Redagowała: Alicja Brodnicka Bogdan Suchodolski



Pobieranie 19.4 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar19.4 Kb.
Pod kierunkiem: Prof.dr hab. Stanisława Literskiego

Opracowali: Alicja Brodnicka i Weronika Juszczak

Redagowała: Alicja Brodnicka

Bogdan Suchodolski

Życie i twórczość

(27.XII.1903-02.X1992)



Kim Był?

Bogdan Suchodolski należał do najwybitniejszych polskich humanistów. Był historykiem i teoretykiem kultury filozoficznej, historykiem kultury pedagogicznej i teoretykiem wychowania. Profesor Bogdan Suchodolski przez całe życie był twórczo obecny w życiu naszego społeczeństwa i jego wychowania. Uważał, że konieczne jest określenie nowych zadań edukacji, która miała by przygotować ludzi do kierowania racjonalnym rozwojem cywilizacji. Urodził się 27 grudnia 1903r w Sosnowcu, gdzie spędził swoje dzieciństwo. Był synem Kazimierza i Heleny, którzy zadbali o jego kształcenie, jak i dobre wychowanie . W czasie międzywojennym Bogdan rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie kontynuował naukę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Mając 23 lata obronił pracę doktorską. Dalszą edukację podjął na Uniwersytecie Berlińskim, po czym znalazł się w Raperswilu i w Paryżu. Efektem wyżej wymienionych studiów stały się m.in. dwie prace wydane po powrocie do kraju: „ Reforma Szkolnictwa średniego w Niemczech ” i „ Przebudowa podstaw nauk humanistycznych ”. W 1938 r. jako profesor nadzwyczajny został powołany na Katedrę pedagogiki w Uniwersytecie Lwowski. Jednak po roku jego pracy, wybuch II wojny światowej pozbawił go katedry. Jednakże okres okupacji hitlerowskiej nie sprawił zerwania Suchodolskiego z pracą naukową. Gdy przebywał w Warszawie wydał w podziemiu książkę „ Skąd i dokąd idziemy? Przewodnik po zagadnieniu kultury współczesnej ”. Poglądy B.Suchodolskiego przechodziły ewolucję, iż przed wojną był krytykiem pozytywizmu zwracający uwagę na niebezpieczeństwa związane z mentalnością technologiczną i jednostronnym kultem nauki, po II wojnie światowej ( jakkolwiek sygnalizował wątpliwości, czy światopogląd naukowy może być wystarczającym dla optymalnego rozwoju duchowego człowieka) zrewidował swój stosunek do kategorii postępu i zbliżył się do materializmu historycznego. Po wyzwoleniu kraju nie mógł wrócić do Lwowa i w 1945 r. objął stanowisko dyrektora Miejskiego Gimnazjum i Liceum w Warszawie. Miał dużo zaproszeń m.in. do katedry Pedagogiki w Krakowie, Toruniu, Wrocławiu to wybrał Uniwersytet Warszawski, gdzie w 1946 r. objął katedrę pedagogiki. Tam wybrał dla siebie odpowiedni zespół kadr, któremu jako dyrektor podsuwał inicjatywy i podejmował z nim wiele prac badawczych.

Osiągnięcia

Dzięki swoim osiągnięciom powołał w 1956 r. Kwartalnik Pedagogiczny, który był głównym czasopismem nauk o wychowaniu, a jego redakcją kierował przez 15 lat. Drugim ważnym działaniem dla Suchodolskiego stała się Polska Akademia Nauk. Gdzie jako członek od 1952 r., był w latach 1958 - 1974 kierownikiem Zakładu Historii Nauk i Techniki PAN. Następnie w latach 1956 - 1970 był zastępcą sekretarza naukowego PAN, a w 1958 do 1974 został przewodniczącym Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN. Jednocześnie w tych latach był także redaktorem Studiów Pedagogicznych, Rocznika Pedagogicznego i Paidei. Do 1981r. był członkiem Prezydium PAN, lecz do końca swojego życia był jednym z kierowników Komitetu „ Polska 2000 ”. Poczynając od 1950 r. obok prac Nauka polska w okresie oświecenia, czy Polska myśl pedagogiczna w okresie Renesansu, pojawiły się także prace tj. Krytyka podstaw pedagogiki mieszczańskiej w dziełach Karola Marska, U podstaw dydaktyki radzieckiej , Kultura socjalistyczna, O programie świeckiego wychowania moralnego, Podstawy wychowania socjalistycznego i przede wszystkim U podstaw materialistycznej teorii wychowania. W tej ostatniej pracy na podstawie analiz dzieł Marksa i Engelsa , przedstawił genezę celów wychowania w społeczeństwie socjalistycznym. Sądził tak jak Marks, że „istotnym czynnikiem kształtującym ludzi jest ich własna społeczna działalność, dzięki której dokonuje się zarówno przekształcenie środowiska, jak przekształcenie świadomości, i że ta właśnie zbieżność może być zrozumiana tylko jak praktyka rewolucyjna. Bogdan Suchodolski napisał książki „O pedagogikę na miarę naszych czasów”, czy też „Narodziny nowożytnej filozofii człowieka”, które przedstawiają, iż stanowiska antropologii pedagogicznej, historyczny zarys rozwoju pojęć o człowieku , zmieniających się pod wpływem przemian w życiu społecznym, w literaturze, czy w sztuce, mówią również o znaczeniu tego rozwoju dla myśli praktyki edukacyjnej. Skojarzył wychowanie z życiem, iż uważał , że młodych , jak i starych należy uczyć przede wszystkim sterowania własnym życiem. Myśl tę Suchodolski rozwijał w licznych swoich książkach, takich jak Kochaj Zycie, czy Wychowanie ponad wszystko. Drugą taką jego myślą było; ... rzeczą najważniejszą w wychowaniu jest kształtować ludzi tak, aby umieli oni żyć w warunkach współczesnej cywilizacji, aby potrafili podołać zadaniom, które im stawia, aby korzystali z możliwości kulturalnego rozwoju, którego im dostarcza, aby wiedzieli ku czemu i jak dążyć, z jakich źródeł czerpać radość życia.



Koncepcja wychowania w szkole Bogdana Suchodolskiego

Wychowanie przyszłych pokoleń to jedno z najważniejszych zadań każdego społeczeństwa. Wychowanie estetyczne natomiast to olbrzymi zakres wartości oddziałujących na osobowość człowieka i całe narody. Od dawna dostrzegano wartości wychowawcze działalności artystycznej dla rozwoju dziecka, ale odpowiednie zajęcia artystyczne długo nie mogły znaleźć miejsca w rzeczywistości szkolnej. Prof. Suchodolski twierdził, iż poprzez planowe kształcenie estetyczne w szkole podnosi się ogólną kulturę społeczeństwa. Podstawą skutecznego wychowania estetycznego musi być – podobnie jak we wszystkich innych dziedzinach wychowania – wczesne rozpoczęcie kształcenia kultury estetycznej już w okresie dzieciństwa i młodości. B. Suchodolski dowodzi, że...„złudna jest nadzieja, że człowiek dorosły nie przygotowany do kontaktowania się z dziełami sztuki w okresie szkolnym, nagle i spontanicznie, nieoczekiwanie dla siebie i dla innych nabierze w życiu późniejszym tej potrzeby i tej umiejętności”. Młody człowiek powinien być przygotowany do kontaktu z dziełem poprzez wiedzę z zakresu historii sztuki i estetyki. Z drugiej strony istnieje duża różnica zdań co do oceny potrzeb w tym zakresie między laikami a specjalistami – historykami sztuki i estetykami. B. Suchodolski uważa, że należy pamiętać iż ...„historia sztuki i teoria sztuki są wyspecjalizowanymi dyscyplinami naukowymi, które mają swoją własną problematykę i swoje własne zainteresowania, nie zawsze pokrywają się z zapotrzebowaniami i pytaniami laików” ( B. Suchodolski, s.9 ). Laicy szukają kontaktu ze sztuką, chcieliby stykać się z takimi dziełami, które ułatwiłyby im patrzenie na sztukę. Profesor Suchodolski podkreślał, że należy przywiązać szczególną uwagę do wczesnego i systematycznego stykania dzieci i młodzieży z dziełami sztuki. Należy także sensownie stopniować trudności w tym zakresie oraz dostarczać taką literaturę naukową z dziedziny historii sztuki i teorii sztuki, która by rzeczywiście odpowiadała potrzebom laików, ułatwiając im bezpośredni kontakt z dziełami sztuki. Według B. Suchodolskiego badania prowadzone w wielu krajach wykazały, że istnieje współzależność pomiędzy kształtowaniem postaw twórczych dzieci a ich osiągnięciami szkolnymi i zawodowymi w przyszłości. Rozwija się nowa dziedzina nauki – psychologia twórczości, a w jej ramach poszukuje się nowych technik stymulowania twórczości dzieci. Współczesną szkołę należy odrzeć z ciasnego formalizmu, schematyzmu i nie nastawiać na jednostronny przekaz wiedzy o charakterze encyklopedycznym. Bogdan Suchodolski oprócz swoich dużych osiągnięć był organizatorem polskiego życia kulturalnego i naukowego, uczestnikiem pierwszego organizacyjnego spotkania UNESCO w Londynie 1945 r., również uczestniczył w licznych kongresach międzynarodowych i konferencjach naukowych; głównie z dziedziny historii nauki i pedagogiki, czyli to co go fascynowało. Od 1985 r. był posłem na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Został członkiem m.in. Międzynarodowej Akademii Historii Nauki oraz Międzynarodowego Towarzystwa Nauk Pedagogicznych, był też jego przewodniczącym w latach 1969/73.

W październiku 1984 r. B, Suchodolski zwrócił się do Rektora Uniwersytetu Śląskiego z propozycją zapisu testamentowego na rzecz Uniwersytetu swojej prywatnej biblioteki. W liście tym napisał m. in. " Wybór Uniwersytetu tłumaczy się tym, że pochodzę z Sosnowca, jestem doktorem honoris causa Uniwersytetu Śląskiego, doceniam w pełni wyjątkową pozycję tego Uniwersytetu dla Śląska i kraju". Propozycja Profesora została przedstawiona Senatowi Uniwersytetu Śląskiego, który zaakceptował przyjęcie darowizny i zobowiązał władze uczelni do spełnienia wszystkich warunków i sugestii Profesora z tym aktem związanych.



Mimo, iż nie skończył studiów pedagogicznych ( skończył jedynie filozofię, historię nauki i kultury ), to jego pedagogiczną postawę kształtowały dramatyczne czasy, w których przyszło Mu żyć oraz Jego humanistyczna wrażliwość. To właśnie wartości humanistyczne stawiał na pierwszym planie w swej działalności pedagogicznej, podkreślając, że humanista, to nie ten, który studiuje nauki humanistyczne, lecz nade wszystko ten, kto swoim życiem i działalnością reprezentuje postawę humanistycznego zaangażowania w służbie człowieka. Stąd wywodziła się Jego myśl pedagogiczna, traktująca wychowanie jako kształtowanie człowieka rozumiejącego, uspołecznionego i działającego. Nie tak dawno odszedł On na wieczną wartę jako wybitny uczony - humanista, bardzo skromny człowiek, godny naśladowania przez nauczycieli akademickich. Zmarł 2 października 1992 r w Konstancinie - Jeziornie.

Bibliografia :

  1. Encyklopedyczny Słownik Sławnych Polaków, Oficyna wychowawczo-pedagogiczna Adam, Warszawa 1996.

  2. Bogdan Suchodolski, Wychowanie dla przyszłości, Warszawa 1968.

  3. Bogdan Suchodolski, Współczesne problemy wychowania estetycznego, Kwartalnik Pedagogiczny 1959 nr 9.

  4. Bogdan Suchodolski, Edukacja Permanentna, Warszawa 1999.

  5. Bogdan Suchodolski, Kim jest człowiek?, Warszawa 1974.

  6. Wincenty Okoń, Wizerunek Sławnych Pedagogów Polskich, Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne , Warszawa 1993.

  7. http://pl.wikipedia.org/wiki/Bogdan_Suchodolski





©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna