Przełamując fale reżyseria



Pobieranie 35.79 Kb.
Data09.05.2016
Rozmiar35.79 Kb.

przedstawia najwybitniejszy film Larsa Von Triera
PRZEŁAMUJĄC FALE

Reżyseria Lars Von Trier

Dania, Francja, Hiszpania, Holandia, Islandia, Norwegia, Szwecja 1996


159 minut
W KINACH OD 31 LIPCA 2015
DYSTRYBUCJA

ART HOUSE

ul. Radziwie 7 lok. U08, 01-164 Warszawa

tel.: + 48 22 35 39 602, fax: + 48 22 35 39 603



KONTAKT - Dział dystrybucji

Anna Dziewulska, e-mail: dystrybucja@gingercore.pl



PR & MARKETING

METEORA FILMS sp. z o.o.

Adres korespondencyjny: ul. Radziwie 7 lok. U08, 01-164 Warszawa

Małgorzata Borychowska e-mail: malgosia@meteorafilms.pl tel. + 48 696 485 303
ART-HOUSE

przedstawia obsypany dziesiątkami nagród i nominacjami do Oscara i Złotych Globów


PRZEŁAMUJĄC FALE

Tytuł oryginalny: Breaking the Waves
w reżyserii Larsa Von Triera


Twórcy filmu:
Reżyseria: Lars Von Trier
Scenariusz: David Pirie, Lars von Trier, Peter Asmussen

Zdjęcia: Robby Müller

Montaż: Anders Refn

Muzyka: Joachim Holbek

Dźwięk: Kristian Eidnes Andersen

Producenci: Peter Aalbæk Jensen, Vibeke Windeløv

OBSADA:
Emily Watson Bess McNeill

Stellan Skarsgård Jan Nyman

Katrin Cartlidge Dodo McNeill

Jean-Marc Barr Terry

Adrian Rawlins Doktor Richardson

Jonathan Hackett Ksiądz

Sandra Voe Matka Bess

Udo Kier Sadystyczny mężczyzna z trawlera


Nagrody i festiwale:
Oscary – nominacja w kategorii najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Emily Watson)
Złote Globy – nominacje w kategoriach najlepszy dramat i najlepsza aktorka w dramacie (Emily Watson)
BAFTA – nominacja w kategorii najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Emily Watson)
Satelity – najlepszy film zagraniczny
Europejskie Nagrody Filmowe – film roku, nagroda dziennikarzy, najlepsza aktorka (Emily Watson)
Cézary – najlepszy film zagraniczny
Amanda – najlepszy kinowy film skandynawski
Amerykańskie Stowarzyszenie Krytyków Filmowych – najlepszy film, najlepsza aktorka (Emily Watson), najlepszy reżyser (Lars Von Trier), najlepsze zdjęcia (Robby Müller)
Czeskie Lwy – najlepszy film zagraniczny
Manaki Brothers – Brązowa Kamera (Robby Müller)
Robert – najlepszy film, najlepsza aktorka (Emily Watson), najlepsza aktorka drugoplanowa (Katrin Cartlidge), najlepszy scenariusz (Lars von Trier), najlepsza charakteryzacja, najlepsza scenografia (Karl Júlíusson), najlepsze zdjęcia (Robby Müller), najlepszy dźwięk (Per Streit), najlepszy montaż (Anders Refn)
Stowarzyszenie Krytyków Filmowych z Los Angeles – Nagroda Nowego Pokolenia (Emily Watson)
Stowarzyszenie Nowojorskich Krytyków Filmowych – najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Emily Watson), najlepszy reżyser, najlepsze zdjęcia
Złote Żuki – najlepszy film zagraniczny

1996 – Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes, Grand Prix


1996 – Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Toronto
1996 – Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Chicago
1996 – Festiwal Filmowy w Nowym Jorku
1997 – Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Singapurze
2000 – Festiwal Filmów Irlandzkich i Brytyjskich Cherbourg-Octeville
2011 – Tokyo Northern Lights Festival
2013 – Film by the Sea Film Festival
2014 – Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Chicago

Opis filmu:

W obsypanym nagrodami „Przełamując fale” Lars von Trier zabiera nas w podróż do Szkocji lat 70. XX wieku. Bohaterką jest Bess McNeill (nominowana do Oscara w kategorii najlepsza rola kobieca Emily Watson), która właśnie zawarła związek małżeński z Janem (Stellan Skarsgård, laureat Srebrnego Niedźwiedzia za film „Prostoduszny morderca”), pracownikiem platformy wiertniczej. Chociaż Bess jest głęboko wierząca i postępuje według wytycznych swojej wiary, lokalna społeczność nie akceptuje jej małżeństwa, Jana traktuje jako obcego.

Kiedy mężczyzna znów wyrusza na platformę, poddana społecznemu ostracyzmowi Bess gorliwie modli się do Boga, by jej rozłąka z mężem trwała jak najkrócej. Jej prośba zostaje spełniona. Jan wraca do domu wcześniej w wyniku wypadku, któremu uległ przy pracy. Sparaliżowany mężczyzna prosi żonę, obwiniającą się o jego nieszczęście, by współżyła z innymi mężczyznami i opowiadała mu o swoich przeżyciach, bo tylko w ten sposób może być dalej szczęśliwa. Na początku niechętna wytycznym Bess z czasem zaczyna wierzyć, że spełniając wolę Jana, spełnia wolę samego Boga. Widząc w tym jedyną drogę do odzyskania przez męża władzy w nogach, oddaje się kolejnym mężczyznom. Nie wie jednak, że tragedia wisi w powietrzu…

Przełamując fale” uchodzi dziś za klasyczny obraz utrzymany według zasad manifestu DOGMA 95. Oszczędna scenografia, specyficzna gra aktorska i plastyczne, niedoświetlone zdjęcia budują niepowtarzalny klimat. Mimo upływającego czasu, film nie zestarzał się ani trochę. Autorski styl Larsa Von Triera nadal okazuje się niepodrabialny, a liczne nagrody filmowe, w tym Grand Prix festiwalu w Cannes dowodzą, że jurorzy i krytycy odpowiednio wcześnie się na nim poznali. „Przełamując fale” to dziś część filmowego kanonu, a także pierwsza część tzw. „trylogii serca”, której kolejnymi odsłonami są „Idioci” i „Tańcząc w ciemnościach”.





Prasa o filmie:

Dogłębnie wstrząsa odbiorcą i prowokuje do myślenia

Ola Linka, Wirtualna Polska


Jedni ogłosili film arcydziełem, inni atakowali go z oburzeniem. (...) nie można tego filmu zlekceważyć

Krzysztof Demidowicz, Film


Ten film to wybitne osiągnięcie twórców

Geoff Andrew, Time Out


Niezapomniany

Jon Niccun, Lawrence Journal-World


Potężny wyciskacz łez

Dennis Schwartz, Ozus' World Movie Reviews


Aktorzy są znakomici
Jeffrey Overstreet, Looking Closer

Oświadczenie reżysera:
„Przełamując fale” to dramat, którego struktura narracyjna jest znana każdemu widzowi i dla każdego zrozumiała. Eksploruje ona te uczucia, o których posiadanie nie podejrzewałbym się jeszcze kilka lat temu. To historia miłosna, historia ludzi i ich emocji. Nie ma tu złych ludzi, są tylko nieporozumienia.
Lars Von Trier

Biogram reżysera:

Lars Von Trier - jeden z najwybitniejszych współczesnych twórców filmowych. Urodził się w 1956 roku w Kopenhadze. Ukończył szkołę filmową w swoim rodzinnym mieście. Jeszcze jako student rozpoczął międzynarodową karierę od dwukrotnego zwycięstwa na festiwalu filmów studenckich w

Monachium, gdzie przedstawiał dwie etiudy „Nocturne” i „Befrielsesbilleder”. Jego debiutancki „Element zbrodni” nie tylko został zakwalifikowany do konkursu MFF w Cannes w 1984 roku, ale zdobył tam nagrodę najwyższej komisji technicznej. „Element zbrodni” stanowił pierwszą część „trylogii europejskiej”, na którą złożyły się jeszcze „Epidemia” (1988) i „Europa” (dwa wyróżnienia na MFF Cannes 1991 – ponownie nagroda za wkład artystyczny najwyższej komisji technicznej oraz nagroda jury). Filmy te były typowymi przykładami autorskiego kina artystycznego – poszukującego i wyrafinowanego stylistycznie. W 1995 roku Von Trier ogłosił wraz z grupą innych skandynawskich reżyserów Manifest Grupy Filmowej „Dogma”, który uznawany jest za jeden z najważniejszych aktów przemiany sztuki filmowej. Zakładał on odejście od filtrów i efektów optycznych na rzecz naturalności, zakazywał eksperymentów z chronologią i wypełniania ekranowego czasu „powierzchowną akcją” (używanie broni, morderstwa), a także nakazywał filmowanie kamerą „z ręki”. To właśnie do tych zasad próbowały się stosować filmy „Przełamując fale” (1996), „Idioci” (1998) i „Tańcząc w ciemnościach” (2000). Ten ostatni canneńskie jury nagrodziło Złotą Palmą, najważniejszą nagrodą festiwalu. Decyzja wzbudziła sporo kontrowersji. Filmy Duńczyka mają bowiem tę cechę, że mają tylu samo zwolenników, ilu przeciwników. Przez jednych Von Trier uważany jest za geniusza, przez drugich – za manipulatora współczesnego kina. Podział ten utrzymał się także przy okazji premier innych filmów twórcy, jak „Dogville” (2003) z Nicole Kidman, „Mandarlay” (2005), „Melancholia” (2011) czy „Nimfomanka” (2013).


FILMOGRAFIA:

2013 – Nimfomanka / Nymphomaniac

2011 – Melancholia

2009 – Antychryst / Antichrist

2006 – Szef wszystkich szefów / Direktøren for det hele

2005 – Manderlay

2003 – Dogville

2000 – Tańcząc w ciemnościach / Dancer in the Dark

1998 – Idioci / Idioterne

1997 – Królestwo II / Riget II (serial tv, także wersja kinowa)

1996 – Przełamując fale / Breaking the Waves

1994 – Królestwo / Riget (serial tv, także wersja kinowa)

1991 – Europa / Zentropa

1988 – Epidemia / Epidemic

1987 – Medea (tv)

1984 – Element zbrodni / Forbrydelsens slement

1980 – Nocturne (etiuda filmowa)

1979 – Menthe la bienheureuse



1977 – Orchidégartneren (etiuda filmowa)

ART-HOUSE, ul. Radziwie 7 lok. U08, 01-164 Warszawa, tel.: + 48 22 35 39 602 www.arthousefilm.pl


Pobieranie 35.79 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna