Rozprawa doktorska Promotor: prof dr hab med. Janusz Marcinkiewicz



Pobieranie 233.23 Kb.
Strona10/11
Data07.05.2016
Rozmiar233.23 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

6. Podsumowanie





  • Właściwości fizykochemiczne uzasadniają stosowanie terapeutyczne obu związków in vivo, jakkolwiek ich szybka biodegradacja wymusza częste podawanie leku i ogranicza zastosowanie badanych substancji do podawania miejscowego. TauCl jest związkiem bardziej trwałym i mniej reaktywnym od TauBr.

  • Poszczególne typy komórek wykazują różną wrażliwość na działanie cytotoksyczne TauCl i TauBr. Dla uniknięcia działania cytotoksycznego oba związki należy stosować w stężeniach nie przekraczających 250-300 μM w warunkach hodowli komórkowych in vitro oraz 5 mM przy podawaniu in vivo do miejsca zapalenia.

  • Wykazano, że TauCl współzawodniczy z tauryną o białko TauT. Nie udało się jednak uzyskać odpowiedzi na pytanie, czy TauCl wykorzystuje TauT do transportu do wnętrza komórki.

  • Oba związki wykazują działanie immunomodulacyjne in vitro poprzez hamowanie wytwarzania cytokin i NO przez komórki odczynu zapalnego. Działanie immunomodulacyjne TauCl jest silniej wyrażone niż TauBr.

  • In vivo jedynie TauCl wykazuje działanie na wszystkie trzy badane składowe ostrej reakcji zapalnej, tj. przepuszczalność śródbłonka naczyń, liczbę komórek napływających do miejsca zapalenia oraz syntezę aktywnych form tlenu. Dla TauBr obserwowano zahamowanie syntezy aktywnych form tlenu oraz spadek ilości neutrofilów w wysięku zapalnym.



7. Wnioski

Obie badane pochodne tauryny wykazują istotne działanie w ostrej reakcji zapalnej. Podstawienie atomu bromu zamiast chloru w cząsteczce związku zmienia jednak zasadniczo jego właściwości: jakkolwiek zachowana zostaje jego funkcja immunomodulacyjna, to jednak nowy związek ma słabsze właściwości przeciwzapalne, silniejsze natomiast – przeciwbakteryjne.

Dla TauCl wykazano wielokierunkowe działanie immunomudulacyjne: obok hamowania syntezy NO i cytokin przez aktywowane leukocyty związek ten wywiera istotne działanie na śródbłonek naczyń ograniczając wzrost jego przepuszczalności w ostrym odczynie zapalnym oraz migrację leukocytów do miejsca zapalenia i ich aktywność w zakresie „wybuchu tlenowego”. TauBr hamuje produkcję cytokin i NO w stopniu porównywalnym z TauCl; wykazuje również podobne działanie hamujące migrację neutrofilów do miejsca zapalenia. Natomiast pomimo podobnego działania obu związków na komórki śródbłonka obserwowanego in vitro, tylko dla TauCl wykazano działanie na śródbłonek naczyń in vivo.

Oba związki wydają się pełnić istotne role w funkcjonowaniu układu odpornościowego: TauCl – i, być może, w mniejszym stopniu TauBr – uczestniczy w ograniczaniu nieswoistego ostrego odczynu zapalnego i promocji swoistej odpowiedzi immunologicznej, TauBr natomiast w większym zapewne stopniu odpowiada za eliminację drobnoustrojów.

Powyższe spostrzeżenia w połączeniu z większą trwałością TauCl zdają się wskazywać na potencjalne zastosowanie kliniczne tego właśnie związku. Należy jednak podkreślić, że szybki rozkład TauCl in vivo ogranicza jej zastosowanie do podawania miejscowego, jak również zmusza do częstej aplikacji leku zawierającego TauCl. Szersze zastosowanie terapeutyczne TauCl wymagać będzie opracowania takich postaci leku, które zwiększą trwałość TauCl lub też umożliwią stopniowe jej uwalnianie w miejscu zapalenia.

8. Streszczenie

Tauryna jest β aminokwasem sulfonowym pełniącym istotną rolę regulacyjną w organizmie ludzkim – jest ona niezbędna dla prawidłowego rozwoju ośrodkowego układu nerwowego oraz funkcjonowania układu rozrodczego i immunologicznego. Liczne obserwacje wskazują zwłaszcza na jej istotne znaczenie dla prawidłowej funkcji granulocytów. Badania ostatnich 10 lat wykazały, że haloaminy tauryny (TauCl, TauBr) produkowane w odczynie zapalnym przez aktywowane neutrofile i eozynofile wykazują in vitro właściwości immunoregulacyjne i przeciwbakteryjne. Zastosowanie TauCl w miejscowym leczeniu infekcji (przede wszystkim w okulistyce i laryngologii) jest aktualnie przedmiotem badań klinicznych II fazy.

Celem pracy było zbadanie tych cech i właściwości obu związków, które uzasadniałyby ewentualne zastosowanie terapeutyczne TauBr w leczeniu chorób przebiegających z ostrym odczynem zapalnym.

Zbadano stabilność i trwałość TauCl i TauBr w środowisku bezkomórkowym, w różnych warunkach pH i temperatury. Potwierdzono, że oba związki ulegają dysproporcjonowaniu (do tauryny oraz odpowiednio TauCl2 i TauBr2). Stwierdzono, że trwałość obu związków jest zdecydowanie mniejsza w pH 5,0 niż w pH 7,4; dla obu związków trwałość maleje ponadto wraz ze wzrostem temperatury. Niezależnie od warunków TauCl jest związkiem znacznie trwalszym od TauBr. W odniesieniu do reaktywnych form tlenu stwierdzono różną reaktywność badanych związków wobec H2O2 i NO2-: TauCl nie reaguje z żadnym z tych związków, natomiast TauBr tylko z H2O2.

Zbadano cytotoksyczność obu związków i określono maksymalne niecytotoksyczne stężenia w hodowlach komórkowych in vitro, jak i przy podawaniu in vivo do miejsca zapalenia. Stwierdzono różną wrażliwość poszczególnych typów komórek na badane substancje – dla komórek linii makrofagowej bardziej toksyczna okazała się TauCl, dla linii śródbłonkowej – TauBr. Dla obu związków stwierdzono występowanie znamiennej cytotoksyczności in vitro w hodowli komórkowej trwającej 24 godziny przy stężeniu ok. 250 300 μM. Aby uniknąć działania cytotoksycznego na komórki wysięku zapalnego przy podawaniu badanych związków in vivo wskazane jest podawanie ich w stężeniu nie przekraczającym 5 mM.

Podjęto próbę ustalenia mechanizmu transportu TauCl przez błonę komórkową. W tym celu przeprowadzono serię eksperymentów z użyciem tauryny znakowanej trytem. Wykonane doświadczenia pozwoliły stwierdzić, że tauryna i TauCl współzawodniczą o ten sam transporter (TauT, ulegający zahamowaniu pod wpływem GES). Uzyskane wyniki nie dają jednak jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy TauCl jest transportowana do wnętrza komórki przy pomocy TauT, czy też jedynie blokuje go uniemożliwiając transport znakowanej tauryny.

Zbadano wpływ TauCl i TauBr in vitro na wytwarzanie cytokin i NO przez komórki uczestniczące w odczynie zapalnym. Wykazano, że w stężeniach niecytotoksycznych zarówno TauCl jak i TauBr w podobny, zależny od dawki sposób hamują uwalnianie tlenku azotu oraz IL-6 przez komórki RAW 264.7; nie wykazano wpływu tych związków na uwalnianie TNF-α. Dla aktywowanych mysich makrofagów otrzewnowych obserwowano zahamowanie wydzielania IL-6, IL-10, IL-12 oraz TNF α zarówno pod wpływem TauCl, jak i TauBr. W obu przypadkach stwierdzono silniejsze działanie TauCl niż TauBr – przy takim samym stężeniu odnotowano większe zahamowanie uwalniania badanych mediatorów przez TauCl.

Ponadto zbadano wpływ TauCl i TauBr na ekspresję w komórkach śródbłonka HO 1 i COX 2 – dwóch enzymów związanych z regulacją odczynu zapalnego. Wykazano, że oba związki powodują indukcję ekspresji HO 1, hamują natomiast zależną od IL-1β indukcję ekspresji COX-2.

Zbadano wpływ obu związków na przebieg ostrej reakcji zapalnej in vivo. Badania przeprowadzono w modelu ostrego zapalenia w podskórnej komorze powietrznej („air pouch”) u myszy. Mierzono następujące parametry: stężenie białka całkowitego w wysięku zapalnym (parametr będący wypadkową przepuszczalności śródbłonka naczyń i aktywności komórek odczynu zapalnego), ilość komórek napływających do miejsca zapalenia, aktywność MPO (enzymu konstytutywnego neutrofilów) w homogenacie komórek oraz aktywność komórek w zakresie syntezy reaktywnych form tlenu (ROS) . Dla TauCl zaobserwowano zależne od dawki zmniejszenie stężenia białka całkowitego w wysięku zapalnym oraz liczby napływających komórek, jak i aktywności MPO w homogenacie komórek. Stwierdzono również spadek aktywności napływających neutrofilów w zakresie „wybuchu tlenowego” pod wpływem TauCl (mierzony testem chemiluminescencji). Dla TauBr stwierdzono spadek liczby napływających komórek i aktywności MPO oraz zahamowanie aktywności neutrofilów w zakresie „wybuchu tlenowego” (test chemiluminescencji). Nie stwierdzono natomiast istotnego wpływu tego związku na poziom białka w wysięku zapalnym

Oba związki wydają się pełnić istotne role w funkcjonowaniu układu odpornościowego: TauCl – i, być może, w mniejszym stopniu TauBr – uczestniczy w ograniczaniu nieswoistego ostrego odczynu zapalnego i promocji swoistej odpowiedzi immunologicznej, TauBr natomiast w większym zapewne stopniu odpowiada za eliminację drobnoustrojów.

Powyższe spostrzeżenia w połączeniu z większą trwałością TauCl zdają się wskazywać na potencjalne zastosowanie kliniczne tego właśnie związku. Należy jednak podkreślić, że szybki rozkład TauCl in vivo ogranicza jej zastosowanie do podawania miejscowego, jak również zmusza do częstej aplikacji leku zawierającego TauCl. Szersze zastosowanie terapeutyczne TauCl wymagać będzie opracowania takich postaci leku, które zwiększą trwałość TauCl lub też umożliwią stopniowe jej uwalnianie w miejscu zapalenia.


: Content
Content -> Punktacja uczniów kl. 1-3
Content -> Dane osobowe
Content -> Tworzenie aplikacji mobilnych do monitoringu środowiska nowa specjalność magisterska w języku angielskim
Content -> SzczegóŁowy opis tematu zamówienia
Content -> Port Lotniczy im. Mikołaja Kopernika we Wrocławiu Wroclaw Nicolaus Copernicus Airport Rozkład lotów lato 2012 Flight schedule summer 2012
Content -> Port Lotniczy im. Mikołaja Kopernika we Wrocławiu
Content -> 14 nowych wariantów rolek do zaginania taśm transportowych od igus
Content -> SzczegóŁowy opis zamówienia
Content -> Abc posługi pasterskiej dla kapłana opiekuna/pasterza Wspólnoty ze Szkoły Nowej Ewangelizacji (sne)
Content -> SzczegóŁowy opis przedmiotu zamówienia prowadzonego w trybie przetargu nieograniczonego nr bzp/PN/160/2014


1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna