Przymierze 2001 wspólnota życia chrześcijańskiego w lublinie



Pobieranie 44.58 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar44.58 Kb.
+

AMDG


PRZYMIERZE 2001
WSPÓLNOTA ŻYCIA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO W LUBLINIE
Poniższe materiały mają pomóc nam rozeznać i przygotować się do podjęcia lub odnowienia Przymierza w tym roku. Zawierają przede wszystkim medytacje na tydzień poprzedzający Przymierze (20 – 27. 04.). Dołączone zostały również Zasady Ogólne WŻCh oraz artykuł, który przedstawia charyzmat i apostolstwo wspólnoty, jak i 14 punktów, które mogą pojawić się w tekście naszego Przymierza (nie wszystkie naraz, jednak należy pamiętać o tym, że niezbędne są punkty 1, 2, 8, 9, 10, 14). Przymierze jest nie tylko wejściem w głębszą relację z Bogiem, ale również deklaracją pełnego zaangażowania we wspólnotę, dlatego z uwagą rozważmy nie tylko medytacje, ale także przygotowane dla nas materiały o WŻCh.

Najlepiej będzie, jeśli tekst Przymierza zostanie napisany samodzielnie, z serca – dlatego nie przygotowano żadnego „obowiązującego” tekstu. Istnieje pełna dowolność, ale należy pamiętać, aby zawrzeć następujące informacje: okres czasu, na który składa się Przymierze (rok) oraz akceptację Zasad Ogólnych WŻCh. Można nadać naszemu Przymierzu jakieś szczególnie ważne dla nas motto z Pisma Św., poprosić o wstawiennictwo Maryję i świętych patronów.



Do zobaczenia w Pliszczynie!


PRZYMIERZE 2001 – MEDYTACJE PRZYGOTOWUJĄCE




  1. Iz 55, 1-5

O, wszyscy spragnieni, przyjdźcie do wody, przyjdźcie, choć nie macie pieniędzy! Kupujcie i spożywajcie, dalejże, kupujcie bez pieniędzy i bez płacenia za wino i mleko! Czemu wydajecie pieniądze na to, co nie jest chlebem? I waszą pracę – na to, co nie nasyci? Słuchajcie mnie, a jeść będziecie przysmaki i dusza wasza zakosztuje tłustych potraw. Nakłońcie wasze ucho i przyjdźcie do Mnie, posłuchajcie Mnie, a dusza wasza żyć będzie. Zawrę z wami wieczyste przymierze: są to niezawodne łaski dla Dawida. Oto ustanowiłem cię świadkiem dla ludów, dla ludów wodzem i rozkazodawcą. Oto zawezwiesz naród, którego nie znasz, i ci, którzy cię nie znają, przybiegną do ciebie ze względu na Pana, twojego Boga, przez wzgląd na Świętego Izraelowego, bo On cię przyozdobi.
Punkta:

  • Chrystus jest wodą dla spragnionego, tylko On może zaspokoić każde nasze pragnienie. Jakie są moje pragnienia, z którymi przychodzę do Jezusa? Czego pragnę podejmując Przymierze w tym roku?

  • Łaska Jezusa jest darmowa. Nie muszę się o nią starać, ani dokonywać wielkich, heroicznych czynów, aby na nią zasłużyć. Wszystko otrzymuję jedynie z powodu miłości Boga do mnie. Czy przychodzę do Jezusa z pustymi rękoma, otwarty na Jego dar? Czy przyjmuję nowy rok Przymierza w WŻCh jako dar Boga?


  1. Jr 31, 31-34

Oto nadchodzą dni – wyrocznia Pana – kiedy zawrę z domem Izraela i z domem judzkim nowe przymierze. Nie jak przymierze, które zawarłem z ich przodkami, kiedy ująłem ich za rękę, by wyprowadzić z ziemi egipskiej. To moje przymierze złamali, mimo, że byłem ich Władcą – wyrocznia Pana. Lecz takie będzie przymierze, jakie zawrę z domem Izraela po tych dniach – wyrocznia Pana: Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu. Będę im Bogiem, oni zaś będą mi narodem. I nie będą się musieli wzajemnie pouczać jeden mówiąc do drugiego: „Poznajcie Pana!” Wszyscy bowiem od najmniejszego do największego poznają mnie – wyrocznia Pana, ponieważ odpuszczę im występki, a o grzechach ich nie będę już wspominał.
Punkta:

  • Trwałość nowego przymierza nie polega na naszych wysiłkach, ale opiera się na Bożym Miłosierdziu. To Bóg podejmuje inicjatywę, aby wypisać prawo w sercu człowieka i pozwolić się poznać człowiekowi. Czy ufam Bożemu Miłosierdziu? Czy pozwalam Bogu prowadzić się po ścieżkach Przymierza?

  • Nowe przymierze jest prawem wypisanym w sercu – to łaska WIARY. Czym jest dla mnie wiara? Jakie jest jej miejsce w moim życiu?



  1. J 15, 5-10; 16

Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze mnie nic nie możecie uczynić. Ten, kto we Mnie nie trwa, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie. I zbiera się ją, i wrzuca do ognia, i płonie. Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, poprosicie, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami. Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. (...) Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał – aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje.
Punkta:

  • Jezus pragnie z naszej strony wierności – trwania w Nim. Bez Niego nie możemy wydawać owoców, tak jak jesteśmy do tego powołani. Czy pragnę budować moje życie na Jezusie i być Mu wiernym? Kto jest fundamentem mojego Przymierza – ja czy Bóg?

  • Naszym powołaniem jest szczęście i trwanie w miłości Boga. Mamy przynosić owoce – to znaczy, służyć ku pomnażaniu chwały Bożej. Jakie owoce pragnę przynosić Bogu, szczególnie w tym roku Przymierza?


4. Mszał Rzymski, I Modlitwa Eucharystyczna o Tajemnicy Pojednania

Zaprawdę, godne to jest, abyśmy Tobie składali dziękczynienie, Ojcze święty, Boże nieskończonej dobroci. Ty nieustannie wzywasz grzeszników do odnowy w Twoim Duchu i najpełniej objawiasz swoją wszechmoc w łasce przebaczenia. Wiele razy ludzie łamali Twoje przymierze, a Ty, zamiast ich opuścić, zawarłeś z nimi nowe przymierze przez Jezusa Chrystusa, Twojego Syna i naszego Odkupiciela: przymierze tak mocne, że nic nie może go złamać. Nam także dajesz czas pojednania i pokoju, abyśmy polecając się jedynie Twojemu miłosierdziu odnaleźli drogę powrotu do Ciebie, otwierając się na działanie Ducha Świętego nowym życiem żyli w Chrystusie, wychwalali nieprzerwanie Twoje imię i służyli braciom. Wdzięczni za tajemnicę Twojej dobroci, pełni podziwu i radości z odnalezionego zbawienia, jednoczymy się z niezliczonymi chórami Aniołów i Świętych, aby spiewać Twoją chwałę. (...) Byliśmy umarli z powodu grzechu i niezdolni zblizyć się do Ciebie, ale Ty dałeś nam najwyższy dowód swego miłosierdzia, gdy Twój Syn, jedyny Sprawiedliwy, wydał się w nasze ręce i pozwolił przybić do krzyża. On zanim wyciągnął ramiona między niebem i ziemią, na znak wiecznego przymierza, chciał obchodzić Paschę ze swymi uczniami. Gdy spożywali wieczerzę, wziął chleb i dzięki Tobie składając błogosławił, łamał i dawał swoim uczniom mówiąc: „bierzcie i jedzcie z tego wszyscy: to jest bowiem Ciało Moje, które za was będzie wydane.” Podobnie po wieczerzy, wiedząc, że pojedna wszystko w sobie przez krew wylaną na krzyżu, wziął kielich z winem i ponownie dzięki składając, podał swoim uczniom mówiąc: „Bierzcie i pijcie z niego wszyscy: to jest bowiem kielich Krwi Mojej, nowego i wiecznego przymierza, która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów. To czyńcie na moją pamiątkę.”


Punkta:

  • Nowe Przymierze, „którego nic nie może złamać,” zostało zawarte dzięki Męce i Zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa. Czy odczuwam „podziw i radość z odnalezionego zbawienia”?

  • Ciało i Krew Chrystusa jest ofiarą Nowego Przymierza, która daje nam odpuszczenie grzechów i łaskę trwania w Jezusie. Jakie jest miejsce Eucharystii w moim życiu?


5. Jan Paweł II, Adhortacja apostolska „Christifideles Laici”, 16:

Wszyscy wierni z tytułu swej przynależności do Kościoła otrzymują powszechne powołanie do świętości i w nim współuczestniczą. Są nim objęci na pełnych prawach i na równi ze wszystkimi członkami Kościoła także świeccy: >wszyscy chrześcijanie jakiegokolwiek stanu i zawodu są powołani do pełni życia chrześcijańskiego i do doskonałości miłości< (Lumen gentium 40); >wszyscy więc chrześcijanie zachęcani są i zobowiązani do osiągnięcia świętości i doskonałości własnego stanu< (Lumen gentium 42).

Powołanie do świętości wyrasta z Chrztu i odnawia się w innych sakramentach, zwłaszcza w Eucharystii. Chrześcijanie, przyobleczeni w Jezusa Chrystusa i napojeni Jego Duchem, są >święci<, a więc upoważnieni i zobowiązani do tego, by świętość swojego być okazywali w świętości wszystkich swoich działań. Paweł apostoł stale upomina wszystkich chrześcijan, aby żyli tak, >jak przystoi świętym< (Ef 5,3).

Życie wedle Ducha, które wydaje owoc uświęcenia (por. RZ 6,22; Ga 5,22), pobudza ochrzczonych i wymaga od nich wszystkich razem i każdego z osobna tego, by naśladując Jezusa Chrystusa przyjęli Jego błogosławieństwa, słuchali i rozważali słowa Boże, świadomie i aktywnie uczestniczyli w liturgicznym i sakramentalnym życiu Kościoła, pamiętali o osobistej, rodzinnej i wspólnotowej modlitwie, byli głodni i spragnieni sprawiedliwości, praktykowali miłość we wszystkich sytuacjach życiowych i by służyli braciom, zwłaszcza najmniejszym, ubogim i cierpiącym.


Punkta:

  • Każdy z nas został osobiście przez Boga powołany, aby być “świętym i nieskalanym przed Jego Obliczem.” Czy widzę, że świętość jest moim osobistym powołaniem? Czy odczuwam pragnienie doskonałego naśladowania Chrystusa?

  • Powołanie do świętości to zarówno dar, jak i zadanie. Jesteśmy wezwani do tego, by żyć błogosławieństwami, służąc Bogu, Kościołowi, bliźnim. Do jakiego rodzaju służby czuję się powołany konkretnie i osobiście w tym roku Przymierza?

6. św. Ignacy z Loyoli, „List o Doskonałości i Gorliwości Apostolskiej” (fragmenty):

Jest rzeczą pewną, że [Bóg] ze swej strony jest gotów dawać, byleby tylko z naszej strony nie zabrakło pokory i pragnienia jakby naczynia gotowego na przyjęcie łaski i byleby widział, że należycie korzystamy z otrzymanych darów i że gorliwie i pilnie prosimy o jego łaskę. (...)

Tak wielkiemu więc zobowiązaniu czynienia dobrze, które na Was ciąży, nie zadośćuczyni żadna rzecz przeciętna. Przypatrzcie się Waszemu powołaniu, a zobaczycie, że to, co w wypadku innych nie byłoby mało, w Waszym wypadku nie wystarczy. (...)

Jeśli więc uznajecie swe zobowiązanie i pragniecie poświęcić się pomnażaniu tej jego czci, pamiętajcie, że żyjecie w czasie, w którym jest rzeczą ze wszech miar konieczną czynami udowodnić to pragnienie. (...)

Nie dajcie się wyprzedzać synom tego świata, którzy z większą troskliwością i pilnością szukają rzeczy doczesnych niż Wy wiecznych. Wstydźcie się, żę biegną oni szybciej do śmierci niż Wy do życia. (...)

To, co dotychczas powiedziałem, aby zbudzić śpiącego i zachęcić do szybszego biegu opieszałego i marudera, nie powinno być okazją do popadnięcia w druga skrajność: w nieroztropną gorliwość. Przyczyną chorób ducha jest nie tylko chłód, np. oziębłość, lecz także gorąco, np. nieumiarkowana gorliwość. „Niech wasza służba będzie rozumna” – pisał św. Paweł (Rz 12,1). (...)

Nade wszystko jednak chciałbym, by Was do tego pobudzała czysta miłość Jezusa Chrystusa i pragnienie Jego czci oraz zbawienie dusz, które odkupił. (...)


Punkta:

  • Skoro jesteśmy powołani do świętości, nie możemy być letni – jesteśmy powołani do „magis”, więcej. Św. Ignacy zachęca nas, aby wypłynąć na głębię i szukać woli Bożej. Jakie Boże pragnienia wobec mnie rozpoznaję w tym roku? Czy pragnę coraz doskonalej wypełniać Bożą wolę?

  • Do apostolskiej gorliwości i nieprzeciętnej służby ma nas pobudzać miłość Chrystusa. Jakimi intencjami i motywacjami kieruję się w życiu?



7. Zasady Ogólne Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego

Punkta:


  • W sakramencie Chrztu i Eucharystii Bóg zapisał w moim sercu trwałe Przymierze ze sobą. Jest ono wezwaniem do świętości i doskonałego naśladowania Chrystusa. My mamy możliwość realizowania tego powołania w konkretnej wspólnocie – WŻCh – w jej duchowości i misji. Czym jest dla mnie WŻCh? Jakie elementy charyzmatu tej wspólnoty są dla mnie teraz szczególnie ważne?



PRZYMIERZE WE WSPÓLNOCIE ŻYCIA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO

Nie Wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem


I przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili.

(J 15, 16)
Wspólnota Życia Chrześcijańskiego jest ruchem świeckich w Kościele posiadającym swój charyzmat. Powołanie nasze realizuje się w świecie poprzez wcielanie Chrystusa we wszystkie wymiary naszego życia: osobistego, rodzinnego, zawodowego, eklezjalnego, społecznego, ekonomicznego i politycznego.

Przymierze jest realizacją daru wezwania Chrystusa, czyli naszą odpowiedzią na powołanie ku Wspólnocie Życia Chrześcijańskiego. Nasza duchowość prowadzi do pełnego podjęcia życia z Chrystusem ukrzyżowanym i zmartwychwstałym w konkretnej rzeczywistości świata przez człowieka świeckiego. Pedagogika Ćwiczeń Duchownych integruje wszystkie aspekty naszego życia codziennego z doświadczeniem żywej wiary, prowadząc do tego, abyśmy bardziej stawali się darem dla innych. Realizacja tego powołania dokonuje się we wspólnocie i jest drogą budowania apostolskiej wspólnoty wiary.

Przymierze, jako realizacja powołania, powinno być odczytywane w konkrecie życia, w jakim Bóg pozwala każdemu z nas podjąć ten dar.

Doświadczenie duchowości drogi Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego trwa od czterech wieków. Na nowo podjęte po Soborze Watykańskim II znalazło swój wymiar w Zasadach Ogólnych zatwierdzonych przez Stolicę Apostolską w 1971 roku. Doświadczenie to jest stale rozeznawane na zjazdach światowych WŻCh oraz w naszej Wspólnocie Narodowej.



Zjednoczenie z misją Chrystusa


Jak Ty mnie posłałeś na świat,

Tak i Ja ich na świat posyłam

(J 17,18)
Sensem, celem naszego życia i rozwoju we Wspólnocie Życia Chrześcijańskiego jest realizacja misji Chrystusa powierzonej nam w konkretnym wymiarze świata i Kościoła. Realizuje się ona poprzez wcielanie tu i teraz obecności i działania Boga w świecie. Wcielamy Jego miłość w życie, przemieniamy z Nim świat, co dokonuje się przez rozeznawanie i podejmowanie działań apostolskich. Dążymy do tego, aby każdy element naszego życia i zaangażowania, zarówno wewnętrznego, jak i zewnętrznego, był realizacją misji Ojca w konkretnej sytuacji świata, w której Bóg nas stawia. Nasze życie i zaangażowanie apostolskie staje się świadectwem jedności z Chrystusem ukrzyżowanym i zmartwychwstałym. Nasze głoszenie Ewangelii dokonuje się poprzez zaangażowanie w życie i pracę. Dojrzewamy do tego, aby przeżywać codzienność, rzeczywistość świata tak, jak przezywa je Chrystus, a więc z miłością i zatroskaniem o życie i zbawienie całego człowieka i wszystkich ludzi.
Droga realizacji naszego zaangażowania w świecie

Kto trwa we Mnie, a Ja w nim,

ten przynosi owoc obfity

(J 15,5
Abyśmy mogli wzrastać jako ludzie świeccy, duchowo, społecznie i apostolsko, Wspólnota Światowa oraz Narodowa rozpoznała jako ważne następujące środki, które mogą nam w tym dopomóc:

  1. Podjęcie trudu życia w świecie z Chrystusem w naszym życiu codziennym, a więc w obowiązkach, zadaniach, pracy, z ta świadomością, że w tym powołuje nas Bóg, obdarza darem przemiany (nawrócenia) oraz wzywa do bycia świadkiem wobec ubóstwa i niesprawiedliwości społecznej.

  2. Podjęcie rozwoju dojrzałego życia apostolskiego poprzez rozeznawanie konkretnych zaangażowań w życiu codziennym i społecznym, w których w sposób szczególny podejmujemy ich przemianę w zaangażowania apostolskie.

  3. Nasze zjednoczenie z misją Chrystusa. Apostolstwo wyraża się w wewnętrznej trosce o ubogich i sprawiedliwość społeczną, w naszym świadectwie życia codziennego, prowadząc ku wcielaniu Chrystusowej miłości poprzez konkretne działania apostolskie wobec różnorodnych form ubóstwa i niesprawiedliwości, dotykających człowieka i społeczności.

  4. Troska o świat i budowanie Królestwa Bożego zachęca nas do rozwijania wartości osobowych, społecznych, oraz umiejętności zawodowych, tak, aby nasze zaangażowanie i świadectwo apostolskie były coraz bardziej kompetentne i konkretne.

  5. Podjecie sakramentu małżeństwa jako dynamicznego daru stałej, rozwijającej się miłości miedzy małżonkami, rodzącego nowe życie i troskę o pełny rozwój naszych dzieci, prowadzącego do świadczenia naszą miłością małżeńską i rodzinna wobec potrzebujących.

  6. Coraz dojrzalsze jednoczenie się z działaniem Chrystusa w nas i w zmieniającej się rzeczywistości świata rozwijając postawę codziennego rozeznawania, ku czemu Chrystus prowadzi nas wewnętrznie, w naszej codzienności i zaangażowaniu w świat, szczególnie poprzez rewizję życia prowadzącą do integracji naszego życia z wiarą.

  7. Rozwój stałej postawy nawrócenia, abyśmy grzech, słabości, ograniczenia, zarówno osobiste, wspólnoty jak i społeczne, przezywali w miłosierdziu Boga, wprowadzając miłosierdzie w życie osobiste wspólnotowe i społeczne. Pomaga nam w tym m. in. Sakrament Pojednania i Eucharystia.

  8. Skoncentrowanie na życiu Eucharystią tak, aby Chleb Życia, który otrzymujemy, był Chlebem Życia dla innych, a codzienność stawała się Eucharystią. W praktyce oznacza to pogłębiony udział w Eucharystii niedzielne, a o ile to możliwe, dodatkowo w ciągu tygodnia.

  9. Ważny środkiem rozwoju naszego powołania są Ćwiczenia Duchowne św. Ignacego Loyoli. Dążymy do tego, aby nasz rozwój indywidualny i wspólnotowy oraz zaangażowanie apostolskie dokonywały się w dynamice pedagogiki Ćwiczeń Duchownych. W praktyce zakłada to troskę, aby nasze życie osobiste, spotkania we wspólnocie, spotkania formacyjne, dni skupienia, seminaria, rekolekcje i zaangażowania apostolskie były realizowane z uwzględnieniem procesu Ćwiczeń Duchownych.

  10. Rozwój naszej jedności z Chrystusem przez modlitwę, abyśmy dzięki kontemplacji Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, żyjącego i działającego w nas i w świecie dzisiaj, urzeczywistniali Jego styl życia i działania. Zakłada to troskę o pogłębianie naszej codziennej modlitwy oraz o to, aby codzienność stawała się modlitwą.

  11. Abyśmy mogli iść coraz bardziej za Chrystusem ubogim, troszczymy się we wszystkich wymiarach naszego życia o prostotę. Dzięki wewnętrznej wolności stajemy się bardziej dyspozycyjni wobec działania Ducha Świętego i potrzeb ludzi w zmieniającej się sytuacji naszego życie w świecie.

  12. Pomocą w naszym rozwoju jest również kierownictwo duchowe, które dokonuje się poprzez: wspólnotę, Ćwiczenia Duchowne oraz ewentualne spotkanie z kierownikiem duchowym.

  13. Podjecie zaangażowania w życie wspólnoty podstawowej, które pogłębia naszą dojrzałość w życiu duchowym, społecznym, eklezjalnym i apostolskim, kształtując motywację, postawy i działania w duchu Ewangelii i nauki Kościoła.

  14. Pogłębiamy naszą miłość do Maryi jako tej, która jest dla nas wzorem wcielania Jezusa Chrystusa w świat. Ona uczy nas dojrzałego pośredniczenia w przekazywaniu życia i zbawienia człowiekowi i społecznościom.


Apostolska Wspólnota Wiary

Dar powołania, jaki otrzymaliśmy od Chrystusa, prowadzi do tworzenia wspólnoty. Nasze wspólnoty są apostolskimi wspólnotami wiary, ukierunkowanymi na wspólną realizację istoty naszego powołania – bycia darem dla innych. Każda wspólnota posiada swój konkretny program apostolski, który integruje w jedną całość działania apostolskie indywidualnych osób, zaangażowanie podejmowane przez całą grupę, jak i niektóre propozycje programów apostolskich rozeznanych przez Wspólnotę Narodową.

Ważną pomocą w realizacji zaangażowania apostolskiego przez poszczególne osoby są grupy apostolskie skupiające ludzi podejmujących zaangażowania apostolskie w podobnych sferach życia społecznego. Grupy te spotykają się co dwa – trzy miesiące.

Wspólnota, uwzględniając swój charakter apostolski, jest również miejscem stałej formacji duchowej, osobowej, społecznej.

Nasze wspólnoty, będąc żywą częścią Kościoła, są budowane przez ludzi, którzy posiadają to samo powołanie, a więc nie są to tylko grupy znajomych, przyjaciół, osób o podobnych zainteresowaniach.

Troszczymy się o to, aby tworzenie naszych wspólnot wypływało ze współpracy z miłością i mądrością, jakiej udziela nam Chrystus. Każdy przejaw życia, działania i zaangażowania apostolskiego wspólnoty powinien być rozeznawany, abyśmy mogli odnaleźć to, ku czemu Duch Święty w danej chwili wzywa nas w konkrecie rzeczywistości, w której żyjemy.

W związku z tym, że Wspólnota Życia Chrześcijańskiego jest wspólnotą ludzi świeckich, odpowiedzialnymi za wspólnotę są w sposób szczególny: koordynator i animator formacji (osoby świeckie) oraz asystent kościelny (zazwyczaj ksiądz lub zakonnik), który współpracując ze świeckimi na płaszczyźnie troki o formację, zapewnia więź z hierarchicznym wymiarem Kościoła.

Każdy z uczestników wspólnoty jest współodpowiedzialny za jej budowanie i powinien brać czynny udział w jej spotkaniach, działaniach i zaangażowaniach apostolskich.

Pełne włączenie we Wspólnotę Narodową i Światową dokonuje się przez pdjęcie Przymierza na całe życie. Aby jednak dokonało się dojrzałe rozeznanie i rozwój powołania do WŻCh, po doświadczeniu etapu pre-wspólnoty podejmujemy Przymierze czasowo na rok, głównie realizując punkty 1, 2, 8, 9, 10, 14, a następnie co roku je odnawiamy, poszerzając o kolejne środki naszego rozwoju. Dopiero po okresie kilku lat zobowiązujemy się do realizacji Przymierza na całe życie.

Proces rozeznania Przymierza przez konkretną osobę dokonuje się na bazie refleksji nad doświadczeniem rozwoju wiary, życia powołaniem i charyzmatem WŻCh, zaangażowania apostolskiego oraz refleksji nad „środkami” wzrostu, które powinny wspierać dalszy rozwój. Osobiste rozeznanie Przymierza zostaje spisane i poddane rozeznaniu wspólnoty.



Życie drogą, powołaniem i duchowością WŻCh, wyrażające się w realizacji Przymierza przez indywidualną osobę, jak i wspólnotę, jest naszą wolą takiego świadczenia o Chrystusie przez człowieka świeckiego i wspólnotę, abyśmy byli „solą i światłem dla świata.”








©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna