Rozdział I. – Przyczyny sytuacji kryzysowych i wypadków w nurkowaniu



Pobieranie 434.96 Kb.
Strona3/8
Data29.04.2016
Rozmiar434.96 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8

Myśl o swoim bezpieczeństwie
Zanim zdecydujesz się rozpocząć akcję ratowniczą, pomyśl także o swoim bezpieczeństwie. Zawsze pamiętaj o następujących zasadach:
1) Sporo sytuacji awaryjnych można rozwiązać nie wchodząc do wody, a tym samym
nie narażając własnego bezpieczeństwa. W wielu przypadkach, wystarczy poszkodowanemu podać rękę lub bosak, rzucić koło ratunkowe, podpłynąć na desce surfingowej
lub nadmuchiwanym materacu albo skorzystać z łodzi ratunkowej.
2) Postaraj się obiektywnie ocenić, czy Twoja wiedza, umiejętności i sprawność fizyczna wystarczą do przeprowadzenia akcji ratunkowej. Pewien stopień ryzyka jest czasami konieczny, ale jeśli ryzyko rośnie poza granice rozsądku lepiej powstrzymać się od bezpośredniego udziału
w akcji. Jeśli wypadek zdażył się w środowisku, do którego nie masz treningu - w jaskini, wewnątrz wraku, na dużej głębokości, lub jeśli operacja ratunkowa przekracza twoje aktualne uprawnienia, próba ratowania może bardzo szybko przerodzić się w sytuację, w której sam będziesz potrzebował pomocy.
3) Jeśli uznasz, że twoje umiejętności nie gwarantują natychmiastowego ratunku nie znaczy to,
że nie można nic zrobić. Nawet wołanie o pomoc, lub prośba o pomoc bardziej doświadczonych nurków może uratować życie poszkodowanemu.


podczas akcji ratunkowych myśl także o swoim bezpieczeństwie

Rozdział III. - Podstawowe scenariusze kryzysowe

Możliwość sytuacji kryzysowych jakie spotykamy podczas nurkowania jest niemal nieograniczona. Poprzez ich analizę można jednak stwierdzić, że większość z nich można rozwiązać przy użyciu podstawowych scenariuszy awaryjnych i ćwiczeń. Jeśli te scenariusze są właściwie opanowane, pozwalają na sprawne wykonywanie rzeczywistych działań ratowniczych.



Zmęczony nurek na powierzchni
Zmęczony nurek na powierzchni to jedna z najczęstszych sytuacji kryzysowych, z którymi można się zetknąć podczas nurkowania. Przyczyny tego typu sytuacji mogą być różne . Zwykle
jest to słaba kondycja fizyczna nurka, zmęczenie, wyczerpanie, przecenienie własnych sił przed nurkowaniem albo ciężka walka z falami i prądem. Nurek w niebezpieczeństwie na powierzchni zazwyczaj może być rozpoznany poprzez jeden z następujących objawów charakterystycznych.
Nagle milknie, okazuje lęk, gestykuluje, ciężko łapie oddech, „walczy” ze sprzętem, zdejmuje maskę
z twarzy, mocno i szybko pracuje płetwami, starając się wydostać z wody tak szybko, jak to możliwe, uderza chaotycznie wodę rękami lub odwrotnie - pozostaje w całkowitej apatii. Podczas akcji ratunkowej najpierw spróbuj zbliżyć się na bezpieczną odległość i nawiązać kontakt. Skorzystaj
z podstawowego pytania nurków ratowniczych "Wszystko w porządku? Czy mogę pomóc? ". Dzięki temu poszkodowany płetwonurek dowie się, że pomoc jest w zasięgu ręki, poza tym możemy sprawdzić, czy i jak nurek reaguje. Ponadto będzie to próba oszacowania, w jakim stopniu nurek jest niebezpieczny - dla siebie i otoczenia. Postaraj się uspokoić poszkodowanego.

nurek w niebezpieczeństwie na powierzchni
Następnie spróbuj zapewnić sprawne oddychanie poszkodowanemu nurkowi. Należy poradzić mu aby włożył w usta fajkę lub automat oddechowy. Ponadto staraj się zapewnić poszkodowanemu pozytywną pływalność - wskazać mu aby napompował BCD lub w krytycznej sytuacji zrzucił pas balastowy. W przypadku, gdy fale zalewają mu twarz, powinno się założyć mu maskę. Jeśli jest to tylko zmęczony nurek, można przybliżyć się do niego. Jednakże, jeśli nurek jest w panice, należy trzymać się z dala, gdyż może być on zagrożeniem. Zastosować wówczas procedurę opisaną
w akapicie „spanikowany nurek na powierzchni”.

Jeżeli dzięki twoim wskazówkom poszkodowany bezpiecznie pływa na powierzchni i oddycha, trzeba pozwolić mu odpocząć. Można także poluzować paski naramienne BCD, aby mógł swobodniej oddychać. Następnie powiedz aby płynął za tobą lub doholuj go w bezpieczne miejsce, ciągnąc


za zawór butli. Podczas holowania postaraj się nawiązać rozmowę i uspokoić go

metoda holowania zmęczonego nurka na powierzchni

Nurek w stresie i panice na powierzchni
Sposób w jaki pomagamy nurkowi w stresie lub panice na powierzchni jest podobny do tego w jaki pomagamy zmęczonemu nurkowi na powierzchni. W tym przypadku musimy być jednak bardziej ostrożni. Nurek w panice zagraża nie tylko sobie samemu ale także innym – w tym
i ratownikom. Najpierw zbliżamy się i z bezpiecznej, bezkontaktowej odległości zadajemy standardowe pytanie: "Wszystko w porządku? Czy mogę pomóc? "

nurek w panice na powierzchni

Następnie próbujemy przekazać poszkodowanemu, żeby zapewnił sobie dobrą pływalność poprzez dopompowanie kamizelki BCD i włożył do ust fajkę lub automat. Na falach sugerujemy też założenie maski. Słowa popieramy wymownymi gestami. Nurek w panice, w przeciwnieństwie do zmęczonego, najczęściej nie będzie na nasze słowa reagować, gdyż jego stan psychiczny uniemożliwia mu racjonalne zachowanie. To, że panika, stres i lęk zw całości zawładnęły nurkiem, możemy poznać poprzez szereg specyficznych objawów. Nurek nie reaguje na słowne zachęty, ma szeroko otwarte oczy, rękoma bije wodę jakby chciał się z niej jak najszybciej wydostać, chwyta różne części ekwipunku ale nie potrafi ich właściwie użyć, chwyta rozmaite przedmioty a nawet innych nurków aby wydostać się jak najwyżej ponad powierzchnię wody. Dla "ratowania" samego siebie nurek w panice próbuje zrobić cokolwiek ale bez pomocy po jakimś czasie zwykle będzie wyczerpany i w końcu straci przytomność. W niektórych przypadkach nurek reaguje tak zwaną bierną paniką. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że nie reaguje i nie jest niebezpieczny, ale ta sytuacja może się zmienić bardzo szybko


w typowe objawy paniki. Jeśli nurek nie reaguje na wezwania do dopompowania BCD oraz włożenia automatu do ust i widzimy, że jest on całkowicie zdominowany przez panikę, musimy ocenić naszą prawdziwą zdolnośc do udzielenia mu pomocy. Akcja ratunkowa nie może stanowić zagrożenia dla naszego bezpieczeństwa. Szczególnie w przypadku, gdy na przykład drobna kobieta próbuje ratować dużego i silnego mężczyznę. Ludzie w panice mogą być bardzo silni. Jeśli bezpośrednie ratowanie mogłoby być niebezpieczbne dla ciebie, spróbuj podać spanikowanemu nurkowi koło ratunkowe lub inny wystarczająco duży obiekt, który sprawia, że ​​będzie on w stanie utrzymać się na powierzchni.

Postaraj się uzyskać pomoc. W przypadku, gdy doszedłeś do wniosku, że można efektywnie pomóc poszkodowanemu, zanurz się pod powierzchnię, dzięki czemu nurek walczący na powierzchni nie zauważy cię i spróbuj go opłynąć tak aby znaleźć się z tyłu. Podczas pływania pod wodą staraj się nie wchodzić w pole widzenia ratowanego. Postaraj się, aby być za jego plecami, jako że jest to miejsce w którym najtrudniej jest mu cię dosięgnąć. Po przybliżeniu się do zagrożonegoh nurka, spróbuj odpiąć mu pas balastowy. Po wynurzeniu się za jego plecami i dopompowaniu swojej kamizelki wypornościowej zapewniamy sobie wystarczającą pływalność. Jednocześnie należy uchwycić poszkodowanego za zwór butli tak, aby nie mógł cię dosięgnąć. Można nawet uchwycić jego butlę między kolanami. Lewą ręką należy następnie dopompować jego BCD. Jeśli nurka w panice uda się ustawić w takiej pozycji będzie mu bardzo trudno ci w jakikolwiek sposób zagrozić. Możesz spróbować włożyć mu do ust automat lub poluzować pasy ramienne BCD i nakłonić go do odpoczynku na powierzchni. Zabezpieczony w ten sposób nurek nie powinien już być bezpośrednim zagrożeniem dla naszego życia. Jeżeli zacznie komunikować się sensownie, można zacząć holować go metodą „za zawór”. Staraj się werbalnie komunikować z poszkodowanym i uspokoić go.



Ratownie nurka na powierzchni z łodzi lub z brzegu
Znaczną część akcji ratunkowych można przeprowadzić tak, aby nie musieć wchodzić
do wody. Jeżeli zmęczony, tonący lub spanikowany nurek znajduje się blisko brzegu, łodzi albo mamy do dyspozycji niewielką łodkę lub statek, możemy efektywnie pomóc bez konieczności ryzykowania własnego bezpieczeństwa w kontakcie z zagrożonym nurkiem lub pływakiem. W takim przypadku jesteśmy w stanie szybko użyć szeregu pomocniczych przyrządów ratowniczych takich jak bosak, lina, koło ratunkowe lub pływak. W trakcie akcji ratunkowej ich funkcje mogą pełnić także inne przedmioty
– wiosło, dmuchany materac, napompowane BCD itp. Nurek Rescue będzie ćwiczyć te umiejętności podczas kursu. Dowiesz się, że linę z kołem ratunkowym lub pływakiem należy zawsze rzucić
za poszkodowanego - tak, aby uniknąć jego zranienia i żeby był w stanie złapać linę. Dowiesz się jak szybko rozebrać ze sprzętu i wyciągnąć nurka na brzeg lub przez burtę łodzi. Jeśli w końcowej fazie akcji ratowania zdecydujesz się wskoczyć do wody i pomóc zagrożonemu nurkowi, nie zapomnij
o płetwach, masce lub napomopowanej kamizelce wypornościowej, które zwiększają możliwości pomocy i zmniejszają ryzyko.

łódź lub ponton są bardzo użyteczne podczas wypraw nurkowych

ale też podczas akcji ratowniczych

Ratowanie nurka w stresie lub panice pod wodą
Nurek w stresie lub panice pod wodą to kolejna sytuacja krytyczna, z którą możemy się zetknąć w trakcie nurkowania. Ta sytuacja jest o tyle bardziej skomplikowana, że zagrożony nurek znajduje się pod powierzchnią wody, gdzie nieskoordynowane zachowanie, wywołane stresem może spowodować szereg niebezpiecznych następstw. Nurek pod wpływem stresu może stracić kontrolę pływalności i opaść na głębię albo wynurzyć się w niekontrolowany sposób. Może nie zauważyć na jakiej jest głebokości i starać się szybko wynurzyć albo zrzucić pas balastwoy. Irracjonalne zachowanie niekeidy prowadzi do wyplucia ustanika automatu albo zdjęcia maski. To wszystko przynosi ryzyko barotraumy, utonięcia czy niedotrzymania warunków dekompresji. Nurek w stresie pod wodą często zachowuje się w następujący sposób: nie reaguje na sygnały, oddycha szybko
i głęboko co widać po dużej ilości bąbli wychodzących z jego automatu, ma rozszerzone źrenice, działa irracjonalnie, porusza się szybko i bezładnie lub przeciwnie – zastyga w bezruchu.

nawiązanie kontaktu z nurkiem pod wpływem stresu

lub paniki pod powierzchnią

Podczas udzielania pomocy nurkowi w stresie, przybliżcie się do niego i nawiążcie kontakt wzrokowy lub przy pomocy lekkiego dotyku. Spróbujcie mu pokazać aby spowolnił oddech. Spróbujcie skłonić go do współpracy. Zasygnalizujcie pytanie OK? i czekajcie na odpowiedź, starając się ustalić przyczynę stresu. Jeśli uda się ustalić przyczynę, można spróbować ją usunąć. Jeśli dojdziecie do wniosku,


że najlepiej będzie nurkowanie zakończyć i wydostać nurka bezpiecznie na powierzchnię, zajmijcie pozycję przodem do poszkodowanego i pokazujcie mu, co ma robić. Pokażcie aby wziął do ręki inflator i zaczął kontrolowane wynurzenie. W przypadku gdy poszkodowany sam nie jest w stanie tego zrobić należy wziąć jego inflator do prawej dłoni i pomóc mu kontrolować wypuszczanie powietrza z BCD lub uchwycić go z pasek naramienny od kamizelki i samemu kontrolować wynurzenie.

W przypadku gdy poszkodowany nurek jest w panice należy postępować ostrożnie i nie zbliżać się na bezpośrednią odległość. Podpłyńcie tak, aby nie mógł wam zagrozić i starajcie się go uspokoić. Pokażcie mu aby zaczął kontrolowane wynurzenie. Gdyby utracił kontrolę nad prędkością wynurzania nie próbujcie mu pomagać gdyż ryzyko jest zbyt duże. Wynurzcie się koło niego i udzielcie mu niezbędnej pomocy.


Poszukiwanie zaginionego nurka
W praktyce nurkowania można zetknąć się z sytacją, że na powierzchnię wynurzy się nurek sygnalizujący zagubienie partnera. W takim przypadku trudno powiedzieć co się wydarzyło
z partnerem – czy ma problemy pod wodą i nie może się wynurzyć czy też wynurzył się w innym miejscu i dawno jest na brzegu lub na łodzi? Jak postępować w takich przypadkach?

Jedną z najstarszych reguł nurkowania rekreacyjnego jest współpraca w zakresie zespołu partnerskiego. Zaczyna się ona od wspólnego planowania nurkowania, następnie jest wzajemna kontrola sprzętu przed wejściem do wody, potem wejście do wody, samo nurkowania a na końcu wynurzenie oraz wyjście z wody i pomoc w zdejmowaniu sprzętu. Przez cały czas utrzymujemy


z partnerem kontakt wzrokowy i jesteśmy w razie czego gotowi pomóc mu w trudnosciach. Jeżeli dojdzie do rozdzielenia się zespołu pod wodą nie kontynuujemy nurkowania, staramy się odnaleźć partnera a jeśli przez minutę nie uda się nam, zaczynamy kontrolowane wynurzenie. Na powierzchni próbujemy ustallić pozycję partnera pod wodą na podstawie bąbli z jego automatu i czekamy aż on się bezpiecznie wynurzy. Jeżeli czas upływa a partner nie pojawia się na powierzchni, musimy rozpocząć akcję ratunkową. Pierwszym krokiem jest zanotowanie czasu i oznaczenie miejsca, gdzie doszło do oddalenia się partnera lub gdzie widzieliśmy go po raz ostatni. Temu celowi posłuży ciężarek opuszczony na dno, do którego sznurem przywiązujemy nadmuchaną boję dekompresyjną. Tak oznaczona pozycja będzie dobrze widoczna nawet z daleka. Dalszym krokiem jest wezwanie pomocy i rozpoczęcie akcji ratunkowej. Sygnalizujemy na łódź lub innym nurkom przebywającym w pobliżu,
że zaginął nurek. Najbardziej doświadczony z nurków powinien zorganizować zespół ratowniczy
i zaplanować przebieg akcji. W najlepszym wypadku łódź nurkowa może zakotwiczyć w miejscu ostatniego kontaktu z zaginionym a poszczególni członkowie zespołu ratowniczego rozpoczną wykonywanie swoich zadań. Obserwator obserwuje powierzchnię wody przy pomocy lornetki aby ewentualnie dostrzec bojkę lub bąble, które mogłyby oznaczać pozycję zaginionego. Jednocześnie rejestruje wszelkie fakty i czas działań aby wiadomo było, jak przebiegała akcja. Należy wysłać też osobę, która sprawdzi czy poszukiwany już się nie wynurzył i jest na brzegu, w innej łodzi lub w bazie nurkowej. Szukamy jego sprzętu, ubrania, auta i jakichkolwiek znaków świadczących, że poszukiwany nie jest już w wodzie. W tym czasie trwa akcja ratownicza. Nurkowie ratownicy przygotowują sprzęt, łączą się w zespoły, dzielą obszar poszukiwań pomiędzy nie i rozpoczynają systematyczne, według przygotowanego planu, przeszukiwanie dna. W niektórych przypadkach najlepiej użyć metody poszukiwania po koncentrycznych kręgach, w innych metody szeregu, pasów równoległych albo sprawdzania po poziomicach. Należy ustalić sygnał zakończenia akcji – na przykład dobrze słyszalne uderzenia o dno łodzi lub inny dostatecznie silny dźwięk.
Poszukiwanie zaginionego nurka metodą po okręgach jest jedną z najczęściej używanych
i najbardziej znanych. Centrum obszaru poszukiwań oznaczamy bojką połaczoną z leżącym na dnie ciężarkiem i oznacznikiem. Od tego miejsca odwijamy nieco liny (przyczepionej uprzednio do ciężarka) na odległość odpowiadającą widzialności pod wodą i zataczamy krąg przy dnie. Zatoczenie pełnego okręgu poznamy po namiarze z kompasu lub charkterystycznych miejscach na dnie.
Po zakończeniu okręgu znowu odwijamy podobny odcinek liny i pownownie zataczamy krąg. W ten sposób kontynuujemy poszukiwania albo do odnalezienia zaginionego albo do wyczerpania się całej długości liny. Wtedy wyznaczamy boją centrum kolejnego obszaru i zaczynamy dalsze poszukiwania. Jeśli znajdujemy się na obszarze o niewielkiej głebokości i dobrej widzialności, możemy poszukiwania prowadzić z powierzchni. Niewygodą tej metody jest jej ograniczona użyteczność – można
ją stosować w rejonach gdzie dno jest płaskie, bez dużych przeszkód, o które może zaczepić lina.


poszukiwanie zaginionego nurka metodą kręgów koncentrycznych

Poszukiwanie zagininego nurka metodą szeregu jest bardzo proste. Nurkowie ustawiają się szeregiem pod wodą w takich odległościach aby się na wzajem widzieli, po czym płyną równolegle, ustalonym kursem – na przykład na północ. Po przepłynięciu całości obszaru poszukiwań, szereg przesuwa się dalej i przeszukuje następny, równoległy pas. Położenie kolejnych obszarów kontrolujemy przy pomocy kompasu albo naprężonych lin. W przypadku bardzo złej widzialności, poszczególni nurkowie mogą trzymać się za ręce i komunikować się ze sobą za pomocą sygnałów dotykowych. Tę metodę można w przypadku dobrej widoczności użyć także do poszukiwań prowadzonych z powierzchni. Słabą stroną jest konieczność zorganizowania dużego zespołu doświadczonych nurków, którzy umieją współpracować pod wodą.
Metoda przeszukiwania pasów równoległych jest bardzo podobna. Jej zaletą jest to, że może być prowadzona przez jeden zespół. Po wyznaczenmiu obszaru poszukiwań zespół zajmuje pozycję w rogu obszaru a następnie zaczyna płynąć wzdłuż jego granicy. Po dopłynięciu do końca zawraca i płynie równolegle, w odległości odpowiadającej zasięgowi widzialności. Kierunek kontrolujemy przy pomocy kompasu lub naprężonej liny.

poszukiwanie zaginonego nurka metodą przeszukiwania równoległych pasów
Przeszukiwanie dna po poziomicach jest także proste. Nurkowie ratownicy dzialą przeszukiwany obszar na pasy według głebokości – na przykład 0 – 20 m, 20 – 30 m i 30 - 40 m. Przeszukiwanie dna w największych głebokościach powierzamy najbardziej doświadczonym nurkom. Następnie zanurzamy się według poziomic, w odległości takiej jak widzialność tak, aby przeszukać cały obszar. Granice obszaru poszukiwań możemy oznaczyć linami lub wyznaczamy je w przybliżeniu według czasu płynięcia. Słabą stroną tej metody jest to, że możemy jej użyć tam gdzie dno w miarę równomiernie i szybko opada.
Jeżeli poszukiwania nie przynoszą skutku lub jest zbyt mało nurków mogących wziąć w nich udział musimy zorganizować dalszą pomoc. Informujemy o problemie Straż Wybrzeża, inne łodzie nurkowe i bazy nurkowe. Pamiętajmy, że z każdą minutą maleją szanse na skuteczną akcję i odnalezienie zaginionego nurka.


przeszukiwanie dna po poziomicach

Poszukiwanie zaginionego nurka na powierzchni w rejonie prądów
Poszukiwanie zaginionego na powierzchni przy silnym prądzie jest kolejną krytryczną sytuacją, z jaką można spotkać się przy nurkowaniu. Nurkowanie w prądach

– dryftowe jest bardzo lubiane w niektórych rejonach. Dać się unosić prądowi i podziwiać bogaty, podmorski świat to jedno z najpiękniejszych nurkowych doświadczeń. Nurkowanie dryftowe niesie


ze sobą ryzyko rozdzielenia partnerów w czasie wejścia do wody, samego nurkowania oraz najczęściej – przy wynurzaniu. Sprawna organizacja nurkowania w prądzie zwykle polega na tym, że zespoły nurków wspólnie wyskakują do wody, podczas płynięcia zachowują kontakt wzrokowy między sobą i z divemasterem a po wynurzeniu oznaczają swoją pozycję boją dekompresyjną. Dobrym zwyczajem jest to, że łódź nurkowa po wejściu zespołów do wody płynie na miejsce przewidywanego wynurzenia grupy a nurków z powierzchni asekuruje ponton, który płynie nad nimi według bąbli lub bojki sygnalizacyjnej , trzymanej przez divemastera. W przypadku problemów lub utraty partnera, można wynurzyć się na powierzchnię i skorzystać z pontonu.

Jeżeli podczas nurkowania w prądzie oddalimy się od grupy lub zgubimy partnera, musimy dlaej postępować według ustalonego wcześniej scenariusza. Zwykle oznacza to koniecznośc wynurzenia, ponownie połaczyć się z naszym partnerem z zespołu i oznaczyć pozycję nadmuchaną boją dekompresyjną a na koniec wezwać pomoc. Po chwili zostaniemy zauważeni przez załogę łodzi lub pontonu, która przyjdzie nam z pomocą. Podczas nurkowania dryftowego jest rzeczą niedopuszczalną aby załoga łodzi czy pontonu nie obserwowała powierzchni i w razie konieczności nie przyszła nurkom z pomocą. Jeżeli pomoc nie nadchodzi, nie panikujmy, natomiast postarajmy się zorientować czy oznaczenie naszej pozycji jest z daleka widoczne mimo fal. Prędkośc i kierunek prądu powierzchniowego jest dla załogi łodzi najważniejszym parametrem, z którego można wnioskować gdzie prowadzić poszukiwania zaginionych nurków. W przypadku, gdy zaginionych nie można znaleźć, należy oznaczyć miejsce i czas – gdzie i kiedy doszło do utraty kontaktu


– i zawiadomić Straż Wybrzeża. Potem pozostaje nam obserwacja i dalsze próby odnalezienia zaginionych.

sposób wypuszczania boi dekompresyjnej

Ratowanie nurka przy uwięźnięciu lub zaplątaniu
Niektóre miejsca są bardzo popularne ze względu na bogactwo podwodnego życia
– lecz nie tylko wśród płetwonurków ale i wśród rybaków. Pod wodą możemy się więc natknąć na rozxmaite pozostałości po ich pracy – sieci rybackie, żyłki, linki z haczykami itp. Najczęściej podczas nurkowania we wrakach, nurkowaniach nocnych lub przy słabej widzialności możemy zaplątać się
w taką resztkę sieci lub żyłkę.

sieci rybackie mogą być bardzo niebezpieczne dla nurków

Jak postępować w takiej sytuacji? W przypadku uwięźnięcia najważniejsza jest właściwa współpraca zespołu. Musimy zwrócić uwagę partnera – sygnałem świetlnym, dźwiękowym lub dotykowym. Następnie pokazujemy, że uwięźliśmy lub zamotaliśmy się. Należy unikać zbytecznych ruchów aby nie dotykać dna wokoło i nie podnosić osadu. Nasz partner powinien nam pospieszyć z pomocą


i wyswobodzić nas. Jeżeli potrzebne jest przecięcie pozostałości sieci, linek lub żyłek, zawsze tniemy w kierunku od ciała. Najlepszym narzędziem do uwalniania się z sieci i żyłek są noże nurkowe.


narzędzia używane do uwalniania zaplątanego nurka


Ratowanie nieprzytomnego nurka pod wodą
W przypadku konieczności ratowania nieprzytomnego nurka, leżącego na dnie, należy postępować według poniższych zaleceń. Podejdź bliżej i spróbować nawiązać kontakt z nim za pomocą sygnałów dotykowych. Jeśli reaguje, spróbuj monitorować sytuację i szybko znaleźć przyczynę jego stanu. Najistotniejsze jest wydostanie się jak najszybciej i w sposób bezpieczny na powierzchnię. Zbliż się do niego od tyłu i upewnij się, że w butli lub w BCD jest wystarczająco dużo powietrza aby umożliwić kontrolowane wynurzenie. Podczas wynurzania z nieprzytomnym nurkiem prawdopodobnie będziesz w stanie kontrolować tylko jeden inflator i łatwiej jest wynurzać się przy użyciu BCD nurka ratowanego (nieprzytomnego). Procedura ta jest zalecana również z tego powodu, że jeśli podczas wynurzenia nastąpi utrata kontaktu (wzrokowego i uchwytu) to nurek ratowany wypłynie na powierzchnię a nie opadnie na powrót na głębię w sposób niekontrolowany. Jeśli nieprzytomny ma ustnik od automatu w ustach, należy zabezpieczyć go przed wypadnięciem prawą ręką, z jednoczesnym odchyleniem jego głowy. Odchylenie głowy utrzymuje drożność dróg oddechowych, umożliwiając wydostawanie się nadmiaru powietrza z płuc podczas wynurzania
i pozwala na uniknięcie barotraumy, która może wystąpić podczas szybkiego wynurzenia
z wstrzymanym oddechem. Wynurzenie rozpoczynamy poprzez wdmuchnięcie powietrza do BCD lub przy pomocy kilku kopnięć płetwami. Należy utrzymywać pozycję poza ratowanym i kontrolować prędkość wynurzenia. Po osiągnięciu powierzchni nadmuchać kamizelkę wypornościową ratowanego. Możemy również pozbyć się jego pasa balastowego oraz poluzować taśmy kamizelki aby nie uciskały nadmiernie klatki piersiowej. Utrzymujemy drogi oddechowe ratowanego nad wodą. Następnie należy dopompować własną kamizelkę wypornościową. Natychmiast po wynurzeniu próbować wezwać pomoc i sygnalizować konieczność natychmiastowego wyciągnięcia na łódź lub na brzeg. Jeśli to możliwe, zaczynamy transport poszkodowanego przez ciągnięcie za zawór butli w kierunku brzegu lub łodzi. W niektórych podręcznikach nurkowych zaleca się natychmiast po wynurzeniu zbadać stan poszkodowanego i sprawdzić, czy oddycha i ma zauważalny puls. To może być jednak trudne
w realnych warunkach, w zimnej wodzie, na wysokiej fali, poprzez skafander. Nawet rozpoczęcie sztucznego oddychania może być w takich warunkach mało realne. Drogi oddechowe poszkodowanego mogą być zalane a sztuczne oddychanie, jeśli nie towarzyszy mu pośredni masaż serca, dzięki czemu tlen może dostać się do podstawowych tkanek, będzie nieskuteczne. Dlatego też rozsądniej jest unikać marnowania cennego czasu i postarać się poszkodowanego jak najszybciej doholować do brzegu lub łodzi i tam rozpocząć skuteczną resuscytację krążeniowo-oddechową.
W przypadku, gdy czekamy na powierzchni na łódź, możemy spróbować wykonać sztuczne oddychanie za pomocą automatu oddechowego.



Wydobywanie nieprzytomnego nurka na powierzchnię



1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna