Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 parlamentu europejskiego I rady z dnia 29 kwietnia 2004 r ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego



Pobieranie 0.62 Mb.
Strona8/8
Data07.05.2016
Rozmiar0.62 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8



  1. Skwarki przeznaczone do spożycia przez ludzi należy przechowywać zgodnie z poniższymi wymogami dotyczącymi temperatury.




    1. w przypadku, gdy skwarki są wytapiane w temperaturze nieprzekraczającej 70 oC, należy je przechowywać:

(i) w temperaturze nieprzekraczającej 7 oC przez czas poniżej 24 godzin;


lub
(ii) w temperaturze nie wyższej niż -18 oC.


  1. W przypadku, gdy skwarki są wytapiane w temperaturze ponad 70 oC, a ich zawartość wilgoci wynosi 10% (m/m) lub więcej, należy je przechowywać:

(i) w temperaturze nieprzekraczającej 7 oC przez czas poniżej 48 godzin, lub z zastosowaniem współczynnika czasu/temperatury dającego równoważne gwarancje;


lub
(ii) w temperaturze nie wyższej niż -18 oC.


  1. Nie ma szczególnych wymogów w odniesieniu do skwarek wytapianych w temperaturze ponad 70 oC, o zawartości wilgoci poniżej 10% (m/m).

SEKCJA XIII: ŻOŁĄDKI, PĘCHERZE I JELITA PODDAWANE OBRÓBCE


Przedsiębiorstwa sektora spożywczego dokonujące obróbki żołądków, pęcherzy i jelit zobowiązane są zapewnić zgodność z poniższymi wymogami.


  1. Jelita, pęcherze i żołądki zwierzęce można wprowadzać do obrotu wyłącznie, jeżeli:




    1. pochodzą od zwierząt poddanych ubojowi w ubojni oraz uznanych za nadające się do spożycia przez ludzi, w wyniku przeprowadzonych badań przed- i poubojowych;




  1. są solone, podgrzane lub suszone;

oraz



  1. po obróbce określonej w pkt. b) podjęto skuteczne środki, aby zapobiec ponownemu zanieczyszczeniu.




    1. Poddane obróbce żołądki, pęcherze i jelita, których nie można przetrzymywać w temperaturze otoczenia, należy przechowywać do czasu ich wysyłki w stanie schłodzonym, z wykorzystaniem urządzeń przeznaczonych do tego celu. Zwłaszcza produkty niesolone i niesuszone muszą być przechowywane w temperaturze nieprzekraczającej 3 oC.

SEKCJA XIV: ŻELATYNA




  1. Przedsiębiorstwa sektora spożywczego wytwarzające żelatynę zobowiązane są zachować zgodność z wymogami niniejszej sekcji.




  1. Do celów niniejszej sekcji, “garbowanie” oznacza utwardzanie skór za pomocą roślinnych środków garbujących, soli chromowych lub innych substancji, takich jak sole aluminium, sole żelaza, sole krzemowe, aldehydy i chinony, albo innych utwardzaczy syntetycznych.

ROZDZIAŁ I


WYMOGI DOTYCZĄCE SUROWCÓW


  1. Do produkcji żelatyny przeznaczonej do zastosowania w żywności można używać następujących surowców:




    1. kości;




  1. skór i skórek przeżuwaczy hodowlanych;




  1. skór świń;




  1. skór drobiu;




  1. ścięgien;




  1. skór i skórek zwierzyny łownej;

oraz



  1. skór i ości rybich.




    1. Zakazuje się wykorzystywania skór i skórek, które zostały poddane garbowaniu, bez względu na fakt, czy proces ten został zakończony.




  1. Surowce wymienione w pkt. 1 (a)-(e) muszą pochodzić od zwierząt poddanych ubojowi w ubojni, oraz których tusze uznano za nadające się do spożycia przez ludzi, w wyniku przeprowadzonych badań przed- i poubojowych lub, a w przypadku skór i skórek zwierząt łownych, uznanych za nadające się do spożycia przez ludzi.




  1. Surowce muszą pochodzić z zakładów zarejestrowanych lub zatwierdzonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 852/2004 lub zgodnie z tym rozporządzeniem.




  1. Punkty skupu oraz garbarnie mogą również dostarczać surowiec do produkcji żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi w przypadku, gdy uzyskają w tym celu specjalne zezwolenie właściwych władz i spełniają następujące wymogi.




    1. Muszą posiadać magazyny z twardymi podłogami i gładkimi ścianami, które są łatwe do oczyszczenia i dezynfekcji oraz, w miarę potrzeb, urządzenia chłodnicze.




  1. Magazyny muszą być utrzymywane w zadowalającym stanie higienicznym i technicznym, aby nie stanowiły źródła zanieczyszczenia surowców.




  1. W przypadku składowania lub przetwarzania w tych pomieszczeniach surowca, który nie spełnia wymogów niniejszego rozdziału, przez cały czas odbioru, składowania, przetwarzania i wysyłki musi on być oddzielony od surowców spełniających przedmiotowe wymogi.

ROZDZIAŁ II


TRANSPORT I SKŁADOWANIE SUROWCÓW


  1. Zamiast znaku identyfikacyjnego przewidzianego w załączniku II, sekcji I, w przypadku dostarczania surowców do punktu skupu lub garbarni albo do zakładu przetwórstwa żelatyny, podczas transportu musi im towarzyszyć dokument wskazujący zakład pochodzenia oraz zawierający informacje określone w dodatku do niniejszego załącznika.




  1. Surowce należy transportować i składować w stanie schłodzonym, chyba że są poddawane przetworzeniu w ciągu 24 godzin od ich wysyłki. Niemniej jednak, odtłuszczone i wysuszone kości lub oseina, solone, suszone i wapnowane skóry, a także skóry i skórki poddane działaniu zasady lub kwasu, można transportować i składować w temperaturze otoczenia.

ROZDZIAŁ III


WYMOGI DOTYCZĄCE WYTWARZANIA ŻELATYNY


  1. Proces produkcji żelatyny musi zapewniać, aby:




    1. wszystkie kości przeżuwaczy stanowiące surowiec do produkcji żelatyny, a pochodzące od zwierząt urodzonych, hodowanych, chowanych i poddanych ubojowi w kraju lub regionie podejrzanym o wystąpienie BSE zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym, poddane zostały kolejno procesowi rozdrabniana i odtłuszczenia gorącą wodą, działaniu rozcieńczonego kwasu solnego (przy minimalnym stężeniu wynoszącym 4 % oraz o pH < 1,5) przez co najmniej dwa dni, a następnie działaniu nasyconego roztworu wodorotlenku wapnia (o pH > 12,5) przez co najmniej 20 dni, po czym sterylizacji w temperaturze 138-140 °C przez cztery sekundy lub innemu zatwierdzonemu równoważnemu procesowi;

oraz



  1. inne surowce zostały poddane działaniu kwasu lub zasady, po którym następuje jedno lub kilka płukań. Współczynnik pH musi być odpowiednio dostosowany. Żelatyna ekstrahowana jest przez jednorazowe lub wielokrotne podgrzewanie, po którym następuje oczyszczanie za pomocą filtracji i sterylizacji.




    1. Jeżeli przedsiębiorstwo sektora spożywczego produkujące żelatynę spełnia wymogi mające zastosowanie do żelatyny przeznaczonej do spożycia przez ludzi w odniesieniu do całej produkowanej przez nie żelatyny, może ono w tym samym zakładzie produkować i składować żelatynę nieprzeznaczoną do spożycia przez ludzi.

ROZDZIAŁ IV


WYMOGI DOTYCZĄCE PRODUKTÓW GOTOWYCH
Przedsiębiorstwa sektora spożywczego zobowiązane są zapewnić, aby żelatyna spełniała wymogi w zakresie limitów pozostałości określonych w poniższej tabeli.


Pozostałość

Limit

As

1 ppm

Pb

5 ppm

Cd

0,5 ppm

Hg

0,15 ppm

Cr

10 ppm

Cu

30 ppm

Zn

50 ppm

SO2 (Reith Williams)

50 ppm

H2O2 (Farmakopea Europejska 1986 (V2O2)

10 ppm

SEKCJA XV: KOLAGEN




  1. Przedsiębiorstwa sektora spożywczego wytwarzające kolagen zobowiązane są zapewnić zgodność z wymogami niniejszej sekcji.




  1. Do celów niniejszej sekcji, “garbowanie” oznacza utwardzanie skór za pomocą roślinnych środków garbujących, soli chromowych lub innych substancji, takich jak sole aluminium, sole żelaza, sole krzemowe, aldehydy i chinony, albo innych utwardzaczy syntetycznych.

ROZDZIAŁ I


WYMOGI DOTYCZĄCE SUROWCÓW


  1. Do produkcji kolagenu przeznaczonego do zastosowania w żywności można używać następujących surowców:




    1. skór i skórek przeżuwaczy hodowlanych;




  1. skór i kości świń;




  1. skór i kości drobiu;




  1. ścięgien;




  1. skór i skórek zwierzyny łownej;

oraz



  1. skór i ości ryb.




    1. Zakazuje się wykorzystywania skór i skórek, które zostały poddane garbowaniu, bez względu na fakt, czy proces ten został zakończony.




  1. Surowce wymienione w pkt. 1 (a)-(d) muszą pochodzić od zwierząt poddanych ubojowi w ubojni, oraz których tusze uznano za nadające się do spożycia przez ludzi, w wyniku przeprowadzonych badań przed- i poubojowych lub, a w przypadku skór i skórek zwierząt łownych, uznanych za nadające się do spożycia przez ludzi.




  1. Surowce muszą pochodzić z zakładów zarejestrowanych lub zatwierdzonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 852/2004 lub zgodnie z tym rozporządzeniem.




  1. Punkty skupu oraz garbarnie mogą również dostarczać surowiec do produkcji kolagenu przeznaczonej do spożycia przez ludzi, w przypadku uzyskania w tym celu specjalnego zezwolenia właściwych władz i spełnienia następujących wymogów.




    1. Muszą posiadać magazyny z twardymi podłogami i gładkimi ścianami, które są łatwe do oczyszczenia i dezynfekcji oraz, w miarę potrzeb, urządzenia chłodnicze.




  1. Magazyny muszą być utrzymywane w zadowalającym stanie higienicznym i technicznym, aby nie stanowiły źródła zanieczyszczenia surowców.




  1. W przypadku składowania lub przetwarzania w tych pomieszczeniach surowca, który nie spełnia wymogów niniejszego rozdziału, przez cały czas odbioru, składowania, przetwarzania i wysyłki musi on być oddzielony od surowców spełniających przedmiotowe wymogi.

ROZDZIAŁ II


TRANSPORT I SKŁADOWANIE SUROWCÓW


  1. Zamiast znaku identyfikacyjnego przewidzianego w załączniku II, sekcji I, w przypadku dostarczania surowców do punktu skupu lub garbarni albo do zakładu przetwórstwa kolagenu, podczas transportu musi im towarzyszyć dokument wskazujący zakład pochodzenia oraz zawierający informacje określone w dodatku do niniejszego załącznika.




  1. Surowce należy transportować i składować w stanie schłodzonym, chyba że są poddawane przetworzeniu w ciągu 24 godzin od ich wysyłki. Niemniej jednak, odtłuszczone i wysuszone kości lub oseina, solone, suszone i wapnowane skóry, a także skóry i skórki poddane działaniu zasady lub kwasu, można transportować i składować w temperaturze otoczenia.

ROZDZIAŁ III


WYMOGI DOTYCZĄCE WYTWARZANIA KOLAGENU


  1. Kolagen produkuje się z zastosowaniem procesu zapewniającego poddanie surowca obróbce polegającej na myciu, dostosowaniu pH za pomocą kwasu lub zasady, po czym następuje jedno lub kilka płukań, filtracja i wyciskanie lub zatwierdzony równoważny proces.




  1. Po przeprowadzeniu procesu określonego w pkt. 1, kolagen można poddać suszeniu.




    1. Jeżeli przedsiębiorstwo sektora spożywczego produkujące kolagen spełnia wymogi mające zastosowanie do kolagenu przeznaczonego do spożycia przez ludzi w odniesieniu do całego produkowanego przez nie kolagenu, może ono w tym samym zakładzie produkować i składować kolagen nieprzeznaczony do spożycia przez ludzi.

ROZDZIAŁ IV


WYMOGI DOTYCZĄCE PRODUKTÓW GOTOWYCH
Przedsiębiorstwa sektora spożywczego zobowiązane są zapewnić, aby kolagen spełniał wymogi w zakresie limitów pozostałości określonych w poniższej tabeli.


Pozostałość

Limit

As

1 ppm

Pb

5 ppm

Cd

0,5 ppm

Hg

0,15 ppm

Cr

10 ppm

Cu

30 ppm

Zn

50 ppm

SO2 (Reith Williams)

50 ppm

H2O2 (Farmakopea Europejska 1986 (V2O2)

10 ppm

ROZDZIAŁ V


ETYKIETOWANIE
Opakowania jednostkowe i zbiorcze zawierające kolagen muszą być opatrzone napisem: “kolagen nadający się do spożycia przez ludzi” oraz datą produkcji.

Dodatek do załącznika III
WZÓR DOKUMENTU ZAŁĄCZANEGO DO SUROWCA PRZEZNACZONEGO DO WYTWARZANIA ŻELATYNY LUB KOLAGENU


  1. Identyfikacja surowca

Rodzaj produktów: ………………………………………………………………………….


Data produkcji: ……………………………………………………………………………...
Rodzaj opakowania: ………………………………………………………………………...
Liczba opakowań: …………………………………………………………………………...
Gwarantowany okres składowania: …………………………………………………………
Waga netto (kg): …………………………………………………………………………….


  1. Pochodzenie surowca

Adres (-y) oraz numer (-y) rejestracji zatwierdzonego zakładu produkcyjnego (zakładów):


……………………………………………………………………………………………….


  1. Miejsce przeznaczenia surowca

Surowiec zostanie wysłany:


z: ……………………………………………………………………………………….........

(miejsce załadunku)


do: …………………………………………………………………………………………...

(kraj i miejsce przeznaczenia)


następującymi środkami transportu: ………………………………………………………...
Nazwa i adres wysyłającego: ………………………………………………………………..
Nazwa i adres odbiorcy: …………………………………………………………………….


1 Dz.U. C 365 E z 19.12.2000, str. 58.

2 Dz.U. C 155 z 29.05.2001, str. 39.

3 Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 15 maja 2002 r. (Dz.U. C 180 E z 31.7.2003, str. 288), Wspólne stanowisko Rady z dnia 27 października 2003 r. (Dz.U. C 48 E z 24.2.2004, str. 23), Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 30 marca 2004 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 16 kwietnia 2004 r.

4 Dz.U. L 226 z 25.06.2004, str. 22.

5 Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1). Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1642/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 4).

6 Dz.U. L 371 z 31.12.1994, str. 36.

7 Dz.U. L 53 z 9.03.1995, str. 31.

8 Dz.U. L 105 z 9.05.1995, str. 40.

9 Dz.U. L 105 z 9.05.1995, str. 44.

10 Dz.U. L 109 z 16.05.1995, str. 44.

11 Dz.U. L 243 z 11.10.1995, str. 21.

12 Dz.U. L 243 z 11.10.1995, str. 25.

13 Dz.U. L 243 z 11.10.1995, str. 29.

14 Dz.U. L 325 z 12.12.2003, str. 1.

15 Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 33.

16 Dz.U. L 168 z 2.07.1994, str. 34.

17 Dyrektywa Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG (Dz.U. L 62 z 15.03.1993, str. 49). Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 445/2004 (Dz.U. L 72 z 11.03.2004, str. 60).

18 Dz.U. L 184 z 17.07.1999, str. 23.

19 Dz.U. L 226 z 25.06.2004, str. 83.

20 Dyrektywa Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (Dz.U. L 24 z 30.1.1998, str. 9). Dyrektywa zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

21 Dyrektywa Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiająca zasady zdrowia zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 18 z 23.01.2003, str. 11).

22 Dyrektywa Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych (Dz.U. L 125 z 23.05.1996, str. 10). Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 (Dz.U. L 122 z 16.05.2003, str. 1).

1 Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 16 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj (Dz.U. L 173 z 6.07.1990, str. 5). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2052/2003 (Dz.U. L 305 z 22.11.2003, str. 1).

1 Dyrektywa 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz.U. L 109 z 6.05.2000, str. 29). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/89/WE (Dz.U. L 308 z 25.11.2003, str. 15).

2 Dyrektywa Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną.

3 Dyrektywa Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami (Dz.U. L 46 z 19.02.1991, str. 19). Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 (Dz.U. L 122 z 16.05.2003, str. 1).

4 Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 224 z 18.08.1990, str. 1). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 546/2004 (Dz.U. L 87 z 25.03.2004, str. 13).



1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna