Skurcz mięśnia zależy od pęczków aktyny i miozyny



Pobieranie 12.98 Kb.
Data03.05.2016
Rozmiar12.98 Kb.
Skurcz mięśnia

Skurcz mięśnia zależy od pęczków aktyny i miozyny.

Miozyna włókien mięśniowych należy do podrodziny miozyny II w której to wszystkie miozyny mają 2 głowy o aktywności ATPazowej i długi pałeczkowaty ogon.

Miozyna ta tworzy struktury z filamentami aktynowymi, struktury te występują nie tylko w komórkach mięśniowych ale również w innych typach komórek.

Cząsteczka miozyny jest dimerem złożonym z pary identycznych cząsteczek miozyny utrzymywanych razem przez ich ogony .

Dimer zawiera dwie kuliste głowy z których każda ma aktywność ATPazy na jednym końcu i pojedynczy ogon w postaci superhelisy na drugim końcu.

Poszczególne cząsteczki łączą się ze sobą za pomocą superhelis tworząc skupienia w postaci tzw. bipolarnych filamentów miozynowych z głowami wystającymi na zewnątrz.

Filament ten jest podobny do strzały o dwóch grotach czyli dwóch głowach skierowanych w przeciwnych kierunkach na zewnątrz.

Jeden z zestawów wiąże filamenty aktynowe w jednej orientacji przesuwając je w jedną stronę natomiast druga głowa wiążę filamenty aktynowe o przeciwnej orientacji i przesuwa je w drugą stronę Całkowity efekt skurczu polega na nasuwaniu się na siebie przeciwnie skierowanych filamentów aktynowych. Możemy więc zrozumieć w jaki sposób zorganizowany pęczek filamentów aktynowych i miozynowych może generować siłę skurczową .

Jest to najbardziej widoczne w komórkach mięśniowych ale może również występować w komórkach niemięśniowych zawierających pęczki kurczliwe.

Podczas skurczu mięśnia filamenty aktynowe wślizgują się pomiędzy filamenty miozynowe. Większość objętości cytoplazmy włókien mięśniowych zajmują mikrofibryle czyli kurczliwe elementy komórki mięśniowej, mają one średnicę 1-2 µmi mogą być tak długie jak długa jest sama komórka mięśniowa.

Miofibryla zawiera łańcuch identycznych jednostek sarkomerów. Poszczególne sarkomery mają długośc 2,5 µm a regularne ich ułożenie nadaje mikrofibrylom prążkowany wygląd.

Sarkomery składają się z dwóch typów filamentów swoistej dla tkanki mięsniowej miozyny II i filamentów aktynowych.

Filamenty miozynowe grube, płożone centralnie natomiast aktynowe cieńsze rozciągają się od wewnątrz z każdego końca sarkomeru i zachodzą na końce filamentów miozynowych.

Skurcz jest to ślizganie się filamentów aktynowych po filementach miozynowych bez zmiany długości obu filamentów.

Ruch ślizgowy jest wywołany przez głowy miozyny które wystają z brzegów filamentu miozynowego i wchodzą w oddziaływania z przylegającymi filamentami aktynowymi. Powstaje kompleks aktynomiozyny. Kiedy mięsień jest pobudzany do skurczu głowy miozyny zaczynają wędrować wzdłuż filamentu aktynowego w powtarzających się cyklach przyczepiania i odczepiania.

W każdym cyklu każda głowa miozyny wiąże i hydrolizuje jedna cząsteczkę ATP.

Jest to przyczyną zmian konformacyjnych w cząsteczce miozyny które przesuwają końcówkę głowy o około 5nm wzdłuż filamentu aktynowego w kierunku plus.

Ten ruch powtarzany w każdym cyklu hydrolizuje ATP nadaje jednokierunkowy ruch cząsteczce miozyny wzdłuż filamentu aktynowego.

W ten sposób głowy miozyny posuwają się po filamencie aktynowym powodując ślizganie się tego filamentu po filamencie miozynowym.

Wspólne działanie wielu głów miozyny przeciąga filamenty aktynowe i miozynowe jedne po drugich zmuszając sarkomer do skurczu.

Po pełnym skurczu głowy miozyny uwalniają się całkowicie od filamentów aktynowych i mięsień ulega rozluźnieniu.

Każdy filament miozynowy zawiera ok. 300 głów miozyny.

Każda głowa może wykonać około pięciu cykli na sekundę, powodując ślizganie się filamentów aktynowych i miozynowych względem siebie z prędkością do 15µm na sekundę.

Ta prędkość jest wystarczająca do przejścia sarkomeru ze stanu pełnego rozciągnięcia do stanu pełnego skurczu w czasie krótszym niż jedna sekunda.

Sarkomry są ze sobą połączone i pobudzane niemal równocześnie przez system sygnałów.

Oddziaływania aktyny z miozyną w wyniku których generowana jest siła niezbędna do skurczu występująca tylko wtedy gdy mięsień szkieletowy otrzyma odpowiedni sygnał z ośrodkowego układu nerwowego.

Sygnał ten uruchamia w obrębie błony komórkowej potencjał czynnościowy. Pobudzenie elektryczne rozprzestrzenia się w sieci kanalików błonowych w ciągu milisekund.

Kanaliki te zwane są kanalikami poprzecznymi bądź kanalikami T, sięgają one od błony komórkowej do powierzchni poszczególnych miofibryli. Następnie sygnał elektryczny przenoszony jest do retikulum sarkoplazmatycznego otaczającego każdą miofibryle na kształt rajstopy.

Retikulum sarkoplazmatyczne zawiera duże stężenia Ca2+ ,odpowiedzi na dochodzące pobudzenie elektryczne większość Ca2+ zostaje uwolniona do cytozolu poprzez kanały jonowe, które otwierają się w odpowiedzi na zmiany potencjału trans błonowego błony komórkowej.

W mięśniach Ca2+ reaguje z molekularnym przełącznikiem zbudowanym z wyspecjalizowanych białek pomocniczych pozostających w ścisłym związku z filamentami aktynowymi.

Do białek tych należy tropomiozyna sztywna, pałeczkowata cząsteczka, która wiążę się z bruzdą helisy aktyny pokrywając siedem monomerów aktynowych zapobiega wiązaniu się głów miozyny z filamentem aktynowym.

Natomiast białkowy kompleks troponina zawiera białko wrażliwe Ca2+ towarzyszące końcówce cząsteczki tropomiozyny .

Kiedy poziom Ca2+ w cytozolu rośnie Ca2+ wiążą się z troponiną indukuje zmianę jej kształtu.

To z kolei powoduje że cząsteczka tropomiozyny zmienia nieco swoją pozycję pozwalając głowom miozyny związać się z filamentam aktynowym i zapoczątkować skurcz.

Dzięki temu że sygnał błony komórkowej jest przenoszony w ciągu milisekund do wszystkich sarkomerów w komórce wszystkie miofibryle kurczą się w tym samym czasie.

Zaraz po ustaniu sygnału dochodzącego z nerwu Ca2+ jest szybko pompowany zwrotnie do retikulum sarkoplazmatycznego przez liczne pompy wapniowe znajdujące się w jego błonie.

Natychmiast po ustaleniu się ponownie spoczynkowego stężenia Ca2+ cząsteczki troponiny i tropomiozyny wracają poprzednich pozycji w których blokują wiązanie z miozyną kończąc w ten sposób skurcz.



Kurczliwe pęczki miozyny i filamenty aktynowe występują we wszystkich komórkach eukariotycznych w komórkach nie mięśniowych miozyna II jest aktywowana podobnie jak w komórkach mięśniowych przez wzrost poziomu Ca2+ jednak mechanizm tej aktywacji jest odmienny. Wzrost poziomu Ca2+ prowadzi do fosforylacji miozyny II zmieniając jej konformacje i umożliwiając przez to reagowanie z aktyną.

W mięśniach gładkich występuje podobny mechanizm skurczu . Skurcze powstające przy pomocy tego mechanizmu są długotrwałe i znacznie wolniejsze , gdyż dłuższy czas jest potrzebny do dyfuzyjnego dotarcia cząsteczek enzymów do głów miozyny i do przeprowadzenia fosforylacji i defosforylacji . Mechanizm ten posiada wiele zalet, główną z nich jest mała specjalizacja i możliwość uruchamiania przez wiele nadchodzących sygnałów np. skurcz mięśnia gładkiego może być uruchamiany przez: adrenalinę, serotoninę, prostaglandyny
Pobieranie 12.98 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna