Skrócony opis bibliograficzny – zasady



Pobieranie 39.26 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar39.26 Kb.

Skrócony opis bibliograficzny – zasady


(oprac. Dorota Korwin-Piotrowska)
I. Druki tradycyjne:
Używane skróty:

wyd. = wydanie,

t. = tom, z.= zeszyt, nr = numer [bez kropki!],

red. = redakcja, zredagował, oprac. = opracowanie,

wydawn. = wydawnictwo,

tłum. = tłumaczenie, ew. przeł.,

wyd. zmien. = wydanie zmienione, rozszerz. = rozszerzone,

rozm. przepr. = rozmowę przeprowadził(a),

praca zbior. = praca zbiorowa,

tłum. zbior. = tłumaczenie zbiorowe.

Skrótu r. przy datach nie używa się.

Gdy nie ma autora, po tytule w nawiasie kwadratowym: brak inf. o aut. = brak informacji o autorze; analogicznie w wypadku innych braków.

Gdy skrócony opis bibliograficzny pojawia się w tradycyjnych przypisach na dole strony, wtedy oprócz tych skrótów używa się również następujących:

s. = strona, ss. = strony,

dz. cyt. = dzieło cytowane

[po łacinie: op. cit. = opus citatum],

jw. = jak wyżej,

zob. = zobacz, odesłanie do ważnej dla tematu lektury

[po łac. vide = zobacz],

por. = odesłanie do innych prac

[po łac.: cf. = confer, czyli porównaj]

oraz określeń: tamże [po łac. ibid. = ibidem, tamże], tegoż, tejże [po łac.: idem, eadem].
Rodzaje czcionek: kursywa tylko dla tytułów książek i artykułów, reszta zwykłym pismem, zazwyczaj do wydruku: bibliografia – 12 Times New Roman, można w bibliografii zmniejszyć odstęp między wierszami do 1.

Ciąg dalszy pojedynczego wpisu należy zacząć od lewego marginesu,

a gdy opis jest długi i wymaga przejścia do następnej linijki, należy ją wtedy zacząć od wcięcia akapitowego, by ułatwić ułożenie całej bibliografii w kolejności alfabetycznej oraz szybkie znajdowanie

danej pozycji w indeksie.

[Przypisy są tworzone automatycznie, zwykle na dole strony, 10 Times

New Roman; główna część pracy: 12 Times New Roman, odstęp 1,5,

wyrównanie do lewej, na stronie 30 linijek x 60 znaków].
Znaki:

„”  tylko dla tytułów czasopism i dla zaznaczania tytułu czy cytatu wewnątrz

tytułu tekstu;

,  do oddzielania poszczególnych informacji;

.  do oddzielania tytułu i podtytułu, także jako znak kończący opis.

[ ] Nawias kwadratowy służy do sygnalizowania, że wcześniej podany tytuł to

np. [wstęp do:] lub [posłowie do:] .

Używany również do zaznaczania w odpowiednim miejscu: [brak autora] czy [brak daty wydania].

Może także służyć do podawania tytułu obcego oryginału lub daty

pierwszego wydania książki – stosowane tylko w pracach naukowych;
( ) Nawias okrągły służy do umieszczenia w nim daty wydania, co dotyczy

sytuacji, gdy w tekście stosujemy przypisy nawiasowe (tj. zawierające

nazwisko i datę).

Wybrane formy zapisu:
[w:]

Zapis stosowany rzadko, gdy autorem części i całości zbioru jest ta

sama osoba; w tym celu obecnie używany jest raczej

zapis: …, w: tegoż ........; ogólnie nawiasy kwadratowe używane są

do przedstawiania informacji 2. stopnia.
. W:

Zapis stosowany, by podkreślić, że jest to część pracy zbiorowej,

opis pojedynczego artykułu przedtem kończy się kropką.
[w zbiorze:] Uniwersalny zapis dotyczący wszelkich części prac zbiorowych

lub wyborów tekstów 1 autora.


UWAGI OGÓLNE:
 OPISU DOKONUJEMY ZAWSZE NA PODSTAWIE EGZEPLARZA, W WYPADKU KSIĄŻEK – KARTY TYTUŁOWEJ (NIE OKŁADKI). DOPIERO GDY TAM NIE MA POTRZEBNYCH INFORMACJI, SZUKAMY ICH W TZW. STOPCE WYDAWNICZEJ.
Jeśli stosujemy przypisy nawiasowe, to w bibliografii datę wydania

zawsze piszemy po danych autora – w nawiasie:

np. Kowalski J. (1998), ............

Jeśli bibliografia jest dłuższa niż kilka, tj. 3-5 pozycji, należy zastosować układ alfabetyczny, wtedy dla ułatwienia odwracamy kolejność zapisu – najpierw nazwisko, potem skrót imienia. Rzecz jasna, nie dotyczy to nazwisk i imion tłumaczy, redaktorów itp. wewnątrz opisu

Przy obszernych i urozmaiconych bibliografiach dobrze jest wprowadzić

podziały np. tematyczne (np. słowniki i opracowania, utwory literackie, artykuły online itd.) lub wg zasady: bibliografia podmiotowa (dzieła dotyczące danej osoby) i bibliografia przedmiotowa (dotyczące zagadnienia, tematu pracy).

Teksty w językach obcych opisujemy w danym języku, stosujemy

obowiązujące tam skróty.

Jeśli praca ma być drukowana, zawsze pytamy wydawcę o obowiązujące

w danym wydawnictwie zasady dotyczące przypisów i bibliografii.

Jeśli podanych jest w książce kilka miast jako miejsc wydania – piszemy

tylko pierwsze.



ZASADY OPISU:

1. Książka napisana w całości przez 1 autora w j. polskim oraz wersja ang.

Tytuł zapisujemy kursywą, resztę zwykłym pismem, poszczególne informacje oddzielamy przecinkami, ewentualny podtytuł oddzielamy od tytułu kropką.

Jeżeli jest to istotne, można także wstawić po tytule informację o wydaniu – np. wyd. V, wyd. II popr., wyd. III zmien. Na końcu całego opisu podajemy ewentualnie numer lub liczbę tomów – np. t 1. bądź t.1-3.

WZÓR:


Nazwisko autora i skrót imienia, Pełny tytuł. Podtytuł, Miejsce, Wydawnictwo, rok wydania.

PRZYKŁADY:

Barańczak S., Język poetycki Mirona Białoszewskiego, Wrocław, Zakład

Narodowy im. Ossolińskich, 1974.

Glenn Ch., Unspoken. A Rhetoric of Silence, Carbondale, Illinois, Southern

Illinois, University Press, 2004.


[Numeru strony nie umieszczamy w bibliografii na końcu pracy, a jedynie w przypisach pod tekstem, tzn. wtedy, gdy cytujemy lub odwołujemy się do jakiegoś pojęcia, które zostało właśnie na tej stronie omówione. Przypisy zaczynamy od skrótu imienia autora. Jeśli stosujemy przypisy nawiasowe, strony podajemy tylko w przypisie, po nazwisku autora.]
2. Książka jednego autora w całości tłumaczona z innego języka przez 1 osobę.

WZÓR: Nazwisko autora, Pełny tytuł utworu, tłum. skrót imienia i nazwisko tłumacza, miejsce wydania, wydawnictwo, rok wydania.

Jeśli tłumaczy jest więcej niż 3 – podajemy informację: tłum. zbior.

PRZYKŁADY:

Bachtin M., Estetyka twórczości słownej, przeł. D. Ulicka, wstęp i oprac.

E. Czaplejewicz, Warszawa, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1986.

Derrida J., Pismo filozofii, tłum. zbior., wyb. i przedm. B. Banasiak, Kraków,

Inter Esse, 1992.



3. Jeżeli książkę napisało do 3 autorów, to wypisujemy wszystkie nazwiska przed tytułem książki. Czasem ta zasada jest naruszana, gdy jest 4 autorów o renomowanych nazwiskach lub przy monografiach pisanych wspólnie przez kilka osób.

PRZYKŁADY:

Burzyńska A., Markowski M. P., Teorie literatury XX wieku. Podręcznik,

Kraków, Wydawnictwo Znak, 2006.

Głowiński M., Kostkiewiczowi T., Okopień–Sławińska A., Sławiński J.,

Słownik terminów literackich, red. J. Sławiński, wyd. III poszerz.

i popr., Wrocław, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2000.


4. Jeżeli autorów jest więcej niż 3, a podajemy informację o całej książce, nie o jakiejś części, to zaczynamy od tytułu, po nim piszemy praca zbior., red. – tu wpisujemy od razu skrót imienia i nazwisko redaktora: np. red. J. Kowalski (nazwiska wszystkich autorów wtedy pomijamy). Jeśli każdy z autorów ma swój odrębny udział w tekście, można informację praca zbior. pominąć, zostawiając konieczne dane nt. redaktora – co już jest sugestią, że to zbiór prac.

PRZYKŁADY:



Antropologia słowa. Zagadnienia i wybór tekstów, red. i wstęp G. Godlewski,

oprac. G. Godlewski, A. Mencwel, R. Sulima, Warszawa,

Wydawnictwo UW, 2003.

Cognitive Stylistics. Language and Cognition in Text Analysis, ed. by

E. Semino, J. Culpeper, Amsterdam 2002.


5. Jeśli opisujemy np. jeden z rozdziałów (artykułów itp.) w pracy zbiorowej, wymieniamy autora i tytuł części, a potem opisujemy całość.

WZÓR: Nazwisko autora i skrót imienia, Tytuł części. W: Tytuł całości, red. Skrót imienia i nazwisko redaktora książki, Miejsce wydania, Wydawnictwo, data. Można posłużyć się zapisem [w zbiorze:] .... zamiast ….W: ....

PRZYKŁADY:

Chojak J., Grafia a iluzja mowy potocznej. W: Pisanie Białoszewskiego.



Szkice, red. M. Głowiński i Z. Łapiński, Warszawa, Wydawnictwo

IBL, 1993.

Gutowska K., O mówieniu, milczeniu, przemilczeniach i odpowiedzialności

artysty uwag kilka. W: Panorama świadomości europejskiej, praca

zbior., Warszawa, Ośrodek Nauk Społecznych PW, 1997.

Iser W., Apelatywna struktura tekstów, tłum. M. Kłańska. W: Współczesna

teoria badań literackich za granicą. Antologia, t. IV, oprac.

H. Markiewicz, Kraków, Wydawnictwo Literackie, 1992.

Klinkowitz J., Experimental Realism. In: Postmodern Fiction. A Bio-

Bibliographical Guide, ed. by L. McCaffery, New York, Greenwood

Press Inc., 1986.


[Uwaga: Jeżeli jest to tekst przełożony przez tłumacza całości książki, informację o tłumaczu dajemy po tytule całości, jeśli natomiast każda część była przekładana przez inną osobę, dane tłumacza podajemy po tytule części, którą tłumaczył.]
6. Opis jednego tekstu z wyboru prac 1 autora, np. ze zbioru artykułów,

opowiadań czy wierszy.

WZÓR: Skrót imienia i nazwisko, Tytuł części, w: tegoż, Tytuł całości, Miejsce, Wydawnictwo, rok.

Można posłużyć się zapisem [w zbiorze:]........., ale wtedy po nawiasie wpisujemy skrót imienia oraz nazwisko autora lub zamiast nich słowo „tegoż”.

PRZYKŁADY:

Kowalski P., Cisza/ hałas, w: tegoż: Kultura magiczna. Omen, przesąd,



znaczenie, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007.

Markiewicz H., O antropologii literackiej – z umiarem, w: tegoż, Jeszcze



dopowiedzenia. Rozprawy i szkice z wiedzy o literaturze, Kraków,

Wydawnictwo Literackie, 2008.


7. Opis posłowia, wstępu, wszelkich dodatków do tekstu głównego.

WZÓR: Autor, Tytuł [informacja o tym, jaki to dodatek:] opis głównego dzieła.

PRZYKŁAD:

Deleuze, Bartleby albo formuła, tłum. G. Jankowicz [posłowie do:]

H. Merville, Kopista Bartleby. Historia z Wall Street, tłum.

A. Szostkiewicz, Warszawa, Wydawnictwo Sic!, 2009.

Gdy przedmowa ma tytuł Wstęp, wtedy stosuje się samo [do:], tj. wg wzoru: Autor, Wstęp [do:] tytuł głównego dzieła itd.
8. Opis artykułu z czasopisma (lub gazety):

WZÓR: Nazwisko i skrót imienia, Tytuł artykułu, „Tytuł czasopisma”, data, numer.

Tytułu czasopisma, daty i numeru można nie oddzielać przecinkami.

PRZYKŁAD:

Domańska I., Antropologia literatury – projekt interdyscyplinarny czy

transdyscyplinarny, „Przegląd Kulturoznawczy” 2011 nr 1.

Gadacz T., Milczenie, „Tygodnik Powszechny” 1983 nr 10.


W polskiej bibliografii przy czasopismach nie wpisuje się miejsca wydania ani wydawnictwa. Zawsze podajemy tylko rok wydania i numer w danym roku (często numeracja jest podwójna – w danym roku i od założenia pisma, wybieramy niższą, roczną). W wypadku gazet, w których są tylko daty dzienne, wpisujemy dzień, miesiąc i rok. Jeśli wydawca nazywa poszczególne czasopisma „zeszytami” – wpisujemy skrót z. [Przy tekstach tłumaczonych z obcego języka dane tłumacza wprowadzamy po tytule artykułu. Gdy stosujemy przypisy nawiasowe, to rok wpisujemy w bibliografii w nawiasie po autorze.]
9. Inne systemy opisu.

Istnieje np. zapis, w którym po autorze daje się dwukropek przed tytułem, potem dwukropek po miejscu wydania, przed wydawnictwem. Funkcjonują również rozmaite warianty typograficzne oraz zależne od przyjętego typu przypisów – np. bibliografia alfabetyczna i numerowana, gdy przypisy w tekście ograniczają się tylko do podania przy cytacie numeru pozycji w bibliografii. Poza tym w każdym języku obowiązują nieco inne normy (w Polsce: Polska Norma Bibliograficzna, ukazująca pełny opis bibliograficzny zalecany do katalogowania przez instytucje druków zwartych i ciągłych).




II. Opis druków elektronicznych



Uwagi ogólne:

– daty podajemy zawsze cyframi arabskimi;


  • w nawiasach kwadratowych umieszcza się zawsze rodzaj nośnika lub typ

publikacji;

  • wszelkie adresy internetowe można wyodrębniać tzw. cudzysłowem

francuskim «...», nie jest to jednak konieczne i coraz rzadziej spotykane;

  • informacje o autorach, redaktorach i tłumaczach podajemy wg zasad ogólnych (jak wyżej);

  • w wypadku publikacji internetowych należy zawsze podać datę dostępu.




  1. Publikacje online:

Po podaniu autora i tytułu dajemy nawias kwadratowy z informacją [dok. elektr.] lub [online], a następnie podajemy adres strony, a po nim – jeśli się da znaleźć – datę powstania publikacji i ewentualnie datę aktualizacji, na końcu koniecznie datę dzienną korzystania z tego dokumentu. Tę ostatnią można podać także w nawiasie kwadratowym z adnotacją: [dostęp: ……..]. Często można zaobserwować rezygnację z kursywy w tytule.

WZORY:


Kowalski J., Tatry [dok. elektr.] http://www.gory.pl, 03.09.2001.

Kowalski J., Tatry [online] http://www.gory.pl [dostęp: 3 września 2001].

(Fukcjonuje również zapis z dwukropkiem: J. Kowalski: Tatry... oraz z kropką

J. Kowalski. Tatry....)

Wykłady z ekonomii [online] http://www.ekonom.pl, 2004, uaktualniony 3 marca 2005 [dostęp: 5 grudnia 2005].

PRZYKŁADY:

Nowakowski R., Koniec świata według Emeryka [online]

http://www.emeryk.wici.info/, dostęp: 10.03.2013.

Urbanowski M., Powstanie warszawskie w literaturze polskiej (rekonesans) [online] http://www.omp.org.pl/stareomp/indexeb3d.html?module

=subjects&func=printpage&pageid=510&scope=all, dostęp:3.12.2013.


  1. Artykuły w czasopismach i portalach internetowych:

Autor, Tytuł. W: Nazwa czasopisma bez cudzysłowu, potem bezpośrednio w nawiasie kwadratowym [online], dalej data publikacji artykułu, adres strony i data dostępu.

WZÓR:


Kowalski J., Prawo polskie. W: Gazeta Wyborcza [online] 9.05.2005.,

http://www.gazeta...............pl [dostęp: 7 października 2005].

PRZYKŁAD:

Jarzębski J., Widnokrąg, 1997 [online]

http://www.opoka.org.pl/biblioteka/I/IL/widnokrag.html,

dostęp: 25.02.2013.


3. Wortale:

WZÓR: Nazwa wortalu [online] adres internetowy, data wydania, ostatnia aktualizacja z datą [w nawiasie kwadratowym data dostępu]. Po kropce warunki dostępu.

Przykład :

Akademia Pedagogiczna. Wirtualna historia książek i bibliotek [online] http://www.ap.krakow.pl/whk/, 2002, ostatnia aktualizacja 29.10.2002

[dostęp: 13 lutego 2002].

(Można także spotkać zapis, w którym adres internetowy znajduje się po dacie dostępu z adnotacją po kropce: Dostępny w internecie: http....)


4. Dokumenty dostępne na CD-ROM lub innych nośnikach: autor, nazwa [w nawiasie kwadratowym typ nośnika] wersja wraz z oznaczeniami, miejsce wydania, wydawca, rok. Ewentualnie potem data aktualizacji z adnotacją po kropce: Aktualizowane 25.11.1998, zamiast tego może być podana wersja: np. wersja 2.0. Po kropce można też umieścić materiały towarzyszące.

Np. Kopaliński W., Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych

[CD-ROM] Łódź, Promedia, 1998.
5. Publikacje rejestrowane w systemie DOI (Digital Object Identifier).

Istnieje możliwość zarejestrowania całego czasopisma lub pojedynczego tekstu/utworu w indeksie internetowym posługującym się identyfikatorami zapisanymi w znakach ASCII. Takie oznaczenie, zapisywane jako np. doi:10.1000/182 niesie po kropce informację o wydawcy, a po ukośniku o konkretnym dziele. Można się więc spotkać opisem bibliograficznym, w którym zamiast adresu strony internetowej umieszczony jest nr DOI (znalezienie aktualnej lokalizacji tekstu umożliwia wyszukiwarka DOI).



WZÓR: Autor, Tytuł, data [druk elektr.] doi 10.1000/87.




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna