Bairda, A. Panufnika, T. Sikorskiego, W. Kilara, P. Szymańskiego, P. Mykietyna,

omawia wpływ warunków politycznych i społecznych na kształtowanie muzyki w Polsce bezpośrednio po II wojnie światowej oraz prezentuje własny pogląd na okres socrealizmu w muzyce,

dostrzega rolę festiwali muzyki współczesnej i wpływ awangardy europejskiej na twórczość kompozytorów polskich,

omawia twórczość W. Lutosławskiego, H. M. Góreckiego, K. Pendereckiego,

przykłady dzieł np. np. G. Bacewicz, S. Kisielewskiego, K. Serockiego, W. Kotońskiego, T. Bairda, A. Panufnika, T. Sikorskiego, W. Kilara, P. Szymańskiego, P. Mykietyna, W. Lutosławskiego, H. M. Góreckiego, K. Pendereckiego

Powtórzenie i utrwalenie wiadomości

Formułowanie wypowiedzi.
Znajomość chronologii.
Analiza dzieł.
Wybieranie i porządkowanie informacji z wykorzystaniem techniki informacyjnej i komunikacyjnej.
Prezentowanie własnego poglądu na twórczość muzyczną.
Wykorzystanie wiedzy z zakresu historii muzyki do tworzenia własnych interpretacji.

prezentuje indywidualny i krytyczny pogląd na muzyczną twórczość w XX i XXI w. oraz postrzega związki kultury muzycznej z innymi dziedzinami sztuki,

opisuje historię muzyki XX w. na podstawie poznanych dzieł muzycznych twórców reprezentatywnych dla głównych kierunków, nurtów i technik muzyki XX i XXI w.,

rozpoznaje i opisuje cechy stylów muzyki XX w. oraz przynależność utworu do danego stylu w muzyce XX w.,

rozpoznaje i opisuje cechy stylów muzycznych, wskazując przynależność utworu do danego stylu od średniowiecza do XXI w.,

rozpoznaje i opisuje podstawowe techniki kompozytorskie XX w.

stosuje posiadaną wiedzę do analizy słuchowej i słuchowo wzrokowej form i gatunków muzyki XX w.,

rozpoznaje i opisuje cechy głównych nurtów lub kierunków stylistycznych w muzyce XX w.,

dostrzega związki muzyki XX w. z kulturą epok minionych,

porządkuje chronologicznie, sylwetki kompozytorów, szkoły kompozytorskie, gatunki i techniki kompozytorskie reprezentatywnych dla muzyki XX w.,

porządkuje chronologicznie instrumenty i obsady wykonawcze od średniowiecza do XX w.,






1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna