Rozporządzenie



Pobieranie 0.76 Mb.
Strona1/18
Data10.05.2016
Rozmiar0.76 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   18
MINISTERSTWO POLITYKI AGRARNEJ UKRAINY

DEPARTAMENT PAŃSTWOWY MEDYCYNY WETERYNARYJNEJ



ROZPORZĄDZENIE





Nr 28 z dnia 07.06.2002

m. Kijów

Zarejestrowano w Ministerstwie Sprawiedliwości Ukrainy

dnia 21 czerwca 2002 r.

pod Nr 524/6812


O zatwierdzeniu Przepisów przedubojowych badań weterynaryjnych zwierząt oraz ekspertyzy weterynaryjno-sanitarnej mięsa i produktów mięsnych

Zgodnie z Ustawami Ukrainy „O medycynie weterynaryjnej”, „O jakości i bezpieczeństwie produktów żywnościowych i surowców spożywczych”, z uwzględnieniem wymagań „Umowy o współpracy w dziedzinie weterynarii” państw członkowskich WNP oraz konieczności zharmonizowania wymagań medycyny weterynaryjnej naszego państwa z wymaganiami Międzynarodowego Biura Epizootycznego, państw WNP oraz UE, a także w związku z koniecznością przeprowadzania państwowego nadzoru oraz kontroli weterynaryjno-sanitarnej nad ubojem zwierząt, przetwarzaniem, przechowywaniem, transportowaniem oraz realizacją produktów pochodzenia zwierzęcego na wszystkich etapach produkcji oraz przechowywania, a także w celach zapewnienia przeprowadzania państwowej ekspertyzy weterynaryjno-sanitarnej mięsa oraz produktów mięsnych ZARZĄDZAM CO NASTĘPUJE:



  1. Zatwierdzić Przepisy przedubojowego badania weterynaryjnego zwierząt oraz ekspertyzy weterynaryjno-sanitarnej mięsa i produktów mięsnych (dalej – Przepisy), które są podane w załączeniu.

  2. Kierownikom urzędów medycyny weterynaryjnej w Republice Autonomicznej Krymu, obwodów, miejsc, rejonów – sprawować nadzór oraz kontrolę weterynaryjno-sanitarną nad organizacją i przeprowadzaniem ekspertyzy weterynaryjno-sanitarnej u podmiotów gospodarczych w zakresie uboju zwierząt, przetwarzania, przechowywania, transportowania oraz realizacji produktów pochodzenia zwierzęcego, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem oraz niniejszymi Przepisami.

  3. Zarejestrować niniejsze Przepisy w Ministerstwie Sprawiedliwości Ukrainy.

  4. Uznać za nie mające zastosowania na terenie Ukrainy „Przepisy badania weterynaryjnego zwierząt rzeźnych oraz ekspertyzy weterynaryjno-sanitarnej mięsa i produktów mięsnych”, zatwierdzone przez Główny Urząd Weterynaryjni Ministerstwa Rolnictwa ZSRR dnia 27 grudnia 1983 r. oraz uzgodnione przez Główny Urząd Sanitarno-Epidemiologiczny Ministerstwa Zdrowia ZSRR.

  5. Urzędowi ds. zapewnienia prac przeciwepizootycznych zapewnić powielenie oraz rozesłanie Przepisów do jednostek państwowych służby medycyny weterynaryjnej.

  6. Kontrolę wykonania rozporządzenia powierzyć Pierwszemu zastępcy Szefa Departamentu Państwowego Medycyny Weterynaryjnej Gorżejewowi W.M.

Szef Departamentu Państwowego

Medycyny Weterynaryjnej P.I. Wierbickij

Uzgodniono:

Główny państwowy lekarz sanitarny

Ministerstwa Zdrowia Ukrainy O.O. Bobyliowa

Szef Komitetu Państwowego do spraw


rozwoju przedsiębiorczości O.W. Kużel
Pierwszy zastępca szefa

Standardu Państwowego Ukrainy G.I. Mironiuk

ZATWIERDZONO

Rozporządzenie Departamentu

Państwowego Medycyny

Weterynaryjnej Ministerstwa

Polityki Agrarnej Ukrainy

dnia 07.06.2002 Nr 28
Zarejestrowano w Ministerstwie

Sprawiedliwości Ukrainy

dnia 21 czerwca 2002 r.

pod Nr 524/6812


PRZEPISY

PRZEDUBOJOWYCH BADAŃ WETERYNARYJNYCH ZWIERZĄT

ORAZ EKSPERTYZY WETERYNARYJNO-SANITARNEJ

MIĘSA I PRODUKTÓW MIĘSNYCH
1. Przepisy ogólne


    1. Niniejsze Przepisy zostały opracowane na podstawie Ustaw Ukrainy „O medycynie weterynaryjnej”, „O jakości i bezpieczeństwie produktów żywnościowych i surowców spożywczych”, „O wycofaniu z obrotu, przetwarzaniu, utylizacji, zniszczeniu lub dalszym wykorzystywaniu produkcji złej jakości oraz niebezpiecznej”, „O zapewnieniu bezpieczeństwa sanitarnego oraz epidemiologicznego ludności” z uwzględnieniem przepisów umów międzynarodowych Ukrainy.

    2. Przepisy ustalają wymagania weterynaryjno-sanitarne podczas przyjmowania, badań przedubojowych zwierząt (gospodarczych, domowych, dzikich, w tym drobiu oraz ptaków dzikich), badań przedubojowych tusz oraz narządów, normy jakości oraz bezpieczeństwa mięsa i produktów mięsnych, zasady przeprowadzania ekspertyzy weterynaryjno-sanitarnej, badań laboratoryjnych, a także wykorzystywania produkcji, podlegającej unieszkodliwieniu.

    3. Wymagania powyższych Przepisów są stosowane wobec zwierząt (ptaków), podlegających ubojowi, a także mięsa, produktów mięsnych oraz produkcji, przeznaczonej do wykorzystywania przemysłowego, pasz pochodzenia zwierzęcego itd. podczas zaopatrywania się, wytwarzania, przetwarzania, przechowywania, transportowania oraz realizacji (dalej – na wszystkich etapach obrotu).

    4. Przepisy są przeznaczone dla instytucji państwowych medycyny weterynaryjnej Ukrainy, w tym dla specjalistów medycyny weterynaryjnej, uprawnionych do sprawowania państwowego nadzoru oraz kontroli weterynaryjno-sanitarnej nad działalnością podmiotów gospodarczych w zakresie uboju zwierząt, przetwarzania, przechowywania, transportowania oraz realizacji produktów pochodzenia zwierzęcego, jednostek medycyny weterynaryjnej ministerstw, innych organów centralnych władzy wykonawczej i ich organów terenowych itd., a także instytucji i organizacji państwowej służby sanitarno-epidemiologicznej.

    5. Wymagania danych Przepisów powinny być uwzględniane podczas opracowywania standardów państwowych, przepisów sanitarnych, innych aktów normatywno-prawnych, które regulują sprawy obrotu produktami pochodzenia zwierzęcego.

    6. Dane Przepisy są obowiązkowe do wykonania przez organy władzy wykonawczej, instytucje, organizacje, przedsiębiorstwa, niezależnie od formy własności oraz podległości resortowej, przez osoby fizyczne – podmioty działalności gospodarczej (dalej – podmioty gospodarcze), prowadzące działalność w dziedzinie obrotu produktami pochodzenia zwierzęcego.


2. Terminy i określenia
W niniejszych Przepisach są stosowane następujące podstawowe terminy i określenia:

Baza przetrzymywania przedubojowego – odosobnione pomieszczenie (plac) na terenie zakładu uboju, przeznaczone do przyjmowania, rozmieszczenia, badań weterynaryjnych, sortowania oraz odpoczynku zwierząt rzeźnych.

Ubojnia – zakład uboju o dowolnej formie własności, który spełnia obowiązujące wymagania weterynaryjno-sanitarne i jest przeznaczony do uboju zwierząt (ptaków), przetwarzania wstępnego, przechowywania oraz realizacji surowców pochodzenia zwierzęcego.

Identyfikacja weterynaryjna – zgodność produktów, ich cech, stempli oraz oznakowania z towarzyszącymi dokumentami weterynaryjnymi oraz innymi.

Cechowanie weterynaryjne mięsa – naniesienie odcisku cechy weterynaryjnej na tuszę, półtuszę, ćwiartkę tuszy, podroby oraz inne produkty uboju po przeprowadzeniu ekspertyzy weterynaryjno-sanitarnej.

Świadectwo (zaświadczenie) weterynaryjne – dokument jednorazowy ścisłego zarachowania, wydany przez lekarza instytucji państwowej medycyny weterynaryjnej, który potwierdza stan zdrowia zwierząt oraz fakt przeprowadzenia szczepień i badań diagnostycznych, jakość oraz bezpieczeństwo produktów pochodzenia zwierzęcego, innych przedmiotów państwowej kontroli weterynaryjno-sanitarnej oraz miejsca ich pochodzenia.

Przepisy i normy weterynaryjno-sanitarne (dalej – przepisy weterynaryjne) – akty normatywno-prawne, które ustalają wymagania weterynaryjne, weterynaryjno-sanitarne oraz inne, brak wykonania których stwarza zagrożenie powstania oraz rozpowszechniania się chorób zwierząt, w tym wspólnych dla zwierząt oraz ludzi.

Badania weterynaryjno-sanitarne – jeden z etapów ekspertyzy weterynaryjno-sanitarnej, polegający na badaniu mięsa, innych produktów uboju zwierząt (ptaków) oraz produktów mięsnych i przeprowadzany zgodnie z niniejszymi Przepisami.

Ocena weterynaryjno-sanitarna – procedura, związana z ustaleniem zdatności (lub niezdatności) przedmiotów ekspertyzy weterynaryjno-sanitarnej do wykorzystywania zgodnie z przeznaczeniem, w wyniku której wydaje się odpowiedni dokument.

Narządy wewnętrzne – serce, płuca z tchawicą, wątroba, nerki, przewód pokarmowy, żołądek, jelita, śledziona, pęcherz moczowy oraz narządy płciowe, usunięte z tuszy.

Dezinwazja – zabiegi, skierowane na zniszczenie larw, jaj oraz zarazków, powodujących choroby inwazyjne, które zapobiegają chorobom inwazyjnym zwierząt oraz ludzi.

Dezynfekcja – zabiegi, skierowane na zniszczenie drobnoustrojów chorobotwórczych oraz umownie chorobotwórczych, które zapobiegają chorobom zakaźnym zwierząt oraz ludzi.

Laboratorium państwowe ekspertyzy weterynaryjno-sanitarnej na rynku – organ państwowego nadzoru weterynaryjno-sanitarnego oraz stałej kontroli nad przestrzeganiem przepisów weterynaryjno-sanitarnych, innych wymagań obowiązujących aktów normatywno-prawnych na rynkach (rynkach zoologicznych), w innych przedsiębiorstwach handlowych, gdzie jest zorganizowana sprzedaż zwierząt, produktów pochodzenia zwierzęcego oraz roślinnego, dodatków paszowych itd.

Toaleta tuszy (półtuszy) – usunięcie z powierzchni zewnętrznej oraz wewnętrznej tuszy (półtuszy) resztek narządów wewnętrznych, skrzepów krwi, przepon, strzępków, śladów stłuczeń, ropni, brudu, sińców za pomocą noża oraz wody.

Unieszkodliwienie – (odkażanie) – obróbka sanitarno-techniczna produktów uboju zwierząt (wygotowywanie, solenie, zamrażanie itd.), zapewniająca ich bezpieczeństwo w stosunku do ludzi oraz zwierząt.

Zniszczenie – spalanie lub grzebanie po odkażaniu w dołach biotermicznych zwłok zwierząt oraz konfiskat.

Izolatka – odizolowane pomieszczenie w zagrodzie kwarantannowej zakładu uboju do przetrzymywania chorych oraz podejrzanych o zachorowanie zwierząt rzeźnych, dokonywanego na podstawie decyzji specjalisty instytucji państwowej medycyny weterynaryjnej w wypadkach, przewidzianych przez niniejsze Przepisy.

Kwarantanna zwierząt rzeźnych – przetrzymywanie w zagrodzie kwarantannowej (pomieszczeniu kwarantannowym) zakładu uboju zwierząt, podejrzanych o chorobę zakaźną, z przeprowadzeniem odpowiednich zabiegów weterynaryjno-sanitarnych, a także do czasu wyjaśnienia innych okoliczności, które mogą wyniknąć podczas pobytu zwierząt.

Zagroda kwarantannowa (pomieszczenie kwarantannowe) – odizolowana zagroda (pomieszczenie) bazy przedubojowej zakładu uboju.

Konfiskaty – tusze, części tusz oraz organy bydła, uznane przez nadzór weterynaryjno-sanitarny za niezdatne do celów spożywczych oraz dopuszczone do wytwarzania produktów paszowych i technicznych.

Mączka paszowa pochodzenia zwierzęcego – produkt, który jest pozyskiwany z odpadów nie spożywczych, konfiskat, subproduktów małowartościowych, ze zwłok bydlęcych, dopuszczonych przez specjalistę medycyny weterynaryjnej do przetwarzania na mączkę paszową.

Mączka mięsna – produkt paszowy, który jest wytwarzany z odpadów miękkich uboju oraz przetwarzania bydła z dodatkiem do 10% kości.

Mączka mięsno-kostna - produkt paszowy, który jest wytwarzany z odpadów miękkich uboju oraz przetwarzania bydła z dodatkiem do 45% kości.

Mączka kostna - produkt paszowy, który jest wytwarzany z surowych oraz wygotowanych kości, „parzonki” (kości odklejonych), półfabrykatu kostnego, resztek kostnych.

Podroby – serce, płuca, tchawica, wątroba, przepona, wyjęte z tuszy w ich naturalnym połączeniu (u świń do tego ozór z gardzielą oraz krtanią).

Produkty mięsne – produkty, otrzymane w wyniku obróbki technologicznej mięsa drogą gotowania, suszenia, solenia, nasolenia, wędzenia itd.

Mięso – tusza, półtusza, ćwiartka lub jej część, stanowiąca ogół tkanki mięśniowej, tłuszczowej, łącznej z kośćmi.

Zakład mięsny (zakład drobiu) – podmiot gospodarczy o dowolnej formie własności z zamkniętym cyklem produkcyjnym, który zajmuje się ubojem zwierząt, przetwarzaniem mięsa oraz innych produktów uboju, wytwarzaniem, przechowywaniem oraz realizacją produktów mięsnych, surowców technicznych, zgodnie z obowiązującymi aktami normatywno-prawnymi.

Zakład przetwórstwa mięsnego – podmiot gospodarczy o dowolnej formie własności z zamkniętym cyklem produkcyjnym, który zajmuje się przetwarzaniem mięsa oraz innych produktów uboju, wytwarzaniem, przechowywaniem oraz realizacją produktów mięsnych, zgodnie z obowiązującymi aktami normatywno-prawnymi.

Dokumenty normatywne – standardy, instrukcje technologiczne itd.

Mięso trybowane – mięso, odłączone od kości.

Obrót produktami pochodzenia zwierzęcego – działalność podmiotów gospodarczych, związana z utrzymywaniem, transportowaniem, handlem zwierzętami, a także z wytwarzaniem, przetwarzaniem, przechowywaniem, transportowaniem oraz realizacją produktów pochodzenia zwierzęcego.

Zatrucia zwierząt (ptaków) – choroby zwierząt (ptaków), wywołane przez przedostanie się do organizmu substancji trującej, toksyn pochodzenia antropogenicznego lub naturalnego.

Partia zwierząt – dowolna ilość zwierząt jednego gatunku, płci, wieku, znajdująca się w jednym środku transportu oraz której towarzyszy jeden towarowy list przewozowy i jedno świadectwo weterynaryjne.

Przetrzymywanie przedubojowe – utrzymywanie bydła bez żywienia przed ubojem przez określony okres czasu celem zwolnienia przewodu pokarmowego z treści. Dla bydła organizuje się swobodne pojenie, które stosuje się na trzy godziny przed ubojem.

Przedubojowe badania weterynaryjne – badania kliniczne zwierząt, przeprowadzane przez specjalistę medycyny weterynaryjnej przed wysyłką do zakładu uboju oraz bezpośrednio przed ubojem w zakładzie uboju itp.

Kolejność badań weterynaryjno-sanitarnych – schemat kompleksowych, następujących po sobie badań produktów uboju zwierząt.

Produkty uboju – produkty, otrzymane z uboju zwierząt, przeznaczone do celów spożywczych, żywieniowych, farmaceutycznych oraz przemysłowych.

Produkty pochodzenia zwierzęcego, przeznaczone do wykorzystywania w farmaceutyce – narządy, gruczoły, tkanki oraz substancje organiczne zwierząt, narządy wewnętrzne oraz inne podroby, wykorzystywane do produkcji preparatów farmaceutycznych.

Produkty pochodzenia zwierzęcego, przeznaczone do wykorzystywania przemysłowego – skóry surowe, skóry, futro, wełna, włosie, szczecina, pierze, puch, rogi, kopyta, koście, krew, jelita, a także produkty mleczne, przeznaczone do wykorzystywania w przemyśle.

Przetwarzanie przemysłowe – wytwarzanie w zakładzie mięsnym (zakładzie drobiu) lub w zakładzie przetwórstwa mięsnego produktów mięsnych (kiełbas, wędlin, konserw, prezerw itp.), zgodnie z dokumentami normatywnymi.

Ubojnia sanitarna – odizolowane pomieszczenie, przeznaczone do uboju chorego (podejrzanego o zachorowanie) bydła oraz odkażania produktów uboju.

Subproduktyorgany wewnętrzne, głowy, nogi, ogony, wymię, ścinki mięsne, otrzymane podczas przetwarzania bydła.

Dzielą się na miękkie: (podroby, mózg, ozór, śledziona, nerki, wymię, mięso przewodu pokarmowego, ścinki mięsne, krtanie), śluzowate (żwacze wołowe oraz baranie z czepcami i trawieńce, księgi wołowe, żołądki świńskie oraz końskie), mięso-kostne (głowy i ogony, oprócz świńskich), sierściaste (głowy świńskie oraz baranie w skórze, ogony świńskie, nogi świńskie oraz wołowe, stawy śródstopno-paliczkowe, wargi wołowe oraz końskie, uszy).



Subprodukty drobiowe – patrochy, szyja, głowa, nogi aż po staw skokowo-goleniowy i skrzydła aż po staw łokciowy. Do patrochów należą: wątroba bez pęcherzyka żółciowego, serce z osierdziem lub bez niego, miękki żołądek bez treści oraz oskórki.

Tusza (tuszka) zwierzęcia – ciało ubitego zwierzęcia przed, podczas oraz po oskórowaniu, patroszeniu, oddzieleniu głowy, nóg oraz ogona.

Tusza świńska może być w skórze, z tylnymi nogami lub ze zdjętym kruponem. Tusza prosięcia „mlecznego”, powinna być w skórze, z głową oraz nogami.



Tuszka drobiowa – ptak wykrwawiony, z którego jest usunięte pierze.

Tuszka drobiowa patroszona – tuszka ptaka, z którego są usunięte wszystkie narządy wewnętrzne, głowa, szyja, nogi.

Tuszka drobiowa półpatroszona – usunięcie z tuszki ptaka jelit ze stekiem, jajowodem oraz ukształtowanym jajkiem.

Utylizacja – przetwarzanie zwłok zwierząt oraz konfiskat w unieszkodliwione produkty techniczne oraz paszowe.

Choroby listy A – choroby zakaźne zwierząt, które szybko się rozpowszechniają i mogą wywołać ciężkie następstwa socjalno-ekonomiczne lub stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi oraz wywierać negatywny wpływ na bezpieczeństwo narodowe i handel międzynarodowy. Lista A jest wyznaczana przez Międzynarodowe Biuro Epizootii.

Choroby listy B – choroby zakaźne, które posiadają znaczenie socjalno-ekonomiczne oraz/lub stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt w obrębie państwa, a także mają znaczenie dla handlu międzynarodowego zwierzętami oraz produktami pochodzenia zwierzęcego.

Lista B jest wyznaczana przez Międzynarodowe Biuro Epizootyczne.



Chłodnia (kombinat chłodniczy) – przedsiębiorstwo, przeznaczone do przechowywania produktów pochodzenia zwierzęcego w obniżonej, w tym minusowej, temperaturze, którego wyposażenie oraz funkcjonowanie spełnia wymagania dokumentów normatywnych.
3. Wymagania ogólne


    1. Wszystkie gatunki zwierząt oraz ptaków rzeźnych przed ubojem podlegają badaniom weterynaryjnym z termometrią wybiórczą lub ogólną (według uznania specjalisty medycyny weterynaryjnej), a mięso oraz inne produkty uboju – ekspertyzie weterynaryjno-sanitarnej, w trakcie której powinna zostać ustalona jakość oraz bezpieczeństwo produktów pochodzenia zwierzęcego, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, żywienia zwierząt oraz dalszego przetwarzania.

Realizacja oraz wykorzystywanie mięsa oraz innych produktów uboju zwierząt (ptaków), które nie przeszły ekspertyzy weterynaryjno-sanitarnej, oraz otrzymanych ze zwierząt, które nie były poddane badaniom przedubojowym w ustalonym trybie, są zabronione.

    1. Przedubojowe badanie weterynaryjne zwierząt (ptaków) oraz ekspertyzę weterynaryjno-sanitarną mięsa i produktów mięsnych przeprowadzają specjaliści instytucji państwowych medycyny weterynaryjnej, a także specjaliści jednostek medycyny weterynaryjnej ministerstw, innych organów centralnych władzy wykonawczej oraz ich organów terenowych itp., którzy przeszli specjalne przygotowanie oraz zostali atestowani w ustalonym trybie.

    2. Po przeprowadzeniu ekspertyzy weterynaryjno-sanitarnej mięsa oraz produktów mięsnych specjaliści medycyny weterynaryjnej dokonują cechowania, a także wystawiają odpowiednie dokumenty weterynaryjne (świadectwo weterynaryjne, zaświadczenie weterynaryjne) celem dalszego ich wykorzystywania.

    3. Specjaliści medycyny weterynaryjnej odpowiadają za wiarygodność wyników przeprowadzonej ekspertyzy weterynaryjno-sanitarnej mięsa oraz produktów mięsnych, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem.

    4. Mięso oraz produkty mięsne, zakupione za granicą, powinny spełniać przepisy weterynaryjno-sanitarne, normy oraz wymagania kryteriów bezpieczeństwa i nieszkodliwości dla ludzi i zwierząt, zgodnie z aktami normatywno-prawnymi Ukrainy.

    5. Odpowiedzialność za wykonywanie niniejszych Przepisów spoczywa na specjalistach medycyny weterynaryjnej, kierownikach organizacji oraz przedsiębiorstw, dokonujących uboju bydła (ptaków), przetwarzania, przechowywania oraz realizacji produktów mięsnych, innych produktów uboju, a także obywatelach – właścicielach zwierząt oraz ptaków.

    6. Specjaliści medycyny weterynaryjnej nie ponoszą odpowiedzialności za niezgodność produkcji gotowej ze wskaźnikami, nie przewidzianymi przez przepisy weterynaryjno-sanitarne.

4. Wymagania weterynaryjno-sanitarne w stosunku do zaopatrywania się, transportowania oraz przetrzymywania przedubojowego zwierząt


    1. Do kategorii zwierząt rzeźnych należą: bydło rogate (w tym jaki, bawoły), trzoda chlewna, owcy, kozy, jelenie, konie, osły, muły, wielbłądy, króliki, nutrie, drób – kury, kaczki, kaczki piżmowe, gęsie, indyki, cesarki, przepiórki oraz inne gatunki, które są hodowane do uboju na mięso.

    2. Niedopuszczalny jest ubój zwierząt na mięso bez zezwolenia specjalisty medycyny weterynaryjnej oraz przeprowadzenia obejmującego wszystkie zwierzęta badania klinicznego przed ubojem.

Przy tym zwraca się uwagę na zachowanie zwierzęcia, jego stan kliniczny, stopień utuczenia, ciągłość powłoki skórnej oraz jej zabrudzenie, na stan widocznych błon śluzowych itd.

W wypadku odchyleń zachowania zwraca się uwagę na funkcję układu nerwowego (przygnębienie, pobudzenie, dreszcze, przestępowanie z nogi na nogę, zmianę pozycji, wytrzeszczone oczy, płochliwość itp.). Na skórze obserwuje się stan owłosienia (łysiny, zabrudzenia, zbicie się, brak połysku, obecność wysypek, opuchlizny, ran, sińców, wybroczyn krwawych różnej formy, ropniaków, czyraków, obrzęków zapalnych oraz innych zmian). Podczas badania błon śluzowych zwraca się uwagę na zmianę koloru, (sinicę, bladość, zaczerwienienie, zażółcenie, wybroczyny, skaleczenie itp.).

Podczas badania zwierząt odnotowuje się brak ruchów przeżuwających, wzdęcie żołądka, oznaki zaburzenia przewodu pokarmowego, częste oddawanie moczu oraz inne odchylenia stanu klinicznego, a także ustala się kategorię utuczenia.

Na zalecenie specjalisty medycyny weterynaryjnej zwierzęta rzeźne podlegają wybiórczej lub obejmującej wszystkie zwierzęta termometrii.



    1. Do uboju na mięso są dopuszczane wyłącznie zdrowe zwierzęta.

    2. Ubój chorych oraz podejrzanych o zachorowanie zwierząt, a także tych, które są zagrożone śmiercią (skaleczenia, poparzenia, napromieniowanie radioaktywne, złamania itp.), jest przeprowadzany na podstawie zezwolenia instytucji państwowej medycyny weterynaryjnej danego rejonu (miejscowości) wyłącznie w przypadkach, przewidzianych przez niniejsze Przepisy.

    3. Podlegają wybrakowaniu oraz ubojowi zwierzęta, chore na choroby zakaźne: zarazę płucną bydła, klasyczny pomór świń, białaczkę bydła, brucelozę (klinicznie chore oraz reagujące po badaniach immunologicznych lub alergicznych), zapalenia nadjądrza baranów, gruźlicę (klinicznie chore oraz reagujące na tuberkulinę), złośliwą gorączkę nieżytową bydła, zakaźne zapalenie mózgu i rdzenia koni, anemię zakaźną koni, zapalenie zakaźne oskrzeli oraz zapalenie zakaźne krtani i tchawicy ptaków, wirusowe zapalenie jelit kaczek oraz gęsi, ospę ptaków, zakaźne zapalenie torby Fabrycjusza (chorobę Gumboro), chorobę Mareka, białaczkę ptaków, zespół obniżenia nośności, reowirusowe zapalenie jelit oraz nerek indyków.

Mięso oraz inne produkty, otrzymane z uboju tych zwierząt, są wykorzystywanie na zasadach, przewidzianych przez niniejsze Przepisy, a także obowiązujące instrukcje odnośnie zwalczania powyższych chorób.

    1. Zabrania się uboju zwierząt na mięso i podlegają one uśmierceniu:

      1. Przy pierwszych przypadkach wykrycia chorób zakaźnych (oprócz gruźlicy oraz brucelozy) na polecenie Głównego państwowego inspektora medycyny weterynaryjnej Ukrainy lub jego zastępców zwierzęta mogą zostać uśmiercone.

      2. W przypadku pryszczycy (przy pierwszych przypadkach zachorowania w miejscowości bezpiecznej), pomoru bydła, pomoru małych przeżuwaczy, gorączki doliny Rift, zakaźnej gorączki nieżytowej (choroby niebieskiego języka), afrykańskiego pomoru koni, afrykańskiego pomoru świń, wąglika (chore oraz podejrzane o zachorowanie), puchliny worka osierdziowego, wścieklizny, BSE, trzęsawki (scrapie) owiec, nosacizny, enzootycznego zapalenia naczyń chłonnych koni, wenezuelskiego zapalenia mózgu i rdzenia koni, wirusowego zapalenia tętnic koni, zapalenia stawów i mózgu kóz, zakaźnego zapalenia macicy u klaczy, tularemii, zarazy stadniczej koni, pomoru wielbłądów, rozedmowego czyraka mnogiego, obrzęku złośliwego, bradsotu, zakaźnej enterotoksemii owiec, czerwonki beztlenowej jagniąt oraz prosiąt, botulizmu, tężca, melioidozy koni (rzekomej nosacizny), miksomatozy oraz krwotocznej choroby królików, grypy, rzekomego pomoru drobiu, chlamidiozy.

      3. Zwierząt, znajdujących się w stanie agonii, co jest ustalane wyłącznie przez specjalistę medycyny weterynaryjnej.

    2. Zabrania się wysyłki do zakładu uboju zwierząt:

poddawanych leczeniu surowicą przeciwwąglikową przed upływem 14 dni, a także szczepionych szczepionkami przed wygaśnięciem terminów, określonych w zaleceniach odnośnie ich stosowania;

zwierząt do 14-go dnia życia;

jednokopytnych (koni, mułów, osłów i in.), nie poddawanych maleinizacji na 3 doby przed ubojem;

zwierząt z nie ustaloną diagnozą choroby z podwyższoną lub obniżoną temperaturą ciała;

zwierząt, którym podawano antybiotyki, środki przeciwrobacze oraz inne preparaty w celach leczniczych lub zapobiegawczych przed wygaśnięciem okresu karencji, określonego w zaleceniach odnośnie ich stosowania;

zwierząt, poddanych obróbce pestycydami, przed wygaśnięciem terminów, określonych w zaleceniach odnośnie ich stosowania;

zwierząt w ciągu 30 dni, a ptaków – 10 dni po ostatnim karmieniu ich rybą, odpadami rybnymi lub mączką rybną;

zwierząt, którym w celach leczniczych podawano preparaty hormonalne oraz inne stymulatory, antybiotyki, preparaty, hamujące działanie gruczołów wewnątrzwydzielniczych, a w szczególności posiadające działanie tireostatyczne, estrogenne, androgenne lub gestagenne, przed wygaśnięciem terminów całkowitego wydalenia z organizmu, określonych w zaleceniach odnośnie ich stosowania;

ptaków w wypadku występowania następujących oznak: rozczochranego upierzeniz, obrzęku stawów, zatok głowy, korali, wycieków z nosa, oka, ust, zaburzeń przewodu pokarmowego, obecności dziobów na grzebieniu i koralach. Są one przetwarzane w ubojni sanitarnej lub w ubojni w gospodarstwach, gdzie były hodowane.


    1. Zaopatrywanie się oraz wywóz zwierząt do uboju w ubojni przedsiębiorstwa, zakładu mięsnego (zakładu drobiu) są dozwolone wyłącznie po uzgodnieniu z instytucją państwową medycyny weterynaryjnej z miejscowości, bezpiecznej pod względem chorób szczególnie niebezpiecznych oraz kwarantannowych.

    2. Każdej partii zwierząt, która jest wysyłana do uboju, powinno towarzyszyć świadectwo weterynaryjne według wzoru Nr 1 (w obrębie rejonu – zaświadczenie weterynaryjne) z obowiązkowym podaniem danych, przewidzianych przez wzór świadectwa (zaświadczenia), w tym odnośnie planowych badań diagnostycznych, dobrostanu zwierząt pod względem chorób zakaźnych, a także ostatniego terminu stosowania antybiotyków, preparatów stymulujących itp.

W wypadku braku odpowiednich dokumentów weterynaryjnych ubój zwierząt jest zabroniony,

    1. Zwierzęta, kierowane do uboju, podlegają badaniom weterynaryjnym z termometrią wybiórczą według uznania specjalisty medycyny weterynaryjnej. Wybrane zwierzęta odseparowuje się od ogółu pogłowia i przygotowuje się do wysyłki i transportowania do zakładu uboju.

W miarę możliwości zwierzęta przed wysłaniem do zakładu uboju są przetrzymywane bez żywienia w gospodarstwie: bydło, owce, kozy, wielbłądy i jelenie – nie mniej, niż 15 godzin, świnie – 5-10 godzin, króliki oraz nutrie – 12 godzin. Takie zwierzęta powinny zostać wysłane do uboju nie później, niż w 5 godzin po przybyciu ich do zakładu uboju.

W gospodarstwie przed wysyłką ptaki są przetrzymywane bez żywienia z uwzględnieniem czasu na transportowanie: kury, kurczaki, cesarki, indyki, przepiórki – 8 godzin, gęsi oraz kaczki – 6 godzin, inne gatunki – zgodnie z technologią.

Okres przetrzymywania przedubojowego w gospodarstwie powinien być podany w towarowym liście przewozowym.

W wypadku, gdy zwierzęta przed ubojem nie były przetrzymane w gospodarstwie, są one przetrzymywane w zakładzie uboju przez następujące okresy:

bydło, owce, kozy, jelenie, wielbłądy, konie, osły oraz muły – nie mniej, niż 24 godziny;

świnie – 12 godzin;

cielęta oraz prosięta są kierowane do uboju w 6 godzin po ich przybyciu;

zwierzęta, u których występują oznaki zmęczenia, pozostawia się do odpoczynku na 24-48 godzin z pojeniem oraz żywieniem, zgodnie z normami fizjologicznymi, a następnie postępuje się z nimi, jak zaznaczono wyżej.



    1. Zwierzęta, niezdatne do dalszej hodowli oraz tuczenia, okaleczone, chore na choroby nie zakaźne z normalną temperaturą ciała, są kierowane do uboju odrębną partią. Poza tym dostawca przedstawia protokół wybrakowania, uzgodniony z instytucją państwową medycyny weterynaryjnej.

    2. Zwierzęta z pozytywną reakcją podczas badań w kierunku brucelozy, gruźlicy, białaczki, leptospirozy, listeriozy, chore na klasyczny pomór, różę świń oraz inne choroby, w wypadku których mięso po unieszkodliwieniu jest dopuszczane do spożycia, można wysyłać do zakładów uboju wyłącznie przy posiadaniu specjalnego, w każdym osobnym przypadku, zezwolenia instytucji państwowej medycyny weterynaryjnej. Zasady przewożenia oraz odpowiednie zabiegi weterynaryjno-sanitarne, które należy przestrzegać podczas transportowania, uboju oraz przetwarzania zwierząt, są podane w odpowiednich aktach normatywno-prawnych.

    3. Do zakładów uboju zwierzęta są dostarczane specjalnie wyposażonym transportem samochodowym, kolejowym, wodnym, powietrznym lub przeprowadzane, zgodnie z obowiązującymi dokumentami normatywnymi.

Zabrania się transportowania jednym środkiem transportu zwierząt (ptaków) chorych oraz zdrowych.

4.14. Specjalista medycyny weterynaryjnej podmiotu gospodarczego kontroluje przebieg zaopatrywania się, załadunku oraz transportowania zwierząt do uboju.

Specjalista medycyny weterynaryjnej podmiotu gospodarczego kontroluje przebieg zaopatrywania się, załadunku oraz transportowania zwierząt do uboju. Załadunku dokonuje przekazujący, wyładunku – pracownicy zakładów uboju. Podczas transportowania transportem kolejowym, wodnym oraz lotniczym kontrolę weterynaryjno-sanitarną sprawują organy służby państwowej medycyny weterynaryjnej. Od momentu zakończenia wyładunku, sporządzenia oraz podpisania przez strony towarowego listu przewozowego zwierzęta są uznawane za przyjęte. Odpowiedzialność za ilość sztuk oraz ich przechowywanie ponosi zakład uboju.

4.15. Po nadejściu partii zwierząt do zakładu uboju specjalista instytucji państwowej medycyny weterynaryjnej sprawdza prawidłowość sporządzenia dokumentów towarzyszących, a także zgodność podanego w nich pogłowia zwierząt ze stanem faktycznym, następnie wydaje zalecenia odnośnie zasad wyładunku zwierząt oraz rozmieszczania ich na bazach zakładu, przeprowadza badania weterynaryjne (a w razie konieczności również termometrię) wszystkich zwierząt oraz wprowadza nadzór weterynaryjno-sanitarny za tymi zwierzętami, zgodnie ze wskaźnikami, wymienionymi w załączniku 1.

Drób, który przybył do zakładu, jest po przyjęciu kierowany do uboju. W wypadku przetrzymania go przed ubojem powyżej 12 godzin są przeprowadzane ponowne badania weterynaryjne.

4.16. Zwierzęta jednokopytne (konie, osły oraz muły) przed ubojem podlegają ponownemu badaniu w kierunku nosacizny oraz badaniu metodą jednokrotnej oftalmomaleinizacji lub za pomocą analizy surowicy krwi w reakcji płytkowej aglutynacji.

Zwierzęta, reagujące na nosaciznę, podlegają likwidacji, a reagujące podczas badania surowicy krwi w RA, celem uściślenia diagnozy, są badane z zastosowaniem podskórnej próby maleinowej. W wypadku wyniku negatywnego podskórnej próby maleinowej zwierzęta są uznawane za bezpieczne pod względem nosacizny i kierowane do uboju.

W wypadku uboju jednokopytnych bez uprzedniej maleinizacji wszystkie produkty uboju są kierowane do utylizacji.

4.17. Partia, w której zostały wykryte zwierzęta chore na choroby zakaźne, w stanie agonii, zabite podczas transportowania lub zwłoki, a także w wypadkach niezgodności rzeczywistej ilości sztuk z podaną w dokumentach towarzyszących, podlega kwarantannie aż do postawienia diagnozy lub ustalenia przyczyn niezgodności, lecz nie dłużej, niż trzy doby.

4.18. Zwłoki zwierząt, wykryte w środkach transportu, nie są wyładowywane, lecz poddawane badaniom laboratoryjnym w kierunku wąglika. W wypadku braku wykrycia wąglika są one kierowane do utylizacji do miejsc, wyznaczonych przez osoby urzędowe, sprawujące państwową kontrolę weterynaryjno-sanitarną. Wysyłki zwłok zwierząt dokonuje właściciel tej partii bydła pod kontrolą specjalisty instytucji państwowej medycyny weterynaryjnej.

W wypadku potwierdzia diagnozy odnośnie wąglika są przeprowadzane zabiegi przeciwwąglikowe, zgodnie z obowiązującą instrukcją.

4.19. Zakłady uboju powinny przyjmować zwierzęta natychmiast po ich przybyciu, w kolejności nadejścia, nie później, niż w 2 godziny po ich dostarczeniu. Przyjęte bydło grupami (według przynależności do podmiotów gospodarczych) jest rozmieszczane w zagrodach. Dorosłe niewykastrowane samce (buhaje, knury, ogiery) są rozmieszczane indywidualnie.

4.20. Wywóz oraz wyprowadzanie zwierząt, przybyłych do zaboju, z terenu zakładów uboju oraz przetwórstwa mięsnego są zabronione. W razie konieczności usunięcia zwierząt rzeźnych z terenu zakładu sprawa jest uzgadniana z instytucją państwową medycyny weterynaryjnej.

4.21. W wypadku przybycia do uboju zwierząt, które reagują podczas badania w kierunku brucelozy, gruźlicy, a także w wypadkach, gdy niniejsze Przepisy zezwalają ubój chorych lub podejrzanych o chorobę zwierząt (drobiu), są one przyjmowane osobno od zwierząt zdrowych i kierowane do ubojni sanitarnej. W wypadku braqku ubojni sanitarnej uboju dokonuje się w ubojni zakładu pod koniec zmiany lub w specjalnie wyznaczonym dniu po uzgodnieniu z instytucją państwową medycyny weterynaryjnej.

Po zakończeniu uboju zwierząt jest przeprowadzana dezynfekcja zgodnie z aktami normatywno-prawnymi.

4.22. W wypadku wykrycia wąglika w partii bydła podczas transportowania koleją, transportem samochodowym lub przyjmowania w zakładzie uboju wszystkie zwierzęta podlegają badaniom weterynaryjnym oraz termometrii.

Bydło rogate, owcy, kozy, wielbłądy, konie, jelenie z normalną temperaturą ciała bez oznak choroby poddaje się kwarantannie, podaje się im surowicę przeciwwąglikową w dawce profilaktycznej ustanawia się za nimi nadzór weterynaryjno-sanitarny z codzienną termometrią. Po upływie trzech dni po pasywnej immunizacji całe poddane kwarantannie bydło przechodzi termometrię, po czym zwierzęta z normalną temperaturą ciałą są kierowane do ubojni sanitarnej celem uboju. Świnie bez oznak klinicznych zachorowania oraz z normalną temperaturą ciała są kierowane do ubojni sanitarnej celem uboju.

Zwierzęta wszystkich gatunków, u których występują oznaki kliniczne zachorowania, są natychmiast pomieszczane do izolatki i leczone. Po upływie 14 dni od początku leczenia oraz przy normalnej temperaturze ciała są one kierowane do ubojni sanitarnej celem uboju.

W razie konieczności (sytuacja epizootyczna, działalność gospodarcza itp.) specjaliści instytucji państwowej medycyny weterynaryjnej w każdym konkretnym wypadku mogą podejmować decyzję o zniszczeniu (spaleniu) takich zwierząt.

W razie stwierdzenia przypadków zachorowania lub śmierci z powodu wąglika zwierząt, znajdujących się na bazach przetrzymywania przedubojowego lub skierowanych do uboju, postępuje się jak podano wyżej w danym punkcie..

4.23. W wypadku zachorowania bydła rogatego na rozedmowego czyraka mnogiego lub śmierci z powodu danej choroby wszystkie zwierzęta danej partii podlegają badaniu weterynaryjnemu. Zwierzęta z normalną temperaturą oraz bez oznak klinicznych zachorowania są kierowane do natychmiastowego uboju osobną partią, chore są izolowane oraz poddawane leczeniiu. Wyzdrowiałe zwierzęta są przetrzymywane przez 14 dni od momentu stwierdzenia normalnej temperatury, a następnie kierowane do uboju..

4.24. W wypadku wykrycia w partii zwierząt, które przybyły do zaboju chore lub podejrzane o zachorowanie na pryszczycę, cała partia zwierząt natychmiast jest kierowana do uboju do ubojni sanitarnej. W wypadku braku możliwości dokonania uboju takiego bydła w ubojni sanitarne uboju dokonuje się w ubojni w trybie, określonym przez niniejsze Przepisy.

Ocena weterynaryjno-sanitarna mięśa oraz innych produktów uboju jest przeprowadzana w trybie, określonym w punkcie 7.2.1.

W wypadku dostarczenia do zakładu uboju zwierząt, które chorowały na pryszczycę oraz zostały wysłane z gospodarstw w pierwszych 3 miesiącach po zniesieniu w gospodarstwie kwarantanny, a także zwierząt, zaszczepionych przeciwko pryszczycy szczepionką inaktywowaną, są one kierowane do uboju w ciągu 21 dni po szczepieniu, przyjmowane oraz zabijane również osobną partią. Uboju oraz oceny weterynaryjno-sanitarnej mięsa i produktów uboju dokonuje się w trybie, określonym w punkcie 7.2.3.

W wypadku uboju w gospodarstwie zwierząt, które przebyły pryszczycę i zostały zabite nie później, niż w trzy miesiące po zachorowaniu, a także zaszczepionych przeciwko pryszczycy i zabitych nie później, niż w ciągu 21 dni po szczepieniu, tusze oraz inne produkty uboju są wykorzystywane wyłącznie w danym gospodarstwie.

4.25. Niedopuszczalne jest wykorzystywanie do spożycia mięsa wszystkich gatunków zwierząt gospodarczych oraz dzikich (łownych), które zginęły podczas pożaru, w wypadkach drogowych, zostały zabite przez piorun, prąd elektryczny, zamarzły, utonęły itp. Zwłoki takich zwierząt są utylizowane: przetwarzane na mączkę paszową lub, z zezwolenia specjalisty instytucji państwowej medycyny weterynaryjnej (przy braku rozkładu), są kierowane do żywienia świń, drobiu, zwierząt, trzymanych w ośrodku hodowli, po badaniu mikrobiologicznym w kierunku obecności salmonelli, a w razie konieczności – czynników innych chorób zakaźnych oraz inwazyjnych, które są niebezpieczne dla zwierząt, oraz obowiązkowego wygotowania.




  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   18


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna