Rozdział 1Topologia sieci komputerowych podrozdział 1 Składniki sieci podrozdział 2 Media transmisyjne



Pobieranie 102.7 Kb.
Strona1/5
Data02.05.2016
Rozmiar102.7 Kb.
  1   2   3   4   5

Rozdział 1Topologia sieci komputerowych

podrozdział 1.1 Składniki sieci

podrozdział 1.2 Media transmisyjne

a) Kabel koncentryczny


Różne rodzaje kabla koncentrycznego maja różne właściwości elektryczne i dlatego kabel wykorzystywany przez jeden typ sieci nie może współpracować z innym.

Wyróżniamy trzy typy sieciowych kabli koncentrycznych: 

Ethernet cienki o impedancji falowej 50 omów i grubości 1/4", powszechnie stosowany w małych sieciach lokalnych (max. odległość między końcami sieci 185m). 
Ethernet gruby o impedancji falowej 50 omów i grubości 1/2", praktycznie wyszedł z użycia, czasem stosowany jako rdzeń sieci (max. odległśc między końcami sieci do 500m). 

Arcnet o impedancji falowej 93 omy i grubości 1/3"(max. odległość między końcami sieci do 300m). 

Kable koncentryczne powinny być zakończone terminatorami (specjalne końcówki o rezystancji dostosowane do impedancji falowej kabla).

Zalety kabla koncentrycznego: 

- jest mało wrażliwy na zakłócenia i szumy 

- nadaje się do sieci z przesyłaniem modulowanym ( szerokopasmowym ) 

- zapewnia większe prędkości niż nie ekranowany kabel skręcany 

- jest tańszy niż ekranowany kabel skręcany 

Wady kabla koncentrycznego: 

- łatwo ulega uszkodzeniom 

- możliwość zastosowania danego typu kabla ogranicza impedancja falowa 

- różne typy kabla koncentrycznego wymagane przez różne sieci lokalne 

- trudny w wykorzystaniu 

- trudności przy lokalizowaniu usterki 

Praca z kablem koncentrycznym

W odróżnieniu od nieekranowanego kabla skręcanego, który jest zasadniczo taki sam dla wszystkich typów lokalnych sieci komputerowych, różne typy sieci wykorzystujące kabel koncentryczny wymagają różnych rodzajów tego kabla. Kabel koncentryczny używany w sieci Ethernet nie jest kompatybilny z kablem z sieci ARCNET, i na odwrót.


Wykorzystywane kable przez sieci:

Sieć ARCNET wykorzystuje kabel RG-62/U.

Sieć Ethernet wykorzystuje albo cienki kabel Ethernst albo gruby kabel Ethernet. Gruby kabel Ethernet jest specjalną odmianą kabla RG-8/U.

Najpopularniejszym typem złącznika używanym do łączenia cienkich kabli koncentrycznych jest złącznik BNC. Złączniki takie umożliwiają szybkie łączenie i rozłączanie. Dostępne są trzy typy złączników BNC: obciskane, sworzniowe i śrubowe.

Instalacja złącznika BNC na kablu Standardowy obciskowy złącznik BNC składa się z trzech części: korpusu, wewnętrznego sworznia oraz tulejki (Rysunek 1). Te części składowe mogą być niewymienialne pomiędzy różnymi typami i modelami złączników, więc lepiej nie mieszać części pochodzących od różnych złączników. Należy się również upewnić, że stosowany złącznik jest odpowiedni do używanego typu kabla koncentrycznego.

 


Rysunek 1. Części złącznika BNC

 

Rysunek 2. Kabel koncentryczny ze zdjętą izolacją

Rysunek 3. Centralny sworzeń zainstalowany na kablu

 

Rysunek 4. Prawidłowo obciśnięta tulejka


b) Kabel skrętka

Najpopularniejszym i najtańszym środkiem transmisji jest nie ekranowany kabel skręcany (UTP). Składa się z jednej lub więcej par przewodu miedzianego otoczonych wspólną osłonę izolacyjną.

Istnieją trzy rodzaje nie ekranowanego kabla skręcanego: 

zgodny ze specyfikacją DIW firmy AT&T 
zgodny ze specyfikacją 10 BASE T 
zgodny ze specyfikacją Type 3 firmy IBM 

Rodzaje te różnią się ilością posiadanych par przewodów. 

Zalety: 

jest najtańszym medium transmisji 


jest akceptowany przez wiele rodzajów sieci 
łatwa instalacja (standardowo instalowany w nowych budynkach) 

Wady: 


niska prędkość transmisji 
ograniczona długość odcinków kabla z uwagi na małą odporność na zakłócenia 

Odporność kabla skręcanego na zakłócenia zwiększa się przez jego ekranowanie. Ekranowany kabel skręcany (STP) składa się z jednej lub więcej par przewodów miedzianych otoczonych ekranującą siatką lub folią, umieszczonych w izolacyjnej osłonie. Praca z nieekranowanym kablem skręcanym Mimo że termin kabel skręcany może odnosić się do wielu typów kabli, w przemyśle sieci komputerowych oznacza zwykle kabel telefoniczny. Najczęściej odnosi się do kabla zgodnego ze specyfikacją firmy AT&T dla kabla D-Inside Wire (DIW), który jest mniej podatny na szumy i przesłuch niż inne kable nieekranowane. Specyfikacja Type 3 firmy IBM jest zgodna z DIW. Kabel typu DIW jest łatwo rozpoznawalny: posiada szarą lub beżową otulinę, a każda para ma charakterystyczny kolorowy kod. Pierwsze cztery pary mają następujące kolory: 

Para 1: Biały z niebieskim paskiem, niebieski z białym paskiem 
Para 2: Biały z pomarańczowym paskiem, pomarańczowy z białym paskiem 
Para 3: Biały z zielonym paskiem, zielony z białym paskiem 
Para 4: Biały z br±zowym paskiem, br±zowy z białym paskiem 

Dwa typy łączników są powszechnie stosowane przy łączeniu sieci z nieekranowanym kablem skręcanym: sześcio-pozycyjne łączniki modularne, o oznaczeniu RJ-11 oraz ośmiopozycyjne łączniki modularne o oznaczeniu RJ-45. Kabel nieekranowany jest prawie zawsze instalowany w konfiguracji gwiazdowej rozchodząc się z jednego lub kilku centralnych łączy. Połączenia w takim centrum realizowane są w oparciu o bloki Quick-Connect Block typu S66. Są one dostępne w kilku konfiguracjach, ale najczęściej mają dwa rzędy po 50 podwójnych łączników. Inne rozwiązanie stanowi blok typu 110 promowany przez AT&T. Jest on trochę inaczej zaprojektowany niż blok typu 66, ale ma to samo zastosowanie.

Bloki mają zazwyczaj 50 łączników do łatwego przyłączenia 25-cio parowych kabli. Kable powinny być przyłączane do bloków w standardowy sposób.

Końcówki kabla


Należy się upewnić, że kable są przyłączone do złączników prawidłowo. Końcówki nieekranowanych kabli skręcanych są podłączane odwrotnie (końcówka 1 do 8, końcówka 7 do 2, itd), lub zgodnie (końcówka 1 do 1, końcówka 2 do 2, itd). (rysunek poniżej) Kable telefoniczne są zwykle typu odwrotnego. Kable używane do przesyłania danych są najczęściej, ale nie zawsze, typu zgodnego. ARCNET, Token Ring i 10BASE-T Ethernet są zazwyczaj typu zgodnego. Kable LocalTalk używające systemu Farallons PhoneNet są typu odwrotnego.

 

Końcówki kabli
Tekst na rysunku (od lewej): Połączenie odwrotne; Połączenie zgodne.

Kabel przygotowany do połączenia z łącznikiem modularnym


KROSOWANIE PRZEWODÓW 

Kolejność podłączenia przewodów skrętki jest opisana dwoma normami EIA/TIA 568A oraz 568B. Dla połączenia komputera z koncentratorem lub przełącznikiem stosuje się tzw. kabel prosty (straight-thru cable), który z obu stron podłączony jest tak samo wg standardu 568A lub 568B. Dla połączenia bezpośrednio dwóch komputerów bez pośrednictwa huba konieczna jest taka zamiana par przewodów, aby sygnał nadawany z jednej strony mógł być odbierany z drugiej. Ten kabel nosi nazwę kabla krzyżowego (cross-over cable) i charakteryzuje się tym, że jeden koniec podłączony jest wg standardu 568A zaś drugi 568B. Odpowiednikim kabla krzyżowego w połączeniu dwóch hubów jest gniazdo UpLink. Przy połączeniu kaskadowo dwóch hubów kablem prostym jeden koniec kabla podłączamy do jednego z portów huba pierwszego, zaś drugi koniec podłączony musi być do huba drugiego do portu UpLink. Przy podłączeniu kablem krzyżowym dwóch hubów, oba końce kabla muszą być dołączone do portów zwykłych lub do portów UpLink. Port UpLink został wprowadzony po to, aby w połączeniach pomiędzy hubami uniknąć konieczności stosowania innego kabla niż we wszystkich innych połączeniach. Ze względu na swą funkcję, port ten określany jest czasami terminem portu z wewnętrznym krzyżowaniem. 

Zarówno kable, gniazda, jak i przełączniki realizujące funkcję krzyżowania powinny być dla odróżnienia oznaczone symbolem X. 


Jeżeli połączenie wykonywane jest kablem prostym to zaleca się stosowanie sekwencji 568A ze względu na to, że elementy sieciowe typu patchpanel lub gniazdo przyłączeniowe mają naniesione kody barwne przewodów tylko w standardzie 568A lub w obu tych standardach. Oczywiście dopuszczalne jest również stosowanie alternatywnej sekwencji 568B.

Są więc tylko dwa rodzaje końców kabla, które odpowiadają normom EIA/TIA 568A oraz EIA/TIA 568B. W skrętce 5 kategorii są cztery pary przewodów. Każda para składa się z przewodu o danym kolorze, oraz przewodu białego oznaczonego kolorowym paskiem o kolorze tym samym, co skręcony z nim przewód przy czym przewód z paskiem jest przed przewodem w kolorze jednolitym. Wyjątek stanowi para niebieska, która ma kolejność odwrotną:

 

 
Kolejność przewodów wg standardu EIA/TIA 568A jest następująca:

1. biało-zielony 
2. zielony 
3. biało-pomarańczowy 
4. niebieski 
5. biało-niebieski 
6. pomarańczowy 
7. biało-brązowy 
8. brązowy

Kolejność przewodów wg standardu EIA/TIA 568B jest następująca:

1. biało-pomarańczowy 
2. pomarańczowy 
3. biało-zielony 
4. niebieski 
5. biało-niebieski 
6. zielony 
7. biało-brązowy 
8. brązowy

Pary oznaczane są następująco: 

1. para niebieska 
2. para pomarańczowa 
3. para zielona 
4. para brązowa


c) Kabel światłowodowy

Transmisja światłowodowa polega na prowadzeniu przez włókno szklane promieni optycznych generowanych przez laserowe źródło światła. Ze względu na znikome zjawisko tłumienia, a także odporność na zewnętrzne pola elektromagnetyczne, przy braku emisji energii poza tor światłowodowy, światłowód stanowi obecnie najlepsze medium transmisyjne.

Kabel światłowodowy składa się z jednego do kilkudziesięciu włókien światłowodowych. Medium transmisyjne światłowodu stanowi szklane włókno wykonane najczęściej z domieszkowanego dwutlenku krzemu (o przekroju kołowym) otoczone płaszczem wykonanym z czystego szkła (SiO2), który pokryty jest osłoną (buforem). Dla promieni świetlnych o częstotliwości w zakresie bliskim podczerwieni współczynnik załamania światła w płaszczu jest mniejszy niż w rdzeniu, co powoduje całkowite wewnętrzne odbicie promienia i prowadzenie go wzdłuż osi włókna. Zewnętrzną warstwę światłowodu stanowi tzw. bufor wykonany zazwyczaj z akrylonu poprawiający elastyczność światłowodu i zabezpieczający go przed uszkodzeniami. Jest on tylko osłoną i nie ma wpływu na właściwości transmisyjne światłowodu.

 

Wyróżnia się światłowody jedno- oraz wielomodowe. Światłowody jednomodowe oferują większe pasmo przenoszenia oraz transmisję na większe odległości niż światłowody wielomodowe. Niestety koszt światłowodu jednomodowego jest wyższy. Zazwyczaj przy transmisji typu full-duplex stosuje się dwa włókna światłowodowe do oddzielnej transmisji w każdą stroną, choć spotykane są rozwiązania umożliwiające taką transmisję przy wykorzystaniu tylko jednego włókna.

 

Zalety:



  • większa przepustowość w porównaniu z kablem miedzianym, a więc możliwość sprostania przyszłym wymaganiom co do wydajności transmisji

  • małe straty, a więc zdolność przesyłania informacji na znaczne odległości

  • niewrażliwość na zakłócenia i przesłuchy elektromagnetyczne

  • wyeliminowanie przesłuchów międzykablowych

  • mała masa i wymiary

  • duża niezawodność poprawnie zainstalowanego łącza i względnie niski koszt, który ciągle spada


d) Radio



Pobieranie 102.7 Kb.

  1   2   3   4   5




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna