Projekt reaktora epr



Pobieranie 47.55 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar47.55 Kb.

PROJEKT REAKTORA EPR



Bernard DEBONTRIDE Francja

bernard.debontride@framatome-anp.com

AREVA FRAMATOME ANP


Dział Elektrowni

Inżynieria Jądrowa



Słowa kluczowe: EPR, Projekt
Abstrakt:

Projekt zapoczątkowała wspólna decyzja podjęta przez Framatome i Siemens o zaprojektowaniu instalacji jądrowej, która spełniałaby wymagania operatorów energetycznych i urząd nadzoru bezpieczeństwa jądrowego stawiane nowej generacji elektrowni jądrowych. EDF oraz grupa najważniejszych niemieckich operatorów energetycznych dołączyły do tych starań w 1991 r. i od tego momentu całkowicie zaangażowały się w postęp prac. Potwierdzono zgodność technologii EPR z dokumentem European Utility Requirements (EUR)1 w celu zapewnienia szerokiej akceptacji projektu przez innych operatorów energetycznych. Dodatkowo, aż do końca 1998 r., cały proces miał wsparcie francuskich i niemieckich instytucji nadzorubezpieczeństwa jądrowego, które zaangażowały się w długotrwałą współpracę mającą na celu zdefiniowanie wspólnych wymagań wobec przyszłych elektrowni jądrowych. Przy podpisaniu kontraktu dotyczącego budowy bloku Olkiluoto 3, STUK – fiński urząd d/s bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej – dokonał przeglądu projektu reaktora EPR. Licencję na budowę bloku nuklearnego Olkiluoto 3 przyznano 17 lutego 2005 r.

W efekcie pozytywnego wyniku debaty politycznej we Francji dotyczącej energii jądrowej, EDF ma również przedłożyć wniosek o rozpoczęcie budowy reaktora EPR we Flamanville. W USA zostały już podjęte pierwsze kroki, w celu uzyskania certyfikacji od NRC (amerykański nadzór jądrowy). Te trzy niezależne decyzje czynią reaktor EPR przodującym projektem reaktora generacji 3+ w budowie. Zapewnią one kontynuację francuskiej tradycji EJ, jedynej, która może umożliwić operatorom energetycznmej obniżenie kosztów oraz wykorzystanie wspólnego doświadczenia.

Główne elementy projektowe reaktora EPR:

Bezpieczeństwo zapewniają rozdzielne układy pracujące w trybie bezpośrednim. Cztery oddzielne, redundantne ciągi wszystkich układów bezpieczeństwa są zainstalowane w czterech oddzielonych przekrojach podziału, którym zapewniono ścisłe rozgraniczenie, tak aby uniemożliwić ich jednoczesną awarię, spowodowaną na przykład czynnikami wewnętrznymi, Ta poczwórna redundancja ciągów głównych układów bezpieczeństwa zapewnia elastyczność w możliwości przystosowania projektu do wymagań konserwacji, przyczyniając się do skrócenia standardowego okresowego czasu przestoju reaktora. Dla elektrowni nowej generacji, zastosowano nowe dodatkowe elementy i funkcje, aby spełnić kryteria bezpieczeństwa wymagane przez odpowiednie urzędy nadzoru bezpieczeństwa jądrowego w zakresie podwyższenia ochrony w sytuacji awarii i wypadków, w tym stopienia rdzenia reaktora i jego radiologicznych skutków oraz odporności wobec zagrożeń zewnętrznych, w szczególności katastrofy lotniczej oraz trzęsienia ziemi.

Podejście ewolucyjne wybrane przez projektantów reaktora EPR stanowi zatem optymalne połączenie pomiędzy wysoce sprawdzonymi rozwiązaniami pochodzącymi z najszerszego obecnie dostępnego doświadczenia, a rozwiązaniami innowacyjnymi koniecznymi do sprostania nowym wymaganiom, szczególnie w dziedzinie bezpieczeństwa.

Wyjątkowa efektywność reaktora EPR w zakresie zużycia paliwa jądrowego zapewnia tzw. „zrównoważony rozwój” tej technologii.

Tak więc reaktor EPR klasy 1600 MWe charakteryzuje się wysoką sprawnością, skróconym czasem budowy, wydłużonym okresem eksploatacji, ulepszonym i bardziej elastycznym wykorzystaniem paliwa oraz zwiększoną dyspozycyjnością, czego skutkiem jest wyjątkowa konkurencyjność w zakresie kosztu za kW zainstalowanej mocy oraz kosztu za kWh wyprodukowanej energii .




  1. ZAŁOŻONE CELE PROJEKTOWE REAKTORA EPR

Od 1992 roku Framatome oraz Siemens we współpracy z EDF oraz głównymi niemieckimi operatorami energetycznymi pracowały nad rozwojem Europejskiego Reaktora Wodnego Ciśnieniowego zwanego również EwolucyjnymReaktorem Wodnym Ciśnieniowym (EPR).

Główne założone cele projektowe dla reaktora EPR były dwojakie:



  • Po starannej ocenie szczególnych rozwiązań biernych układów bezpieczeństwa, zdecydowano się zaprojektować EPR zgodnie z podejściem ewolucyjnym – korzyść polegająca na oparciu zaawansowanego projektu na doświadczeniu eksploatacyjnym około 100 elektrowni jądrowych wybudowanych przez Framatome i Siemens została uznana przez projektantów za bardzo istotną.

  • Równie ważnym celem, jak przyjęcie rozwiązania ewolucyjnego, było zapewnienie konkurencyjności wytwarzania energii elektrycznej w stosunku do innych alternatywnych źródeł energii. EPR ma zapewnić znaczącą poprawę odnośnie kosztów wytwarzania energii elektrycznej w stosunku do większości nowoczesnych EJ oraz dużych elektrowni gazowo-parowych. Aby spełnić ten cel, zdecydowano się na dużą moc pojedynczego bloku, rzędu 1600 MWe.




  1. PROJEKT EWOLUCYJNY

    1. Zalecenia francuskich i niemieckich urzędów nadzoru bezpieczeństwem jądrowego:

Zgodnie z zasadami ustanowionymi przez francuskie i niemieckie urzędy nadzoru bezpieczeństwa jądrowego dla następnej generacji reaktorów PWR, reaktor EPR spełnia następujące kryteria:

  • Projekt „ewolucyjny” mający na celu wykorzystanie skumulowanego doświadczenia w projektowaniu i eksploatacji bloków PWR obecnie pracujących we Francji i w Niemczech oraz w krajach do których Framatome i Siemens eksportowały swoje technologie (Belgia, Brazylia, Chiny, Korea, RPA, Hiszpania, Szwajcaria). EPR oparto głównie na doświadczeniach francuskiej technologii reaktorów N4 oraz niemieckiej – Konvoi.

  • Podwyższony poziom bezpieczeństwa. Z jednej strony, zmniejszono prawdopodobieństwo stopienia rdzenia reaktora dzięki poprawie dyspozycyjności systemów bezpieczeństwa. Z drugiej strony, uwzględniono rozwiązania mające na celu zmniejszenie skutków radiologicznych na wypadek poważnej awarii. Na wypadek awarii bez stopienia rdzenia, architektura budynków peryferyjnych oraz systemy wentylacji likwidują konieczność stosowania działań ochronnych wobec ludzi mieszkających w pobliżu uszkodzonego bloku EJ. Na wypadek wysoce nieprawdopodobnej, ale pomimo wszystko uwzględnionej sytuacji stopienia rdzenia reaktora w warunkach niskiego ciśnienia, wzmocniony budynek reaktora oraz specyficzne urządzenia łagodzące skutki awarii zmniejszą emisje radioaktywne. Tylko niektóre bardzo ograniczone środki ochronne byłyby niezbędne. Ponadto, projekt reaktora oraz koncepcja obudowy bezpieczeństwa eliminują możliwość wystąpienia sytuacji, które mogłyby prowadzić do dużych emisji na wczesnym etapie awarii.

W przypadku reaktora EPR, prawdopodobieństwo wystąpienia awarii prowadzącej do stopienia rdzenia reaktora, już bardzo niewielkie w przypadku reaktorów poprzedniej generacji, staje się wręcz nieskończenie małe.

  • Uwzględnienie potencjalnych problemów w eksploatacji na wczesnym etapie projektowania. Wykonano gruntowne analizy w podstawowej fazie projektowania, mające na celu zmniejszenie do minimum kolektywnej ekspozycji radiologicznej personelu elektrowni. Konserwację wyposażenia usprawniono dzięki łatwej dostępności urządzeń. Ponadto, w projekcie został uwzględniony czynnik ludzki w celu zminimalizowania możliwości wystąpienia błędu człowieka w eksploatacji bloku z reaktorem EPR.




    1. Główne dane projektowe i operacyjne

Nominalna moc termiczna (na wyjściu z reaktora)2: od 4300 do 4600 MWt


Nominalna moc elektryczna netto: ~1650 MW (w zależności od warunków lokalnych)

Układ chłodzenia reaktora

Liczba pętli obiegu pierwotnego: 4


Ciśnienie pracy: 155 bar

Całkowity przepływ / pętla obiegu 28000 m3/godz

Ciśnienie pary: 78 bar

Rdzeń reaktora

Liczba elementów paliwowych: 241


Liczba prętów kontrolnych: 89

Układ elementów paliwowych: 17x17

Wysokość czynna: 420 cm
2.3. Architektura systemów

Architektura obiegów płynów roboczych w systemie powstała w rezultacie intensywnej wymiany informacji projektowej i doświadczenia operacyjnego pomiędzy projektantami reaktora EPR oraz francuskimi i niemieckimi operatorami energetycznnymi uczestniczącymi w projekcie. Zastosowanie ewaluacji probabilistycznych od początku projektu przyczyniło się do zdefiniowania następujących zasad.



  • Projekt oparty na prostych zasadach

Najważniejsze funkcje bezpieczeństwa zapewniono dzięki zróżnicowaniu systemów. Unikano łączenia funkcji, która prowadziłaby do wzrostu złożoności pracy systemów. Dzięki temu, załoga odpowiedzialna za eksploatację i konserwację posiada lepszy wgląd na stan pracy reaktora EPR, nawet w zaburzonych sytuacjach pracy elektrowni.

  • Fizyczne rozdzielenie

Poszczególne ciągi systemów bezpieczeństwa są zainstalowane w czterech fizycznie oddzielonych miejscach bloku.

  • Zróżnicowanie funkcjonalne

Ryzyko wspólnej awarii systemów redundantnych zmniejszono dzięki systematycznemu poszukiwaniu możliwości zróżnicowania funkcjonalnego. Na wypadek gdyby jeden z systemów redundantnych zawiódł, zawsze będzie dostępny osobny system, który może przejąć odpowiednią funkcję i doprowadzić blok z reaktorem EPR do bezpiecznego wyłączenia (całkowita utrata układu odbioru ciapła powyłączeniowego, utrata dopływu wody zasilającej wytwornicy pary lub całkowita utrata układu średniociśnieniowego wtrysku bezpieczeństwa).

  • Redundancja

Zastosowano poczwórną redundancję dla głównych układów bezpieczeństwa (wtryski bezpieczeństwa, awaryjne zasilanie wody zasilającej wytwornicy pary) oraz dla podległych systemów pomocniczych (awaryjne zasilanie w energię elektryczną oraz systemy chłodzenia). Architektura czterech ciągów, wraz z projektowymi czterema pętlami obiegu pierwotnego przyczynia się do uproszczenia obsługi. Daje ona elastyczność umożliwiającą przystosowanie rozwiązań projektowych do wymagań konserwacji w czasie pracy, jak również w czasie okresowych wyłączeń reaktora, podczas których poziom redundancji jest zwiększony dzięki zmniejszeniu mocy powyłączeniowej i zmniejszeniu obciążenia systemów, które mogłyby okazać się niezbędne. Pomimo, że architektura czterech ciągów może wydawać się kosztowna, rezygnacja ze stosowania zbiorników buforowych korzystnie wpływa na rozmiar pomp, które nie tracą w ten sposób użytecznego przepływu. Ogólne porównanie kosztów jest o wiele bardziej zrównoważone, a architektura czterech ciągów daje jednoznaczne korzyści przy eksploatacji elektrowni.
2.4. Projekt systemów automatyki i sterowania (I&C)

Architektura I&C została opracowana tak aby sprostać wymaganiom zróżnicowania i niezawodności. Poszczególne systemy automatyki są realizowane albo w technologii zorientowanej na bezpieczeństwo TELEPERM-XSTM albo w standardowej technologii TELEPERM-XPTM (jak w przypadku Olkiluoto). Technologię TELEPERM zastosowano z powodzeniem w modernizowanych pracujących obecnie blokach jądrowych (w Niemczech i we wschodniej Europie) jak również w nowym projekcie (projekt Tianwan w Chinach).



Pomieszczenie sterowania jest całkowicie skomputeryzowane z zastosowaniem przyjaznego dla użytkownika interfejsu Człowiek-Maszyna przy pełnym wykorzystaniu unikalnego spektrum doświadczeń opartych na serii reaktorów N4.


    1. Łagodzenie skutków poważnych awarii

Zgodność z wymogami bezpieczeństwa odnośnie poważnych awarii prowadziło do zastosowania szczególnych środków projektowych. Główne z nich to:

  • Sytuacja wysoko-ciśnieniowego stopienia rdzenia reaktora może zagrozić integralności obudowy bezpieczeństwa. W istniejących blokach EJ wysoka niezawodność systemów zmniejszania ciśnienia oraz usuwania ciepła powyłączeniowego umożliwia praktyczną eliminację tego zagrożenia. W reaktorze EPR, przewidzano dodatkową „linię obrony”: zestaw serwo-zaworów uruchamianych zdalnie przez załogę, łagodzi potencjalne awarie innych układów bezpieczeństwa.

  • Wykluczenie zaistnienia gwałtownych zjawisk związanych z wytwarzaniem się wodoru dzięki zastosowaniu katalitycznych rekombinatorów (około 40 sztuk) wypalających powstały wodór. Wzrost ciśnienia, który mógłby się pojawić w wyniku spalania wodoru został uwzględniony w projekcie obudowy bezpieczeństwa.

  • Wyciek stopionego rdzenia oraz jego schładzanie może się odbywać w specjalnie do tego przeznaczonym pomieszczeniu na dnie studni reaktora. Ściany i podłoże tego pomieszczenia są pokryte grubą warstwą betonu. Struktura chłodząca pod dołem chłonnym umożliwia odprowadzenie ciepła zakumulowanego, schłodzenie oraz szybkie zestalenie się materiału rdzenia. Dzięki temu nie występuje erozja strukturalnego betonu podłoża. Całkowicie pasywnie działający układ zaworów umożliwia pokrycie warstwy gorącego stopionego materiału oraz zasilenie układu chłodzącego wodą z wewnętrznego zbiornika zapasowego (IRWST)3 umieszczonego przy dole chłonnym. W następnej fazie, po dwunastu godzinach system odprowadzania ciepła obudowy bezpieczeństwa (Containment Heat Removal system) jest uruchamiany i schładza obszar wycieku.

  • Sposób zaprojektowania oraz ogólny rozkład budynków EJ pozwala na przechwytywanie wycieków i ich oczyszczenie przed emisją. Projekt jest zgodny ze ścisłymi wymogami dotyczącymi wycieków radioaktywnych, przewidzianymi dla reaktorów następnej generacji.


Rys. 2. Przekrój studni reaktora

Rys. 3. Widok dołu chłonnego na stopiony rdzeń



    1. Rozplanowanie budynków reaktora oraz technologia budowy

Budynek reaktora jest położony w centrum wykreślonego planu. Obudowa bezpieczeństwa jest otoczona budynkami bezpieczeństwa i zbiornika paliwowego, w których znajdują się układy bezpieczeństwa. Wszystkie układy związane z bezpieczeństwem są zaprojektowane z czterokrotną redundancją oraz znajdują się w fizycznie oddzielonych systemach. Każdy z czterech systemów zawiera układ niskiego ciśnienia wtrysku wody / odprowadzania ciepła zakumulowanego wraz z powiązanym pośrednim systemem chłodzenia, układ średniego ciśnienia wtrysku wody oraz awaryjny układ wody zasilającej. Odpowiednie systemy elektryczne jak również automatyka i opomiarowanie znajdują się również w obrębie tego systemu, choć zlokalizowane są na innych wyższych poziomach budynku.

Wewnętrzna obudowa bezpieczeństwa jest wykonana z betonu sprężonego w postaci cylindrycznej ściany zwieńczonej eliptyczną kopułą z podłożem ze zbrojonego betonu. Metalowa wykładzina na wewnętrznej powierzchni zapewnia szczelność obudowy. Zewnętrzna obudowa bezpieczeństwa ma postać zbrojonej cylindrycznej ściany opierającej się na tym samym podłożu wraz ze zbrojoną kopułą i służy jako ochrona przed zagrożeniami zewnętrznymi.

Budynek reaktora, budynek paliwowy oraz cztery budynki z układami bezpieczeństwa są zabezpieczone przed zagrożeniami zewnętrznymi, jak trzęsienie ziemi, oraz przed eksplozją od fal ciśnieniowych. Wszystkie te budynki znajdują się na wspólnej platformie. Ta konstrukcja daje dużą wytrzymałość wobec obciążeń związanych z zewnętrznymi zagrożeniami.

Ochronę przed uderzeniem samolotu zapewnia bunkrowa konstrukcji budynków bezpieczeństwa nr 2 i 3, budynku reaktora oraz zbiornika paliwowego. Główne pomieszczenie sterowania jest położone w ww. budynkach bezpieczeństwa o bunkrowej konstrukcji.

Budynki bezpieczeństwa nr 1 i 4 nie są w ten sposób zabezpieczone ale są geograficznie rozdzielone, dlatego w przypadku uszkodzenia jednego z nich drugi pozostaje sprawny.


  1. KONKURENCYJNOŚĆ

    1. Sprawność

EPR zaprojektowano tak aby połączyć maksymalną sprawność reaktora z maksymalnie wydajnym i elastycznym wykorzystywaniem paliwa. Projekt obiegu pierwotnego jest „kompatybilny” z wysokim poziomem wypalenia zużywanego paliwa przekraczającym 60 Gwd/t. Wysoki poziom wypalenia paliwa przyczynia się do zmniejszenia objętości wysokoaktywnych odpadów radioaktywnych w przeliczeniu na jednostkę wyprodukowanej energii – około 15% mniej długożyciowych aktynowców na megawatogodzinę w porównaniu z reaktorami pracującymi obecnie. Dodatkowo projekt reaktora EPR umożliwia elastyczne zarządzanie paliwem dzięki niskiej gęstości mocy w rdzeniu reaktora.

Ciśnienie obiegu wtórnego (78 bar), od którego zależy sprawność cyklu termodynamicznego, jest najwyższe w swojej kategorii. Sprawność netto 37% jest osiągalna przy zastosowaniu obecnie dostępnych turbin parowych w zależności od warunków lokalnych. Jest to dotychczas najwyższa wartość dla reaktora na lekką wodnę.




    1. Skrócenie przerw w pracy na wymianę paliwa oraz konserwację

Skrócenie okresowych przerw w pracy, w celu zwiększenia całkowitej dyspozycyjności bloku reaktora, było od początku jednym z głównych celów projektu. Ogólny rozkład wyposażenia zaplanowano tak aby ułatwić działania związane z konserwacją. Systemy zaprojektowano tak, aby umożliwić przeprowadzanie niektórych operacji konserwacyjnych podczas pracy reaktora EPR, zmniejszając ilość operacji serwisowych w trakcie okresowych przerw w pracy. Skrócenie okresowej standardowej przerwy w pracy do 16 dni jest możliwe przy założeniu przeprowadzenia wszystkich uznanych za niezbędne operacji: wygaszenie reaktora, usunięcie paliwa wypalonego, inspekcja, konserwacja, załadowanie świeżego paliwa oraz doprowadzenie reaktora do normalnych temperaturowych warunków pracy. Czas trwania przerwy w pracy nie przekracza 12 dni jeżeli dokonujemy jedynie wymiany paliwa.

Krótkie okresowe przerwy w pracy oraz zmniejszona ilość nieprzewidzianych przerw pozwalają osiągnąć średnią dyspozycyjność na poziomie 92% w czasie życia bloku z reaktorem EPR.




    1. Okres eksploatacji

Okres eksploatacji reaktora EPR wynosi 60 lat, umożliwiając zmaksymalizowanie wyniku ekonomicznego. Całe wyposażenie niewymienne, takie jak zbiornik reaktora oraz struktury budowlane zostały zaprojektowane tak, aby osiągnąć tę granicę. Pozostałe wyposażenie zaprojektowano tak, aby cechowało się długim okresem użytkowania, jak również łatwością wymiany, gdyby okazała się konieczna.


    1. Elastyczność eksploatacji i zarządzania gospodarką paliwową

Dzięki dużym marginesom przewidzianym dla zoptymalizowania zarządzania paliwem rdzeń reaktora EPR jest tym samym zaprojektowany tak, że cechuje się wyjątkową elastycznością w zakresie długości cyklu paliwowego i strategii zarządzania paliwem: cykl referencyjny ma długość 18 miesięcy, ale cykl paliwowy może dochodzić do 24-miesięcy, istnieje też możliwość zarządzania gospodarką paliwową w trybie IN-OUT i OUT-IN (wprowadzania i wyprowadzania elementów paliwowych poza okresami standardowych wyłączeń reaktora). Bardzo wysoka elastyczność wobec stosowania szczególnych elementów paliwowych tzw. MOX (mieszane paliwo UO2-PuO2) w rdzeniu umożliwia odzysk plutonu uzyskanego z zużytych elementów paliwowych.

Jeśli chodzi o aspekty eksploatacyjne, EPR jest zaprojektowany tak, aby zapewnić operatorom energetycznym duży poziom manewrowości. Posiada zdolność do ciągłej pracy na poziomie od 20 do 100% swojej nominalnej mocy w trybie całkowicie automatycznym, podczas gdy pracują pierwotne i wtórne urządzenia do kontroli częstotliwości wyjściowych.

Zdolność manewrowa reaktora EPR jest szczególnie dobrze przystosowana zarówno do okresowych jak i niezapowiedzianych zmian zapotrzebowania sieci na moc, do zarządzania perturbacjami w sieci elektroenergetycznej oraz do łagodzenia awarii sieciowych.


  1. POSTĘP PRAC NAD TECHNOLOGIĄ REAKTORA EPR

    1. Projekt Olkiluoto

Kontrakt na realizację projektu Olkiluoto został podpisany 18 grudnia 2003 r. pomiędzy TVO a konsorcjum złożonym z Framatome ANP oraz Siemens Power Generation, które odpowiedzialne są odpowiednio za system reaktora i maszynownię, włączając roboty budowlane. Konsorcjum Framatome ANP – Siemens ma dostarczyć blok EJ pod klucz. Główne etapy licencjonowania projektu są następujące:

  • Dokument PSAR (wymagany dokument licencyjny) został przedłożony instytucji STUK (fińska instytucja dozoru bezpieczeństwa jądrowego) na początku stycznia 2004 r.

  • Licencja na budowę została udzielona 17 lutego 2005 r.

  • Dokument FSAR zostanie wydany oraz procedury odbiorowe rozpoczna się w połowie 2007 r.

  • Licencja eksploatacyjna ma być wydana w połowie 2008 r.




    1. Projekt Flamanville 3

We wrześniu 2004 r. DGSNR (francuski nadzór jądrowy) wydało pismo, które oficjalnie ustaliło kryteria bezpieczeństwa dla następnej generacji reaktorów PWR licencjonowanych we Francji. Analizy szacunkowe, które się obecnie odbywają, można traktować jako przygotowanie do formalnego procesu licencjonowania, który rozpocznie się gdy EDF przedłoży oficjalną aplikację o uzyskanie licencji na budowę.

EDF oficjalnie ogłosił swój wybór lokalizacji we Flamanville w pażdzierniku 2004 r. Zgodnie z wymogami francuskiego prawa, odbywa się obecnie publiczna debata mająca na celu zebranie opinii od wszystkich zainteresowanych odnośnie planowanej budowy bloku z reaktorem EPR w lokalizacji Flamanville w sąsiedztwie dwóch obecnie pracujących bloków o mocy 1300 MWe. Debata ta ma się zakończyć na początku 2006 r. Odpowiednia komisja uznała, że debata nie powinna mieć wyłącznie charakteru lokalnego, ale, że powinna być zorganizowana na skalę ogólnonarodową oraz poszerzyła jej zakres o pewne zagadnienia o charakterze generalnym, które były już dyskutowane w trakcie narodowej debaty nad polityką energetyczną, która odbyła się w 2003 r. (więcej szczegółów można uzyskać na stronie www.debatpublic-epr.org).

Dopiero po przejściu tego etapu i po rozważeniu rezultatów debaty publicznej EDF przejdzie do procedury formalnej aplikacji i przedłożenia dokumentu PSAR do DGSNR zgodnie z francuskim prawem.
4.3 Certyfikacja projektu EPR w USA

Na początku 2005 r., Framatome ANP, Inc. oficjalnie poinformował NRC (amerykański dozór jądrowy) o swojej intencji rozpoczęcia procesu certyfikacji dla ewolucyjnego projektu EPR zgodnie z przepisami 10CFR52.

Zgodnie z obowiązującą praktyką projekt został poddany przeglądowi przedaplikacyjnemu, który obecnie jest w toku.

15 września 2005 r. AREVA Inc. ogłosiła utworzenie grupy UniStar Nuclear razem z Constellation Energy Group aby stworzyć ramy, na bazie których, pierwsza seria zaawansowanych jądrowych bloków energetycznych w Ameryce mogłaby być opracowana i wdrożona w przeciągu trzech najbliższych dekad.

Model grupy UniStar Nuclear łączy w sobie w postaci całościowego pakietu: wyróżniającego się sprzedawcę i doświadczonego aplikanta licencyjnego, operatora i właściciela opierającego się na ważnym poddostawcy A/E (Bechtel). W szczególności, UniStar Nuclear zapewni ramy biznesowe umożliwiające tworzenie joint ventures z Constellation Energy, innymi przedsiębiorstwami energetycznymi oraz zainteresowanymi stronami. Te joint ventures miałyby z kolei licencjonować, budować, pełnić funkcje właścicielskie i eksploatować EJ jako część standardowej „floty” jądrowych bloków energetycznych (więcej informacji można uzyskać na stronie www.unistarnuclear.com).
PODSUMOWANIE

Projekt EPR jest szczytowym etapem technologii PWR. Ewolucyjny projekt reaktora EPR dobrze chroni przed ryzykiem związanym z licencjonowaniem, budową, sprawami technicznymi i ich skutkami finansowymi. Zaawansowane rozwiązania projektu reaktora EPR zapewniają również konkurencyjność odnośnie kosztu zainstalowanej mocy oraz kosztu wytworzenia kilowatogodziny.

Na końcu głównej fazy projektowania przedstawiono Standardowy Wstępny Raport Analizy Bezpieczeństwa oraz kompletny rachunek ilościowy. Wyczerpujące analizy kosztowe wykazały w szczególności niskie koszty wytwarzania energii elektrycznej, zapewniając konkurencyjność reaktora EPR wobec alternatywnych technologii wytwarzania energii.

Podstawowy projekt reaktora EPR został wszechstronnie przeanalizowany przez instytucje dozoru jądrowego oraz organizacje wspierające: IRSN (Francuski Instytut Ochrony Radiologicznej i Bezpieczeństwa Jądrowego) oraz GRS (centralna niemiecka instytucja ekspercka zajmująca się bezpieczeństwem jądrowym). Ten przegląd doprowadził do stworzenia zestawu Zaleceń Technicznych nakreślonych przez GPR (Groupe Permanent Réacteur – francuska grupa doradcza dla instytucji dozoru bezpieczeństwem jądrowego) wraz z ekspertami niemieckimi, który przedłożono francuskim instytucjom dozoru bezpieczeństwa jądrowego w listopadzie 2000 r. W dniu 28 września 2004 r. ten dokument został oficjalnie przyjęty jako obowiązujący przez DGSNR listem podpisanym przez P. Lacoste’a w imieniu obu ministrów nadzorujących bezpieczeństwo jądrowe (Ministerstwo Przemysłu oraz Ministerstwo Środowiska).


Budowa pierwszego bloku w Finladii w Olkiluoto jest kamieniem milowym w rozwoju projektu reaktora EPR: kluczowe opcje wraz z korzyściami ekonomicznymi zostały wykazane na bardzo konkurencyjnym tle. Szczegółowy projekt reaktora EPR jest obecnie realizowany w ramach kontraktu Olkiluoto 3 wraz z kończącym się procesem kontraktowania głównych urządzeń. Licencja na budowę została przyznanao, co umożliwiło rozpoczęcie prac budowlanych i konstrukcyjnych.
Następnym kamieniem milowym jest decyzja o wybudowaniu bloku demonstracyjnego we Francji, w celu wymiany istniejących reaktorów EDFu. Na skutek wyboru lokalizacji we Flamanville przez EDF odbywa się obecnie odpowiednia procedura administracyjna. Następnym kamieniem milowym będzie udzielenie licencji na budowę dla Flamanville 3, spodziewanej mniej więcej dwa lata po uzyskaniu licencji dla Olkiluoto 3.
W odpowiedzi na prośbę przemysłu chińskiego o przedstawienie propozycji na wybudowanie EJ trzeciej generacji, AREVA zaproponowała EPR. Ewolucyjny projekt reaktora EPR umożliwiłby Chinom pełne wykorzystanie, w sposób najbardziej wydajny, swojego dotychczasowego doświadczenia zdobytego podczas udanej realizacji poprzednich projektów jądrowych.
Zamiar zrealizowania certyfikacji projektu EPR przez NRC jest obecnie najnowszym pomysłem, który zapewniłby zgodność projektu EPR w dziedzinie bezpieczeństwa z wymaganiami amerykańskiej instytucji dozoru NRC. Biorąc pod uwagę konieczność wymiany starzejących się bloków EJ w przyszłości, co stanie się palącym problemem w USA w następnej dekadzie, reaktor EPR powinien stać się ważnym graczem w tej konkurencji.

1 Wymagania Europejskich Towarzystw Energetycznych

2 Nuclear Steam Supply System (NSSS)

3 In-Containment Refuelling Water Storage Tank (IRWSR)

10-





©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna