Redakcja Jacek Gudowski Maciej Machowski Współpraca



Pobieranie 379.72 Kb.
Strona1/7
Data07.05.2016
Rozmiar379.72 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7



Redakcja

Jacek Gudowski

Maciej Machowski



Współpraca

Anna Dorabialska, Agnieszka Gołąb

Sylwia Janas, Radosław Nowaczewski

Olga Maria Piaskowska, Maciej Plaskacz

Katarzyna Purzyńska, Elżbieta Szczepanowska

Arkadiusz Turczyn, Magdalena Wróbel

Andrzej Zielony

UCHWAŁY

Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Najwyższy

postanowieniem 14 stycznia 2015 r., II CSK 231/14, do rozstrzygnięcia składowi powiększonemu Sądu Najwyższego, zagadnienia prawnego:

„Czy dopuszczalna jest skarga kasacyjna w sprawie o wpis do rejestru zastawów?”

podjął uchwałę:
W sprawie o wpis do rejestru zastawów skarga kasacyjna jest dopuszczalna.

(uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 12 sierpnia 2015 r., III CZP 21/15, T. Ereciński, T. Bielska-Sobkowicz, J. Gudowski, H. Pietrzkowski, K. Weitz, T. Wiśniewski, D. Zawistowski)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez przedstawionego przez Sąd Apelacyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 6 marca 2015 r., I ACa 428/14, zagadnienia prawnego:

„Czy w wypadku występowania po stronie czworga powodów, współuczestnictwa formalnego (art. 72 § 1 pkt. 2 k.p.c.), którzy reprezentowani byli przez jednego pełnomocnika będącego radcą prawnym, w oparciu o udzielenie odrębnych pełnomocnictw, uzasadnione jest w aktualnym stanie prawnym wynikającym z przepisów art. 98 § 1 i 3, art. 99 k.p.c. i art. 109 k.p.c. oraz § 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zasądzenie w postępowaniu apelacyjnym na rzecz każdego z powodów oddzielnie kosztów zastępstwa procesowego według stawek przewidzianych w przepisach § 6 w związku z § 12 rozporządzenia?,

a w wypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej:

czy reprezentowanie przez pełnomocnika będącego radcą prawnym większej liczby osób występujących po stronie powodowej przy współuczestnictwie formalnym stanowi podstawę do przyznania im w postępowaniu apelacyjnym jednego wynagrodzenia pełnomocnika, ustalonego w oparciu o wartość przedmiotu zaskarżenia będącą wartością najwyższą spośród określonych dla każdego z powodów, czy też wynagrodzenia ustalonego w oparciu o sumę wartości przedmiotu zaskarżenia dla wszystkich współuczestników, rozdzielonego pomiędzy powodów stosownie do stopnia ich zainteresowania w sprawie?,

oraz

czy określenie ewentualnie wynagrodzenia w wysokości przekraczającej stawkę minimalną wynagrodzenia radcy prawnego winno następować przy uwzględnieniu niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika, a także charakteru sprawy i wkładu pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych..., czy też sąd winien brać pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika oraz czynności podjęte przez niego w sprawie, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (art. 109 § 2 zdanie drugie k.p.c.)?”



podjął uchwałę:
W razie współuczestnictwa formalnego (art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.), do niezbędnych kosztów procesu poniesionych przez współuczestników reprezentowanych przez jednego pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym zalicza się jego wynagrodzenie ustalone odrębnie w stosunku do każdego współuczestnika. Sąd powinien jednak obniżyć to wynagrodzenie, jeżeli przemawia za tym nakład pracy pełnomocnika, podjęte przez niego czynności oraz charakter sprawy (art. 109 § 2 k.p.c.).

(uchwała z dnia 10 lipca 2015 r., III CZP 29/15, J. Gudowski, B. Ustjanicz, D. Zawistowski)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Lublinie postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2015 r., II Ca 58/15, zagadnienia prawnego:

„Czy sprawa o zasądzenie od autora materiału prasowego i wydawcy czasopisma zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę doznaną na skutek naruszenia dóbr osobistych spowodowaną opublikowaniem materiału prasowego jest sprawą o roszczenie wynikające z Prawa prasowego, o której mowa w art. 17 pkt 3 k.p.c.?”

podjął uchwałę:
Sprawy o zadośćuczynienie za krzywdę wyrządzoną naruszeniem dóbr osobistych przez opublikowanie materiału prasowego należą do właściwości sądu okręgowego (art. 17 pkt 3 k.p.c.).

(uchwała z dnia 10 lipca 2015 r., III CZP 36/15, J. Gudowski, B. Ustjanicz, D. Zawistowski)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Olsztynie postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2015 r., IX Ca 948/14, zagadnienia prawnego:

„Czy Prezydent Miasta reprezentujący Skarb Państwa w postępowaniu o aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego może umocować pracownika Urzędu Miasta do złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu dotychczasowej wysokości opłaty, czy jednak czynność ta w zakresie aktualizacji opłaty jako czynność cywilnoprawna należy do wyłącznej kompetencji Prezydenta Miasta?”

podjął uchwałę:
Starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej może udzielić pełnomocnictwa do złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa (art. 11 ust. 1 i art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami jedn. tekst: Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.).

(uchwała z dnia 10 lipca 2015 r., III CZP 40/15, J. Gudowski, B. Ustjanicz, D. Zawistowski)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 r., XXIII Ga 1718/14, zagadnienia prawnego:

„Czy wyrok ogłoszony po upływie dwóch tygodni od posiedzenia, na którym zamknięto rozprawę, albo którego ogłoszenie po raz kolejny odroczono bez otwarcia rozprawy, powoduje skutki procesowe braku ogłoszenia wyroku?

w przypadku odpowiedzi pozytywnej,

Czy stanowi to przeszkodę do zaskarżenia wyroku?”

podjął uchwałę:
Ogłoszenie wyroku przez sąd pierwszej instancji z naruszeniem art. 326 § 1 zdanie drugie k.p.c. nie wpływa na dopuszczalność apelacji.

(uchwała z dnia 10 lipca 2015 r., III CZP 44/15, J. Gudowski, B. Ustjanicz, D. Zawistowski)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Koszalinie postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2015 r., VI Ga 16/15, zagadnienia prawnego:

„Czy, będące realizacją umownego prawa odstąpienia, odstąpienie przez wykonawcę, od zawartej z podwykonawcą umowy o roboty budowlane, na którą inwestor wyraził zgodę, powoduje ustanie, wskazanej w art. 6471 § 5 k.c., solidarnej z wykonawcą odpowiedzialności inwestora za zapłatę wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane przez podwykonawcę, czy też takie odstąpienie pozostaje bez wpływu na istnienie tej odpowiedzialności?”

podjął uchwałę:
W razie odstąpienia przez wykonawcę od umowy o roboty budowlane, zawartej z podwykonawcą, inwestor nie ponosi odpowiedzialności na podstawie art. 6471 § 5 k.c.

(uchwała z dnia 10 lipca 2015 r., III CZP 45/15, J. Gudowski, B. Ustjanicz, D. Zawistowski)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Łomży postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 r., I Cz 110/15, zagadnienia prawnego:

„Czy tytuł wykonawczy obejmujący należności z tytułu: opłat związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ten lokal, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni zgodnie z postanowieniami statutu, stanowi samodzielną podstawę do wystąpienia na jego podstawie przez spółdzielnię mieszkaniową o egzekucję z nieruchomości dłużnika - własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego w zasobach tej spółdzielni, czy też spółdzielnia mieszkaniowa chcąc prowadzić egzekucję świadczenia pieniężnego z powyższego tytułu wykonawczego z nieruchomości dłużnika - własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego w zasobach tej spółdzielni musi uprzednio uzyskać orzeczenie sądu na podstawie art. 16 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych nakazujące sprzedaż lokalu mieszkalnego w drodze licytacji prawa własnościowego w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji z nieruchomości?”

podjął uchwałę:
Dopuszczalna jest egzekucja świadczeń pieniężnych ze spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, znajdującego się w zasobach spółdzielni mieszkaniowej będącej wierzycielem, bez uzyskania orzeczenia sądu o jego sprzedaży w drodze licytacji na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji z nieruchomości, o którym mowa w art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1222 ze zm.) w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.).

(uchwała z dnia 27 sierpnia 2015 r., III CZP 42/15, D. Dończyk, A. Owczarek, M. Szulc)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Gliwicach postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r., III Ca 588/14, zagadnienia prawnego:

„Czy współspadkobierca będący jednocześnie zapisobiercą i wyłącznym posiadaczem przedmiotu zapisu zwykłego jest zobowiązany do zapłaty na rzecz pozostałych spadkobierców wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy stanowiących przedmiot zapisu za okres do wymagalności roszczenia o wykonanie zapisu?”

podjął uchwałę:
Spadkobiercom przysługuje roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie przez zapisobiercę z rzeczy oznaczonej co do tożsamości, stanowiącej przedmiot zapisu zwykłego, za okres do wymagalności roszczenia o wykonanie zapisu.

(uchwała z dnia 27 sierpnia 2015 r., III CZP 46/15, D. Dończyk, A. Owczarek, M. Szulc)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Gliwicach postanowieniem z dnia 26 marca 2015 r., X Gz 13/15, zagadnienia prawnego:

„1. Jaki jest charakter prawny przepisu art. 594 k.s.h., a w szczególności czy wśród znamion strony podmiotowej czynów opisanych w tym przepisie znajduje się wina?

2. w przypadku odpowiedzi pozytywnej na pytanie zadane w pkt 1, czy czyn ten można popełnić nieumyślnie?”

podjął uchwałę:


Artykuł 594 k.s.h. reguluje odpowiedzialność cywilną za zaniechanie wykonania z winy umyślnej wymienionych w nim obowiązków.

(uchwała z dnia 27 sierpnia 2015 r., III CZP 62/15, D. Dończyk, A. Owczarek, M. Szulc)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2015 r., II Cz 406/14, zagadnienia prawnego:

„Czy przepis artykułu 788 § 1 k.p.c. może stanowić podstawę prawną nadania klauzuli wykonalności przeciwko nabywcy nieruchomości obciążonej hipoteką, który nie jest wymieniony w tytule egzekucyjnym?”


przejął sprawę do rozpoznania.

(postanowienie z dnia 10 lipca 2015 r., III CZP 37/15, J. Gudowski, B. Ustjanicz, D. Zawistowski)

ZAGADNIENIA PRAWNE

PRZEDSTAWIONE DO ROZSTRZYGNIĘCIA

III CZP 66/15

Czy dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie z powództwa spółdzielni mieszkaniowej przeciwko komornikowi o zasądzenie opłaty za udzielenie informacji temu komornikowi w oparciu o art. 2 ust. 5 i 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376 ze zm.), w związku z prowadzonym przez niego postępowaniem egzekucyjnym?”

(postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2015 r., III Ca 490/15, M. Hupa-Dębska, T. Pawlik, R. Troll)
W ocenie Sądu Okręgowego, nie uregulowano jednoznacznie sposobu dochodzenia opłat za udzielenie komornikowi informacji przez osoby trzecie, nieuczestniczące w postępowaniu egzekucyjnym. Z jednej strony opłaty te należą do kosztów postepowania egzekucyjnego (art. 2 ust. 5 i 9 u.k.s.) i powinny być ustalone tylko w tym samym postępowaniu, w którym powstały (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 1973 r., I CR 250/73, OSNC 1994, nr 6, poz. 110), z drugiej jednak strony stosunek prawny łączący komornika z podmiotem udzielającym informacji nie ma charakteru prywatnoprawnego, lecz należy do prawa publicznego, ponieważ w całości został uregulowany w przepisach procesowych. Jest to sytuacja podobna do unormowania dtyczącego ustalania kosztów związanych z opinią biegłego, w której droga sądowa jest niedopuszczalna (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1974 r., III CZP 76/74, OSNCP 1975, nr 7-8, poz. 108). Pomiędzy tymi przypadkami istnieją jednak dwie znaczące różnice.

Po pierwsze, w odniesieniu do kosztów wydania opinii przez biegłego, dla których określenia przewidziano postepowanie dwuinstancyjne, dochodzenie opłaty przewidzianej w art. 2 ust. 9 u.k.s. przez osobę trzecią charakteryzuje się jednoinstancyjnością, ponieważ osoba niebiorąca udziału w postepowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości odwołania się od postanowienia sądu rejonowego, rozstrzygającego skargę na czynności komornika.

Po drugie, biegłemu przysługuje oznaczony termin do przedłożenia rachunku (art. 92 § 2 u.k.s.c.), podczas gdy osoba trzecia, dochodząca stosownej opłaty od komornika, nie jest ograniczona żadnym terminem procesowym. W praktyce oznacza to możliwość powstania sporów na tle opłat za udzielenie informacji już po zakończeniu postępowania egzekucyjnego.

Sąd Okręgowy wskazał również na rozbieżności pojawiające się w orzecznictwie. Należności na rzecz osób trzecich za udzielenie informacji niekiedy bywają przez sądy powszechne uznawane za objęte roszczeniem wynikającym z art. 2 ust. 9 u.k.s., co przesądza otwarcie drogi sądowej, kiedy indziej zaś są rozstrzygane w toku postepowania egzekucyjnego, w ramach skargi na czynności komornika (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2014 r., III CZP 68/14, BSN 2014, nr 11, s. 6).

A.D.
*
III CZP 67/15

Czy do przedawnienia roszczenia o zapłatę wynagrodzenia za studia, wynikającego z umowy o warunkach odpłatności za studia, o której mowa w art. 160 ust. 3 ustawy z 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym 1 października 2009 r. (Dz.U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 ze zmianami), zawartej przed dniem wejścia w życie ustawy z 11 lipca 2014 roku o zmianie ustawy – prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 1198), wymagalnego przed 1 października 2014 r., ma zastosowanie art. 751 punkt 1 albo 2 kodeksu cywilnego, czy art. 118 kodeksu cywilnego?”



(postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 22 maja 2015 r., II Ca 1240/13, M. Miczke)
Sąd Okręgowy stwierdził, że mimo zmiany prawa, nadal występują wątpliwości dotyczące terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę wynagrodzenia za studia. Występujących wcześniej problemów nie usuwa art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 1198 ze zm.).

Podejmując próbę ich rozwiązania, Sąd Okręgowy stwierdził, że zastosowanie powinien mieć dwuletni termin przedawnienia roszczeń na podstawie art. 751 pkt 2 w związku z art. 750 k.c. Umowa o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne jest umową nienazwaną o świadczenie usług w rozumieniu art. 750 k.c., do której odpowiednie zastosowanie mają przepisy regulujące umowę zlecenia, w tym dwuletni termin przedawnienia roszczeń z tytułu wynagrodzenia (opłat) za studia lub usługi edukacyjne. Prawo o szkolnictwie wyższym, poza określeniem formy umowy, nie określa jakichkolwiek jej elementów przedmiotowo istotnych, więc nie można tej umowy traktować jako odrębnej od umowy o świadczenie usług, niepodlegającej regulacji kodeksu cywilnego. Mimo że umowa ta ma autonomiczne unormowanie, nie została uregulowana w takim stopniu odrębnie i precyzyjnie, aby można odejść od stosowania do niej art. 751 pkt 2 w związku z art. 750 k.c.

Sąd drugiej instancji, powołując się na art. 106 Prawa o szkolnictwie wyższym, dodał, że prowadzenie przez uczelnię działalności dydaktycznej, naukowej, badawczej, doświadczalnej, artystycznej, sportowej, rehabilitacyjnej lub diagnostycznej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, więc uczelni nie można uznać za przedsiębiorcę, tym bardziej że pobierając opłaty za studia lub usługi edukacyjne nie działa w celach zarobkowych, a pełni rolę misyjną w narodowym systemie kształcenia i nauki.

Sąd Okręgowy dostrzegł, że możliwe jest również zastosowanie art. 751 pkt 1 k.c. w odniesieniu do roszczeń o wynagrodzenie za spełnione czynności przysługujących osobom stale trudniącym się czynnościami danego rodzaju. Warunek stałego wykonywania działalności może spełniać uczelnia wyższa, a czynnościami wykonywanymi przez uczelnię są usługi edukacyjne. Sąd Okręgowy dostrzegł jednak wiele orzeczeń sądów powszechnych przyjmujących dziesięcioletni termin przedawnienia na postawie art. 118 k.c., co może być uzasadnione wejściem w życie nowelizacji Prawa o szkolnictwie wyższym i zaskoczeniem powoda skróceniem terminu przedawnienia z dziesięciu do trzech lat. Ponadto jest to związane z traktowaniem umowy o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne za umowę nazwaną samodzielnie uregulowaną w Prawie o szkolnictwie wyższym, a nie umowę o świadczenie usług, do której mają zastosowanie przepisy o zleceniu. Sąd drugiej instancji zauważył, że pojawiały się również rozstrzygnięcia przyjmujące trzyletni termin przedawnienia roszczeń o świadczenia okresowe.

A.T.
*
III CZP 68/15

Czy adwokatowi ustanowionemu z urzędu celem reprezentowania strony uprawnionej do alimentów przyznaje się – w przypadku braku podstaw do obciążenia osoby zobowiązanej do alimentów obowiązkiem zwrotu kosztów – od Skarbu Państwa zwrot kosztów pomocy prawnej według niższej stawki wynagrodzenia określonej w § 7 ust. 1 pkt. 11 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461) czy też według stawki wyższej wynikającej z treści § 7 ust. 4 w zw. z § 6 cytowanego rozporządzenia?”



(postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2015 r., XV Cz 616/15, J. Grobelny, J. Andrzejak-Kruk, M. Agaciński)
Sąd Okręgowy podniósł, że w rozpoznawanej przez niego sprawie, wobec zawartej ugody polegającej na potrąceniu wzajemnych roszczeń, po stronie pozwanej zobowiązanej do alimentów nie powstał obowiązek zwrotu kosztów powodowi w jakiejkolwiek części. W tej sytuacji zniesienie kosztów procesu nie jest równoznaczne z obciążeniem zobowiązanego do alimentów obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz uprawnionego do alimentów. Taka wykładnia językowa § 7 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) skutkowałaby jego zastosowaniem i przyznaniem na jego podstawie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu adwokatowi ustanowionemu dla powoda.

Z drugiej strony Sąd dostrzegł możliwość zastosowania wykładni funkcjonalnej, która zakłada, że celem prawodawcy jest zróżnicowanie stawek wynagrodzenia pełnomocników z uwagi na zwiększenie stopnia ochrony osób uprawnionych do alimentów. Zastosowanie wyższej stawki wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla osoby uprawnionej do alimentów może być spowodowane abstrakcyjną i potencjalną możliwością powstania obowiązku zwrotu kosztów po stronie osoby zobowiązanej do alimentów. Wyższa stawka wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego przez sąd z urzędu dla osoby uprawnionej do alimentów byłaby wówczas ustalana niezależnie od tego, czy po stronie pozwanej zobowiązanej do alimentów powstanie rzeczywisty obowiązek zwrotu kosztów procesu oraz czy następuje przyznanie kosztów w całości od Skarbu Państwa w sytuacji braku podstaw do powstania obowiązku zwrotu kosztów procesu.

Sąd drugiej instancji, aprobując zaprezentowaną wykładnię funkcjonalną, wskazał również na pojawiającą się w doktrynie krytykę zróżnicowania stawek wynagrodzenia pełnomocników. Podał, że za kontrowersyjne uznaje się uzależnienie wysokości taryfowego wynagrodzenia od tego, którą stronę sporu o alimenty pełnomocnik reprezentuje, a także od wyniku sprawy i wydanego rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Uzasadnienie takiego rozwiązania wynika z woli ochrony osób uprawnionych do alimentów przed obowiązkiem ponoszenia znacznych kosztów. Jednak wprowadza ono nieusprawiedliwione rozróżnienie podstaw prawnych obliczania wynagrodzeń w tych samych sprawach w zależności tylko od ostatecznego ich wyniku i reprezentowanej strony.

Sąd Okręgowy dodał, że za tym kierunkiem wykładni przemawia również rezultat wykładni językowej, uzasadniający zastosowanie wyższej stawki wynagrodzenia pełnomocnika nawet w razie nieznacznego obciążenia obowiązkiem zwrotu kosztów osoby zobowiązanej do alimentów, a niższej w sytuacji nieznacznie odbiegającej od takiego rezultatu procesu, gdy brak podstaw do obciążenia takim obowiązkiem w jakiejkolwiek części osoby zobowiązanej do alimentów.

A.T.
*
III CZP 69/15

Czy można uznać, iż notariusz jest »każdym« w rozumieniu art. 248 § 1 k.p.c., na którym ciąży obowiązek przedstawienia na zarządzenie sądu w wyznaczonym miejscu i terminie dokumentu – tutaj odpisu z aktu notarialnego znajdującego się w jego posiadaniu, a sporządzonego w ramach wykonywanego zawodu – z wyjątkiem sytuacji, w których zawiera on informacje niejawne, względnie czy regulacje zawarte w art. 110 i art. 111 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie stanowią lex specialis w stosunku do art. 248 k.p.c., który w odniesieniu do notariusza nie ma zastosowania w tej sytuacji?”



(postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 29 maja 2015 r., VI Gz 146/15, B. Frankowska)
W ocenie Sądu Okręgowego, krąg podmiotów zobowiązanych do przedstawienia dokumentu na zarządzenie sądu jest szeroki ze względu na ogólne sformułowanie użyte przez ustawodawcę, który używając słowa „każdy” w art. 248 § 1 k.p.c. nie wprowadził ograniczeń podmiotowych, zamierzając uniknąć niepewności co do zakresu podmiotowego tej regulacji. Nie odesłał również do jakichkolwiek przepisów szczególnych, a gdyby miał na celu ograniczenie tego kręgu, to ująłby to w powołanym przepisie. Jedynym ograniczeniem jest ograniczenie przedmiotowe, odwołujące się do informacji niejawnych.

Prawo o notariacie nie definiuje wartości chronionych tajemnicą notariusza i możliwy jest w tym zakresie dualizm i konflikt wartości (ochrony prywatności oraz bezpieczeństwa i pewności obrotu). Tajemnica notariusza obejmuje nie tylko informacje uzyskane podczas dokonywania czynności notarialnych, ale i towarzyszące czynnościom notarialnym. Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje z mocy prawa, gdy notariusz składa zeznania jako świadek przed sądem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru państwa albo ważnemu interesowi prywatnemu. Ujawnienie sądowi informacji zwalnia notariusza z zachowania tajemnicy zawodowej, ponieważ sąd jest podmiotem uprawnionym na podstawie postanowienia wydanego na mocy art. 248 § 1 k.p.c. i jest zobowiązany do zachowania tajemnicy służbowej. Jednak przepis ten nie jest właściwie powiązany z przepisami nakazującymi notariuszowi przekazywanie sądom i innym instytucjom informacji o sporządzonych dokumentach czy wypisów tych dokumentów.

Zauważa się w doktrynie, że regulacje tajemnicy notariusza zawarte w Prawie o notariacie mają charakter szczególny wobec przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Notariusz może przedstawić wypis żądanego dokumentu, jeżeli uzna, że nie ujawnia tajemnicy zagrażającej dobru państwa (tajemnicy państwowej) lub ważnemu interesowi prywatnemu (w takich przypadkach z obowiązku zachowania tajemnicy notariusza może zwolnić Minister Sprawiedliwości). Notariusz nie należy do kręgu podmiotów określonych w art. 248 § 1 k.p.c., gdyż kodeks zawiera wiele regulacji szczególnych wobec powołanego przepisu, z których wynika obowiązek współpracy notariuszy z sądem. Wymieniony przepis nie odnosi się do przedstawienia dokumentu przez notariusza, przy czym podnosi się też, że gdyby sąd uznał za celowe dopuszczenie dowodu z żądanego aktu notarialnego, to notariusz byłby związany takim postanowieniem sądu, ale powinien sporządzić jego odpis, a nie wypis. Notariusz jest wówczas zwolniony z obowiązku zachowania tajemnicy, gdyż przekazuje ją nie osobie nieuprawnionej, lecz sądowi na podstawie wydanego postanowienia.

A.T.
*


III CZP 70/15

1. Czy zobowiązanie osób zajmujących lokal bez tytułu prawnego w rozumieniu art. 18 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego jest zobowiązaniem solidarnym;



: orzecznictwo -> Biuletyn IC SN
Biuletyn IC SN -> Gerard bieniek
Biuletyn IC SN -> Zagadnienia prawne przedstawione do rozstrzygnięcia 15
Biuletyn IC SN -> Zagadnienia prawne przedstawione do rozstrzygnięcia 10
Biuletyn IC SN -> Redakcja Jacek Gudowski Elżbieta Stan-Stanik Współpraca
Biuletyn IC SN -> Redakcja Jacek Gudowski Elżbieta Stan-Stanik Współpraca
Biuletyn IC SN -> Roberta Pabisa, Przegląd Prawa Handlowego 2002, nr 2, s. 44 19
Biuletyn IC SN -> UchwałY 1 zagadnienia prawne 6 przedstawione do rozstrzygnięcia 6 III czp 31/02 6 glosy 19 Glosa 20 Glosa 24 Glosa 34 Glosa 35 Glosa 39 rozbieżNOŚci w orzecznictwie 41 nowe ustawodawstwo 44 orzeczenia nie publikowane 47 orzeczenia
Biuletyn IC SN -> Redakcja Jacek Gudowski Maciej Machowski Współpraca
Biuletyn IC SN -> Zagadnienia prawne przedstawione do rozstrzygnięcia 6
Biuletyn IC SN -> Uroczystość wręczenia Księgi Pamiątkowej Prezesowi Sądu Najwyższego Stanisławowi Rudnickiemu 2


  1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna