Spis treści



Pobieranie 398.52 Kb.
Strona8/10
Data29.04.2016
Rozmiar398.52 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

Członkowie.


„Większości ludzi trudno zrozumieć, jak taka mała grupka 125 osób, kontroluje populację liczącą 6 miliardów. W zasadzie jest to dużo łatwiejsze niż się wydaje. Ci ludzie pracują, jak ja to nazywam: metodyką systemową. Wyobraź sobie, że bierzesz ciasto i kroisz go na wiele małych kawałków. I przy każdym z kawałków stawiasz zaufanego człowieka. Kontrolując tego osobnika, masz kontrolę nad całą organizacją. Np. przez Paula Wolfowitza, szefa Banku Światowego, możesz sterować całą organizacją. Nie musisz kontrolować tego, co myśli pomywacz, czy sprzątaczka, wystarczy, że kontrolujesz to, co on robi i w co wierzy i to wpływa na całą organizację. I tak się właśnie steruje, przy użyciu minimalnej władzy, całą globalną populacją 6 miliardów ludzi.”

Daniel Estulin.





„A teraz bardzo ważna kwestia nominacji [na prezydenta UE i ministra spraw zagranicznych]. Słyszymy dzisiaj całą listę nazwisk do wyboru, nie wiemy nawet czy odbędzie się specjalne posiedzenie w Brukseli. Zadaję sobie pytanie, kiedyą patrzę na listę nazwisk. Ograniczę się do trzech: Balkenende, Miliband i Van Rompuy. Czy to możliwe, by nikt nie zauważył, iż wszystkie te trzy osoby, często uczestniczą na spotkaniach Grupy Bilderberg i Komisji Trójstronnej? Myślę, że należy wprowadzić zasadę przejrzystości. Przecież to ją wyznaczają nasze unijne instytucje. Pojawia się też pytanie, czy ci ludzie są przedstawicielami swoich krajów, czy jakichś okultystycznych grup, które spotykają się za zamkniętymi drzwiami, by decydować ponad głowami ludzi?”

    Włoski europarlamentarzysta Mario Borghezio z Europy Wolności i Demokracji na obradach europarlamentu 11 listopada 2009 roku. Prezydentem UE został Bilderberg Van Rompuy.

    Wśród członków Bilderbergów znajdują się kluczowe postacie tej planety. Członkiem dożywotnim jest David Rockefeller. Reszta członków dostaje zaproszenia na poszczególne spotkania, co roku ustalona zostaje nowa lista uczestników konferencji z danego roku. Wśród częstszych członków jest choćby Zbigniew Brzeziński, który w ‘Between Two Ages ‘(’Na przełomie wieków’) pisał: ,,dominacja narodów nie jest już aktualną koncepcją”.

    Jak pisałem wcześniej, nie każdy członek Grupy jest we wszystko wtajemniczony, ale lista członków pokazuje rozmach i siłę organizacji.



    Po lewej: Czołowi Bilderbergowie: Warren Buffet, Arnold Schwarzenegger i Jacob Rothschild (spotkanie 2002). Po prawej David Rockefeller na spotkaniu Bilderbergów w 2006 roku. W środku prosty schemat prezentujący działania Bilderbergów. Rysunek z http://iskry.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=532&Itemid=4.

    Bilderbergowie starają się mieć swoich ludzi dosłownie wszędzie. Jak mówił Borghezio, prezydenta Uni Europejskiej również wybierano spośród Bilderbergów.

    Zawsze zapraszają Komisarzy UE, szefów banków centralnych, w tym FEDu, zawsze na liście gości figurują nazwiska potencjalnych przyszłych prezydentów USA. W 1991 roku zaproszono obiecującego gubernatora Arkansas, Billa Clintona. Bilderbergerzy nie pomylili się, ponieważ Bill rok później wygrał wybory prezydenckie i został prezydentem USA. Scenariusz ten powtarzano wiele razy, choćby z Tonym Blairem.

    Busha juniora nie musieli zapraszać, ponieważ ich ludźmi był jego tatuś Bush senior i wiceprezydent Dick Cheney. W 2002 roku zaprosili Schwarzeneggera, żeby później przepchnąć go jako swojego człowieka na gubernatora Kalifornii. Przed 2004 rokiem zawitał do nich Kerry, a przed wyborami w 2008 roku na spotkanie w Waszyngtonie zaprosili Baracka Obamę i Hilary Clinton.

    Barack i Hilary to jedyni zamieszczeni przeze mnie Bilderbergowie, którzy nie znaleźli się na oficjalnych listach Grupy. Jak zauważyłeś Drogi Czytelniku, Bilderbergowie przywiązują wielką wagą do tajności. Oficjalne listy członków są równie ‘dziurawe’, jak medialne doniesienia na ich temat.

    W 2008 roku, w czasie intensywnej kampanii prezydenckiej w USA, dwoje czołowych kandydatów – Barack i Hilary – nagle postanowiło się wyciszyć, zrezygnować na chwilkę z wyborców (w takiej chwili?!) i razem gdzieś wyskoczyć. Doprawdy kosmicznym zbiegiem okoliczności, biorąc pod uwagę liczbę miast w USA i liczbę dni w roku, spotkanie to odbyło się dokładnie w tym samym miejscu i czasie, co szczyt Bilderbergów.



„Reporterzy podróżujący z Obamą wyczuli co, że coś może dziać się z parą, gdy przybyli na Międzynarodowe Lotnisko Dulles po wydarzeniu w Północnej Virginii a Obama nie był na pokładzie samolotu.” – pisało wtedy AP.

    Para, Barack i Hilary, zwiała reporterom sprzed nosa. Oficjalnie do dziś nie wiadomo, gdzie przebywali. Po co te tajemnice? Po spotkaniu mogli powiedzieć, gdzie byli. Pytany o pobyt na szczycie Grupy sztab Obamy niczemu nie zaprzeczył, choć był pytany w tej sprawie.

    Obama był wtedy osobą pod szczególnym zainteresowaniem mediów. Wiedział, że dociekliwi dziennikarze mógłby dorwać go w Waszyngtonie. Lecz i na to znalazł sposób. Dziennikarze weszli na pokład samolotu Obamy okłamani, iż polecą razem z nim do Chicago. Na pokładzie samolotu dowiedzieli się, że Obamy… tam po prostu niema. Można się tylko domyślać, że gdy samolot odlatywał w kierunku Wielkich Jezior, Barack wskoczył do samochodu i ruszył na szczyt, który odbywał się 20 minut jazdy od lotniska Dulles.

    Po co tyle tajemnic, kłamstw i zwyczajnych oszustw w dokładnie tym samym miejscu i czasie, gdzie akurat znaleźli się Barack, Hilary i 150 oficjalnych uczestników spotkania Bilderbergów?

    Co jest powodem tej tajemniczości? W czasie kampanii prezydenckiej w 1976 roku prezydentem został ważny członek Komisji Trójstronnej Jimmy Carter. Jego gabinet został obsadzony członkami Komisji Trójstronnej i CFR co odbiło się na przyszłych wyborach.

    Główną zaletą Reagana, który wygrał w 1980 roku było to, że nie należał do żadnej organizacji. Oczywiście wiceprezydent Bush był członkiem choćby CFR, a liczba Bilderbergów, trójstronnych i członków CFR w administracji Reagana była wyższa niż u Cartera. Mimo to ludzie nabrali się, a następnymi prezydentami byli członek CFR Bush senior i Bilderberg Bill Clinton. Jego następcą został Bush junior – czysty, bo głupi – a jego administracja i wiceprezydent to kwintesencja CFR, Komisji i Grupy.

    W między czasie – jak po kadencji Cartera – uczestnictwo w tych organizacjach zaczęło niektórym przeszkadzać i, podobnie jak z Reaganem, postanowiono przepuścić kogoś ‘czystego’. Dlatego wystawiono (oficjalnie) nie należących do organizacji Baracka i Hilary (której mąż oficjalnie należy). Ba! Nawet wiceprezydent Biden to czyścioch, tyle że wielbiony na stronie CFR m.in. za bliską współpracę z członkami tej organizacji. Gorzej wypadają sekretarze poszczególnych departamentów, ich doradcy, przyjaciele, sponsorzy i inni otaczający ich ludzie. W każdym bądź razie, społeczeństwo kolejny raz dało się nabrać. Ostatni raz, gdy nabrali się z Reaganem, mieli Rex-84, sieć obozów FEMY, Iran-Contras i wspieranie Saddama eksterminującego Kurdów.





    Nie do końca dokładna mapa państw pod względem liczby członków Grupy Bilderberg. http://gunn.co.nz/map/.

    „Myślę, że zadałem pytania i otrzymałem techniczne, negatywne odpowiedzi. Moim zdaniem wyraźnie nikt nie chce rozmawiać na temat Bilderbergów i tych, którzy biorą udział na ich spotkaniach. (…) Nie mówię, że to co robią jest nielegalne. Uważam jednak, iż jest to złowróżbne, że są to tak wpływowi ludzie, dlaczego nie przygotują się do większej otwartości na temat dyskusji, które prowadzą, być może nawet decyzji, które uzgadniają.”



    Nicholas Winterton, brytyjski parlamentarzysta z Partii Konserwatywnej.

    EUROPA.

    Unia Europejska, NATO i świat.

  • Herman Van Rompuy, pierwszy prezydent Uni Europejskiej, urząd sprawuje od 1 grudnia 2009 roku.

  • José Manuel Barroso, szef Komisji Europejskiej od 2004.

  • Tony Blair, premier Wielkiej Brytanii w latach 1997-2007, jeden z głównych kandydatów na prezydenta UE w 2009 roku i dalej potencjalny przyszły prezydent Unii Europejskiej.

  • Jan Peter Balkenende, premier Holandii od 2002 roku i jeden z głównych kandydatów na prezydenta UE.

  • Romano Prodi, premier Włoch 2006-2008 i były szef Komisji Europejskiej 1999-2004; sterował obradami Bilderbergów w latach 80’.

  • Jacques Delors, szef Komisji Europejskiej 1985-1995.

  • Angela Merkel, kanclerz Niemiec od 2005 i jeden z czołowych polityków UE. Współtwórczyni eurokonstytucji i traktatu lizbońskiego.

  • Valéry Giscard d'Estaing, prezydent Francji 1974-1981, trójstronny, współtwórca Światowego Forum AEI, współtwórca traktatu lizbońskiego.

  • Tommaso Padoa-Schioppa, ojciec euro, pracownik Europejskiego Banku Centralnego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego, członek G30.

  • Paul-Henri Spaak, jeden z ojców założycieli UE, pierwszy przewodniczący Zgromadzenia Generalnego ONZ (1946-1947), przewodniczący Zgromadzenia Ogólnego Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali 1952-1953, sekretarz generalny NATO 1957-1963, premier Belgii 1938-1939.

  • Jacques Santer, szef komisji europejskiej 1995-1999, premier Luksemburga 1984-1995.

  • Javier Solana, sekretarz rady UE i Unii Zachodnioeuropejskiej, sekretarz generalny NATO 1995-1999, szef Europejskiej Agencji Obronnej EDA.

  • Baron George Robertson, sekretarz generalny NATO w latach 1999-2004, sekretarz obrony Wielkiej Brytanii.

  • Anders Fogh Rasmussen, sekretarz generalny NATO od 2009 roku, premier Danii w latach 2001-2009.

  • Gro Harlem Brundtland, szefowa WHO 1998-2003, obecnie przedstawiciel ONZ ds. zmian klimatu, wcześniej premier Norwegii w latach 1990-1996.

  • Étienne, Viscount Davignon, wiceprezes Komisji Europejskiej, obecny przewodniczący Bilderbergów.

  • Günter Verheugen, komisarz ds. rozszerzania UE.

  • Joaquin Almunia, europejski komisarz ds. gospodarki i finansów od 2004 roku.

  • Ritt Bjerregaard, europejski komisarz środowiska 1995-1999.

  • David Byrne, członek komisji europejskiej.

  • Karel Van Miert, członek komisji europejskiej.

  • Andris Piebalgs, członek komisji europejskiej.

  • Vasco Graça Moura, portugalski europarlamentarzysta i wiceszef Komisji Kultury, Młodzieży, Edukacji, Mediów i Sportu.






    Ottawa Citizen przełamała milczenie i napisała i spotkaniu Grupy w 2006 roku. Pierwszy w górnym rzędzie David Rockefeller, trzeci to obecny prezydent UE Van Rompuy, poniżej królowa Holandii. http://www.prisonplanet.com/articles/june2006/110606Photographs.htm.




    Wielka Brytania.

  • Książę Filip, mąż królowej i książę Edynburga.

  • Książę Karol, następca tronu i książę Walii.

  • Baron Lord Peter Carrington, sekretarz generalny NATO 1984-1988, minister spraw zagranicznych 1979-1982, minister obrony 1970-1974, minister energii 1974, minister bez teki 1963-1964, Pierwszy Lord Admiralicji 1959-1963, skoligacony przez małżeństwo z Rothschildami, przewodniczący Bilderbergów w latach 90’, swego czasu szef Królewskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych.

  • Gordon Brown. Obecny premier Wielkiej Brytanii od 2007. Czołowa postać kryzysu.

  • Tony Blair, premier i prawdopodobny prezydent UE. Twórca brytyjskiego państwa policyjnego. Stał za zamachami 7/7.

  • John Major, premier 1990-1997.

  • Margaret Thatcher, premier 1979-1990.

  • James Callaghan, premier 1976-1979, współtwórca Światowego Forum AEI.

  • Edward Heath, premier 1970-1974, trójstronny.

  • Harold Wilson, premier 1964-1970 oraz 1974-1976.

  • Alec Douglas-Home, premier 1963-1964.

  • Richard Dearlove, szef wywiadu MI6.

  • Kenneth Clarke, kanclerz skarbu.

  • Denis Healey, minister obrony, były kanclerz skarbu, jeden z twórców Bilderbergów.

  • Ed Balls, minister skarbu.

  • David Owen, minister spraw zagranicznych.

  • Norman Lamont, kanclerz skarbu.



    Niemcy.

  • Angela Merkel, obecna kanclerz od 2005 roku.

  • Gerhard Schröder, kanclerz 1998-2005.

  • Helmut Kohl, kanclerz 1982-1998.

  • Helmut Schmidt, kanclerz 1974-1982.

  • Willy Brandt, kanclerz 1969-1974.

  • Kurt Georg Kiesinger, kanclerz 1966-1969, członek nazistowskiej NSDAP.

  • Ludwig Erhard, kanclerz 1963-1966.

  • Siegmar Mosdorf, minister gospodarki.

  • Alfred Müller-Armack, minister gospodarki.

  • Volker Rühe, minister obrony.

  • Rudolf Scharping, minister obrony.

  • Karl Schiller, minister finansów.

  • Otto Schily, minister spraw zagranicznych.




Ottawa Sun na temat szczytu Grupy w Kanadzie w 2006 roku. http://www.prisonplanet.com/articles/june2006/110606Photographs.htm.


    Francja.

  • Valéry Giscard d'Estaing, prezydent Francji, twórca traktatu lizbońskiego.

  • Georges Pompidou, prezydent Francji 1969-1974, pracownik de Rothschild Frères, imperium bankowego Rothschildów.

  • Lionel Jospin, premier 1997-2002.

  • Dominique de Villepin, premier 2005-2007.

  • Laurent Fabius, premier 1984-1986.

  • Michel Rocard, premier 1988-1991.

  • Pierre Bérégovoy, premier 1992-1993.

  • Bernard Kouchner, minister spraw zagranicznych.

  • Jean-Bernard Raimond, minister spraw zagranicznych.

  • Jean Francois-Poncet, minister spraw zagranicznych.

  • Michel Barnier, minister spraw zagranicznych.



    Włochy.

  • Francesco Cossiga, prezydent Włoch 1985-1992.

  • Romano Prodi, premier i były szef Komisji Europejskiej.

  • Virginio Rognoni, minister obrony.

  • Gianni De Michelis, minister spraw zagranicznych.

  • Claudio Martelli, minister sprawiedliwości.

  • Tommaso Padoa-Schioppa, minister gospodarki i finansów.

  • Domenico Siniscalco, minister gospodarki i finansów.

  • Giulio Tremonti, minister gospodarki i finansów.



    Irlandia.

  • Garret FitzGerald, dwukrotny Taoiseach (premier) 1981-1982, 1982-1987.

  • John Bruton, trójstronny, premier 1994-1997, ambasador UE w USA.



    Holandia.

  • Książę Bernhard.

  • Królowa Beatrix.

  • Claus von Amsberg, maż królowej Queen Beatrix.

  • Willem-Alexander, książę Orange.

  • Jan Peter Balkenende, premier od 2002 roku.

  • Wim Kok, premier 1994-2002.

  • Ruud Lubbers, premier 1982-1994.

  • Max van der Stoel, minister spraw zagranicznych.

  • Jozias van Aartsen, minister spraw zagranicznych.

  • Maxime Verhagen, minister spraw zagranicznych.

  • Frank H.G. de Grave, minister obrony.

  • Frank Heemskerk, minister handlu.



    Belgia.

  • Książę Philippe, książę Brabancji i następca tronu Belgii.

  • Herman Van Rompuy, premier 2008-2009.

  • Jean-Luc Dehaene, premier 1992-1999.

  • Wilfried Martens, premier 1979-1992 (z małą przerwą w 1981 roku).

  • Leo Tindemans, premier 1974-1978.

  • Paul-Henri Spaak, premier 1938-1939.



    Szwajcaria.

  • Flavio Cotti, prezydent 1998.

  • Pascal Couchepin, prezydent 2008.



    Liechtenstein.

  • Hans-Adam II, książę Liechtensteinu.



    Austria.

  • Otto von Habsburg, arcyksiążę i spadkobierca korony.

  • Alfred Gusenbauer, kanclerz 2007-2008.

  • Franz Vranitzky, kanclerz 1986-1997.

  • Martin Bartenstein, minister gospodarki i pracy.



    Bilderberg 2000: Po lewej Kissinger, po prawej Franz Vranitzky. http://ourworld.compuserve.com/homepages/grattan_healy/Bilderberg.html.

    Hiszpania.

  • Juan Carlos I, król Hiszpanii.

  • Królowa Sofia Hiszpańska, żona Juana Carlosa I.

  • Infanta Cristina, księżna Palma de Mallorca, młodsza córka Juana Carlosa I.

  • Felipe Gonzalez, premier 1982-1996.

  • Jose Maria Aznar, premier 1996-2004.



    Portugalia.

  • Jorge Sampaio, prezydent 1996-2006.

  • José Sócrates, premier od 2005 roku, to za jego kadencji w jego państwie podpisano traktat lizboński.

  • Pedro Santana Lopes, premier 2004-2005.

  • Jose Manuel Barroso, premier 2002-2004.

  • António Guterres, premier 1995-2002 i wysoki komisarz ONZ.

  • Francisco Pinto Balsemão, premier 1981-1983 i szef koncernu medialnego Impresa.

  • Jorge Braga de Macedo, minister finansów.

  • Eduardo C. Marçal Grilo, minister edukacji.



    Dania.

  • Książę Axel Duński.

  • Anders Fogh Rasmussen, obecny szef NATO, premier Danii w latach 2001-2009.

  • Anders Eldrup, minister finansów.

  • Tøger Seidenfaden, z duńskiej gazety Politiken, trójstronny.



    Szwecja.

  • Carl XVI Gustaf Szwedzki, król Szwecji.

  • Fredrik Reinfeldt, premier od 2006 roku.

  • Carl Bildt, premier w latach 1991-1994, trójstronny.

  • Olof Palme, premier w latach 1969-1976 i 1982-1986, nieliczny uczciwy, nieliczny zamordowany…

  • Thorbjörn Fälldin, premier w latach 1976-1978 i 1979-1982.

  • Anders Borg, minister finansów

  • Leif Pagrotsky, minister badań, edukacji i kultury.



    Bilderberg 2000: Carl Bildt, holenderska królowa Beatrix i komisarz europejski Pascal Lamy. http://ourworld.compuserve.com/homepages/grattan_healy/Bilderberg.html.

    Norwegia.

  • Jens Stoltenberg, premier w latach 2000-2001 oraz od 2005 roku do teraz.

  • Gro Harlem Brundtland, premier w latach 1990-1996, 1986-1989 i 9 miesięcy 1981 roku; szef WHO 1998-2003, obecnie przedstawiciel ONZ ds. zmian klimatu.

  • Kåre Willoch, premier 1981-1986.



    Islandia.

  • Geir Haarde, premier 2005-2009, minister finansów, minister spraw zagranicznych.

  • Davíð Oddsson, premier 1991-2004, minister spraw zagranicznych, przewodniczący Banku Centralnego Islandii 2005-2009.

  • Geir Hallgrímsson, premier 1974-1978, gubernator Banku Centralnego Islandii 1986-1990.

  • Bjarni Benediktsson, premier 1963-1970, minister sprawiedliwości i spraw kościelnych, minister spraw zagranicznych.

  • Björn Bjarnason, minister edukacji, minister sprawiedliwości i spraw kościelnych, pracował w gazecie Morgunblaðið.

  • Jón Sigurðsson, członek rady dyrektorów IMF, minister sprawiedliwości i spraw kościelnych, minister przemysłu i komercji, przewodniczący Banku Centralnego Islandii 1993-1994.

  • Einar Benediktsson, ambasador w UE, USA, NATO, UK, OECD.



    Finlandia.

  • Martti Ahtisaari, prezydent 1994-2000.

  • Matti Vanhanen, premier od 2003 roku.

  • Paavo Lipponen, premier 1995-2003.

  • Esko Aho, premier 1991-1995.

  • Sauli Niinistö, minister finansów.

  • Eero Heinäluoma, minister finansów.

  • Jyrki Katainen, minister finansów.





Rozkład siedzeń na Sali konferencyjnej w czasie spotkania Bilderbergów w Gothenburgu w Szwecji. Zdjęcie szwedzkiej gazety. http://www.bilderberg.org/BILDSWED.JPG

    Grecja.

  • Kostas Karamanlis, premier 2004-2009.

  • Constantine Mitsotakis, premier 1990-1993.

  • Georgios Alogoskoufis, minister finansów.

  • Dora Bakoyannis, minister spraw zagranicznych.

  • George Andreas Papandreou, minister spraw zagranicznych, prezes Socialist International.

  • Gerasimos Arsenis, minister obrony.

  • Anna Diamantopoulou, były grecki komisarz UE.

  • George David, przewodniczący greckiej Coca-Coli.



    Turcja.

  • Süleyman Demirel, prezydent 1993-2000, premier 1965-1971, 1975-1977, 1977-1978, 1979-1980, 1991-1993.

  • Bülent Ecevit, premier 1974, 1977, 1978-1979, 1999-2002.

  • Mesut Yilmaz, premier 1991, 1996, 1997-1999.

  • Adnan Menderes, premier 1950-1960.

  • Selim Sarper, minister spraw zagranicznych.

  • Hikmet Çetin, minister spraw zagranicznych.

  • Emre Gönensay, minister spraw zagranicznych.

  • Ali Babacan, minister spraw zagranicznych.

  • Kemal Dervis, pracownik Banku Światowego.

  • Hasan Cemal z gazety Milliyet.



    Rosja.

  • Anatolij Czubajs, wicepremier, oligarcha odpowiedzialny za prywatyzację w Rosji, doradca w JPMorgan Chase od września 2008 roku.

  • Grigorij Jawlinski, ekonomista współodpowiedzialny za prywatyzację w Rosji.





    Metro przełamało zmowę milczenia i napisało o Bilderbergach w 2006 roku. http://www.prisonplanet.com/articles/june2006/110606Photographs.htm.

    Polska.

  • Józef Retinger. (członek międzynarodowy, siłą rzeczy nie z ówczesnej komunistycznej Polski).

  • Aleksander Kwaśniewski, prezydent 1995-2005, członek PZPR, minister w rządach komunistycznych, jako prezydent uczestniczył w inwazji na Irak, brał udział w obradach polskiego Okrągłego Stołu po stronie komunistów.

  • Marek Belka, trójstronny, szef europejskiego oddziału Międzynarodowego Funduszu Walutowego, konsultant Banku Światowego, premier Polski 2004-2005, członek PZPR, szef koalicyjnej Rady Koordynacji Międzynarodowej w Iraku i dyrektor ds. polityki gospodarczej w Tymczasowych Władzach Koalicyjnych w Iraku w 2003 i 2004 roku.

  • Andrzej Olechowski, trójstronny, pracownik Banku Światowego, minister finansów, spraw zagranicznych, brał udział w obradach polskiego Okrągłego Stołu po stronie komunistów, przyznał się, iż współpracował z wywiadem PRL, gdzie działał pod pseudonimami Must i Tener.

  • Hanna Suchocka, premier 1992-1993, minister sprawiedliwości.

  • Sławomir S. Sikora, trójstronny, prezes zarządu Banku Handlowego w Polsce, członek zarządu Związku Banków Polskich, członek Zarządu Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych Lewiatan.

  • Jacek Szwajcowski, prezes Polskiej Grupy Farmaceutycznej.



    Czechy.

  • Karel Schwarzenberg, minister spraw zagranicznych (spotkanie w 2008 roku w sprawie traktatu lizbońskiego).

  • Jiri Pehe, pracownik kancelarii prezydenta Vaclava Havla.

  • Karel Kovanda, głowa czeskiej misji przy NATO.

  • Michael Žantovský, przedstawiciel Czech w Izraelu.



    Słowenia.

  • Ivan Mikloš, wicepremier.



    AMERYKA.



    Bilderberg 2004: 1. Neokonserwatysta Douglas Feith, podsekretarz departamentu obrony; 2. Etienne Davignon, przewodniczący Bilderbergów; 3. Henry Kissinger. American Free Press.

    USA.

  • Barack Hussein Obama II, obecny prezydent USA.

  • Hilary Clinton, sekretarz stanu Obamy.

  • Henry Kissinger. Co tu dużo mówić…

  • George Bush senior.

  • Zbigniew Brzeziński, członek CFR, współtwórca Komisji Trójstronnej.

  • Donald Rumsfeld, członek CFR i PNAC.

  • Richard N. Haass, prezes CFR, trójstronny, stypendysta Rhodesa, pracownik Carnegie Endowment for International Peace i Brookings.

  • Philip D. Zelikow, dyrektor wykonawczy Komisji 9/11.

  • William Kristol, współtwórca PNAC, członek AEI, Manhattan Institute i Ethics and Public Policy Center.

  • Lee H. Hamilton, szef Komisji 9/11 i członek CFR.

  • Nelson A. Rockefeller, wiceprezydent 1974-1997 i gubernator Nowego Yorku, z tych Rockefellerów.

  • Jay Rockefeller, senator, z tych Rockefellerów.

  • Robert Gates, CFR, sekretarz obrony USA Busha juniora i Baracka Obamy (czyli od 2006 roku); szef CIA 1991-1993; uczestniczył w aferze Iran-Contras m.in. nawołując rząd do sprzedaży broni Iranowi i bombardując Nikaraguę; w czasie kariery w CIA uczestniczył w pracach nad wymyślnym raportem ze sfałszowanymi dowodami w roli głównej w sprawie udziału ZSRR w zamachu na JP2; członek Irackiej Grupy Studyjnej tego Hamiltona i CSIS; Gates ściśle współpracował ze Zbigniewem Brzezińskim w ramach Rady Stosunków Zagranicznych.

  • Generał James Logan Jones junior, trójstronny, doradca bezpieczeństwa narodowego Baracka Obamy; specjalny wysłannik Busha juniora na Bliski Wschód; dwukrotnie proszony przez Condie Rice o zajęcie fotela jej zastępcy (odmówił); 8 lutego 2009 roku na konferencji w Monachium powiedział (co dumnie zamieszczono na stronie CFR): „Dziękowałem wczoraj Henry'emu Kissingerowi za jego wielkie zasługi. Gratuluję. Jako najświeższy doradca bezpieczeństwa narodowego Stanów Zjednoczonych, odbieram codzienne rozkazy od doktora Kissingera przez generała (sic) Brenta Scowcrofta [Bilderberg, CFR, trójstronny – W.M.] i Sandy Bergera [Bilderberg, CFR – W.M.], który również tutaj jest. Mamy dzisiaj łańcuch dowództwa w radzie bezpieczeństwa narodowego.”

  • Kathleen Sebelius, sekretarz zdrowia Obamy, zagorzała zwolenniczka aborcji.

  • Tom Daschle, niedoszły sekretarz zdrowia Obamy, zrezygnował przez ‘nieścisłości podatkowe’.

  • Susan Rice, członek administracji Obamy (ambasador USA w ONZ), CFR, stypendystka Rhodesa, członek Aspen Strategy Group.

  • Colin L. Powell, sekretarz stanu Busha, CFR.

  • Richard Perle, Trójstronny, członek PNAC, zastępca sekretarza stanu.

  • Condoleezza Rice, CFR, sekretarz stanu 2005-2009, doradca bezpieczeństwa narodowego 2001-2005, członek rady dyrektorów Korporacji RAND i Korporacji Carnegie, jedna z odpowiedzialnych za stosowanie tortur w czasie wojny z terroryzmem, za pracę w koncernie naftowym Chevron wywodzącym się ze Standard Oil Rockefellera, jej imieniem nazwano jeden z tankowców.



    Bilderberg 2004: 1. Bill Gates; 2. Szef Washington Post Donald Graham rozmawia z prezesem i przewodniczącą PepsiCo, Indrą K. Nooyi; 3. Prokurator Vernon Jordan, który w 1991 roku przyprowadził na spotkanie obiecującego gubernatora Billa Clintona. American Free Press.



  • Bill Clinton, prezydent.

  • Gerald R. Ford, prezydent USA 1974-1977, członek Komisji Warrena utajniającej prawdę o zamachu na Kennedyego, członek AEI i współtwórca Światowego Forum AEI.

  • Dan Quayle, wiceprezydent 1989-1993, PNAC.

  • Walter F. Mondale, CFR, trójstronny, wiceprezydent 1977-1980.

  • Robert Zoellick 2005-2006, zastępca sekretarza stanu i szef Banku Światowego 2007-teraz, członek CFR, (patrz CFR), Trójstronny, członek Instytutu Aspen.

  • Robert S. McNamara, Trójstronny, sekretarz obrony 1961-1968, szef Banku Światowego 1968-1981, prezes Ford Motor Company, członek Brookings Institution.

  • Richard Holbrooke, Trójstronny, ambasador USA przy ONZ, członek CFR.

  • Brent Scowcroft, Trójstronny, CFR, doradca bezpieczeństwa narodowego 1974-1977, wiceprzewodniczący w Kissinger Associates.

  • Walter Bedell Smith, szef CIA.

  • Dean Acheson, sekretarz stanu 1949-1953, współtwórca NATO, Międzynarodowego Funduszu Walutowego.

  • Christian Herter, sekretarz stanu 1959-1961, współtwórca CFR, uczestniczył we wspomnianym spotkaniu w 1919 roku.

  • Dean Rusk, sekretarz stanu 1961-1969, stypendysta Rhodesa.

  • Cyrus Vance, sekretarz stanu 1977-1980, Trójstronny.

  • Alexander Haig, sekretarz stanu 1981-1982, asystent wojskowy Kissingera, Trójstronny.

  • William J. Perry, sekretarz obrony 1994-1997, ważna postać inwazji na Haiti i wojny w Bośni, jeden z trzech sekretarzy obrony nienależących do CFR, trójstronny.

  • David L. Aaron, dyrektor Korporacji RAND, członek CFR, doradca bezpieczeństwa narodowego.

  • Dianne Feinstein, Trójstronna, senator, przewodnicząca senackiej podkomisji ds. terroryzmu, technologii i bezpieczeństwa publicznego, dąży do likwidacji wolności w Internecie.

  • McGeorge Bundy, doradca bezpieczeństwa narodowego 1961-1966, prezes Fundacji Forda 1966-1967, członek Skull&Bones.

  • Walt Whitman Rostow, doradca bezpieczeństwa narodowego 1966-1969, stypendysta Rhodesa.

  • James Steinberg, sekretarz stanu Obamy, zastępca doradcy bezpieczeństwa narodowego, analityk Korporacji RAND.

  • Sandy Berger, doradca bezpieczeństwa narodowego 1997-2000, ważna postać bombardowania Serbii w 1999 roku.

  • Nicholas F. Brady, sekretarz skarbu, CFR, trójstronny.

  • Lawrence Summers, sekretarz skarbu, pracował w Banku Światowym.

  • C. Douglas Dillon, sekretarz skarbu 1999-2001, współpracownik Obamy, ważna postać obecnego kryzysu finansowego.

  • Kenneth W. Dam, sekretarz skarbu, CFR.

  • Stuart Eizenstat, zastępca sekretarz skarbu, ambasador USA przy UE.

  • Robert M. Kimmitt, zastępca sekretarza skarbu, pracownik Banku Światowego, CFR.

  • Lloyd Bentsen, sekretarz skarbu 1993-1994.

  • Joseph E. Johnson, prezes Carnegie Endowment for International Peace.

  • Jessica T. Mathews, prezes Carnegie Endowment for International Peace.



    Kanada.

  • Stephen Harper, premier od 2006 roku.

  • Paul Martin, premier, premier od 2003 do 2006 roku.

  • Jean Chrétien, premier od 1993 do 2003 roku.

  • Pierre Trudeau, premier w latach 1968-1979.

  • Lester B. Pearson, premier od 1963 do 1968 roku.

  • Lloyd Axworthy, minister spraw zagranicznych.

  • Frank McKenna, ambasador w USA, premier Nowego Brunszwiku, członek Carlyle Group.

  • Mike Harris, premier Ontario.

  • Bernard Lord, premier Nowego Brunszwiku.





    Szef FEDu Bernanke na spotkaniu Bilderbergów w 2008 roku w Chantilly w USA. http://cryptome.info/bilderberg08/bilderberg08.htm.

    INNE PAŃTWA:

  • Ahmad Chalabi, proamerykański wicepremier Iraku w 2005 i dwukrotny minister przemysłu naftowego w okresie od 2005 do 2006 roku, związany z amerykańskimi neokonserwatystami, nietrudno domyślić się, co współplanował.

  • Ahmad E. Bishara, sekretarz generalny Narodowej Demokratycznej Partii Kuwejtu, uczestniczył na spotkaniu w 2 miesiące po ataku na Irak w 2003 roku, nie trudno domyślić się, co mógł współplanować.

  • Eival Gilady, szef Koordynacji i Strategii w biurze premiera Izraela.

  • Yi Zhang, zastępca sekretarza generalnego chińskiej organizacji China Society for Strategy and Management Research.

  • Ihor Mityukov, minister finansów Ukrainy.

    IMPERIUM FINANSOWE.

  • David Rockefeller, szef Chase Manhattan Bank. Ten Rockefeller.

  • Emma Rothschild. Z tych Rothschildów.

  • Sir Evelyn de Rothschild. Z tych Rothschildów.

  • Guy de Rothschild. Z tych Rothschildów.

  • Jacob Rothschild, 4th Baron Rothschild. Z tych Rothschildów.

  • Lynn Forester de Rothschild. Z tych Rothschildów.

  • Siegmund Warburg, twórca S. G. Warburg & Co. Z tych Warburgów.

  • Eric Warburg, twórca Warburg Pincus. Z tych Warburgów.

  • George Soros, szef Quantum, główny spekulant.

  • Alan Greenspan, szef FEDu 1987-2006, jeden z głównych kreatorów obecnego kryzysu.

  • Timothy F. Geithner, sekretarz skarbu Baracka Obamy od 2009 roku; członek CFR; szef nowojorskiego FEDu 2003-2009, jeden z dyrektorów Międzynarodowego Funduszu Walutowego; pracował w Kissinger and Associates; członek G30.

  • Dominique Strauss-Kahn, dyrektor Międzynarodowego Funduszu Walutowego od 2007 roku, francuski minister finansów 1997 – 1999.

  • Rodrigo de Rato, dyrektor Międzynarodowego Funduszu Walutowego 2004-2007, wicepremier Hiszpanii 2003-2004.

  • James Wolfensohn, prezes World Bank Group.

  • Wim Duisenberg, pierwszy szef Europejskiego Banku Centralnego 1998-2003, prezes Banku Centralnego Holandii 1982-1997.

  • Jean-Claude Trichet, drugi i obecny szef Europejskiego Banku Centralnego od 2003 roku, gubernator Banku Francji.

  • Paul Volcker, współtwórca Komisji Trójstronnej, szef FEDu 1979-1989, szef Doradczej Rady Poprawy Gospodarki, ciała doradczego Baracka Obamy; prezes nowojorskiego FEDu 1975-1979; przewodniczący J. Rothschild, Wolfensohn & Co; zarządzał Trust Committee of Rockefeller Group, Inc.; wiceprezes i dyrektor planowania Chase Manhattan Bank.

  • Peter Sutherland, trójstronny; członek europejskiego Okrągłego Stołu; dyrektor generalny Światowej Organizacji Handlu; przewodniczący BP; przewodniczący Goldman Sachs; dyrektor Royal Bank of Scotland; wiceprzewodniczący Europejskiego Okrągłego Stołu Przemysłowców; prokurator generalny Irlandii.

  • E. Gerald Corrigan, dyrektor CFR 1993-1995; szef nowojorskiego FEDu 1985-1993; dyrektor Goldman Sachs; trójstronny; członek G30.

  • William J McDonough, dyrektor CFR od 1995 roku; szef nowojorskiego FEDu 1993-2001, członek G30.

  • Maurice R. Greenberg, trójstronny, członek CFR, przyjaciel Kissingera, szef nowojorskiego FEDu, były przewodniczący i szef American International Group.

  • Mervyn A. King, gubernator Banku Anglii od 2003 roku, członek G30.

  • Baron Gordon Richardson, gubernator Banku Anglii 1973-1983; członek rady doradczej Morgan Stanley; członek G30.

  • Josef Ackermann, szef Deutsche Bank od 2002 roku; dyrektor koncernu naftowego Shell, drugi zastępca przewodniczącego Siemens AG.

  • Hilmar Kopper, szef Deutsche Bank.

  • Alfred Herrhausen, przewodniczący Deutsche Bank, zabity przez RAF.

  • Jacques de Larosière, gubernator Banku Francji 1993-2004; członek G30.

  • Mario Draghi, gubernator Banku Włoch, pracował w Banku Światowym, członek G30.

  • Alexandre Lamfalussy, prezes Europejskiego Instytutu Monetarnego (poprzednik Europejskiego Banku Centralnego) 1994-1997.

  • Rudolf Scholten, szef Oesterreichische Kontrollbank.

  • Svein Gjedrem, gubernator Centralnego Banku Norwegii.

  • Gordon Nixon, szef Królewskiego Banku Kanady.

  • György Surányi, szef Banku Centralnego Węgier.

  • Gazi Erçel, gubernator Centralnego Banku Turcji.

  • Jamie Dimon, trójstronny, prezes JPMorgan Chase.

  • Walter B. Kielholz, przewodniczący Credit Suisse, wiceprzewodniczący Swiss Re.

  • Lloyd Blankfein, szef Goldman Sachs od 2006 roku.

  • Peter Weinberg, szef Goldman Sachs International od 2006 roku.

  • Kenneth S. Courtis, wiceprezes Goldman Sachs Asia, członek CSIS.

  • Franco Bernabé, wiceprzewodniczący Rothschild Europe.

  • Jacques Aigrain, szef Swiss Re.

  • Gerhard Randa, szef Bank Austria AG.

  • Matías Rodriguez Inciarte, Executive Vice Chairman, Grupo Santander Bank,

  • Tim Collins, trójstronny; twórca i szef Ripplewood Holdings LLC.

  • Thomas E. Donilon, wiceszef Fannie Mae, członek CFR.

  • Alessandro Profumo, szef Credito Italiano.

  • Dermot Gleeson, przewodniczący of Allied Irish Banks.

  • Jürgen Ponto, przewodniczący Dresdner Bank, zabity przez RAF.

  • Marcus Wallenberg, trójstronny, przewodniczący Skandinaviska Enskilda Banken, szef Investor AB.

  • Jacob Wallenberg, przewodniczący Investor AB, przewodniczący Skandinaviska Enskilda Banken.

  • Martin Taylor, szef Barclays.

  • Idar Kreutzer, szef Storebrand.



    1. Bilderberg 2005: Po lewej James Wolfensohn, jeszcze szef Banku Światowego; w środku jego następca Paul Wolfowitz rozmawia z honorowym przewodniczącym Bilderbergów Davignonem; po prawej korespondent The Economist Adrian Wooldridge.

    NAFTA.

    Oczywiście trzeba pamiętać, że z taftą związane są nie zawarte w tej części listy rodziny Bushów, Rockefellerów oraz Henry Kissinger.



  • Lord Browne of Madingley, szef BP 1995-2007. BP powstała z Anglo-Iranian Oil Company, brytyjskiej kompanii kaftowej w Iranie. Po znacjonalizowaniu jej przez premiera Mossadeka w 1953 roku służby MI6 i CIA obaliły Mossadeka za pomocą sterowanego terroryzmu, przekazując władzą przychylnemu sobie szachowi Rezie Pahlavi, przejmują irańską naftę i rozpoczynając ćwierć wieku obrzydliwej i krwawej dyktatury, która (jak i sam amerykański terroryzm) została opisana przez Ryszarda Kapuścińskiego w jego dziele ‘Szachinszach’. BP również teraz zarabia na terroryzmie, że wspomnę o zyskach dzięki wojnie w Iraku.

  • Harald Norvik, szef Statoil, członek rad dyrektorów takich gigantów naftowych, jak ConocoPhillips czy Petroleum Geo-Services.

  • Jorma Ollila, przewodniczący Royal Dutch Shell (od 2006) i Nokia Corporation (od 2006); członek rady dyrektorów Ford Motor Company (od 2000); szef Nokii (1992-2006).

  • Anders Eldrup, szef Danish Oil and Gas Corporation.



    PRZEMYSŁ i INNE.

  • Robert B. Shapiro, szef Monsanto.

  • Louis V. Gerstner, przewodniczący The Carlyle Group, przewodniczący IBM.

  • George A. David, przewodniczący w Coca-Cola H.B.C. S.A.

  • Indra K. Nooyi, prezes PepsiCo, Inc., trójstronna.

  • Daniel Janssen, trójstronny; były przewodniczący komitetu wykonawczego Solvay, były wiceprezes Union Chimique Belge; członek Europejskiego Okrągłego Stołu Przemysłowców.

  • Eric E. Schmidt, przewodniczący i szef Google; doradca Baracka Obamy w czasie jego kampanii.

  • Giovanni ‘Gianni’ Agnelli, były szef Fiata, ściśle związany z Rockefellerami.

  • Otto Wolff von Amerongen, szef Otto Wolff Group, dyrektor Standard Oil a później Exxona, koncernów naftowych Rockefellerów.

  • Jürgen E. Schrempp, były przewodniczący rady zarządzającej DaimlerChrysler AG.

  • Sidney Taurel, członek prezydenckiej rady eksperckiej Busha juniora; przewodniczący i szef Eli Lilly. Eli Lilly dostarczało Amerykanom LSD w ramach ich obrzydliwych eksperymentów CIA – MKUltra. Kolejny genialny wynalazek firmy to thiomersal, związek rtęci dodawany do szczepionek. Tam gdzie jest stosowany, dziwnym zbiegiem okoliczności pojawia się fala dzieci chorych na autyzm. Jakby było tego mało, zaraz po opuszczeniu fotela szefa CIA w 1977 roku George Bush senior zasiadł w radzie nadzorczej Eli Lilly, gdzie pracował do1979 roku. Eli Lilly finansowała kampanię Busha junior w 2004 roku. Partnerem firmy jest Amylin Pharmaceuticals, w której radzie nadzorczej zasiadał Donald Rumsfeld.

  • Daniel Vasella, przewodniczący i szef giganta farmaceutycznego Novartis, który zarobił ogromne pieniądze na szopce z H5N1.

  • H. J. Heinz II, członek Skull&Bones, szef H. J. Heinz Company.

  • Craig Mundie, szef badań Microsoft.

  • Paul A. Allaire, szef Xerox, członek CFR.

  • Gerhard Cromme, były szef i przewodniczący ThyssenKrupp.

  • Ekkehard Schulz, szef ThyssenKrupp.

  • Jürgen Weber, przewodniczący Lufthansa.

  • Egil Myklebust, przewodniczący Scandinavian Airline System (SAS).

  • Klaus Zumwinkel, szef Deutsche Post AG.

  • Klaus Kleinfeld, szef Siemens AG, członek rad Alcoa Inc., Bayer AG i Citigroup Inc.

  • Henry R. Kravis, współtwórca Kohlberg Kravis Roberts & Co., członek CFR.

  • Dwayne Andreas, przewodniczący i szef Archer Daniels Midland.

  • Percy Barnevik, były szef ASEA (obecnie ABB, wśród członków jej rady dyrektorów byli Donald Rumsfeld i Peter Suterland).

  • Alfredo Ambrosetti, przewodniczący Ambosetti Group.

  • Anders Björgerd, były zastępca szefa Sydkraft AB.

  • Ian Bremmer, prezes Eurasia Group; członek rady Carnegie Council for Ethics in International Affairs.

  • Michael Bon, przewodniczący France Telecom.

  • Paul Desmarais junior, przewodniczący i szef Power Corporation of Canada.

  • John Elkann, wiceprzewodniczący Fiata i Agnelli Group IFIL.

  • Henri de Castries, szef i przewodniczący AXA.

  • Paul Hermelin, szef Capgemini.

  • Eivind Reiten, były szef Norsk Hydro.

  • Stavros Niarchos, grecki miliarder, gigant na rynku stoczniowym.

  • Rahmi Koç, turecki biznesmen i syn najbogatszego Turka.



    IMPERIUM MEDIALNE.

  • Rupert Murdoch – właściciel News Corporation, do którego należą: gazety Wall Street Journal, New York Post, The Times, The Sun, Daily News, Australian, The Sunday Times; stacja telewizyjna British Sky; sieć telewizji Fox; wytwórnie filmowe Metromedia, Sky Channel i Twentieth Century Fox Film Corporation; serwis internetowy MySpace.com; i kilkadziesiąt innych stacji telewizyjnych, gazet, wydawnictw i stron na całym świecie.

  • James Kimsey, współtwórca, szef i przewodniczący America Online (AOL).

  • Andrew Knight, dyrektor News Corporation Murdocha od 1991 roku; szef News International, do 1994; szef The Daily Telegraph Group; dziennikarz The Economist, 1974-1984.

  • Josef Joffe, wydawca i redaktor naczelny niemieckiej gazety Die Zeit; członek Instytutu Aspen; razem ze Zbigniewem Brzezińskim, Eliotem Cohenem i Francisem Fukuyama założył magazyn ‘The American Intest’; jego artykuły publikowano w gazecie CFR – Foreign Affairs.

  • Matthias Nass, zastępca naczelnego Die Zeit.

  • Anatole Kaletsky, ekonomista i dziennikarz z The Economist, Financial Times i The Times.

  • Nicolas Beytout, naczelny Le Figaro.

  • Alexandre Adler, francuski neokonserwatysta popierający rządu Busha juniora, dziennikarz z Le Figaro i Le Monde.

  • Paul Gigot, dziennikarz The Wall Street Journal od 2003 roku, pracował również w stacji Fox.

  • Martin Wolf, dziennikarz Financial Times, w latach 1971-1981 pracował w Banku Światowym.

  • Juan Luis Cebrián, dyrektor hiszpańskiej gazety El País; doradca PRISA Group, największego konglomerata medialnego w Hiszpanii.

  • Will Hutton, naczelny The Observer.

  • Peter Jennings, dziennikarz amerykańskiej ABC i kanadyjskiej CBC.

  • George Will, dziennikarz Newsweek, Washington Post i ABC. (1978, 1981)

  • Charlie Rose, dziennikarz CBS i PBS, posiada udziały Coca-Coli.

  • Fareed Zakaria, trójstronny, dziennikarz CNN i PBS.

  • Andrea Mitchell, dziennikarka NBC i żona Alana Greenspana, byłego szefa FEDu.

  • Lesley Stahl, dzienniaka CBS.

  • Thomas L. Friedman, dziennikarz The New York Times, od królowej Elżbiety II otrzymał order imperium brytyjskiego, twierdzi, że po erze zimnej wojny nadeszła era energii i klimatu.

  • Bill D. Moyers, rzecznik prasowy Lyndona Johnsona, dziennikarz NBC, CBS, PBS.

  • Jim Hoagland, dziennikarz Washington Post.

  • Vendeline A. H. von Bredow korespondent The Economist.

  • Adrian D. Wooldridge, korespondent The Economist.

  • Hasan Cemal, dziennikarz tureckiej Milliyet.





    Bilderberg 2004: Richard Hoolbroke, Hasan Cemal z tureckiej gazety Milliyet, Richard Perle (skrajnie po prawej). American Free Press.

    Cele.

„By osiągnąć rząd światowy, jest niezbędne by usunąć z ludzkich umysłów indywidualizm, lojalność wobec tradycji rodzinnych, patriotyzm narodowy i dogmaty religijne (...)

Reinterpretacja i ewentualne wykorzenienie koncepcji dobra i zła, które były podstawą wychowania dziecka, substytucja inteligencji i racjonalnego myślenia na wiarę w pewniki starszych osób, są spóźnionymi celami (...) wy wyznaczenia na mapie zmian ludzkiego zachowania.”

Brock Chisolm, dyrektor Światowej Organizacji Zdrowia w latach 1948-1953.


„Jeśli administracja Busha ma wizję Nowego Porządku Świata, jest teraz czas by podzielić ją z Europejczykami i Amerykanami, ponieważ Nowy Porządek Świata to właśnie to, co obecne rodzi się na europejskim kontynencie.”

Jeane Kirkpatrick, była ambasador USA przy ONZ 11 lsitopada 1991 roku.


„Nasz cel to europejska integracja a tam, gdzie politycy zawiedli, my, przemysłowcy mamy nadzieję odnieść sukces.”

Giovanni Agnelli, Bilderberg i szef Fiata.


„Starają się zniszczyć każdy naród na Ziemi, który promuje postęp, bo ci ludzie są posiadaczami ziemskimi, nie potrzebują rozwoju, bo kontrolują Ziemię. Jeśli wziąć najpotężniejszych ludzi z Londynu, ludzi należących do Komisji Trzystu, Bilderbergów, Brytyjskiej Korony, Guelph'ów, weneckiej Black Nobility: ci ludzie są właścicielami Ziemi. 'Nowy Porządek', jest starym porządkiem, tzn. nazwiska i wygląd się zmieniły, ale koncept pozostał - czyli wykopanie ludzi z powrotem w średniowiecze: w Post-industrialny Porządek Świata.”

Daniel Estulin


„W rzeczywistości produkowane bogactwo pozostaje często w rękach tylko nielicznych, czego konsekwencją jest dalsza utrata suwerenności państw narodowych, co prowadzi do globalnego systemu, zarządzanego przez kilka centrów, znajdujących się w rękach osób prywatnych.”

Jan Paweł II


Cel Nowego Porządku jest realizowany. Zjednoczona Ziemia rządzona przez klikę z Rady, Grupy Bilderberg i Komisji Trójstronnej to kwestia czasu. W Europie rodzą się Stany Zjednoczone Europy. W Azji rodzi się ASEAN. Jednoczy się Ameryka Południowa tworząc wielką federację. W Afryce poprzez Unię Afrykańską Muammar Kadafi – chyba nie wiedząc, kto na końcu na tym zyska – realizuje swoje marzenie o którym mówił w latach 90’ – „Stany Zjednoczone Afryki”.

Pisał na ten temat Wprost w artykule na temat Unii Północnoamerykańskiej ‘Unia Amerykańska’:

„Wiele wskazuje na to, że Ameryka będzie miała coraz częściej do czynienia z ponadpaństwowymi strukturami. Z UE i jej 450-milionowym rynkiem; z ASEAN, obejmującym kraje zamieszkane przez 500 mln osób i uważanym przez "Wall Street Journal" za strefę "największej wolności ekonomicznej". Liga Arabska, choć kłótliwa i nieefektywna we współpracy ekonomicznej, ma największy przyrost naturalny; w latach 80. jej kraje miały 167 mln obywateli, w ubiegłym roku już 280 mln. Państwa Afryki stworzyły nową Unię Afrykańską obejmującą 53 kraje. Zalążkiem wspólnego rynku w Ameryce Łacińskiej był Mercosur, zrzeszający Brazylię, Argentynę Urugwaj i Paragwaj. Proponowana "wspólnota narodów" w Ameryce Łacińskiej ma objąć wszystkie państwa kontynentu.”
Spotkania Bilderbergów to najważniejsze decyzje dotyczące polityki. To tam uzgodniono politykę w sprawie Kosowa i to tam w 1999 roku dano Rosji wolną rękę w sprawie Czeczenii (czeczeńska Jałta…). Na spotkaniach omawiane są również najważniejsze zadania Nowego Porządku Świata, a śledzenie ich daje możliwość przewidzenia najważniejszych wydarzeń w ciągu najbliższych kilku lat. Na przykład w 2002 roku, bazując na wyciekach z Grupy, Jim Tucker określił początek inwazji na Irak na marzec 2003 roku. Wojna rozpoczęła się 20 marca 2003 roku. Warto podkreślić, iż wszyscy byli wtedy pewni, że atak rozpocznie się jeszcze w 2002 roku.

W 2004 roku na spotkaniu we Włoszech grupa Bilderbergów przekonała Johna Kerry’ego by na swojego potencjalnego wiceprezydenta wybrał Johna Edwardsa. Bilderbergowie potępili wtedy naród brytyjski za coraz większą chęć odłączenia się od UE. Dzisiaj w 2009 roku ponad połowa Brytyjczyków chce wyjścia z UE, a prawie wszyscy sprzeciwiają się traktatowi lizbońskiemu. Rząd jednak działa całkowicie sprzecznie z wolą narodu, co jest charakterystyczne dla dyktatury.


Podobne przewidywania miały miejsce w związku z gospodarką. W 2005 roku, w czasie spotkania Bilderbergów w Niemczech, dziennikarz Daniel Estulin, jeden z największych badaczy tej organizacji, przewidział znaczny wzrost cen ropy naftowej. Na Prison Planet znalazł się wtedy specjalny artykuł http://www.prisonplanet.com/articles/may2005/280505targetingpatriots.htm.

W czasie spotkania w Kanadzie w 2006 roku, kiedy cena ropy była na granicy 60 – 70 dolarów, a gospodarka była jeszcze w dobrym stanie, Daniel Estulin ujawnił, iż najpierw cena ropy osiągnie 150 dolarów, a następnie będzie miał miejsce ogromny kryzys finansowy. Ropa osiągnęła prawie 150 dolarów w lipcu 2008 roku, a we wrześniu mieliśmy już kryzys. Oto jeden z wywiadów z Estulinem w czasie tamtego spotkania: http://www.youtube.com/watch?v=y99WD9ejfmk.


Ropa najpierw poszła w górę pod 150, po czym gwałtownie w dół i nadszedł kryzys. http://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Brent_Spot_monthly.svg
W 2008 roku, kiedy eksperci przewidywali cenę ropy na 200 baryłek, Jim Tucker bazując na Bilderbergach przepowiedział bliski gwałtowny spadek cen ropy.


Fragment dokumentu Bilderbergów.
Wojny, manipulacje ceną ropy i kryzys to tylko niektóre z dzieł Bilderbergów. W maju 2009 roku na Wikileaks (strona wzorowana na Wikipedii zamieszczająca ‘wyciekłe informacje’) zamieszczono dokumenty Bilderbergów ze spotkania w Grand Hotel Sonnenbichl w Garmisch-Partenkirchen w dniach 23-25 września 1955 roku. Dokument jest na http://file.sunshinepress.org:54445/bilderberg-meetings-report-1955.pdf.



Fragment dokumentu Bilderbergów.
Wynika z niego, iż to Bilderbergowie stworzyli Unię Europejska i walutę euro. Jak mówi dokument,

„Europejski mówca wyraził zainteresowanie potrzebą osiągnięcia wspólnej waluty i zalecił, że wedle jego punktu widzenia to koniecznie nasuwa stworzenie centralnej władzy politycznej.”


Wcześniej dokument mówił o „naciskach potrzebnych, by Niemcy weszły razem z innymi narodami Europy we wspólny rynek.”

Warto zwrócić uwagę na to, że już dwa lata później podpisano traktaty rzymskie ustanawiające europejską wspólnotę gospodarczą.


Bilderbergowie pomogli również w samym kreowaniu euro, co przyznał przewodniczący spotkań Grupy i były sekretarz komisji UE Étienne Davignon.


Fragment dokumentu Bilderbergów na temat integracji europejskiej.
Wspomniana audycja BBC cytowała Mike’a Petersa, socjologa z Uniwersytetu Metropolitarnego, uważającego, że Bilderbergowie odegrali kluczową rolę w federalizacji Europy:

„Jedna waluta to na początku pomysł przeprowadzany przez ludzi powiązanych z Grupą Bilderberg. Bogactwo i znaczenie osób, które uczęszczają na spotkania Grupy Bilderberg sugeruje, iż jest to jedna z najważniejszych politycznych form we współczesnym świecie. O wiele ważniejsze niż spotkania G8, które wydają się przyciągać uwagę mediów. G8 wydaje się być jedynie na pokaz. Liczba reporterów i akademickich tekstów przyćmiewa ilość osób studiujących Bilderbergów.


W 1970 roku na szczycie Grupy w Szwajcarii powstał zarys wprowadzanej w przyszłości amerykańskiej reformy edukacji, by zamienić amerykańskie dzieci w „obywateli świata”.
Na spotkaniu w Woodstock w USA w 1971 roku postanowiono znacznie przeobrazić świat. Zaraz po tym spotkaniu Henry Kissinger udał się do komunistycznych Chin co zaowocowało swoistą przyjaźnią amerykańsko-chińską. W przyszłości jej efektami było amerykańsko-chińskie potępienie Indii za powstrzymanie ludobójstwa w Bangladeszu czy amerykańsko-chińskie potępienie Wietnamu za powstrzymanie ludobójstwa Pol Pota w Kambodży.

Jeszcze większe efekty spotkania to całkowita przemiana światowego systemu finansowego. Parę miesięcy po spotkaniu Amerykanie zerwali więzi dolara ze złotem. Złoto zastąpiono ropą, ponieważ OPEC zgodziła się sprzedawać cenny surowiec tylko za dolary.

Kolejnym krokiem była wojna izraelsko-arabska. 4 października 1973 roku NSA wiedziała o zaplanowanym na 6 października ataku państw arabskich na Izrael. Stany Zjednoczone dopuściły do tej wojny, po czym wsparły Izrael. Już wcześniej, w 1972 sauyjski król Faisal twierdził, że w kwestii izraelskiej jako broni powinno użyć się właśnie ropy. W 1973 roku Saudyjczycy – ci sami, którzy uratowali Amerykę sprzedając ropę za dolary – zaczęli wspierać embargo na ropę do USA… Cóż, nie pierwszy taki przykład dwulicowości w historii. Zresztą, właśnie o to chodziło Kissingerowi, który wedle ówczesnego saudyjskiego ministra ropy szejka Ahmeda Yamani’ego

„wprowadzał w błąd prezydenta Nixona w sprawie powagi intencji Faisala.”

16 października OPEC ogłosiła wzrost cen o 70%, a dzień później wstrzymali dostawy do USA. Yamani mówił wtedy:

„Jestem w 100% pewien, że Amerykanie stali za wzrostem cen ropy naftowej. Ich koncerny naftowe były wtedy w prawdziwym niebezpieczeństwie, pożyczyły wiele pieniędzy i potrzebowali wysokich cen ropy, by je zachować.”

Nawet szach Iranu uważał, że za ceną ropy stali Amerykanie. W 1974 roku powiedział Yamani’emu, że za wszystkim stał Kissinger. Szach powiedział mu też:

„Dlaczego jesteś przeciwko wyższym cenom za ropę? Czy to jest to, czego oni chcą? Spytaj Henry'ego Kissingera - on jest jednym z tych, którzy chcą wyższej ceny.”

Szok z lat 70’ spowodował wiele przemian, m.in. otwarcie japońskiego rynku na Amerykę i Europę czy – poprzez ceny ropy – upadek największego zagrożenia Bilderbergów, czyli wzrostu niezależności i rozwoju państwa Trzeciego Świata.
W 2005 roku postanowiono wprowadzić w przyszłości ogólnoświatowy podatek na ropę. Innymi tematami rozmów były gratulacje dla Blaira wygranej w wyborach, czy referendum w sprawie eurokonstytucji we Francji.
W 2008 roku Bilderbergowie rozmawiali na temat Traktatu Lizbońskiego, przez co zaprosili czeskiego ministra spraw zagranicznych Karla Schwarzenberga, o czym pisze nawet na oficjalnej stronie czeskiego parlamentu: http://www.psp.cz/eknih/2006ps/stenprot/032schuz/s032213.htm.
Spotkanie w 2009 roku miało miejsce w Grecji. Celem tamtego spotkania było utworzenie światowego ministerstwa zdrowia i światowego ministerstwa gospodarki. Jak ujawnił Jim Tucker, były szwedzki premier i jeden z czołowych Bilderbergów Carl Bildt

„W swojej mowie zalecał przekształcenie Światowej Organizacji Zdrowie WHO w światowe ministerstwo zdrowia, a Międzynarodowy Fundusz Walutowy IMF w światowe ministerstwo skarbu, oczywiście pod patronatem Narodów Zjednoczonych.”


Kolejnym tematem było wspieranie drugiego już irlandzkiego referendum w sprawie traktatu lizbońskiego i walka z europejska opozycją przeciwstawiającą się budowy europejskiego państwa federalnego i wejścia w życie traktatu. Jak mówił Daniel Estulin, ich szczególnym celem jest wolnościowy ruch europejski, który doprowadził do NIE w Irlandii.
Tucker mówił również, że obecna recesja potrwa mniej niż dziesięć lat

„częściowo, ponieważ 10-letnia recesja mogłaby zniszczyć samych przemysłowców Bilderbergów, ponieważ tak bardzo jak chcą światowego ministerstwa pracy i światowego ministerstwa skarbu, ciągle chcą zarabiać i zbyt długa depresja kosztowała by ich wiele zielonych, ponieważ nikt nie kupowałby ich zabawek.”.

Podczas gdy kryzys wykorzystano dla światowego ministerstwa gospodarki, szopką dla ministerstwa zdrowia jest H1N1. Ta szaleńczo zabójcza grypa, która w Stanach zabiła aż kilka osób, upada w porównaniu ze zwykłą grypą. Zwyczajna grypa zabija corocznie 30,000 osób w samym USA.

Bildt podjął również temat globalnego ocieplenia, które dodatkowo katalizuje przemianę w nowy porządek świata. Jak mówił Bildt:

„Kryzys zdarzający się raz na jedno pokolenie w czasie globalnego ocieplenia, to wyzwanie zdarzające się raz na tysiąc lat.”
Przekaz Bildta powtórzył na swój sposób inny Bilderberg, pierwszy trwały prezydent UE Herman Van Rompuy. Oto, co mówił 19 listopada 2009 roku:

„2009 jest również pierwszym rokiem globalnego zarządzania, z ustanowieniem G20 w samym środku kryzysu finansowego. Konferencja klimatyczna w Kopenhadze to kolejny krok w kierunku globalnego zarządzania naszą planetą.”


Kryzys finansowy, H1N1 i globalne ocieplenie. Te trzy fakty zostaną wykorzystane w budowie Nowego Porządku Świata.




Pobieranie 398.52 Kb.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   10




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna