Promocja zdrowia, kultura zdrowotna I fizyczna



Pobieranie 265.95 Kb.
Strona1/5
Data03.05.2016
Rozmiar265.95 Kb.
  1   2   3   4   5

L I D E R

PROMOCJA ZDROWIA, KULTURA
ZDROWOTNA I FIZYCZNA


Numer 12. 2013 /276/


Jestem przekonany, że wszyscy miłośnicy sportu, a także wszyscy, którym jego dobro leży na sercu wiedzą, że jednym z najważniejszych fundamentów, decydującym o jakości sportu wyczynowego, profesjonalnego, jest zawsze masowość we wczesnym etapie i dlatego też dziękuję obu tym zasłużonym organizacjom. (Prezydent RP Bronisław Komorowski)

SZS i AZS u Prezydenta. Prezesi obu organizacji z asystą, fotografują się z Prezydentem.

Chcę podziękować za zainteresowanie sportem akademickim, ale też wyrazić wielką satysfakcję z docenienia przez pana Prezydenta naszej, ponad stuletniej, działalności na rzecz sportu polskiego i środowiska studentów” – powiedział Senator Marek Rocki, Prezes AZS.

Prezes SZS, Poseł Wojciech Ziemniak, dziękując za troskę państwa o sport dzieci i młodzieży i zainteresowanie 60 letnią historią SZS, a odnosząc się do słów Pana Prezydenta w sprawie znaczenia sportu masowego podkreślił, że „każdy sportowiec osiągający sukcesy w AZS wynosił swe zainteresowania i umiejętności ze sportu szkolnego”.
Ponadto w numerze : informacje ze spotkania Pana Prezydenta z działaczami i sportowcami SZS i AZS, trochę o historii obu Związków, o obchodach 60-lecia SZS i IX Sejmiku Szkolnej Kultury Fizycznej.

Drodzy czytelnicy



27 listopada 2013 r. Pan Prezydent RP Bronisław Komorowski przyjął ponad 200 osobową reprezentację Szkolnego Związku Sporto-wego i Akademickiego Związku Sportowego. Losy obu organizacji splatają się w przestrzeni historycznej niejednokrotnie, o czym wspominam w tekstach poświęconych historii obu związków.

AZS w roku 2008 obchodził swoje 100 lecie. Już wtedy zauważaliśmy, że i SZS swymi najdalszymi korze-niami sięga podobnie jak AZS roku 1908, kiedy w Ostrowiu Wielkopolskim powstaje Gimnazjalny Klub Sportowy „Venetia”. To byłyby mocne podstawy do uznania tej daty za historyczną dla powstania SZS. Przecież AZS też zaczyna swą historię od powstania pierwszego uczelnianego klubu w Krakowie. Centrala tworzy się później.

Kiedy w roku 1908 tworzył się krakowski
Lider3000@poczta.onet.pl

www.lider.szs.pl
Akademicki Związek Sportowy, z którego to okresu AZS wywodzi swą już ponad 105-letnią historię, w szeregu szkół krakowskich działali nauczyciele popularyzujący sport wśród młodzieży szkół średnich. Absolwenci tych szkół a wśród nich współtwórca AZS, Walery Goetel, ze sportu szkolnego wynieśli szereg umiejętności i zainteresowań sportowych.

Można tedy przypomnieć, że Profesor Maciej Demel pisząc o początkach wychowania fizycznego w Polsce i nawiązując do słynnego Liceum Krzemienieckiego zauważa, że "wychowanie fizyczne jest jedynym przedmiotem, który do szkoły wprowadzili uczniowie. Pierwotnie były to samorzutne, żywiołowe rekreacje, najpierw zwalczane jako pustota i zbytki, potem tolerowane, a wreszcie zalecone przez Komisję Edukacji Narodowej."......



Studencki ruch sportowy szybko utworzył organizację ogólnopolską - centrala Polskich Akademickich Związków Sportowych powstała w 1923 r., na zjeździe odbytym w Warszawie w dniach 18 i 19 marca z udziałem delegatów — z wyjątkiem Lublina — wszystkich pozostałych AZS.

W kilka miesięcy później, w maju 1923 r., odbył się w Paryżu Międzynarodowy Akademicki Kongres Sportowy, w którym polscy przedstawiciele AZS odegrali znaczącą rolę.

Podobne dążenia były także w sporcie szkolnym. Myśl powołania ogólnopolskiej organizacji sportu szkolnego była w latach międzywojennych bardzo silna. W 1929 powstaje Koło Wychowawców Fizycznych a w 1937 roku Polski Związek Wychowawców Fizycznych. Wprost formułuje się postulat utworzenia na wzór AZS organizacji sportu szkolnego o zhierarchizowanej ogólnopolskiej strukturze. Pisał o tym Marian Krawczyk wizytator wf w ówczesnym Ministerstwie Wierzeń Religijnych i Oświecenia Publicznego. „Wydaje mi się konieczne zorganizowanie szkolnych i międzyszkolnych kół i klubów sportowych danego okręgu w okręgowy związek szkolnych kół sportowych, z kolei okręgowe związki musiałyby zrzeszać się w centralę szkolnych kół sportowych, którą kierowałoby bezpośrednio Ministerstwo. Centrala szkolnych kół sportowych powinna w Związku Związków Sportowych uzyskać prawa analogiczne do praw centrali AZS. Mimo, że w kraju działało wiele szkolnych i międzyszkolnych klubów sportowych dążenia te nie zostały urzeczywistnione, wydaje się między innymi z tego powodu, że władze oświatowe obawiały się (jak tego historia dowodzi, nie bez racji) dominacji sportu wyczynowego nad powszechnym wychowaniem fizycznym. Nie były też temu przychylne pozaszkolne kluby sportowe całkiem słusznie obawiając się utraty swych zawodników - uczniów. Nieco więcej o tych sprawach piszę wewnątrz numeru w szkicach poświeconych historii obu Związków.

Zbigniew Cendrowski

Redaktor Naczelny Lidera

Flagi i certyfikaty dla SZS i AZS



Podczas spotkania z działaczami i sportowcami SZS i AZS Pan Prezydent Bronisław Komorowski na podstawie Ustawy z dnia 31 stycznia 1980 roku o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych ( Dz U. z 2005 r. nr 235, poz. 2000, z późn. zmianami) przekazał sportowcom i działaczom flagi państwowe, wraz z odpowiednimi certyfikatami. Flagi otrzymały Szkolny Związek Sportowy i Akademicki Związek Sportowy oraz ich jednostki organizacyjne.
Dla SZS flagi i certyfikaty odebrały następujące osoby :
1.Beata Pawłowicz. Dolnośląska Kurator Oświaty. Od dwóch kadencji Przewodnicząca Szkolnego Związku Sportowego „ Dolny Śląsk „ we Wrocławiu. Pod opieką merytoryczną pani Kurator rozpoczął działanie program Sprawny Dolnoślązaczek. Podjęte w programie działania spowodowały, że jest on przekształcany w tej chwili w program ogólnopolski pod nazwą Mały Mistrz.

2.Jan Żukowski. Prezes Kujawsko-Pomorskiego Szkolnego Związku Sportowego, wieloletni działacz sportowy, olimpijczyk z Monachium - 1972 r.. Zawodowe życie poświęcił na propagowanie sportu. Odznaczony medalami państwowymi. Członek komisji ds. sportu.

3.Henryk Grundszok. Od 50 lat zatrudniony w Szkolnym Związku Sportowym w Lublinie, najpierw jako instruktor, a od 15 lat jako Wiceprezes Urzędujący. Jako trener piłki ręcznej kobiet MKS Lublin zdobył 5 medali w Mistrzostwach Polski Juniorek i Juniorek Młodszych a w 1993 roku wprowadził zespół do I ligi. Zorganizował i przeprowadził około 40 obozów sportowych. Wychował wiele zawodniczek grających w I lidze w tym kilka reprezentantek Polski (m.in. 3 brązowe medalistki Młodzieżowych Mistrzostw Świata ).

4. Janusz Stefańczakprzedstawiciel SZS „Ziemia Lubuska” nauczyciel wf w Brodach, animator na ORLIKU.

5.Sylwester Pawłowski. Poseł na Sejm Rzeczpospolitej Polskiej V i VI kadencji, wiceprezydent Miasta Łodzi zaangażowany w rozwój kultury fizycznej i sportu, współzałożyciel Miejskiego Szkolnego Związku Sportowego w Łodzi. Od roku 2003 Prezes Łódzkiego Szkolnego Związku Sportowego. Drugą kadencję członek Zarządu Głównego Szkolnego Związku Sportowego.

6. Waldemar Gramek. W latach 2000-2006 – dyrektor ZSOS nr 1 w Krakowie, od 2006 Prezes Stowarzyszenia „Dla Freda-Przyjaciele”, w latach 1992-2009 Prezes Szkolnego Klubu Sportowego „KUSY”, w latach 2008-2012 Wiceprezes MSZS a od 2013 Prezes Małopolskiego SZS. Odznaczony wieloma medalami państwowymi i resortowymi.

7. Jan Dorosiewicz. Od wielu lat jest Prezesem SZS Warszawy i Województwa Mazowieckiego, twórca i były wieloletni dyrektor Szkoły Mistrzostwa Sportowego ZSS nr 72 w Warszawie przy ul. Konwiktorskiej, która wychowała kilkunastu olimpijczyków.

8. Zdzisław Zielonka. Zasłużony nauczyciel i trener piłki ręcznej. Wychował wielu zawodników grających w I Lidze i reprezentantów Polski.

9. Jacek Wojtas. Od IV 2008 roku pełni funkcję Podkarpackiego Kuratora Oświaty w Rzeszowie. Jest aktywnym instruktorem ZHP posiada stopień podharcmistrza. Organizuje i uczestniczy w zbiórkach na rzecz dzieci chorych, biednych i pokrzywdzonych. Od roku 2008 roku prezes Podkarpackiego Wojewódzkiego SZS w Rzeszowie.

10. Tadeusz Arłukowicz – od 2012 roku Prezes Podlaskiego Wojewódzkiego Szkolnego Związku Sportowego. Od 2011 roku – Senator Rzeczyposplitej Polskiej; były zastępca prezydenta Miasta Białegostoku; zatroskany o rozbudowę infrastruktury sportowej i promocję sportu szkolnego w województwie podlaskim.

11.Jerzy Polak. Słupsk. Zasłużony nauczyciel. Odznaczony nagrodą im J. Śniadeckiego. Wieloletni Członek Zarządu Głównego i Pomorskiego Wojewódzkiego SZS.

12. Mieczysław Mielcarek. Prezes Śląskiego Szkolnego Związku Sportowego od 2012r. Wieloletni zasłużony trener piłki ręcznej. Członek Zarządu Głównego SZS.

13. Alicja Stradomska. W latach 2002-2005 była senatorem RP. Funkcję Prezesa Swiętokrzyskiego Szkolnego Związku Sportowego pełni społecznie od 3 kadencji. Obecnie jest zastępcą dyr. Świętokrzyskiego Centrum Doskonalenia Nauczycieli. Bardzo aktywnie uczestniczy w konferencjach szkoleniowych nauczycieli wychowania fizycznego, które organizuje w woj. świętokrzyskim. Uczestniczy aktywnie w imprezach organizowanych przez SZS.

14.Wacław Wasiela. Od ponad 40 lat życia zawodowego i społecznego związany jest z działalnością sportową. Był nauczycielem wychowania fizycznego, trenerem, Przewodniczącym Rady Trenerów, przewodniczącym Okręgowego Związku Lekkiej Atletyki w w Ciechanowie. Był również członkiem władz krajowych Polskiego Związku Lekkiej Atletyki i Rady Głównej Zrzeszenia Ludowe Zespoły Sportowe. Obecnie jest członkiem Zarządu Głównego SZS i przewodniczącym Warmińsko-Mazurskiego Szkolnego Związku Sportowego /druga kadencja/. Za pracę zawodową i społeczną był wielokrotnie nagradzany odznaczeniami państwowymi i resortowymi.

15. Zdzisław Urbańczyk. Prezes Wielkopolskiego Szkolnego Związku Sportowego.Członek Zarządu Głównego SZS. Za pracę zawodową i społeczną był wielokrotnie nagradzany odznaczeniami państwowymi i resortowymi.

16. Eugeniusz Kuduk. Od 1986 roku do 2012 pełnił funkcję Wiceprzewodniczącego Urzędującego w Wojewódzkim Szkolnym Związku Sportowym w Szczecinie. W latach 1988- 2012 członek Zarządu Głównego SZS w Warszawie. W sporcie pełnił społecznie funkcje: w Polskim Związku Gimnastycznym, w Okręgowym Związku Lekkiej Atletyki w Szczecinie. Działacz na rzecz osób niepełnosprawnych- Prezes Stowarzyszenia „Most”. Za pracę społeczną wyróżniony wieloma odznaczeniami państwowymi i medalami resortowymi. Działacz samorządowy- radny obecnej kadencji.

17. Wojciech Ziemniak. Prezes Szkolnego Związku Sportowego. Poseł na Sejm, Prezes Powiatowego SZS w Kościanie, Prezes SKS JANTAR w Racocie, członek komisji współpracy terytorialnej przy PKOL.

Przedstawiciele środowisk AZS, którzy odebrali flagi od Prezydenta RP:


  1. Urszula Bhebhe

(Olsztyn) – wychowanka AZS Olsztyn, lekkoatletka AZS AWF Warszawa.
2. Czesław Cybulski

(Poznań – twórca polskiej szkoły rzutu młotem.

3. Paweł Fajdek

(Szczecin) – mistrz świata, dwukrotny złoty medalista uniwersjady w rzucie młotem.


4. Aleksander Fangor

(Katowice) – pracownik UŚ Katowice, członek ZG AZS.


5. Michał Kądzioła i Jakub Szałankiewicz

(Rzeszów) – dwukrotni złoci medaliści uniwersjady w siatkówce plażowej.

6. Kinga Kołosińska

(Lublin) – siatkarka AZS UMCS Lublin, medalistka uniwersjady.


7. Paweł Korzeniowski

(Warszawa) – pływak AZS AWF Warszawa, pięciokrotny medalista uniwersjady, zwycięzca i multimedalista MŚ i ME.


8. Jerzy Kowalski

(Bydgoszcz) – wioślarz, medalista uniwersjady.


9. Piotr Kurkiewicz

(Łódź) – judoka AZS Łódź, medalista uniwersjady.


10. Piotr Mikołajek

(Gdańsk) – trener gimnastyki, AZS AWFiS Gdańsk.


11. Kamila Stepaniuk

(Białystok) – złota medalistka uniwersjady w skoku wzwyż.


12. Andrzej Szewiński

(Częstochowa) – senator RP, członek ZG AZS, medalista uniwersjady.


13. Weronika Wedler

(Wrocław) – lekkoatletka AZS AWF Wrocław, medalistka uniwersjady.


14. Konrad Wełpa

(Kraków) – dyrektor Biura Sportu UJ, członek ZG AZS.


15.Tomasz Wróbel

(Opole) – członek ZG AZS.

16. Marek Zachara

(Gorzów Wlkp.) – trener kajakarstwa AZS AWF Gorzów Wlkp., wychowawca medalistów olimpijskich.



Krótka historia Szkolnego Związku Sportowego

(opracował Zbigniew Cendrowski)

Historia zorganizowanych form sportu szkolnego sięga roku 1908 kiedy w Ostrowiu Wielkopolskim powstaje Gimnazjalny Klub Sportowy „Venetia” działający pod bezpośrednim wpływem T.T.Zet. /Towarzystwo Tomasza Zana - nawiązujące do wolnościowych tradycji filareckich/. Jednym z założycieli Venetii był Kazimierz Glabisz, późniejszy generał i Prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Wiemy jednak, że pierwsze szkolne kluby powstały jeszcze wcześniej. Nieżyjący już, znany dziennikarz sportowy Stefan Sieniarski, twierdził że posiada dowody istnienia takich klubów na terenie Lwowa już w 1904 roku, podobnie zresztą jak informacje o przygotowywaniu w okresie międzywojennym pierwszych igrzysk zimowych młodzieży szkolnej, które miały się odbyć w .. ..Wilnie.

Początków zorganizowanego sportu można szukać jeszcze wcześniej. Kiedy w roku 1908 tworzył się krakowski Akademicki Związek Sportowy, z którego to okresu AZS wywodzi swą już ponad 100-letnią historię, w szeregu szkół krakowskich działali nauczyciele popularyzujący sport wśród młodzieży szkół średnich. Absolwenci tych szkół a wśród nich współtwórca AZS, Walery Goetel, ze sportu szkolnego wynieśli szereg umiejętności i zainteresowań sportowych.

Odnosząc się zaś do ideałów programowych współczesnego sportu szkolnego można sięgać do idei ogrodów im. dr Henryka Jordana, w których młodzież uprawiała sport w sposób zorganizowany. Można także przypomnieć programy Komisji Edukacji Narodowej, podkreślające konieczność aktywizacji samej młodzieży i zasady opieki starszych uczniów nad młodszymi i w tej zasadzie szukać pierwowzoru rozwijanej w SZS idei samorządności młodzieży. Niestety obecnie ta idea (wolontariat) nieco przygasła, ale w latach 1960 -1970 w ponad 70 % szkół przewodniczącymi SKS byli uczniowie, intensywnie rozwijano też szkolenie Młodzieżowych Organizatorów Sportu i Młodzieżowych Sędziów.

Profesor Maciej Demel pisząc o początkach wychowania fizycznego w Polsce nawiązuje do słynnego Liceum Krzemienieckiego i zauważa, że "wychowanie fizyczne jest jedynym przedmiote, który do szkoły wprowadzili uczniowie. Pierwotnie były to samorzutne, żywiołowe rekreacje, najpierw zwalczane jako pustota i zbytki, potem tolerowane, a wreszcie zalecone przez Komisję Edukacji Narodowej."......



"Gdy zaś owe rekreacje wpisano do szkolnych obowiązków, dostały się one w tryby dydaktyczne. Odtąd datuje się dwoistość wychowania fizycznego, ludyczno - racjonalna. Trzeba więc godzić to, czego pragnie młodzież z tym, co nakazuje wiedza nauczyciela, połączyć radość ruchu z głębszymi jego celami. Mistrzem takiej kompozycji był Doktor Jordan. Zachwianie tej równowagi prowadzi do dyktatury lub pajdokracji. I jest to drugie ważne stwierdzenie" .
W okresie międzywojennym Józef Piłsudski znacząco przyczynił się podniesienia rangi ćwiczeń fizycznych uznając sprawę kultury fizycznej za tak poważną, że powołał Radę Naukową WF i z wielkim zaangażowaniem osobiście nią pokierował. Uważał, że każdy przedmiot szkolny zmierza do czegoś, trzeba więc mierzyć jego efekty. I tak z woli Marszałka i z wiedzy uczonych, powstał pionierski w światowej skali Miernik Mydlarskiego, który odnosił osiągi sprawnościowe do wieku, płci oraz morfologicznych parametrów każdego osobnika. Normy ustalano empirycznie na bardzo licznej próbie. Ideę tę realizowali po wojnie prof. prof. Trześniowski i Przewęda. Obecnie badaniami te prowadzi Narodowe Centrum Badania Kondycji Fizycznej (Dr Janusz Dobosz).

Na gruncie wychowania fizycznego dokonał się więc skok jakościowy. To zainteresowanie Marszałka sprawami sprawności fizycznej było niewątpliwie dopingujące dla nauczycieli wychowania fizycznej, wśród których wielu było wychowankami wojska i wojskowego systemu szkolenia kadr wf.

Tak więc wielu nauczycieli wychowania fizycznego (ćwiczeń cielesnych) organizowało w okresie międzywojennym szkolne i międzyszkolne kluby sportowe, za pracę w których nie pobierali oni wynagrodzenia. Z różnych danych wynika, że w końcu lat 30 - tych działało w Polsce już kilkaset szkolnych i międzyszkolnych klubów sportowych.

W 1924 r. na terenach Wielkopolski działają liczne szkolne kluby piłkarskie m.in. w Kępnie, Kaliszu, Krotoszynie, Gnieźnie, Jarocinie, Lesznie, Rawiczu (SKS Sagitta)

Wiele z nich uzyskało znaczne sukcesy sportowe, wychowało znanych działaczy i zawodników. Tworzyły się także harcerskie kluby sportowe, w tym słynny także w okresie powojennym HKS Przemyśl.

W Warszawie jednym z najbardziej znanych był SKS „Var­sovia" w gimnazjum im. Giżyckiego.

Józef Maź wielce zasłużony dla sportu szkolnego na Lubelszczyźnie tworzy w 1925 roku w Chełmie SKS „Zdrów" a następnie w Szczebrzeszynie SKS „Junak" i w 1933 roku pierwszy MKS Lubelski. Podobne MKS-y powstają następnie w Chełmie, Zamościu, Białej Podlaskiej i Siedlcach.

Do dziś działa prężny MKS Chorzów współzałożony w 1930 roku przez profesora Władysława Szymońskiego, członka władz naczelnych SZS od jego powstania.

20 listopada 1936 roku powstaje w Nowym Sączu MKS „Beskid". Jego opiekunem był do 1939 roku prof. Władysław Kozieł a od 1945 jego dzieło kontynuował prof. Jan Keller.

Były także próby i inicjatywy zorganizowania ogólnopolskich zawodów młodzieży szkolnej.



Nauczyciele kierujący klubami szkolnymi odczuwali coraz wyraźniej potrzebę organizowania się dla koordynacji rozgrywek międzyszkolnych. W Warszawie z inicjatywy Zygmunta Orłowi­cza i Floriana Wardasa powstało w 1929 roku Koło Wychowaw­ców Fizycznych. Podobne koła powstały następnie w innych okręgach a w dniu 11.03.1937 roku utworzony został Polski Związek Wychowawców Fizycznych. W znacznej mierze spełniał on dążenia nauczycieli wf i podejmował zadania jakie spełnia dziś Szkolny Związek Sportowy. Po zmianach ustrojowych w latach 80-90 nawiązując do tej tradycji utworzono Kongres Nauczycieli wf, którego pierwszym Prezydentem został prof. Jerzy Pośpiech. Jednak organizacja ta nie podjęła praktycznej działalności. Zadania reprezentacji środowiska nauczycieli wf spełniał bowiem SZS (Czy dobrze to całkiem inna sprawa).

Myśl powołania ogólnopolskiej organizacji sportu szkolnego była w latach międzywojennych bardzo silna. Wprost formułuje się postulat utworzenia takiej organizacji o zhierarchizowanej ogólnopolskiej strukturze „Wydaje mi się konieczne zorganizowanie szkolnych i międzyszkolnych kół i klubów sportowych danego okręgu w okręgowy związek szkolnych kół sportowych, z kolei okręgowe związki musiałyby zrzeszać się w centralę szkolnych kół sportowych, którą kierowałoby bezpośrednio Ministerstwo. Centrala szkolnych kół sportowych musiałaby w Związku Związków Sportowych uzyskać prawa analogiczne do praw centrali AZS.”/ Marian Krawczyk wizytator wf w ówczesnym Ministerstwie Wierzeń Religijnych i Oświecenia Publicznego./

Tak więc koncepcja ogólnopolskiej organizacji sportu szkol­nego zrodziła się blisko 20 lat przed jej formalnym urzeczywist­nieniem.

Mimo, że w kraju działało wiele szkolnych i międzyszkolnych klubów sportowych dążenia te nie zostały urzeczywistnione, wydaje się między innymi z tego powodu, że władze oświatowe obawiały się dominacji sportu wyczynowego nad powszechnym wychowaniem fizycznym. Nie były też temu przychylne pozaszkolne kluby sportowe całkiem słusznie obawiając się utraty swych zawodników uczniów. Spory te zaogniły decyzje władz oświatowych zabraniające uczniom udziału w klubach pozaszkolnych. Decyzje te uchylono w roku 1950 ale animozje oświata – sport zawsze istniały. Później wielokrotnie, w miarę jak rosło spektakularne (i polityczne) znaczenie sportu wyczynowego podejmowano różne działania zmierzające do ułatwienia penetracji szkół i wyłapywania sportowych talentów. Różnymi metodami stymulowano szkolne współzawodnictwo sportowe – źródło naboru zdolnej młodzieży do sportu.

Nie zniknął sport szkolny i w czasie okupacji. Wielkie zasługi i ryzyko ponieśli tu nauczyciele tajnego nauczania i organizatorzy szkolnego sportu jak np. prof. Józef Ciszewski znany piłkarz lat 20, ­organizator rozgrywek młodzieży w piłce nożnej w latach okupacji w Warszawie. Zawody takie organizowano też potajemnie w Krakowie.

W czasie okupacji walczyli i ginęli liczni sportowcy, wychowankowie sportowych kół szkolnych i nauczyciele a miedzy innymi założyciele MKS „Chorzów", prof. Zdechlikiewicz, Buchacz, Walc, Blacha, Poloniak oraz zawodnicy Murłowski, Frey, Szubert, Stelmach i wielu innych.

Po wojnie wychowanie fizyczne i sport dzieci i młodzieży szkolnej nie od razu znalazły właściwe rozwiązania organizacyjne. Ich naturalna baza - szkolnictwo wymagała gruntownej odbudowy w każdej dziedzinie. Obiekty sportowe były w większości zniszczone, kadra nieliczna, programy przedwojenne niedostosowane do nowej rzeczywistości, sieć klubów szkolnych wątła. W dalszym ciągu obowiązywał też przedwojenny zakaz należenia młodzieży do klubów pozaszkolnych. Praktycznie nie był on jednak tak ściśle przestrzegany i młodzież masowo uczestniczyła w akcjach i imprezach, które były organizowane przez ruch młodzieżowy. Zakaz ten nie obowiązywał także uczniów szkół zawodowych podległych CUSZ.

Po wojnie nie od razu powstały też zorganizowane formy sportu szkolnego. Zanim pojawił się Zryw i Szkolny Związek Sportowy organizatorem, masowych zawodów sportowych były organizacje młodzieżowe i władze oświatowe. Już w latach 1947 1948 zorganizowano pierwsze wielkie międzyszkolne zawody.

Typowymi dla powojennego okresu formami działania były wielkie, masowe akcje i imprezy sportowe organizowane głównie przez ruch młodzieżowy przy powszechnym udziale młodzieży szkolnej. Szczególną popularnością cieszyły się marszobiegi, tory przeszkód, strzelanie, masowe rajdy, spływy, pokazy oraz lekkoatletyka, gry zespołowe i zdobywanie odznak SPO i BSPO.

W latach 1947-1952 odbyło się wiele dużych imprez organizowanych dla młodzieży szkół zawodowych i ogólnokształcących. Kolejne Igrzyska szkół zawodowych przeprowadzono w 1947 roku w Szczecinie, w 1948 roku we Wrocławiu, w 1949 roku w Zabrzu i w 1950 roku w Warszawie.

I Igrzyska szkół ogólnokształcących odbyły się w 1949 r w Warszawie, także dwa lata później tu odbyła się II spartakiada szkół średnich. W latach 1953 (Wrocław), 1954 (Poznań) i 1956 (Łódź) przeprowadzono wielkie letnie spartakiady SKS, a w latach 1954 (Wisła), 1955 (Karpacz) zimowe Spartakiady SKS. .

Szkoły rozpoczynają realizację nowego programu wychowania fizycznego opracowanego dla szkoły 11-letniej. Wprowadzono wtedy aż 4-godzinny wymiar na zajęcia wf poczynając od klasy V wzwyż. Był to w historii powojennej wf i sportu szkolnego najwyższy wymiar. Były też tzw. godziny na przysposobienie sportowe.

W latach 70-tych przez pewien okres obowiązywało też rozporządzenie, wg którego każda szkoła miała obowiązek realizować 2 godziny wf a jeżeli miała warunki to także dodatkową trzecią godzinę. Ponieważ równolegle obowiązywał przepis o dwu godzinach nadobowiązkowych zajęć wf w wymiarze 2 godzin, znaczna cześć szkół realizowała program pięciogodzinny. Dodać jednak należy, że system ten preferował młodzież uzdolnioną sportowo, bowiem to dla nich w pierwszym rzędzie korzystano z zajęć nadobowiązkowych. Inna sprawa to możliwości pełnego wykorzystania tych godzin, co w praktyce okazało się często zbyt trudne.

Znaczna część MKS i SKS działających przed wojną wznawia. swą działalność. Powstają nowe, np. w województwie olsztyńskim zaraz po wojnie powstają MKS „Matura" w Giżycku „Piast" w Morągu, „Drwęca" w Ostródzie i „Sztubak" w Lidzbarku Warmińskim.

Równolegle dalsze istotne zmiany zachodzą w sporcie szkolnym. W pierwszym rzędzie zniesiony został zakaz należenia młodzieży szkolnej do klubów pozaszkolnych (rok 1950) obowiązujący od 1927 roku. Wprowadzono też płatną instytucję opiekuna SKS. Powoduje to szybki wzrost liczby członków SKS od 179.000 w 1949 rok do ponad 500.000 w roku 1952.

W dniu 29 września l952 roku Kolegium Centralnego Urzędu Szkolnictwa Zawodowego podjęło decyzję o wprowadzeniu do budżetu CUSZ na rok 1953 dotacji przeznaczonej na zrzeszenie sportowe przygotowując w ten sposób podstawy materialne dla przyszłej ogólnopolskiej organizacji sportowej młodzieży szkół zawodowych.




Pobieranie 265.95 Kb.

  1   2   3   4   5




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna