Skocz do: nawigacji, szukaj Flaga Anglii



Pobieranie 56 Kb.
Data05.05.2016
Rozmiar56 Kb.
Flaga Anglii

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Flaga Anglii

Flaga Anglii jest krzyżem świętego Jerzego. Legenda o św. Jerzym, który zabił smoka pochodzi z XII wieku. Wg niej, zamoczył swój miecz w krwi bestii i narysował krzyż. Św. Jerzy został świętym patronem Anglii w XIII wieku. Czerwony krzyż pojawił się już podczas krucjat i jest znanym od dawna znakiem reprezentującym Anglię.

Flaga to czerwony krzyż, szeroki na 1/5 jej wysokości, na białym polu. Jej proporcje wynoszą 5:3.

Krzyż św. Jerzego składa się również na flagę Wielkiej Brytanii, Gruzji oraz UPR.
Herb Anglii wprowadził król Ryszard I Lwie Serce w roku 1190, najwidoczniej na wzór herbu Księstwa Normandii. Normandia używa teraz dwóch lampartów/panter, jednakże w historycznej, alternatywnej wersji były trzy, tak jak na godle Anglii.

Zgodnie z tradycją dodatkowe zwierzę zostało dodane do dwóch istniejących, aby ukazać połączone królestwo Anglii i Normandii. Inna wersja mówi, że dwie pantery zostały połączone z pojedynczym lwem Akwitanii wraz z nabyciem tych terytoriów. Inne autorytety z dziedziny heraldyki twierdzą, że na niskim poziome rozwoju heraldyki liczba normandzkich lampartów nie była stała, to wyjaśnia dlaczego Anglia ma teraz w godle trzy heraldyczne pantery/lamparty (dzisiaj nazywane lwami), a Normandia dwa.


Starożytność [edytuj]

W starożytności obszar dzisiejszej Wielkiej Brytanii zaczął być zasiedlany przez plemiona celtyckie. Prawdopodobnie przybyli oni z centralnej lub wschodniej Europy. Celtowie znali metody obróbki żelaza, dzięki czemu posiadali lepszą broń niż dotychczasowi mieszkańcy wyspy (którzy dalej stosowali brąz). Przypuszcza się, że napór Celtów spowodował ich migracje na tereny stanowiące dzisiaj Walię, Szkocję i Irlandię. Celtowie ciągle napływali do Brytanii przez kolejne 700 lat. Celtowie zajmują szczególne miejsce w historii Brytanii, gdyż to z nich właśnie wywodzi się duża liczba ludzi zamieszkujących obecnie Szkocję, Kornwalię, Walię i Irlandię. Ich kultura oraz język zostały przyjęte przez ówczesnych mieszkańców wyspy.

W 55 roku p.n.e. Brytanię odwiedził Juliusz Cezar i to co zobaczył opisał w swoim dziele O wojnie galijskiej.

Przyczyną inwazji Rzymian na Brytanię była pomoc, której mieszkający tam Celtowie udzielali Celtom z Galii. dostarczali oni im żywność, i udzielali schronienia na wyspie. Rzymianie chcieli powstrzymać te praktyki oraz przejąć kontrolę nad tamtejszą produkcją żywności. W trakcie dwóch pierwszych prób inwazji na Brytanię, dokonanych przez Cezara w 55 i 54 roku p.n.e., nie zdobyto żadnych terytoriów. Właściwy podbój Brytanii przez Rzymian rozpoczął sie w roku 43. Dzięki przewadze wojskowej oraz walkom jakie toczyli między sobą Celtowie, nie był on trudny. Największym aktem oporu było powstanie Celtów pod przywództwem Boudiki około roku 60, lecz i to zostało stłumione. Rzymianie nie zdołali tylko podbić Kaledonii, czyli dzisiejszej Szkocji, mimo całego wieku starań. Ostatecznie na granicy pomiędzy Kaledonią a terenami przez nich zajętymi zbudowano fortyfikacje. W latach 121-129 powstał Mur Hadriana, a w roku 142 Mur Antoninusa.

Od około roku 367 wzmogły się ataki Celtów z Kaledonii. Wojsko rzymskie miało coraz większe kłopoty z ich odpieraniem. Było to odbiciem sytuacji na kontynencie, która wieszczyła początek końca panowania Rzymian w Brytanii. W 409 roku wycofano ostatnich żołnierzy rzymskich z Brytanii, a zromanizowanych Celtów pozostawiono samym sobie w obliczu najazdów.

Widocznymi śladami pobytu Rzymian w Brytanii są zbudowane przez nich drogi. Używano ich jeszcze długo po odejściu Rzymian. W tym okresie powstało także wiele miast. Niektóre z nich były początkowo obozami wojskowymi (po łacinie castra). Pochodne tego wyrazu można odnaleźć w nazwach miast takich jak Lancaster, Winchester, Leicester, Gloucester.

Średniowiecze do XI w. [edytuj]

W VI w. Anglia została podbita przez plemiona anglosaskie, które z czasem stworzyły system państw, zwany heptarchią, na który składało się 7 głównych królestw walczących o hegemonię. Pod koniec tego samego wieku rozpoczęła się chrystianizacja tych ziem. W IX w. największe znaczenie uzyskał Wessex. W tych czasach rozpoczęły się najazdy Normanów na Wyspy Brytyjskie, którzy podbili znaczną część Anglii, tworząc na tych obszarach tzw. Danelaw.

Średniowiecze od XI w. [edytuj]

W XI w. Normanowie z francuskiej Normandii podjęli udaną inwazję na Anglię, a jej królem został w 1066 ich dowódca Wilhelm I Zdobywca. Po wygaśnięciu dynastii normandzkiej (1135) na tronie Anglii zasiedli w 1154 Plantageneci. W XI-XIII w. dokonał się podbój Walii, a rozpoczął Irlandii i Szkocji. W 1337 Edward III wysunął roszczenia do dziedzictwa tronu francuskiego po Kapetyngach, co doprowadziło do wybuchu wojny stuletniej w latach 1337-1453. W 1399 na tronie Anglii zasiedli Lancasterowie. W 1455 wybuchły walki o tron między Lancasterami a Yorkami (tzw. wojna Dwóch Róż), które zakończyły się w 1485 objęciem tronu przez Henryka VII z dynastii Tudorów.

XVI-XVII wiek [edytuj]

W 1534 Henryk VIII uniezależnił Kościół Angielski od Stolicy Apostolskiej, ogłaszając się jego głową, a przez to tworząc nowe wyznanie religii chrześcijańskiej – anglikanizm. Pokonanie w 1588 hiszpańskiej Wielkiej Armady wzmocniło pozycję polityczną Anglii i stworzyło podstawy jej morskiej potęgi. Po wygaśnięciu Tudorów w 1603 władze przejęli szkoccy Stuartowie, łącząc oba państwa unią personalną.

XVIII wiek [edytuj]

W 1707 dotychczasowa unia personalna łącząca Anglię ze Szkocją została przekształcona w unię realną. Powstało wówczas Królestwo Wielkiej Brytanii. W 1714 na jego tronie zasiedli władcy z dynastii hanowerskiej. W XVIII w. Wielka Brytania podejmowała walkę z Francją o dominację morską i kolonialną zdobywając w 1713 Gibraltar, Akadię i Nową Fundlandię, a w 1763 Kanadę, Luizjanę i Florydę. W wyniku amerykańskiej walki o niepodległość 1775-1783 Wielka Brytania musiała uznać niepodległość swoich 13 kolonii. W 1793 Wielka Brytania przystąpiła do wojny przeciwko rewolucyjnej i napoleońskiej Francji.

XIX wiek [edytuj]

Do 1815 Wielka Brytania zainicjowała 6 koalicji antynapoleońskich. W 1801 utworzono Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii. W 1837 tron objęła królowa Wiktoria, panująca do 1901, pod rządami której Wielka Brytania stała się największym imperium światowym (zob. Epoka wiktoriańska). Do 1849 zwierzchnictwem brytyjskim objęte zostały Indie, w 1875 dokonali zakupu akcji Kanału Sueskiego, a także m.in.: w 1878 zajęli Cypr, w 1882 Egipt, w 1886 objęli zwierzchnictwo nad Birmą, do 1898 podbili Sudan.


KULTURA
Boże Narodzenie w Wielkiej Brytanii

Brytyjskie tradycje świąteczne to mieszanka wierzeń i obyczajów ludów, które zamieszkiwały Wyspy Brytyjskie na przestrzeni wieków. Część z nich jest znana na całym świecie, głównie dzięki ekspansji amerykańskiej i anglosaskiej kultury. O innych niewiele wiemy...

Zwyczaj zawieszania gałązki jemioły (ang. mistletoe), pod którą można pocałować nie tylko ukochaną osobę został już szeroko rozpropagowany poza granicami kultury krajów anglojęzycznych. Coraz częściej na jemioła pojawia się także w polskich domach. Dlaczego akurat jemioła? Okazuje się, że nikt tak naprawdę nie wie, może poza Druidami, zamieszkującymi Brytanię 2 tysiące lat temu. To oni właśnie uważali ją za świętą roślinę i wykorzystywali w swoich ceremoniach religijnych.

Inny popularny zwyczaj to palenie w kominku polana w Wigilię Bożego Narodzenia. Polano to Wyspiarze nazywają Yule log (Yule log to także nazwa ciasta, które przypomina wyglądem to polano i jest podawane w Święta). Skąd taki pomysł? Obrzęd ten był początkowo kultywowany przez Wikingów, którzy, generalnie rzecz ujmując, byli dla Brytyczyków niczym więcej jak uciążliwymi najeźdźcami (chociaż przez pewien okres czasu Wikingowie zasiadali na angielskim tronie). Wikingowie czcili w ten sposób najważniejszego ze swoich bogów, Thora. Jak w wielu innych przypadkach rodzące się chrześcijaństwo wchłonęło obrzędy, które poganie odprawiali ku czci najważniejszego boga w swoim panteonie i uczyniło z nich element Bożego Narodzenia - czyli święta narodzin jedynego prawdziwego Boga. I poganie i chrześcijanie byli z pewnością zadowoleni z takiego obrotu sprawy, a Brytyjczycy z czasem zaczęli uważać obce im kulturowo praktyki za swoje.

Kto w takim razie wymyślił wysyłanie kartek świątecznych? W tym przypadku mamy do czynienia z czysto brytyjskim wynalazkiem. W 1843 roku Henry Cole zamówił u artysty Johna Calcotta kartkę, którą następnie powielono i sprzedano w tysiącach egzemplarzy. Kartka przedstawiała rodzinę wznoszącą toast za nieobecnych przy świątecznym stole krewnych.


Christmas crackers Mince pies

Brytyjczycy, tak jak Polacy i prawie wszystkie narody świętujące Boże Narodzenie ubierają choinkę. Ten zwyczaj zakorzenił się bardzo mocno, chociaż w Wielkiej Brytanii ma dopiero 150 (a w Polsce około 100) lat. Zwyczaj ubierania drzewka pochodzi z Niemiec, a na Wyspy Brytyjskie przybył z królową Charlottą, małżonką Jerzego III, która w 1800 roku przyozdobiła na Święta małe cisowe drzewko, wieszając na nim zabawki i słodycze i oświetlając świeczkami. Jednak tradycja ta nie wydostała się poza dwór królewski aż do 1848 roku, kiedy magazyn The Illustrated London News zamieścił rycinę rodziny królewskiej zebranej wokół choinki. Obrazek poruszył wyobraźnię czytelników (zapewne ważną rolę odegrał też ich snobizm) i wkrótce drzewko świąteczne było we wszystkich brytyjskich domach. Od 1947 roku Norwegia przysyła Wielkiej Brytanii bożonarodzeniowe drzewko, które przyozdabia Trafalgar Square. Jest to pamiątka brytyjsko-norweskiej współpracy podczas II Wojny Światowej.

Boże Narodzenie to święto dzieci - im najgłebiej zapadają w pamięć świąteczne dni, na nich największe wrażenie robią dekoracje, one też najbardziej pragną znaleźć prezenty. Gdzie? Zazwyczaj nie jak u nas - pod choinką, ale w ogromnej pończosze lub skarpecie, którą wieszają w wigilijny wieczór w pokoju, gdzie najłatwiej przez komin może dostać się Święty Mikołaj. Brytyjskie dzieci czekają na Mikołaja międzynarodowego o rodowodzie amerykańskim (Santa Claus albo Father Christmas) - tego z białą brodą jeżdżącego saniami zaprzężonymi w renifery. Wygląd świętego przynoszącego prezenty nie jest jednak wytworem wyobraźni speców od reklamy, przynajmniej nie do końca. Znany jest drzeworyt z 1653 roku, na którym Father Christams jest ubrany w biało-czerwony strój.

Brytyjskie dzieci podczas Świąt nie nudzą się tak bardzo jak polskie, które często są skazane do słuchania opowieści dorosłych zebranych przy wspólnym stole. Na wyspach dzieci często biorą wówczas udział w przedstawieniach teatralnych na motywach znanych bajek.

Pierwszego dnia Świąt (Christmas Day), dzieci szukają w swoich pończochach prezentów. Później rodziny często jedzą wspólny obiad, na który składa się pieczony indyk, gęś albo wołowina i Christmas pudding z suszonymi owocami w którym czasami dzieci mogą znaleźć ukryte monety albo drobne zabawki. Na deser są mince pies (okrągłe babeczki z suszonymi owocami, bakaliami itp.).

Znanym świątecznym zwyczajem jest pulling of Christmas crackers. Po raz pierwszy zwyczaj ten opisuje gazeta z 1841 roku, a w 1848 roku okazał się pierwszy rysunek przedstawiający Christmas crackers. Cracker to mała zwinięta w rulonik i zawiązana na obu końcach tubka z papieru. W środku znajdują się małe zabawki, błyskotki, kapelusiki świąteczne albo zagadki. Crackers otwiera się w pierwszy dzień Świąt. Żeby dostać się do tego co jest w środku dwoje ludzi musi ciągnąć za jego końce - przy otwarciu słyszy się charakterystyczny dźwięk i ze środka wypada zawartość.

Pierwszego dnia świąt traycyjnie wygłasza przemówienie królowa. Tradycję tę rozpoczął król Jerzy V w 1932 roku.

Drugiego dnia Świąt (Boxing Day - nazwany tak od zwyczaju dawania "świątecznych pudełek" tzw. Chrismtas Boxes służącym i dostawcom) Brytyjczycy tradycyjnie obdarowują służbę i biednych. Ci którzy służby nie mają spotykają się w gronie przyjaciół na świątecznych przyjęciach.

W Wielkiej Brytanii znajduje się duża liczba uniwersytetów: Oxford, Cambridge, University College London, Imperial College, King's College. Zjednoczone Królestwo wydało wielu naukowców takich jak Isaac Newton, James Watt, Charles Darwin,Alexander Fleming i Graham Bell. Co do liczby nagród Nobla, Brytyjczycy są na drugim miejscu po obywatelach Stanów Zjednoczonych.

Uniwersytety:

OXFORD

HISTORIA


Dokładna data założenia uniwersytetu nie jest znana. Istnieją dane wskazujące na to, że wykładano tu już w roku 1096. Od roku 1167, w którym król Henryk II zakazał Anglikom studiować na Uniwersytecie Paryskim, Uniwersytet Oksfordzki zaczął gwałtownie się rozwijać i zyskiwać na znaczeniu. W tym czasie założone pierwsze Halls of Residence (w pewnym stopniu odpowiadające konwiktom), które później stały się kolegiami (colleges).

Akademicy nie żyli w przyjaźni z mieszkańcami Oksfordu, co w czasach średniowiecznych było ogólnym standardem w stosunkach uniwersytet–miasto. W 1209 jeden ze studentów został oskarżony o gwałt na mieszczance. W wyniku samosądu, mieszczanie powiesili trzech przyjaciół domniemanego gwałciciela (ponieważ on sam się ukrywał). Na skutek tego zajścia, wielu uczonych rozpierzchło się po kraju, a część z nich prawdopodobnie założyła Uniwersytet Cambridge.

Mieszkańcy miasta szukali pomocy w zażegnaniu konfliktu z akademikami u legata papieskiego, Nicholasa de Romanis, który w roku 1214 usiłował rozwiązać problem, nadając uniwersytetowi kartę praw i ustanawiając urząd kanclerza (ang. Chancellor). Choć poprawiło to sytuację uniwersytetu, niesnaski bynajmniej się nie zakończyły.

W XIII-XIV wieku środowisko naukowe Oksfordu odegrało ważną rolę w rozwoju nauk matematyczno-przyrodniczych. Działali tu m.in. Robert Grosseteste, Roger Bacon i inni przedstawiciele tzw. szkoły oksfordzkiej).

W roku 1355, w dniu św. Scholastyki, czyli 10 lutego, w lokalnej tawernie kłótnia pomiędzy miejscowymi a dwoma studentami przerodziła się w bijatykę a potem dwudniowe zamieszki, w wyniku których zabitych zostało 63 akademików i około 30 miejscowych. Po tym wydarzeniu, król Edward III potwierdził prymat Uniwersytetu nad miastem, nadając mu dodatkowe przywileje i nakazując burmistrzowi oraz radzie miejskiej co roku w dniu św. Scholastyki przechodzić ulicami miasta z odkrytymi głowami i płacić Uniwersytetowi grzywnę: jednego pensa za każdego zabitego akademika. Trwało to aż do roku 1825. Również od XIV wieku dwóch posłów reprezentuje Uniwersytet w Izbie Gmin.

W czasie reformacji na Oksfordzie działali Jan Hus i John Wyclif (Jan Wiklef). Mimo to tymczasowo zawieszono działalność uniwersytetu. W 1571 został on reaktywowany przez parlament za zgodą Elżbiety I. Po rewolucji angielskiej i wojnie domowej wraz z powstaniem Royal Society, Uniwersytet w Oksfordzie zyskał dobre warunki rozwoju. Działali tu m.in. Edmund Halley, Robert Hooke i Robert Boyle. W tym czasie uczelnia szkoliła elitę państwową i kościelną.

W XIX wieku w teologii anglikańskiej dużą role odegrał tzw. ruch oksfordzki (reprezentowany m.i.n przez Johna Henry'ego Newmana), dążący do odnowienia Kościoła anglikańskiego na zasadach wczesnochrześcijańskich i dający początek katolicyzującemu anglikanizmowi (reprezentowanemu m.in. przez oksfordczyka, C.S.Lewisa). W filozofii na Uniwersytecie w Oksfordzie rozwinął się tzw. idealizm brytyjski (odłam heglizmu, reprezentowany m.in. przez F.H. Bradleya), a później w opozycji do niego tzw. oksfordzka szkoła realistów. Pod względem strukturalnym Oksford pozostał uniwersytetem kolegialnym, jakkolwiek w XIX w. przeszedł reorganizację na wzór uniwersytetów niemieckich (łączenie funkcji dydaktycznej z prowadzeniem badań naukowych), rozbudowano podział na wydziały, wprowadzono laboratoria, pracownie, instytuty uniwersyteckie. Położono większy nacisk na rozwój nowoczesnych nauk ścisłych i przyrodniczych. Pod koniec XIX w. dopuszczono do studiów kobiety. Powstały wówczas kolegia żeńskie. Większość z nich, oprócz St Hilda's College, z czasem zaczęła przyjmować również mężczyzn. W drugiej połowie XX w. nastąpiła zmiana programu studiów, wprowadzono system wielostopniowy, studia podyplomowe, oraz przyłączono do uniwersytetu wiele centrów i instytutów.

Sławni absolwenci


Bill Clinton, Tony Blair, Margaret Thatcher

CAMBRIDGE


 Uniwersytet Cambridge

- drugi po Oxfordzie

najstarszy angielski uniwersytet,

założony w roku 1209.

Znajduje się w Cambridge

w środkowej Anglii. Jest on uważany, na równi z Oxfordem, za jeden z najlepszych uniwersytetów w Europie i na świecie. Uniwersytety Oxfordzki i Cambridge określane są wspólną nazwą Oxbridge.

Literatura


William Szekspir (ang. William Shakespeare; ur. prawdopodobnie 23 kwietnia 1564, data chrztu: 26 kwietnia 1564, miejsce ur. Stratford-upon-Avon, zm. 23 kwietnia 1616) - angielski poeta, dramaturg, aktor. Powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych pisarzy literatury angielskiej oraz reformatorów teatru[2]. Napisał około 40 sztuk, 154 sonety, a także wiele utworów innych gatunków. Mimo że cieszył się popularnością już za życia, jego sława rosła głównie po jego śmierci, dopiero wtedy został zauważony przez prominentne osobistości[3]. Uważa się go za poetę narodowego Anglii[4].

Był jednym z niewielu dramaturgów, którzy z powodzeniem tworzyli zarówno komedie, jak i tragedie. Jego sztuki łączą w sobie łatwość w przyswajaniu ze złożonością charakterów postaci, poetycką zręczność z filozoficzną głębią.


Agatha Christie, Lady Mallowan, DBE, a właściwie Agatha Mary Clarissa Miller Christie (znana także jako Dame Agatha Christie), córka Clary i Fredericka Miller, (ur. 15 września 1890 w Torquay, zmarła 12 stycznia 1976 w Wallingford), angielska autorka powieści kryminalnych.

Agatha Christie jest najbardziej znaną na świecie pisarką kryminałów oraz najlepiej sprzedającą się autorką wszech czasów. Wydano ponad miliard egzemplarzy jej książek w języku angielskim oraz drugi miliard przetłumaczonych na 45 języków obcych. We Francji sprzedano 40 milionów jej książek, podczas gdy zajmującego drugie miejsce Emila Zoli – 22 miliony. Pod pseudonimem Mary Westmacott wydała kilka powieści obyczajowych, które również cieszył się popularnością.

Christie wydała ponad 80 powieści i sztuk teatralnych. Ich akcja toczyła się głównie w zamkniętych pomieszczeniach, a mordercą mógł być tylko jeden z mieszkańców. Wniosła wiele nowych rozwiązań do tradycyjnej sztuki pisania kryminałów, co zapewniło jej sukces. Niektóre z jej powieści mają zaskakujące i wcześniej niespotykane w kryminałach rozwiązania, np. Zabójstwo Rogera Ackroyda czy Morderstwo w Orient Expressie. Mimo różnych eksperymentów pisarskich, zawsze grała "fair" z czytelnikami dostarczając im wszystkich wskazówek potrzebnych do rozwiązania zagadki. Jej sztuka Pułapka na myszy, wystawiona po raz pierwszy w 1952 roku w Londynie, jest nadal grana po 50 latach i po 20000 przedstawień.

Agatha Christie stworzyła słynne postaci literackie dwojga detektywów: ekscentrycznego Belga Herkulesa Poirota oraz starszej pani, detektyw-amator panny Marple. Będąc jeszcze u szczytu kariery napisała dwie powieści z tymi bohaterami z zastrzeżeniem, że mają się ukazać dopiero po jej śmierci (czyli kilkadziesiąt lat później). Miały to być ostatnie zagadki do rozwiązania dla Poirota i Marple. W ostatniej zagadce belgijskiego detektywa zostaje on uśmiercony, bo, jak wytłumaczyła w swoim pamiętniku, zawsze uważała go za nieznośnego. Natomiast panna Marple, której rysy były wzorowane na babce autorki, po rozwiązaniu tajemnicy Uśpionego morderstwa spokojnie powróciła do swojej wioski.

Większość z jej powieści i opowiadań zostało sfilmowanych, niektóre wiele razy (Morderstwo w Orient Expressie, Śmierć na Nilu czy 4.50 z Paddington). Na ich podstawie powstały także seriale telewizyjne i słuchowiska radiowe.

Jej pierwsze, nieszczęśliwe małżeństwo z lotnikiem Archibaldem Christiem zakończyło się rozwodem w 1928. Z tego związku pochodzi jej córka Rosalind. W czasie I wojny światowej pracowała w szpitalu oraz jako aptekarka. Stąd też jej dobra znajomość trucizn, którą wykorzystała w swoich książkach. W grudniu 1926 pisarka zaginęła na 11 dni, co wywołało poruszenie w prasie. Do tej pory trudno powiedzieć, czy wynikało to z załamania psychicznego, czy może była to po prostu chwytliwa reklama. W 1930 wyszła ponownie za mąż za archeologa Maxa Mallowana, z którym podróżowała do wykopalisk na Bliskim Wschodzie. Region ten został później tłem kilku jej powieści. Inne toczą się w Torquay, w regionie Devon, gdzie się urodziła. W 1971 roku otrzymała Order Imperium Brytyjskiego.


Biografia
Charles Dickens urodził się w 1812 roku w Londynie. Miał siedmioro rodzeństwa, więc jego dzieciństwo i młodość były dość trudne. W szkole zauważono jednak, że jest niezwykle uzdolniony i bystry. Gdy Charles miał 11 lat, jego ojciec, który był urzędnikiem, wraz z rodziną został osadzony w więzieniu za długi. Tylko Charles pozostał na wolności. Rozpoczął pracę w fabryce, gdzie mył butelki. Pracował po 10 godzin dziennie, a zarabiał bardzo niewiele i był źle traktowany. Przeżycia tego okresy wywarły duży wpływ na jego osobowość, i wpłynęły na późniejszą twórczość pisarza. Los Charlesa znalazł odbicie w wielu powieściach, m.in. David Copperfield i Oliwer Twist W wieku 16 lat pisarz rozpoczął pracę dla gazety. Wkrótce został jednym z najlepszych dziennikarzy czasopisma Morning Chronicle`s. Pisał także krótkie historyjki dla magazynów. Przeważnie były to zabawne i anegdotyczne opisy ludzi, których poeta spotkał. Jego książki stały się bardzo popularne, sam autor spędził wiele czasu za granicą, m.in. w Ameryce (wspomnienie opisuje w Szkicach z Ameryki) a także we Włoszech i Szwajcarii. Dickens miał 10 dzieci, ale jego rodzina nie należała do szczęśliwych, opuściła go żona. Mimo przeciwności losu nie przestał pisać. Zmarł nagle w 1870 roku.
Charakterystyka twórczości
Charles Dickens jest jednym z najsłynniejszych pisarzy angielskich w dziejach światowej literatury. Jako pisarz realistyczny wiernie opisuje charakter społeczeństwa Anglii czasów wiktoriańskich. Jest autorem wielu powieści obyczajowych zawierających krytykę niesprawiedliwych praw angielskich. Największą popularność przyniosła pisarzowi powieść Klub Pickwicka.

Powieści Dickensa stanowią panoramę życia i obyczajowości dziewiętnastowiecznej Anglii. Bohaterami jego dzieł nie są przedstawiciele elit towarzyskich i arystokracji, ale biedota i żebracy. W jego twórczości dominuje troska o los ludzi pokrzywdzonych przez społeczeństwo, zwłaszcza ubogich i dzieci. W jego powieściach odnajdujemy ostrą satyrę i łagodny humor. Często realizm łączy się w nich z atmosferą baśni, liryzmu i cudowności, jak w np. w Opowieściach wigilijnych. Wyodrębnia się grupę utworów o losach młodych bohaterów, przechodzących twardą szkołę życia, jak Oliver Twist czy zawierający pierwiastki autobiograficzne David Copperfield.

Powieści z ostatniego okresu życia skłaniają się ku pesymizmowi i zwątpieniu, czy pokonanie zła i niesprawiedliwości świata jest w ogóle możliwe. W Opowieści o dwóch miastach krytykuje okrucieństwo rewolucji francuskiej.
Główne dzieła

Opowieści wigilijne (1843-1845)

Oliver Twist (1838)

Muzyka


Hymn

God Save the Queen (Boże chroń Królową) (posłuchaj *) to angielska pieśń patriotyczna nieznanego autorstwa, która jest narodowym hymnem Wielkiej Brytanii i jej kolonii.

W okresie, kiedy monarchą brytyjskim jest król, pieśń ta jest wykonywana jako God Save the King (jak było pierwotnie).

God Save the Queen była także hymnem wielu krajów Wspólnoty Brytyjskiej, np. Australii, Kanady i Jamajki i pozostaje ich hymnem monarchicznym. W Nowej Zelandii nadal jest traktowana jako hymn narodowy na równi z God Defend New Zealand. Tylko w niewielu krajach jest ona nadal hymnem narodowym (np. Święta Helena, Anguilla i Falklandy). W latach 20. XX wieku Irlandia zastąpiła ją własnym hymnem Amhrán na bhFiann.

Pieśń God Save the Queen została po raz pierwszy wykonana w 1745 roku dla poparcia króla Jerzego II, gdy jego panowanie zostało zagrożone przez jakobitę Karola Edwarda, mającego szerokie poparcie szkockie. Ostatnia zwrotka mająca zdecydowany wydźwięk antyszkocki nie jest wykonywana.

W czasie zawodów sportowych, gdy istnieje potrzeba wykonania hymnu państwowego któregoś z krajów wchodzących w skład Wielkiej Brytanii, wykonuje się w zastępstwie inną pieśń.


Imprezy
Kalendarium Imprez
Połowa lutego: Chiński Nowy Rok. Obchody w londyńskim Chinatown.

Połowa marca: Cheltenham Gold Cup. Pierwsza ważna gonitwa w sezonie.

Ostatni tydzień marca: University Boat Race. Bardzo popularne regaty wioślarskie na Tamizie pomiędzy drużynami Oxfordu i Cambridge.

Wtorek przed Środą Popielcową: Purbeck Marblers and Stonecutters Day, zamek Corfe, Dorset. Tradycyjny mecz piłki nożnej rozgrywany na ulicach w miasteczku.


Wielki Czwartek: Królowa rozdaje jałmużnę, co roku w innej katedrze.

Wielki Piątek: Marbles Championship. Mistrzostwa w grze w kule. Tinsley Green, koło Crawley, Sussex.

Poniedziałek Wielkanocny: Hare Pie Scramble and Bottle-Kicking, Hallaton, Leicestershire.

Pierwsza sobota kwietnia: Gonitwa Grand National, Aintree, Liverpool. Bardzo trudne wyścigi obstawiane przez niemal wszystkich Brytyjczyków.

30 kwietnia-3 maja: Minehead Hobby Horse, Minehead, Somerset. Trzydniowe święto wywodzące się z kultu płodności; Hobby Horse przypomina naszego lajkonika.

1 maja: Padstow Hobby Horse, Padstow, Kornwalia.

8 maja: Helston Furry Dance, Helston Kornwalia.

Początek maja: Finał Pucharu Anglii, Wembley, Londyn. Najważniejszy mecz w lidze angielskiej. Wiosenny bank holiday: Monday Cheese Rolling, Brookworth, Glloucestershire. Konkurs toczenia sera po zabójczej pochyłości - jedna z najdziwaczniejszych angielskich tradycji.

Maj-lipiec: Glyndbourne Opera Festival, East Sussex. Najświetniejszy i najbardziej snobistyczny festiwal operowy w całym kraju.

Przełom maja i czerwca: Bath International Festival. Spotkanie artystów z całego świata.

Ostatni tydzień maja: Chelsea Flower Show, Royal Hospital, Chelsea, Londyn. Najważniejsza wystawa kwiatów w Anglii.

Czerwiec: Aldeburgh Festival. Festival muzykipoważnej na wybrzeżu Suffolk wymyślony przez Benjamina Brittena.

Początek czerwca: Cotswold Olympic Games, Chipping Campden, Gloucestershire. "Olimpiada" w wiejskiej scenerii.

Pierwszy tydzień czerwca: Wyścigi Derby na torze Epsom w Surrey. Najdroższe na świecie gonitwy Derby, Coronation Cup i Oaks.

12 czerwca: Trooping the Colour, Horse Guards Parade, Londyn. Uroczysta defilada i zmiana warty z okazji oficjalnych urodzin królowej.

Połowa czerwca: Appleby Horse Fair. Targ koński w Appleby-in-Westmorland, Kumbria.

Połowa czerwca: Royal Ascot, Berkshire. Sławna gonitwa i spotkanie brytyjskiej śmietanki towarzyskiej; najlepsze miejsca na trybunach są zarezerwowane dla dworu królewskiego, plebs gniecie się wzdłuż toru.

24 czerwca: Midsummer Day Ritual, Stonehenge, Wiltshire. Święto przesilenia letniego.

Ostatni tydzień czerwca i pierwszy tydzień lipca: Lawn Tennis Championships, Wimbledon, Londyn. Straszliwe kolejki po bilety nawet na spotkania pierwszej rundy, a żeby się dostać na finały, trzeba mieć znajomości w kręgach masonów lub gwiazd tenisa.

Pierwszy tydzień lipca: Henley Royal Regatta, Oxfordshire. Wyścigi wioślarskie obserwowane przez mniej więcej tę samą publiczność, która zasiada na trybunach w Ascot (zob. str.000).

Pierwszy tydzień lipca: Tynwald Ceremony, St Johns, Wyspa Man.

Początek lipca: Glastonbury Festival, Somerset. Niezwykle popularny festiwal z udziałem zespołów z zagranicy i tłumów hipisów. Trzydniowy bilet wstępu kosztuje ponad 60 Ł, ale warto zapłacić.

Druga sobota lipca: Durham Miners Gala, Durham. Parada górników .

Połowa lipca: British Open Golf Championship, w różnych miejscach. Wielki turniej golfowy na zakończenie sezonu.

Trzeci tydzień lipca: Swan Upping, Tamiza między Sunbury a Pangbourne. Uroczyste liczenie młodych łabędzi na Tamizie.

Ostatni tydzień lipca: Royal Tournament, Earls Court Exhibition Centre, Londyn. Wystawa sprzętu wojskowego.

Koniec lipca: Cambridge Folk Festival. Największy w Anglii festiwal muzyki ludowej.

Koniec lipca: Womad, Reading. Trzydniowy międzynarodowy festiwal muzyczny.

Lipiec/początek sierpnia: Promenade Concerts, Royal Albert Hall, Londyn. Koncerty muzyki poważnej "na Promenadzie", kończące się podniosłą, patriotyczną Last Night of the Proms.

Sierpniowy bank holiday: Notting Hill Carnival, okolice Notting Hill w zachodnim Londynie. Niezwykle huczne święto zamieszkałych w Londynie imigrantów z Karaibów; mnóstwo muzyki, jedzenia i przebierańców.

Sierpniowy bank holiday: Reading Festival, Berkshire. Trzydniowy koncert hard-rockowy.

Ostatnia niedziela sierpnia: Plague Memorial, Eyam, Derbyshire.

1 września: Oyster Ceremony, Colchester, Essex.

Pocz. września-pocz. listopada: Blackpool Illuminations, Lancashire. Pokazy fajerwerków.

Pierwszy poniedziałek po 4 września: Abbots Bromley Horn Dance, Abbots Bromley, Staffordshire. Dość pogańskie z natury tańce w pseudośredniowiecznych kostiumach - jeden z najsławniejszych pradawnych obyczajów.

Przełom października/listopada: Huddersfield Contemporary Music Festival. Jeden z najważniejszych w Europie festiwali wyrafinowanej muzyki nowoczesnej.

Pierwsza niedziela listopada: London to Brighton Veteran Car Rally. Zlot właścicieli zabytkowych pojazdów i przejazd 90-kilometrowym odcinkiem drogi A23 ze stolicy nad morze.

5 listopada: Guy Fawkes Night. Pokazy sztucznych ogni i palenie ognisk w całym kraju na pamiątkę Spisku Prochowego z 1605 r. Szczególnie hałaśliwe obchody w Ottery St. Mary w hrabstwie Devon i w Lewes w East Sussex.

Połowa listopada: Lord Mayors Procession and Show, City of London. Uroczysta parada inaugurująca objęcie stanowiska przez nowego burmistrza City.

31 grudnia: Tar Barrels Parade, Allendale Town, Northumberland. Parada z ogniami sztucznymi.

Sport
Manchester
Manchester United został założony w 1878 roku, jednak pod inną nazwą, a mianowicie - Newton Heath LYR (Stacja kolejowa Lancashire i Yorkshire). Obawiano się, że piłkarze, a zarazelim pracownicy pobliskiej stacji kolejowej nie pogodzą ze sobą swojej pasji jaką była piłka nożna i obowiązków zawodowych.
Kiedy liga w Anglii została utworzona w 1888 roku Newton Heath nie brał pod uwagę gry w niej, dopiero w 1892 roku stał się jej członkiem.
Finansowe problemy nękały Newton Heath i kiedy rozpoczął się wiek XX każdy wróżył klubowi rychły koniec. Jednak wtedy pojawił się człowiek o imieniu John Henry Davies, który uratował klub. Davies był właścicielem miejscowego browaru, postanowił zainwestować trochę pieniędzy w klub. Na początku zmieniono nazwę z Newton Heath na Manchester United. Proponowano również inne nazwy, takie jak Manchester Central i Manchester Celtic. Ostatecznie Manchester United powstał 26 września 1902 roku.

W czasie II wojny światowej, 11 marca 1941 roku, trybuny i płyta boiska została poważnie uszkodzona podczas nalotu niemieckiej Luftwaffe. Drużyna United musiała w latach 1946-1949 korzystać ze stadionu Maine Road należącego do lokalnego rywala Manchesteru City. Stadion odbudowano i 24 sierpnia 1949 rozegrano pierwszy mecz. Manchester przegrał wtedy z Boltonem 0:3. Stadion Old Trafford był areną zmagań drużyn narodowych w 1966 roku, kiedy odbywały się na nim mecze w ramach Mistrzostw Świata. W 1996 roku odbywał się tu również mecze w ramach Euro 96' Teatr Marzeń stopniowo modernizowano, najpierw zawieszono nad nim z trzech stron dach (jedna strona była zakryta od początku), niestety nie dodał on uroku całej konstrukcji, gdyż nie był nowoczesny. W kolejnych latach powiększano trybuny, gdyż United szybko zdobywał popularność, obecnie na stadionie mieści się 67 750 tysięcy kibiców. Aby móc wejść na stadion potrzebny jest nam oczywiście bilet, aby go zdobyć musimy stać wręcz w kilometrowych kolejkach, najlepiej jest go zarezerwować na długi czas przed terminem.


Chelsea
Historia popularnych „The Blues”, rozpoczyna się w roku 1905, kiedy to dwaj przedsiębiorcy Ges Mars oraz Frederick Parker postanowili stworzyć klub, z siedzibą na Stamford Brigde.
Pierwszy, oficjalny sezon Chelsea rozpoczęła rok później, kiedy to walcząc w League Two zajęli trzecie miejsce. Dla, tak jeszcze raczkującego klubu było to ogromne osiągnięcie, w którym duży udział miał ówczesny szkoleniowiec - John Robertson.
Po tak wyśmienitym starcie zawodnicy i działacze chcieli jeszcze dalej zajść. Udało im się to szybko, bo już w sezonie 1907/08 awansowali na zaplecze Premiership. David Calderhead jako nowy manager zespołu miał zapewnić kolejne sukcesy. Funkcję trenera pełnił aż 26 lat. W tym czasie klub przeżywał sukcesy i kompromitacje. Niewątpliwą radością kibiców „Nebieskich” był awans do finału Pucharu Anglii, który został wywalczony w sezonie 1914/15. Był to pierwszy, i jak się później okazało nie ostatni, tego typu sukces zespołu z Londynu.
Architektura
Big Ben i Parlament - Big Ben został ostatecznie otwarty w 1859 roku, natomiast Pałac Westminsterski powstał jeszcze w 1265 roku. Big Ben należy do pałacu i jest to obecnie największy zegar w całej Wielkiej Brytanii: każda tarcza ma średnicę 7,5 metra, wskazówki mają 4,25 metra długości. Parlament to budowla w stylu wiktoriańskiego gotyku, jego obecny wygląd jest wynikiem renowacji po pożarze, jaki nastąpił w 1834 roku.

Katedra Westminsterska powstała w 1894 roku. Jest to obecnie najważniejsza świątynia katolicka w Anglii. Prezentuje styl neobizantyjski. Katedra Westminsterska jest tak duża (jej wysokość to 83 metry), że składnia do chwili refleksji i zadumy jedynie swoją obecnością. Dodatkowo ma 1200 miejsc siedzących.



Anglia - London Tower.
Tower Bridge to zwodzony most. Jest jednym z najbardziej znanych miejsc w stolicy Anglii. Charakteryzuje się podobnie jak katedra stylem wiktoriańskim. Jego budowa została ukończona w 1894 roku. Mogą przez niego przepływać nawet statki oceaniczne, których wysokość sięga do 60 metrów. Obecnie jednak otwierany jest zdecydowanie rzadziej niż kiedyś.
Manchester Civil Justice Centre zaprojektowal australijski architekt Denton Corker Marshall



©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna