Promocja zdrowia, kultura zdrowotna I fizyczna numer 2014 /281



Pobieranie 470.97 Kb.
Strona3/5
Data29.04.2016
Rozmiar470.97 Kb.
1   2   3   4   5

W 2012 roku gospodarzem obrad było Chicago. Chciano w ten sposób wyrazić uznanie dla miasta, które jest ośrodkiem działalności na rzecz lokalnych społeczności. Ponadto z Chicago związany jest prezydent Barack Obama, który dostał; pokojową nagrodę; Nobla w 2009 roku. Co więcej, to właśnie stąd pochodziła Jane Addams, która w 1931 roku jako pierwsza Amerykanka otrzymała to prestiżowe wyróżnienie za pracę na rzecz marginalizowanych społeczności imigranckich. 21 października Nobliści zebrali się w stolicy Polski, by w ten sposób uczcić 30 rocznicę przyznania pokojowej nagrody Lechowi Wałęsie.


Do tej pory tylko dwa razy (w 2001 i 2011 roku) nobliści nie spotkali się na corocznych obradach.

Od 2002 roku laureaci pokojowej nagrody Nobla przyznają własne wyróżnienie - Peace Summit Award (przed 2006 rokiem nagroda nosiła nazwę Man for Peace Award). Dostają je osoby ze świata kultury, rozrywki i sportu za działania na rzecz pokoju. Pierwszym laureatem był włoski aktor i reżyser Roberto Benigni, twórca tragikomedii o życiu w obozie koncentracyjnym "Życie jest piękne", nagrodzonej Oscarem.

W Chicago wyróżniono aktora, zdobywcę Oscara Seana Penna za działania na rzecz ofiar trzęsienia ziemi na Haiti. We wcześniejszych latach nagrodę otrzymali między innymi: były włoski piłkarz Roberto Baggio za prowadzoną na całym świecie działalność charytatywną, brytyjska piosenkarka Annie Lennox za walkę z epidemią AIDS w Afryce i lider zespołu U2 Bono za wysiłki na rzecz umorzenia długów krajom najbiedniejszym.

W roku 2013 na warszawskim szczycie noblisci nagrodzili Sharone Stone

Jednym z najważniejszych dokumentów opracowanych przez uczestników zjazdu jest Karta na rzecz Świata bez Przemocy. Przyjęto ją w 2007 roku jako efekt trzyletnich prac.

W dokumencie tym mowa jest o przemocy, która manifestuje się na wiele sposobów, nie tylko poprzez konflikty zbrojne, okupację wojskową ale też biedę, wykorzystywanie ekonomiczne, degradację środowiska naturalnego, korupcję i uprzedzenia ze względu na rasę, religię, płeć czy orientację seksualną.

Autorzy karty wzywają światowych przywódców do rozbrojenia nuklearnego i eliminacji broni masowej zagłady oraz ograniczenia i ścisłej kontroli broni konwencjonalnej. Sygnatariusze potępiają terroryzm,

ale podkreślają, że walkę z nim nie można usprawiedliwiać łamania praw człowieka, międzynarodowych praw, norm cywilizacyjnych i zasad demokracji.



Uczestnikami dotychczasowych szczytów byli między innymi: były prezydent Polski Lech Wałęsa, były prezydent RPA Frederik Willem de Klerk, prezydent Izraela Szimon Peres, Dalajlama XIV, nieżyjący już; prezydent Korei Południowej Kim De Dzung. W obradach brali też udział przedstawiciele organizacji wyróżnionych Noblem.

Nagroda Nobla, informacje ogólne

Wynotowane z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Nagroda Nobla, uznawana jest za najbardziej prestiżowe wyróżnienie za wybitne osiągnięcia naukowe, literackie lub zasługi dla społeczeństw i ludzkości, ustanowioną w testamencie fundatora, szwedzkiego przemysłowca i wynalazcy dynamitu - Alfreda Nobla.

Nagroda ta przyznawana jest za osiągnięcia w czterech dziedzinach naukowych: fizyce, chemii, fizjologii lub medycynie i literaturze. Ponadto przyznawana jest również Pokojowa Nagroda Nobla za wysiłki na rzecz światowego pokoju.

Każdy z laureatów otrzymuje złoty medal oraz dyplom, ponadto między wyróżnionych w jednej dziedzinie w danym roku rozdzielana jest nagroda pieniężna (na rok 2013 Fundacja Nobla przewidziała 8 mln SEK jako wartość pełnej nagrody.

Nagrody w dziedzinie fizyki i chemii przyznaje Królewska Szwedzka Akademia Nauk, w dziedzinie fizjologii lub medycyny - Zgromadzenie Noblowskie przy Instytucie Karolińska, w dziedzinie literatury Akademia Szwedzka. Pokojowa Nagroda Nobla przyznawana jest (zgodnie z wolą fundatora) przez Norweski Komitet Noblowski złożony z pięciu członków powoływanych przez Stortingu.

W dziedzinie nauk ekonomicznych nagroda została ufundowana w 1968 przez Szwedzki Bank Narodowy z okazji jubileuszu 300-lecia jego istnienia. Nagrodę w tej dziedzinie przyznaje Królewska Szwedzka Akademia Nauk w oparciu o zasady ustanowione wolą fundatora. Pierwsza Nagroda została przyznana w 1969.

Do roku 2013 włącznie Nagrodę otrzymało łącznie 850 laureatów i 25 instytucji, przy czym 4 laureatów zostało odznaczonych dwukrotnie : Maria Skłodowska-Curie w 1903 i 1911, John Bardeen w 1956 i 1972, Linus Pauling w 1954 i 1962 oraz Frederick Sanger w 1958 i 1980. Ponadto Międzynarodowy Ruch Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca został trzykrotnie wyróżniony Pokojową Nagrodą Nobla (1917, 1944, 1963), zaś Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców otrzymał nagrodę w tej samej dziedzinie dwukrotnie (1954 i 198l 0)

W latach 1901-2013 Nagroda Nobla nie została przyznana łącznie 50 razy, przy czym nagroda w dziedzinie fizyki sześciokrotnie, w dziedzinie chemii ośmiokrotnie, fizjologii lub medycyny dziewięciokrotnie, literatury siedmiokrotnie, a pokojowa dwudziestokrotnie. Większość z tych przypadków miała miejsce w trakcie I i II wojny światowej. Ponadto statut Fundacji Nobla mówi, że jeśli w danym roku komitet nie uzna żadnego z kandydatów godnym wyróżnienia, nagroda nie zostaje w tym roku przyznana.

W historii Nagród Nobla do 2012 roku sześć razy zdarzało się, że wyróżniony odmówił przyjęcia nagrody, przy czym czterokrotnie laureaci byli do tego zmuszani przez władze.

Spośród 846 indywidualnych laureatów w gronie nagrodzonych znalazło się 44 kobiety i 802 mężczyzn. Pierwszą kobietą wyróżnioną Nagrodą Nobla była Maria Skłodowska-Curie wyróżniona w dziedzinie fizyki w 1903 i chemii w 1911. Jest też jedną z dwóch osób, obok Linusa Paulinga, która otrzymała nagrodę w dwóch różnych dziedzinach. Najwięcej laureatów urodziło się na terenie USA (247 osób)

Laureaci Pokojowej Nagrody Nobla

Wynotowane z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Laureaci Pokojowej Nagrody Nobla - osoby i organizacje, którym za działalność na rzecz światowego pokoju została przyznana przez Norweski Komitet Noblowski Pokojowa Nagroda Nobla. Wyróżnienie to ufundowane zostało testamentem szwedzkiego przemysłowca i wynalazcy dynamitu, Alfreda Nobla. Nadzór nad nagrodą sprawuje Fundacja Nobla. Pokojowa Nagroda Nobla jako jedyna ze wszystkich nagród Nobla przyznawana jest przez organizację norweską

Pokojowa Nagroda Nobla jest przyznawana kandydatom (ludziom lub organizacjom), którzy wykonali największą lub najlepszą pracę na rzecz braterstwa między narodami, likwidacji bądź ograniczenia stałych armii i udziału Tal oraz promowania kongresów pokojowych.

Zgodnie z wolą fundatora laureaci nagrody wybierani są przez pięcioosobowy Norweski Komitet Noblowski, którego członkowie są powoływani przez Stortingu. Nominacje kandydatów mogą być zgłaszane przez:

- parlamentarzystów lub członków rządów;

- członków sądów międzynarodowych;

- rektorów uniwersytetów, profesorów socjologii, historii, prawa i teologii oraz dyrektorów instytutów badań nad pokojem i instytutów badań polityki zagranicznej;

- laureatów Pokojowej Nagrody Nobla;

- członków zarządów organizacji, którym przyznano Pokojową Nagrodę Nobla;

- obecnych i byłych członków Norweskiego Komitetu Noblowskiego;

- byłych doradców tegoż Komitetu.

Nominacje do nagrody przyznawanej w danym roku mogą być nadsyłane od września roku poprzedniego do 1 lutego roku jej wręczenia, jednak kandydatury zgłoszone (z powodów niezależnych od zgłaszającego) po tym terminie będą również rozważane, tyle że w następnym roku. Po otrzymaniu kandydatur Komitet ocenia działania kandydatów i przygotowuje krótką listę kandydatur, które będą rozważane w dalszych etapach prac. Krótka lista (zawierająca zwykle od 12 do 30 nazwisk jest przedstawiana doradcom Komitetu. Ciało doradcze tworzy niewielka grupa profesorów uniwersytetów norweskich biegłych w dziedzinach związanych z Pokojową Nagrodą Nobla, oraz dyrektor i dyrektor naukowy Norweskiego Instytutu Noblowskiego. Doradcy mają kilka miesięcy na sporządzenie raportów, zawierających ich opinie na temat kandydatów. Komitet Noblowski ma prawo prosić o taki raport również ekspertów niebędących Doradcami.

Po przedstawieniu raportów doradców, członkowie Komitetu debatują nad kandydatami z krótkiej listy. Komitet może prosić o pomoc w zbieraniu dodatkowych informacji na temat kandydatów doradców, zwłaszcza w sytuacji, gdy kandydat jest zaangażowany w bieżące sprawy polityczne. Ostateczny wybór laureata musi być dokonany najpóźniej na ostatnim posiedzeniu Komitetu przed ogłoszeniem nazwiska wyróżnionego (początek października), zwykle jednak Komitet ustala werdykt w połowie września. Wybór laureata dokonywany jest w głosowaniu większościowym.



Nominacje oraz nazwiska nominujących oraz wszystkie informacje dotyczące nominacji, tak publiczne jak i prywatne, pozostają tajne przez 50 lat. Klauzula tajności zabrania również informowania samych nominowanych, nawet w prywatnych rozmowach.

Po wygaśnięciu klauzuli tajności Komitet Noblowski może ujawnić nazwiska osób nominowanych, które nie zostały wyróżnione Pokój ową Nagrodą Nobla, wraz z danymi zgłaszającego i uzasadnieniem. Baza danych osób nominowanych jest dostępna na stronie internetowej Fundacji Nobla. Trzy najczęściej poszukiwane nazwiska to Józef Stalin, Mahatma Gandhi oraz Adolf Hitler. Kandydatura Stalina wysuwana była dwukrotnie, w 1945 i 1948 z jednakowym uzasadnieniem.) Za wysiłki na rzecz zakończenia II wojny światowej. (Dodajmy, że współcześnie są inicjatywy przyznania tego wyróżnienia Władimirowi Putinowei przyp red) Gandhi jako pokojowy bojownik o poszanowanie praw człowieka nominowany był aż pięciokrotnie, przy czym ostatnia nominacja napłynęła do Komitetu krótko przed jego zabójstwem, w styczniu 1948 roku. Pomimo że Komitet doceniał działania Gandhiego, jego działalność była krytykowana przez wiele osób związanych z ruchem pokojowym. W związku z ostatnią kandydaturą Komitet rozważał wyróżnienie pośmiertne, jednak ostatecznie Komitet zdecydował nie przyznawać Nagrody za 1948 rok, z uzasadnieniem: „brak odpowiedniego żyjącego kandydata”. Kandydatura Hitlera została wysunięta w 1939 roku przez członka Stortingu, Erika Gottfrida Christiana Brandta, zadeklarowanego antyfaszystę. Nominację tę tłumaczył on jako ironiczną krytykę ówczesnej debaty politycznej w Szwecji. Była to jego odpowiedź na nominację Neville'a Chamberlaina zgłoszoną przez grupę parlamentarzystów, do której to nominacji Brandt odnosił się sceptycznie. W związku z tym, że krytyka przez nominację Hitlera nie została zrozumiana, w liście datowanym na 1 lutego 1939 Brandt wycofał tę nominację.

Na liście nominowanych w latach 1901-1956, którzy nie zostali uznani przez Komitet za godnych wyróżnienia, znajdują się ponadto nazwiska wielu polityków, artystów, działaczy społecznych oraz członków rodzin królewskich. Komitet podaje, że najczęściej zgłaszaną kandydaturą była Jane Addams. Od roku 1916 aż do 1931, w którym została wyróżniona napłynęło aż 91 nominacji jej osoby.

Uroczystość wręczenia Pokojowej Nagrody Nobla ma miejsce 10 grudnia w Oslo, w obecności norweskiej rodziny królewskiej - na czele z monarchą panującym – i przedstawicieli rządu norweskiego, Stortingu i korpusu dyplomatycznego. Od 1990 roku uroczystość ta odbywa się w budynku ratusza w Oslo. W poprzednich latach ceremonia miała miejsce w budynku Norweskiego Instytutu Noblowskiego (1901-1904), w Stortingsbygningen (1905-1946) oraz w auli Uniwersytetu w Oslo (1947-1989). Tradycyjnie uroczystość zaczyna przemówienie przewodniczącego Komitetu Noblowskiego, który przedstawia postać laureata oraz wyjaśnia motywy, jakimi kierował się Komitet przyznając wyróżnienie. Po tym wprowadzeniu przewodniczący wzywa laureata do odebrania dyplomu i medalu, po czym wygłasza on przemówienie. Nagroda pieniężna nie jest wręczana podczas tej uroczystości. Tradycją jest również bankiet, który odbywa się w dniu wręczenia wyróżnienia, 10 grudnia wieczorem. W trakcie bankietu wygłaszane są trzy przemówienia: laudacja zastępcy przewodniczącego Komitetu Noblowskiego, mowa laureata oraz mowa przewodniczącego Stortingu. Przy stole honorowym umieszczonym w środku sali wraz z laureatem zasiadają: przewodniczący Komitetu Noblowskiego, stały sekretarz Komitetu, premier Norwegii, przewodniczący Stortingu oraz od 2006 roku, król i królowa Norwegii

Każdy laureat otrzymuje dyplom, medal oraz nagrodę pieniężną, której wysokość ustala co roku Fundacja Nobla (w 2013 było to 8 min SEK). Oryginalny dyplom, autorstwa Gerharda Munthe, zawierał motyw lwa widniejącego na herbie Norwegii. Miało to podkreślać związek pomiędzy Komitetem Noblowskim i Stortingiem. W latach 1970-1990 dyplomy były zdobione grafiką przygotowaną przez Ornulfa Ranheimsaetera. W 1991 roku podjęto decyzję o corocznej zmianie grafiki dyplomu, od tego też roku dyplomy są wypisywane ręcznie. Zmienność dyplomu nie dotyczy samego tekstu, który od 1901 roku brzmi:

Komitet Noblowski Stortingu, zgodnie z warunkami opisanymi w testamencie Alfreda Nobla z dnia 27 listopada 1895 odznaczył [imię i nazwisko laureata] Pokojową Nagrodą Nobla za rok

W czasie uroczystości wręczenia Nagrody, laureaci otrzymują również medal. Został on zaprojektowany przez Gustava Vigelanda i był to jedyny medal stworzony przez tego artystę. Do 1980 roku medal wykonywany był z 24-karatowego złota i ważył 192 gramy. Od tamtego roku medal wykonywany jest z 18-karatowego złota i jest o 4 gramy cięższy. Średnica medalu pozostała niezmieniona i wynosi 6,6 cm. Na awersie medalu znajduje się podobizna Alfreda Nobla, na obwodzie zaś umieszczone jest jego imię, nazwisko oraz daty: narodzin i zgonu. Na rewersie umieszczony jest wizerunek trzech nagich mężczyzn obejmujących się wzajemnie i inskrypcja w języku łacińskim: Pro pace et fraternitate gentium (Dla pokoju i braterstwa między ludźmi). Na rancie medalu wyryte jest imię i nazwisko laureata, rok, w którym został on wyróżniony oraz napis w języku francuskim Prix Nobel de la Paix (Pokojowa Nagroda Nobla).

Do 2013 roku Pokojowa Nagroda Nobla została wręczona 94 razy, przy czym dwukrotnie wyróżnione zostały trzy osoby (w 1994 i 2011), 28 razy Nagrodę odebrało dwoje laureatów, zaś 64 razy wyróżniona była jedna osoba. Statut Fundacji Nobla przewiduje, że jeśli w danym roku wkład żadnego z kandydatów nie został uznany za godny wyróżnienia, Nagroda nie jest przyznawana, zaś środki na nią przeznaczone przekazywane są na kolejny rok. W latach 1901-2013 taka sytuacja miała miejsce 19 razy. Nagrodą wyróżnionych zostało łącznie 126 laureatów, w tym 101 to laureaci indywidualni, zaś 25 to organizacje, przy czym wyróżnione zostały 22 organizacje, gdyż Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża był wyróżniony trzykrotnie, a urząd Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców dwukrotnie. Poza wspomnianymi organizacjami jeden z laureatów Pokojowej Nagrody Nobla, Linus Pauling, został również wyróżniony Nagrodą Nobla w dziedzinie chemii za rok 1954. Wśród indywidualnych laureatów Pokojowej Nagrody Nobla znalazło się do 2013 roku 15 kobiet i 87 mężczyzn. Pierwszą kobietą wyróżnioną przez Komitet Noblowski była Bertha von Suttner, laureatka Nagrody za 1905 rok. Do 2013 roku jeden z laureatów odmówił przyjęcia Nagrody. Był to Le Duc Tho wyróżniony w 1973 wspólnie z Henrym Kissingerem za negocjacje w czasie konfliktu w Wietnamie. Odmowę uzasadnił naruszeniem warunków rozejmu przez Stany Zjednoczone. Trzech laureatów było w chwili wyróżnienia aresztowanych: Carl von Ossietzky (laureat za rok 1935), Aung San Suu Kyi (1991) oraz Liu Xiaobo (2010).

W 1961 roku Komitet zdecydował, że laureatem Nagrody za ten rok zostanie Dag Hammarskjold, który zginął w katastrofie lotniczej 18 września tegoż roku. Jest to jedyny przypadek pośmiertnego wyróżnienia Pokój ową Nagrodą Nobla. Od 1974 statut Fundacji Nobla zabrania wyróżniania pośmiertnego. W przypadku gdy laureat zmarł przed wręczeniem, ale po ogłoszeniu werdyktu Komitetu, uznawany jest za wyróżnionego.


Lista laureatów Pokojowej Nagrody Nobla


Rok

Wyróżniony

Kraj

Uzasadnienie

1901


Frederic Passy

Henri Jean Dunant



Francja


Szwajcaria

Jeden z głównych założycieli Unii Międzyparlamentarnej i współorganizator pierwszego Światowego Kongresu Pokojowego
Założyciel Czerwonego Krzyża i inicjator Konwencji Genewskiej

1902


Elie Ducommun
Charles-Albert Gobat

Szwajcaria
Szwajcaria

Pierwszy honorowy sekretarz Międzynarodowego Stałego Biura Pokoju w Bernie

Pierwszy sekretarz generalny Unii Międzyparlamentarnej

1903

William Randal Cremer

Imperium Brytyjskie

Za bycie pierwszym ojcem Unii Międzyparlamentarnej

1904

Instytut Prawa Międzynarodowego

Belgia

Za wysiłki mające na celu uformowanie ogólnych zasad studiów nad prawem międzynarodowym

1905

Bertha von Suttner

Austro - Węgry

Honorowa przewodnicząca Międzynarodowego Stałego Biura Pokoju

1906

Theodore Roosevelt

Stany

Zjednoczone

Współtwórca różnych traktatów pokojowych

1907


Ernesto Teodoro Moneta

Louis Renault



Italia
Francja

Główny lider włoskiego ruchu pokojowego
Profesor prawa międzynarodowego

1908


Klaus Pontus Arnoldson
Fredrik Bajer

Szwecja

Dania

Założyciel Szwedzkiej Ligi Pokojowej i Arbitrażowej Honorowy
Przewodniczący Międzynarodowego Stałego Biura Pokoju


1909


Auguste- Marie- Francois Beernaert
Paul- Henri-Benjamin d’Estournelles de Constant

Belgia

Francja

Członek stałego Trybunału Arbitrażowego

Założyciel i przewodniczący francuskiej grupy parlamentarnej arbitrażu międzynarodowego



1910

Międzynarodowe Stałe Biuro Pokoju

Szwajcaria

Za działalność łączącą społeczeństwa pokojowe w różnych krajach

1911


Alfred Hermann Fried

Tobias- Michael-Carel Asser



Austro- Węgry
Holandia

Założyciel czasopisma Die Friedens – Warte
Członek Stałego Trybunału Arbitrażowego i inicjator Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego

1912

Elihu Root

Stany Zjednoczone

Inicjator różnych porozumień arbitrażowych

1913

Henri La Fontaine

Belgia

Przewodniczący Międzynarodowego Stałego Biura Pokoju

1914

1915


1916

Nie przyznano

Nie przyznano

Nie przyznano








1917

ICRC

Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża

Za działalność na polu pomocy humanitarnej

1918

Nie przyznano







1919

Woodrow Wilson

Stany Zjednoczone

Założyciel Ligi Narodów

1920

Leon Bourgeois

Francja

Przewodniczący Rady Ligi Narodów

1921


Christian Louanos Lange

Hjalmar Branting



Norwegia
Szwecja

Sekretarz Generalny Unii Międzyparlamentarnej

Szwedzki delegat w Radzie Ligi Narodów



1922

Fridtjof Nansen

Norwegia

Twórca paszportu nansenowskiego dla uchodźców

1923

1924


Nie przyznano

Nie przyznano








1925


Austen Chamberlain
Charles Gates Dawes

Imperium Brytyjskie
Stany Zjednoczone

Współtwórca Traktatu lokarneńskiego

Przewodniczący Alianckiej Komisji Reparacyjnej i twórca planu Dawesa



1926

Aristide Briand

Gustav Stresemann



Francja

Niemcy

Współtwórcy Traktatu lokarneńskiego

1927


Ludwig Quidde
Ferdinand Buisson

Niemcy

Francja


Uczestnik wielu konferencji pokojowych
Współzałożyciel i Prezes Ligi Praw Człowieka

1928

Nie przyznano







1929

Frank Billings Kellogg

Stany Zjednoczone

Współtwórca paktu Brianda-Kelloga

1930

Nathan Söderblom

Szwecja

Twórca ruchu ekumenicznego

1931


JaneAddams
Nicholas Murray Butler

Stany
Zjednoczone

Stany Zjednoczone

Przewodnicząca Women's International League for Peace and Freedom
Propagator Paktu Brianda- Kelloga

1932

Nie przyznano







1933

Norman Angeli

Imperium brytyjskie

Członek Komitetu Wykonawczego Ligi Narodów

1934

Arthur Henderson

Imperium brytyjskie

Przewodniczący Konferencji Rozbrojeniowej Ligi Narodów

1935

Carl von Ossietzky

III Rzesza

Pacyfista i dziennikarz, więzień obozów koncentracyjnych

1936

Carlos Saavedra Lamas

Argentyna

Przewodniczący Ligi Narodów, mediator w konflikcie między
Paragwajem a Boliwią


1937

Robert Cecil

Imperium brytyjskie

„Za jego wkład w prace Ligi Narodów"

1938

Międzynarodowe Nansenowskie Biuro do spraw Uchodźców

Szwajcaria

Organizacja międzynarodowa pomagająca uchodźcom założona przez Fridtjofa Nansena

1939

1940


1941

1942


1943

Nie przyznano

Nie przyznano

Nie przyznano

Nie przyznano

Nie przyznano








1944

Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża

Szwajcaria

Za działalność na polu pomocy humanitarnej

1945

Cordell Hull

Stany Zjednoczone

Jeden z głównych współorganizatorów ONZ

1946


Emily Greene Balch

John Mott



Stany Zjednoczone


Stany Zjednoczone



Honorowa przewodnicząca Women's International League for
Peace and Freedom
Przewodniczący Międzynarodowej Rady Misyjnej oraz sekretarz generalny Związku Chrześcijańskiej Młodzieży Męskiej

1947

Religijne Towarzystwo Przyjaciół

Wielka
Brytania



Międzynarodowy ruch pokojowy

1948

Nie przyznano







1949

John Boyd Orr

W Wielka Brytania

Sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych do
spraw Wyżywienia i Rolnictwa

1950

Ralph Bunche

Stany Zjednoczone

Za mediację w Palestynie w 1948 roku

1951

Léon Jouhaux

Francja

Członek zarządu Międzynarodowej Organizacji Pracy

1952

Albert Schweitzer

Francja

Założyciel szpitala w Lambarene w Gabonnie

1953

George Marshall

Stany Zjednoczone

Pomysłodawca Planu Marshalla, przewodniczący Amerykańskiego Czerwonego Krzyża

1954

Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców

Szwajcaria

Międzynarodowa organizacja pomocy założona przez ONZ



1955

1956


Nie przyznano

Nie przyznano







1957

Lester Pearson

Kanada

Przewodniczący 7 sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ, za wprowadzenie sił pokojowych w czasie kryzysu sueskiego

1958

Dominique, Georges Pire

Belgia

Założyciel i przewodniczący organizacji wspierającej uchodźców i przesiedleńców/ 'Europe du Cœur au Service du Monde

1959

Philip Noel Baker

Wielka Brytania



Za trwający przez całe życie wytężony wysiłek na rzecz międzynarodowego pokoju i współpracy

1960

Albert John Luthuli

Republika

Południowej

Afryki

Przewodniczący Afrykańskiego Kongresu Narodowego

1961

Dag Hammarskjold

Szwecja

Sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych

1962

Linus Pauling

Stany Zjednoczone

Za wysiłki na rzecz rozbrojenia i kampanię przeciwko próbom jądrowym

1963


Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża

Międzynarodowy Ruch Czerwonego Krzyża i

Czerwonego Półksiężyca

Szwajcaria




Za działalność na polu pomocy humanitarnej

1964

Martin Luther King

Stany Zjednoczone

Działacz na rzecz praw obywatelskich i zniesienia segregacji rasowej

1965

UNICEF

Stany Zjednoczone

Międzynarodowa organizacja pomocy założona przez ONZ

1966

1967


Nie przyznano

Nie przyznano









1968

Rene Cassin

Francja

Przewodniczący Europejskiego Trybunału Praw Człowieka

1969

Międzynarodowa Organizacja Pracy

Szwajcaria

Istnieje niewiele organizacji, którym udało się tak jak ILO przekształcić w czyn idee moralne, na których są zbudowane

1970

Norman Borlaug

Stany Zjednoczone

Za prace w Międzynarodowym Ośrodku Uszlachetniania Kukurydzy i Pszenicy

1971

Willy Brandt

RFN

Kanclerz Republiki Federalnej Niemiec

1972

Nie przyznano







1973

Henry Kissinger

Le Duc Tho



Stany Zjednoczone
Wietnam

Za negocjacje w czasie konfliktu w Wietnamie

1974


Eisaku Sato
Sean MacBride

Japonia

Irlandia



Za rezygnację z opcji atomowej dla Japonii i wysiłki na rzecz pojednania w regionie”

Za duże zainteresowanie prawami człowieka . Współzałożyciel Amnesty International



1975

Andriej Sacharow

ZSRR

Za kampanię na rzecz praw człowieka

1976


Elisabeth (Betty) Williams

Mairead Corrigan


Wielka Brytania



Założycielki Północnoirlandzkiego Ruchu Pokoju (później przemianowanego na Wspólnotę Ludzi Pokoju)

1977

Amnesty International

Wielka Brytania

Międzynarodowa organizacja ochrony praw więźniów sumienia

1978

Anwar as-Sadat

Menachem Begin



Egipt

Izrael


Za porozumienie Camp David

1979

Matka Teresa z Kalkuty

Indie

Założycielka Zgromadzenia Misjonarek Miłości pracującego wśród najbiedniejszych z biednych

1980

Adolfo Perez Esquivel

Argentyna

Działacz na rzecz praw człowieka

198`

Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw uchodźców

Szwajcaria

Międzynarodowa Organizacja Pomocy założona przez ONZ

1982

Alfonso Robles

Alva Myrdal



Meksyk

Szwecja


Za działalność na rzecz rozbrojenia

1983

Lech Wałęsa

Polska

Lider związku zawodowego Solidarność

1984

Desmond Tutu

Republika Południowej Afryki

Za pokojową walkę z polityka apartheidu

1985

Lekarze Przeciw Wojnie Nuklearnej

Stany Zjednoczone

Za zasługi na rzecz rozbrojenia

1986

Elie Wiesel

Stany Zjednoczone

Przewodniczący amerykańskiej Presidental Comission on the Holokaust

1987

Oscar Arias Sanchez

Kostaryka



Za jego wysiłki na rzecz pokoju w Ameryce Środkowej , wysiłki, które doprowadziły do porozumienia podpisanego w Gwatemali 7 sierpnia 1987 r.

1988

Siły pokojowe ONZ

ONZ

Za ważny wkład w realizacje jednego z podstawowych założeń ONZ

1989

Tenzin Gjaco

Dalejlama



Tybet

Komitet pragnie podkreślić fakt, że w walce o wyzwolenie Tybetu Dalajlama konsekwentnie przeciwstawia się stosowaniu przemocy. Zamiast tego, opowiadał się za rozwiązaniami pokojowymi opartymi na tolerancji i wzajemnym szacunku w celu zachowania dziedzictwa historycznego i kulturalnego jego narodu.

1990

Michaił Gorbaczow

ZSRR

Za jego wiodącą rolę w procesie pokojowym charakteryzującym dzisiaj ważne części międzynarodowej społeczności'

1991

Aung San Suu Kyi

Birma

Za jej pokojową walkę o demokrację i prawa człowieka''

1992

Rigoberta Menchu Tum

Gwatemala

Za jej pracę na rzecz sprawiedliwości społecznej i pojednania etniczno-kulturowego opartego na poszanowaniu praw ludności tubylczej

1993

Nelson Mandela

Frederik Willem de Clerk

Republika Południowej Afryki

Za ich wkład w pokojowe obalenie polityki Apartheidu i stworzenie fundamentów demokracji w Republice Południowej Afryki


1994

Icchak Rabin

Szimon Perez

Jasir Arafat

Izrael

Izrael


Palestyna

Za ich wysiłki na rzecz pokoju na Bliskim Wschodzie

1995


Józef Rotblat

Konferencja Pugwash w Sprawie Nauki i Problemów Światowych



Wielka Brytania

Kanada


Za ich wysiłki na rzecz umniejszenia roli odgrywanej przez broń jądrową w polityce międzynarodowej i, w dłuższej perspektywie, do wyeliminowania takiej broni"

1996


Carlos Filipe Ximenes Belo

José Ramos-Horta


Timor Wschodni



Za ich pracę na rzecz sprawiedliwego i pokojowego rozwiązania konfliktu w Timorze Wschodnim"

1997

Jody Williams

Międzynarodowa Kampania na rzecz zakazu Min Przeciwpiechotnych



Stany Zjednoczone


Za wysiłki na rzecz zakazu stosowania i wyeliminowania min przeciwpiechotnych



1998

Dawid Trimble

John Hume


Wielka Brytania



„Za ich wysiłki na rzecz znalezienia pokojowego rozwiązania konfliktu w Irlandii Północnej”

1999

Lekarze bez Granic

Francja

W uznaniu pionierskiej pracy tej organizacji na kilku kontynentach

2000

Kim Dae - jung

Korea Południowa


Za jego prace na rzecz demokracji i praw człowieka w Korei Południowej i Wschodniej Azji, a szczególnie pokoju i pojednania z Koreą Północną"

2001

Kofi Annan
ONZ

Ghana
Stany Zjednoczone

Za ich pracę na rzecz lepiej zorganizowanego i bardziej pokojowego świata

2002

Jimmy Carter

Stany Zjednoczone

Za dziesięciolecia jego niestrudzonych wysiłków w poszukiwaniu pokojowych rozwiązań konfliktów międzynarodowych, propagowania demokracji i praw człowieka i promowania rozwoju gospodarczego i socjalnego

2003

Szirin Ebadi

Iran

Za jej wysiłki na rzecz demokracji i praw człowieka, zwłaszcza skupione na walce o prawa kobiet i dzieci"

2004

Wangari Maathai

Kenia

Za jej wkład w zrównoważony rozwój, demokrację i pokój

2005


Międzynarodowa Agencja
Energii Atomowej


Muhammad el Baradei

Austria

Egipt


Za ich wysiłki zapobiegające używaniu energii jądrowej do celów militarnych i gwarantujące użytkowanie jej dla celów pokojowych w sposób możliwie najbezpieczniejszy

2006

Grameen Bank

Muhammad Yunus




Bangladesz

Za ich wysiłki na rzecz stworzenia warunków do ekonomicznego i społecznego rozwoju od podstaw

2007


Intergovernmental Panel on Climate Change
Al Gore

Stany Zjednoczone



„Za ich wysiłki na rzecz budowy i upowszechniania wiedzy na temat zmian klimatu wynikających z działań człowieka i za stworzenie podstaw dla środków, które są niezbędne do walki z takimi zmianami."

2008

Martti Ahtisaari

Finlandia

„Za jego ważne działania w celu rozwiązania konfliktów międzynarodowych, które podejmował na kilku kontynentach i przez ponad trzy dziesięciolecia

2009

Barack Obama

Stany Zjednoczone

Za jego nadzwyczajne wysiłki na rzecz wzmocnienia międzynarodowej dyplomacji i współpracy między narodami

2010

Liu Xiaobo

Chiny

Za jego długą i pokojową walkę o podstawowe prawa człowieka w Chinach

2011

EllenJohnson-Sirleaff
Leymah Gbowee
Tawakkul Karman

Liberia

Jemen


Za ich pokojową walkę o bezpieczeństwo kobiet i o prawo kobiet do pełnego uczestnictwa w budowaniu pokoju"

2012

Unia Europejska




Za ponad sześćdziesięcioletni wkład w rozwój pokoju i pojednania, demokracji i praw człowieka w Europie

2013

Organizacja ds. Zakazu Broni Chemicznej

Holandia


Za szeroko zakrojone wysiłki na rzecz wyeliminowania broni chemicznej

2014

?










1   2   3   4   5


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna