Scenariusz do bajki pt.: „Śpiąca Królewna Obsada: Narrator I



Pobieranie 36.91 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar36.91 Kb.






Scenariusz do bajki

pt.: „Śpiąca Królewna”


Obsada:

Narrator I

Narrator II

Król

Królowa

Królewna

Wróżki: Aura, Melodia, Flora

Zła Wróżka: Odelia

Kucharz

Kuchcik

Rycerz

Staruszka

Książę

Dworzanie

CZĘŚĆ I
(Wprowadzenie widzów w bajkowy nastrój – P. Czajkowski – „Walc”
z baletu „Śpiąca Królewna”. Wchodzi narrator I trzymając w ręku grubą, starą księgę. Zasiada w wygodnym fotelu i zaczyna czytać…)

Narrator I:

Przed laty, w dawno zapomnianym królestwie żył sobie dobry król i dobra królowa, którzy ponad wszystko na świecie pragnęli dziecka. Pewnego dnia, ku radości wszystkich, królowa powiła córeczkę. Mała królewna urodziła się o wschodzie słońca, dlatego dano jej imię zorzy polarnej – Aurora.


W cały królestwie rozbrzmiewały dzwony, (słychać bicie dzwonów) radosna wieść rozeszła się wśród mieszkańców krainy. Po siedmiu dniach król i królowa postanowili uczcić narodziny córki wielką uroczystością. Zaproszona na nią wszystkich, i biednych i bogatych, i młodych, i starych. Przybyły również trzy chrzestne matki małej królewny – wróżki: Aura, Flora i Melodia.
Rycerz:

(Słychać głos trąb królewskich) Z rozkazu króla ogłaszam wszędzie, że jutro uczta udana będzie, a kto się króla radością cieszy, niech na biesiadę do zamku śpieszy!
Narrator I:

Po tej wieści ruch niemały zapanował w zamku całym. W kuchni kucharz zaperzony rzuca się na wszystkie strony. Krzyczy, wrzeszczy na kuchcika.


Kucharz: (goni kuchcika)

Stój! Wracaj zaraz trutniu mały!



Kuchcik:

Po co? Żebym dostał pały?



Kucharz:

Wracaj!


Kuchcik:

Nie chcę!



Kucharz:

Wałkiem zdzielę cię po grzbiecie!



Kuchcik:

(Śmieje się) Tyle krzyku, złap mnie najpierw!

Kucharz:

Ach, ty smyku! (Wybiegają ze sceny).


Narrator I:

Wielkie stosy jadła, pono na tę ucztę zgromadzono.


(Kucharz z kuchcikiem wnoszą na stół królewski potrawy. W tle rozbrzmiewa muzyka (W.A. Mozart „Koncert na róg”)
Narrator I:

Do pałacu napływali coraz liczniejsi goście: damy w jedwabnych sukniach P. Czajkowski – „Walc” z baletu „Śpiąca Królewna”). Szlachetni panowie, dzielni rycerze. Wszyscy pragnęli ujrzeć małą królewnę. Punktualnie o jedenastej rozpoczęła się uroczystość zaprezentowania królewny ludowi królestwa i ogłoszenia trzech wróżek jej matkami chrzestnymi.



(Słychać dźwięk trąb królewskich, wskazujących na to, że za chwilę głos zabierze król).
Król: (z powagą)

Drodzy przyjaciele! Drodzy sąsiedzi! I kochane wróżki! Jak wiecie od lat modliliśmy się o dziecko i oto je mamy (wskazuje na dziecko). Jesteśmy wdzięczni za ten cud. Kiedy rodzi się królewskie dziecię, matki chrzestne obdarowują je prezentami. Czas więc by matki chrzestne przekazały jej dary, którymi tylko one potrafią obdarowywać.



Wróżka – Flora:

( W tle słychać muzykę – P. Czajkowskiego – „Adagio” z baletu „Śpiąca Królewna”)

Ja Flora, obdarzam Cię urodą, byś szczęśliwą miała młodość.


( Spinając czarodziejską różdżką, rozrzuca obłok złocistych iskierek).
Wróżka – Aura:

(Pochyla się nad kołyską księżniczki, mówiąc)

Przyjmij królewno dar dobroci, która życie twe ozłoci.



( Spinając czarodziejską różdżką, rozrzuca obłok złocistych iskierek).
Dworzanie: ( Wstają, trzymają kielichy w ręku)

Niech królewna żyje nam!


Król:

Panie i Panowie, pijcie córki mojej zdrowie!


Dworzanie:

Wiwat! Wiwat! Niech żyje nam!


Taniec : Uczestnicy balu tańczą Menueta.
Narrator I:

Teraz przyszła kolej na Melodię. I ona chciała obdarować księżniczkę. Gdy nagle…!


(Słychać gwałtowny podmuch wiatru i uderzenie pioruna. Otwierają się drzwi i wpada zła wróżka Odelia. Wszyscy krzyczą z przerażenia).
Wróżki razem:

To zła Odelia!


Król: ( również przerażony)

Nikt jej nie widział od lat, myślałem, że nie żyje!


Królowa:(przerażona)

Pewnie jest wściekła, że nie została zaproszona na uroczystość.


Odelia:

A więc wszyscy w całym królestwie zostali zaproszeni na uroczystość małej królewny – Sądziliście, że ujdzie to mojej uwadze! Choć nie zaproszona – Jestem!!!



(Zła wróżka krąży wokół kołyski w tle słychać muzykę ………………………………………………………………………………………………………………………..
Zatrzymuje się przy kołysce i bierze na ręce dziecię).

Księżniczka nie otrzymała jeszcze daru ode mnie!



Królowa:

Oddaj mi dziecko! Proszą!



Odelia:

Ja Odelia! Daję jej dar śmierci! (Słychać uderzenie grzmotu).


W tydzień po jej 16 urodzinach księżniczka ukłuje się w palec wrzecionem kołowrotka i padnie na ziemię martwa!

(Wróżka odchodzi z przeraźliwym śmiechem).
Królowa (płacze i klęka przed Melodią)

Melodio! Melodio! Jeszcze nic nie ofiarowałaś królewnie! Zdejmij straszną klątwę Odeli!


Melodia:

Nie potrafię zdjąć klątwy, ale potrafią ją zmienić. Oto mój dar dla księżniczki: W szesnaste urodziny rzeczywiście ukłuje się wrzecionem kołowrotka, ale nie umrze, zapadnie w głęboki sen, który będzie trwał 100 lat i 1 dzień. Sto pierwszego dnia zostanie obudzona przez pocałunek królewskiego syna. Potem będzie żyć spokojnie i szczęśliwie.


Król i Królowa:

Dziękujemy Ci Melodio za dar życia dla naszej córki.


Narrator I:

Król rozkazał spalić wszystkie kołowrotki w całym kraju, by jego córka uniknęła klątwy złej wróżki.


P. Czajkowski – „Walc” z baletu „Śpiąca Królewna”.

CZĘŚĆ II

Narrator II:

Minęło szesnaście lat i kilka dni. Nikt dotąd nie powiedział księżniczce


o strasznej klątwie Odeli. Pewnego razu podczas letniego spaceru księżniczka dziwnym trafem znalazła się w najwyższej wieży zamkowej… skąd dochodziły równe dziwne dźwięki. To w małej izbie, staruszka pewna, przędła nić gładką na kołowrotku.
Królewna:

Co robisz?


Staruszka:

Przędę dziecino! Przy pracy szybko godziny płyną. To kołowrotek jest moja rybko.


Królewna:

A co się tutaj kręci tak szybko (wskazuje palcem).



Narrator II:

I tu królewna zaciekawiona lekko dotknąwszy rączką wrzeciona krzyknęła….


Królewna:

A aaa…
Narrator II:

Padła i w tym momencie zasnęła tak jak chciało zaklęcie. A wraz z nią zasnęło całe królestwo, a zaraz potem cierniste krzewy obrosły pałac zamkowy uniemożliwiając wejście do niego.
Ballada dla Śpiącej Królewny” – A. Lipnicka
Narrator II:

Mijały lata, a legenda o Śpiącej Królewnie przyciągała wielu dzielnych rycerzy. Gdy stuletnia klątwa dobiegała końca u wrót zamku stanął dzielny książę Ryszard. (Słychać tętent konia).


Królewicz:

Dotrzeć do zamku chciałbym niezmiernie, lecz wszędzie ostre kolce


i ciernie. Nawet miecz, drogi mi nie otworzy! Hej! Dobre wróżki o pomoc błagam! Pragnę obudzić Śpiącą Królewnę!

(Pojawiają się trzy wróżki niosą tarczę i miecz).
Wróżka – Flora:

Proszę, weź te Tarczę Prawdy i Miecz Odwagi, aby pokonać siły zła


i uwolnić księżniczkę od strasznego zaklęcia.
Narrator II:

Książę Ryszard pokonał ciernistą ścianę, która okalała zamek,


a cudowna tarcza pomogła mu ujść z życiem przed smokiem ziejącym śmiertelnym ogniem. Następnie wiedziony głosem serca dotarł do komnaty, w której spała królewna.
Królewicz: (pochyla się i całuje królewnę).

Nareszcie cię odnalazłem! Jaka jesteś piękna?


Narrator II :

Książę pochyliwszy się nad królewną z całego serca pocałował ją. Obudziła się ona, a wraz z nią całe królestwo.



( Wszyscy się budzą i głośno ziewają)
Królewna:

Co się stało? Kto ty jesteś miły panie? Czy już pora na śniadanie?




Królewicz:

Ach królewno! Sto lat spałaś! Czas już wstać!


Królewna:

Sto lat? Więc dlaczego wciąż jeszcze chce mi się spać? (królewna ziewa).


Narrator II:

Wtem królewna na zamku się pojawia, rodzicom księcia przedstawia.


Królewna:

Mamo! Tatku! (rzuca się na szyję). Oto książę, dziś po latach stu, on obudził mnie ze snu!


Król:

Gdy chcesz książę, to z ochotą przyjmujemy cię na zięcia!


Narrator:

Książę Ryszard poślubił księżniczkę, z którą założył własną rodzinę. Ryszard był dobrym człowiekiem i stary krol wiedział, że pewnego dnia będzie on mądrze i sprawiedliwie zarządzał królestwem.

Wkrótce odbyło się huczne wesele. Książę Ryszard zaś nazywał odtąd Aurorę - Śpiącą Królewną, na pamiątkę strasznego zaklęcia, z którego udało się ją wyzwolić.

(Zamyka książkę i wychodzi)
Wszyscy ustawiają się do Marszu weselnego Mendelsona

KONIEC


Opracowały na podstawie materiałów internetowych:



Mariola Chołuj, Elżbieta Drab, Justyna Kochanek




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna