Sprawa 9/70 Franz Grad vs Urząd Finansowy Traunstein



Pobieranie 186.93 Kb.
Strona1/4
Data07.05.2016
Rozmiar186.93 Kb.
  1   2   3   4
Sprawa 9/70 Franz Grad vs Urząd Finansowy Traunstein



  1. Stan faktyczny: Austriacka firma spedycyjna przewożąca konserwy z Hamburga do Austrii została obciążana podatkiem, którego na mocy decyzji 65/271 nie powinno być.
    2. Spór toczył się o charakter prawny decyzji, czy może być ona bezpośrednio skuteczna, czyli czy jednostka może powoływać się wprost na postanowienia zapisane w decyzji skierowanej do państw.
    3. Orzeczenie Trybunału:
    Traktat Rzymski przewiduje bezpośrednią skuteczność tylko dla rozporządzeń, milczy odnośnie decyzji.
    Oceniająca skutki prawne decyzji należy każdorazowo badać jej charakter, cel i zawarte zobowiązania, aby móc okreslić jej ewentualną bezpośrednią skuteczność.
    Dodatkowo decyzja musi być tak sformułowana, żeby dało się ją stosować bezpośrednio.


43/75 niejakiej g. Defrenne

rozchodzilo sie o to ze stewardesa zgodnie z umowa o prace w wieku lat 40 przeszla na emeryture....traktat ewg w art. 119 (obecny 141) glosi o zasadzie rownosci kobiet i mezczyzn w wynagradzaniu za ta sama prace....pozwala wiec linie lotnicze bo jej zdaniem szybsza emerytura ozanaczala ze mniej zarobi i bedzie miala mniejsze swiadczenia emerytalne. i teraz jak sie sprawa ma: caly ambaraz w tym czy mogla sie powolac na ten przepis,czy mozna go bezposrednio stosowac czy panstwo powinno bylo wydac przepisy wewnetrzne aby mozna go stosowac bezposrednio(dotad bezposrednio stosowano przepisy z prawa publicznego a ze tu jest pracownik i pracodawca to tyczy sie to prawa prywatnego) .pojawila sie obawa ze jesli tak to naplynie masa starych spraw,dylemat dotyczyl tez czy te przepisy stosowane maja byc wertykalnie czy horyzontalnie(ze tylko panstwo podmiot czy tez podmiot podmiot).poproszono wiec o wykladnie trybunaly sprawiedliwosci bo tylko on moze jej dokonac. ts stwierdzil ze po 1 mozna sie odwolac do owej zasady/przepisu znaczy ona miala racje, jesli nie bylo przepisow wdrazajacych to i tak mozna sie podepszec tym przepisem( bo niedopelnienie przez panstwo obowiazku naruszalo by prawa fundaentalne jednostek) i w sprawie przeciwko panstwu jak i w sprawie pomiedzy rownozednymi podmiotami bo ta zasada jest jedna z generalnych.wazne jest ze dopiero od tego orzeczenia mozna bylo tak robic po to aby wczesniejsze sprawy nie zawalily sadow.stwierdzono ze sady maga zasade ta stosowac bezposrednio bo to one maja szanse zbadac stan faktyczny sprawy w jakiej roztrzygaja a zatem odpowiednio rozsadzic


Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 31.III.1971 r. w sprawie 22/70*

Komisja

przeciwko

Radzie

[„sprawa ERTA”]Tezy:
1. Wspólnota ma zdolność do zawierania umów międzynarodowych z państwami trzecimi w zakresie wszystkich
celów określonych w Traktacie. Uprawnienie to wynika nie tylko z bezpośredniego upoważnienia przez Traktat, ale
także, w równym stopniu, z innych przepisów Traktatu oraz środków wydanych na ich podstawie przez instytucje
wspólnotowe. W szczególności, za każdym razem, gdy Wspólnota, w celu realizacji wspólnej polityki
przewidzianej w Traktacie, wydaje przepisy wprowadzające wspólne zasady, bez względu na ich formę, państwa
członkowskie tracą możliwość niezależnego lub wspólnego zaciągania zobowiązań wobec państw trzecich, które
mogłyby wpływać lub zmieniać treść przepisów wspólnotowych. W odniesieniu do implementacji przepisów
Traktatu, system wewnątrzwspólnotowych środków nie może być rozpatrywany oddzielnie od stosunków
zewnętrznych.
2. Kompetencje Wspólnoty w sprawach z zakresu transportu rozciągają się na stosunki prawne wynikające z prawa
międzynarodowego oraz obejmują możliwość zawierania umów międzynarodowych z państwami trzecimi.
Kompetencja ta została przekazana Wspólnocie na mocy Rozporządzenia nr 543/69 w sprawie harmonizacji
określonych przepisów socjalnych dotyczących transportu drogowego.
3. Zgodnie z celami określonymi w art. 164 [220] TWE, skarga o stwierdzenie nieważności musi być dostępna
wobec wszelkich środków podjętych przez instytucje, które mogą wywołać skutki prawne, bez względu na formę, w
jakiej zostały podjęte.
4. W przypadku stwierdzenia nieważności, posiedzenie Rady uważa się za niebyłe, zaś przedmiot obrad powinien
być rozpatrzony powtórnie, w sposób zgodny z prawem wspólnotowym. Komisja ma legitymację do wytaczania
postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności posiedzenia Rady dotyczącego koordynacji zachowań państw
członkowskich.
5. W odniesieniu do umów z zakresu polityki transportowej, Komisja ma prawo przedkładać propozycje i
prowadzić negocjacje, podczas gdy zawarcie umowy należy do Rady.
6. W odniesieniu do negocjacji rozpoczętych przed nabyciem przez Wspólnotę uprawnienia do ich prowadzenia,
wybór odpowiedniej metody kooperacji w celu zapewnienia ochrony interesów wspólnotowych należy do
kompetentnych instytucji wspólnotowych, mianowicie Komisji i Rady. Podczas negocjacji międzyrządowych,
państwa członkowskie są zobowiązane w każdym czasie działać wspólnie, w interesie i imieniu Wspólnoty, zgodnie
z obowiązkami wynikającymi z art. 5 [10] TWE.
7. Aczkolwiek art. 235 [308] TWE upoważnia Radę do podjęcia odpowiednich środków, w tym w sferze stosunków
zewnętrznych, nie jest to obowiązek Rady, ale opcja, której niewykorzystanie nie może prowadzić do unieważnienia
posiedzenia.
8. Komisja nie może powoływać się na wymóg uzasadnienia rozporządzeń, dyrektyw i decyzji wynikający z art. 190
[253] TWE w odniesieniu do posiedzenia Rady, w którym uczestniczyła.

Uzasadnienie

1. Na podstawie skargi z 19.5.1970 r., Komisja domaga się unieważnienia obrad Rady z 20.3.1970 r., w części


dotyczącej negocjacji i zawarcia przez państwa członkowskie, pod auspicjami Europejskiej Komisji Gospodarczej
Organizacji Narodów Zjednoczonych (dalej jako: EKGONZ), Konwencji w sprawie warunków pracy załóg
pojazdów międzynarodowego transportu drogowego (dalej jako ERTA).
2. Rada wskazuje, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ obrady nie są aktem prawnym, który może podlegać
kontroli w trybie art. 173 ust. 1 [230] TWE.
3. By rozstrzygnąć tę kwestię konieczne jest ustalanie, który organ w badanym okresie był uprawniony do
prowadzenia negocjacji i zawarcia umowy międzynarodowej.
4. Charakter prawny obrad różni się w zależności od tego czy traktuje się je jako przejaw wykonywania kompetencji
przyznanych Wspólnocie, czy też jako sposób koordynacji wykonywania kompetencji pozostających w gestii państw
członkowskich.
5. Rozstrzygnięcie zarzutu niedopuszczalności skargi wymaga ustalenia czy w dniu prowadzenia obrad, których
dotyczy skarga, uprawnienie do prowadzenia negocjacji i zawarcia ERTA należało do Wspólnoty, czy też do państw
członkowskich.

Kwestie wstępne

6. Zdaniem Komisji, art. 75 [71] TWE, który powierza Wspólnocie szeroko zakreślone kompetencje związane z


realizacją wspólnej polityki transportowej, znajduje zastosowanie zarówno do stosunków zewnętrznych jak i do
środków krajowych z tej dziedziny.
7. Komisja uważa, że pełna skuteczność tego przepisu zostałaby narażona na szwank, gdyby przyznane przez niego
uprawnienia, w szczególności do podjęcia niezbędnych środków w rozumieniu pkt. 1 C powołanego artykułu, nie
obejmowały prawa do zawierania umów z państwami trzecimi.
8. Nawet jeśli, jak się twierdzi, kompetencja ta nie obejmowała od początku całej sfery transportu, będzie stawała
się ona kompetencją ogólną i wyłączną w obszarach, w których wdrażana jest wspólna polityka.
9. Z drugiej strony, Rada twierdzi, że ponieważ Wspólnota ma tylko takie uprawnienia jakie zostały jej powierzone,
nie można domniemywać istnienia uprawnienia do zawarcia umów z państwami trzecimi, jeżeli w Traktacie brak
jest bezpośredniego umocowania.
10. Art. 75 [71] TWE dotyczy tylko środków podejmowanych w ramach Wspólnoty. Nie można go interpretować w
taki sposób, że uprawnia on Wspólnotę do zawierania umów międzynarodowych.
11. Nawet gdyby było inaczej, taka kompetencja nie może być ogólna i wyłączna, ale co najwyżej równoległa z
uprawnieniami państw członkowskich.
12. W braku szczególnych postanowień Traktatu, dotyczących negocjowania i zawierania umów międzynarodowych
w obszarze polityki transportowej - kategorii, która obejmuje ERTA - należy zwrócić uwagę na ogólne zasady
systemu prawa wspólnotowego, regulujące stosunki z państwami trzecimi.
13. Art. 210 [281] TWE stanowi, że "Wspólnota ma osobowość prawną".
14. Przepis ten, umieszczony na początku Części VI Traktatu poświęconej "Postanowieniom ogólnym i końcowym"
oznacza, że w swych stosunkach zewnętrznych Wspólnota ma zdolność do nawiązywania stosunków umownych z
państwami trzecimi w zakresie wszystkich celów zdefiniowanych w Części I Traktatu, którą uzupełnia Część VI.
15. Dokonując ustalenia czy w konkretnym przypadku Wspólnota ma prawo do zawarcia umów międzynarodowych,
należy uwzględniać całą systematykę Traktatu, w stopniu nie mniejszym niż treść jego przepisów.
16. Kompetencja do zawierania umów międzynarodowych wynika nie tylko wtedy, gdy Traktat tak bezpośrednio
stanowi - jak jest w przypadku art. 113 [133] i 114 [uchylony] TWE dotyczących umów celnych i handlowych oraz
art. 238 [310] TWE dotyczącego umów stowarzyszeniowych - ale w równym stopniu wynika z innych postanowień
Traktatu oraz środków podjętych na ich podstawie przez instytucje wspólnotowe.
17. W szczególności, za każdym razem gdy Wspólnota, mając na celu realizację wspólnej polityki przewidzianej w
Traktacie, wydaje przepisy, w których ustalono wspólne zasady, bez względu na to jaką mogą one przybrać formę,
państwa członkowskie tracą prawo do zaciągania zobowiązań wobec państw trzecich, które mogą wpłynąć na treść
tych przepisów, bez względu na to czy państwa działają samodzielnie czy wspólnie.
18. Od momentu wejścia w życie takich wspólnych przepisów, Wspólnota ma wyłączne prawo zaciągania i
wykonywania obowiązków umownych wobec państw trzecich, które wpływają na całą sferę stosowania
wspólnotowego systemu prawnego.
19. Jeżeli chodzi o realizację postanowień Traktatu, nie można rozpatrywać oddzielnie systemu środków
wewnątrzwspólnotowych od sfery zewnętrznych stosunków Wspólnoty.
20. Art. 3 [3] lit. e) TWE wymienia wspólną politykę transportową wśród celów Wspólnoty.
21. Zgodnie z art. 5 [10] TWE, państwa członkowskie mają obowiązek podejmowania wszelkich możliwych
środków, niezbędnych do zapewnienia realizacji obowiązków wynikających z Traktatu lub wynikających z działań
podjętych przez instytucje oraz do powstrzymania się od podejmowania jakichkolwiek środków, które mogą narazić
na szwank osiągniecie celów Traktatu.
22. Jeżeli te dwa przepisy rozpatruje się łącznie, wynika z nich, że jeżeli przepisy wspólnotowe wydaje się w celu
osiągnięcia celów Traktatu, państwa członkowskie nie mogą, poza systemem instytucji wspólnotowych, zaciągać
zobowiązań, które mogą wpływać na te przepisy lub zmieniać ich treść.
23. Zgodnie z art. 74 [70] TWE, cele Traktatu w zakresie transportu realizowane są w ramach wspólnej polityki.
24. W tym celu, art. 75 ust. 1 [71] TWE nakazuje Radzie wydanie wspólnych przepisów oraz, dodatkowo, podjęcie
"innych niezbędnych środków".
25. Na mocy art. 75 ust. 1 lit. a) [71] TWE, te wspólne przepisy znajdują zastosowanie do "transportu
międzynarodowego do lub z terytorium państwa członkowskiego lub transportu przez terytorium jednego lub więcej
państw członkowskich".
26. Przepis ten w równym stopniu dotyczy transportu z i do państw trzecich jak i tej części podróży, która odbywa
się na terytorium Wspólnoty.
27. Wynika stąd, że uprawienie Wspólnoty rozciąga się na stosunki wynikające z prawa międzynarodowego i tym
samym obejmuje prawo do zawierania umów z państwami trzecimi w rozpatrywanym obszarze.
28. Co prawda art. 74 [70] i 75 [71] TWE nie przyznają Wspólnocie wprost uprawnienia do zawierania umów
międzynarodowych, jednakże od dnia wejścia w życie 25.3.1969 r. Rozporządzenia nr 543/69 Rady w sprawie
harmonizacji niektórych przepisów socjalnych dotyczących transportu drogowego (Dz.Urz. L77, s. 49) Wspólnota
ma prawo do zawierania umów z państwami trzecimi, dotyczących spraw regulowanych przez to Rozporządzenie.
29. Stanowi o tym wprost art. 3 wspomnianego Rozporządzenia, zgodnie z którym "Wspólnota może negocjować z
państwami trzecimi w każdym przypadku, gdy może się to okazać konieczne dla wprowadzenia w życie niniejszego
Rozporządzenia".
30. Ponieważ przedmiot ERTA mieści się w zakresie normowania Rozporządzenia nr 543/69, od wejścia w życie
wspomnianego Rozporządzenia Wspólnota miała prawo do prowadzenia negocjacji i zawarcia omawianej umowy.
31. Te uprawnienia Wspólnoty wyłączają możliwość równoległych uprawnień państw członkowskich, ponieważ
jakiekolwiek kroki podejmowane poza systemem instytucji wspólnotowych byłyby sprzeczne z integralnością
wspólnego rynku oraz jednolitym stosowaniem prawa wspólnotowego.
32. Tak przedstawia się stan prawny, w świetle którego należy rozstrzygnąć w przedmiocie dopuszczalności skargi.

Dopuszczalność skargi

33. Rada kwestionuje dopuszczalność skargi na różnych podstawach, opierając się na charakterze kwestionowanych


obrad oraz, w mniejszym stopniu, na braku interesu prawnego Komisji w tej sprawie, jej wcześniejszemu
stanowisku oraz przekroczeniu dopuszczalnych terminów.
(a) Argumenty dotyczące charakteru obrad z 20.3.1970 r.
34. Zdaniem Rady, obrady z 20.3.1970 r. nie stanowią aktu prawnego w rozumieniu pierwszego zdania art. 173 ust.
1 [230] TWE, który podlega kontroli w postępowaniu określonym w tym przepisie.
35. Twierdzi się, że ani ze względu na przedmiot lub treść, obrady nie są rozporządzeniem, decyzją lub dyrektywą w
rozumieniu art. 189 [249] TWE.
36. W rzeczywistości były one niczym innym jak przejawem koordynacji polityki państw członkowskich na forum
Rada i jako takie nie tworzą praw ani nie nakładają obowiązków, ani nie zmieniają sytuacji prawnej.
37. Podnosi się, że w przypadku sporu pomiędzy organami kwestia dopuszczalności skargi powinna być
rozpatrywana wyjątkowo rygorystycznie.
38. Na mocy art. 173 [230] TWE Trybunał ma obowiązek kontrolować zgodność z prawem "aktów Rady (...) innych
niż rekomendacje i opinie".
39. Ponieważ jedynymi aktami wyłączonymi z zakresu skargi o nieważność dostępnej państwom członkowskim i
instytucjom są "rekomendacje i opinie" - które na mocy ostatniego ustępu art. 189 [249] TWE nie mają mocy
wiążącej - kontroli Trybunału na podstawie art. 173 [230] TWE podlegają wszelkie środki podjęte przez instytucje,
które mają na celu wywołanie skutków prawnych.
40. Celem tej kontroli jest zapewnienie, jak wymaga tego art. 164 [220] TWE, przestrzegania prawa w procesie
interpretacji i stosowania Traktatu.
41. Restrykcyjna interpretacja warunków dopuszczalności skargi, która ograniczałaby możliwość występowania ze
skargą wyłącznie do środków wymienionych w art. 189 [249] TWE, byłaby niezgodna z tym celem.
42. Skarga o stwierdzenie nieważności powinna być dostępna w przypadku wszystkich środków podjętych przez
instytucje, których celem jest wywołanie skutków prawnych, bez względu na ich charakter lub formę.
43. W świetle powyższych twierdzeń należy ustalić charakter analizowanych obrad.
44. W trakcie spotkania 20.3.1970 r. Rada, po wymianie poglądów między jej członkami i przedstawicielem
Komisji, podjęła szereg konkluzji w sprawie stanowiska, jakie miały przyjąć rządy państw członkowskich w
decydującej fazie negocjacji ERTA.
45. Przedmiotem obrad był po części cel negocjacji oraz procedura ich prowadzenia.
46. Jeżeli chodzi o zakładany cel, Rada przyjęła stanowisko negocjacyjne, w którym domagano się dostosowania
postanowień ERTA do systemu wspólnotowego, z wyjątkiem pewnych odstępstw, które musiały być przyjęte przez
Wspólnotę.
47. Mając na względzie przyjęty cel, Rada wystąpiła do Komisji, aby ta przedstawiała w odpowiednim czasie i
zgodnie z art. 75 [71] TWE propozycje zmian Rozporządzenia nr 543/69.
48. W odniesieniu do negocjacji, Rada uznała, że zgodnie z harmonogramem działania, przyjętym na poprzednim
spotkaniu, negocjacje powinny być prowadzone i zakończone przez sześć państw członkowskich, które staną się
stronami ERTA.
49. Podczas negocjacji i przy przyjmowaniu ostatecznej wersji umowy, państwa miały działać wspólnie i na
bieżąco koordynować swoje stanowiska zgodnie z procedurą ścisłej współpracy z instytucjami wspólnotowymi, z
delegacją państwa członkowskiego przewodniczącego Wspólnocie występującą w charakterze rzecznika.
50. Z protokółów obrad nie wynika, by Komisja zgłosiła jakiekolwiek zastrzeżenia co do ustalonych przez Radę
celów negocjacji.
51. Komisja zgłosiła zastrzeżenie co do procedury negocjacji, stwierdzając, że stanowisko przyjęte przez Radę było
sprzeczne z Traktatem, a w szczególności z art. 228 [300] TWE.
52. Wynika stąd, że przedmiotem obrad Rady były sprawy należące do kompetencji Wspólnoty, oraz że państwa
członkowskie nie mogły w tej kwestii działać poza ramami wspólnych instytucji.
53. Wydaje się więc, że o ile chodzi o wyznaczony przez Radę cel negocjacji, obrady z 20.3.1970 r. nie mogły być
wyrazem zwykłej i dobrowolnej koordynacji, ale miały na celu przyjęcie sposobu postępowania, który wiązałby
zarówno instytucje jak i państwa członkowskie.
54. W części swoich konkluzji dotyczących procedury negocjacji, Rada przyjęła postanowienia, które w
określonych okolicznościach mogły prowadzić do odstąpienia od procedury określonej w Traktacie dla
negocjowania umów z państwami trzecimi.
55. Obrady z 20.3.1970 r. miały skutek prawny zarówno dla stosunków między Wspólnotą i państwami
członkowskimi jak i stosunków między instytucjami.
(b) Pozostałe argumenty w kwestii dopuszczalności skargi
56. Zdaniem Rady, analiza konsekwencji unieważnienia obrad z 20.3.1970 r. potwierdza, że nie miały one skutku
prawnego.
57. Ich unieważnienie nie wpłynęłoby na rzeczywistą koordynację lub podjęte w jej następstwie działania państw
negocjujących ERTA.
58. W związku z powyższym Rada twierdzi, że działanie Komisji nie doprowadzi do osiągnięcia założonego celu i
tym samym jest bezprzedmiotowe.
59. Na mocy art. 174 [231] TWE "jeżeli skarga jest uzasadniona, Trybunał uznaje akt za nieważny".
60. Gdyby tak się stało, obrady Rady uznano by za niebyłe w zakresie, w jakim zostały unieważnione przez
Trybunał; strony sporu powróciłyby na swoje pierwotne pozycje i musiałyby ponownie rozważyć, jak rozwiązać
omawiane zagadnienie zgodnie z prawem wspólnotowym.
61. Tak więc nie podlega dyskusji, że Komisja ma interes prawny w wystąpieniu ze skargą.
62. Ponadto, Rada twierdzi, że Komisja nie może wnosić skargi, ponieważ sama ponosi odpowiedzialność za tę
sytuację, bowiem nie podjęła w odpowiednim czasie kroków niezbędnych do wykonania kompetencji
wspólnotowych, przedkładając odpowiednie propozycje Radzie.
63. Jednakże, ponieważ skarga przedłożona Trybunałowi przez Komisję dotyczy struktury instytucjonalnej
Wspólnoty, dopuszczalność skargi nie może zależeć od wcześniejszej pomyłki lub błędów wnioskodawcy.
64. Ponadto, oceny zarzutów podniesionych przez Radę można dokonać wyłącznie w toku rozpatrywania meritum
sporu.
65. Rada podnosi, że przy składaniu skargi nie dochowano terminów, ponieważ obrady z 20.3.1970 r. powtórzyły
zasady przyjęte na wcześniejszych spotkaniach, z których ostatnie odbyły się w dniach 17 i 18.3.1969 r.
66. Jednakże, obrad 20.3.1970 r. nie można uznać za proste potwierdzenie wcześniejszych ustaleń, ponieważ
Rozporządzenie nr 543/69 z 25.3.1969 r. wprowadziło istotne zmiany w podziale kompetencji między Wspólnotę a
państwa członkowskie w sprawach będących przedmiotem negocjacji.
67. Z tych wszystkich względów skarga jest dopuszczalna.

Istota sprawy !

68. Komisja kwestionuje ważność obrad z 20.3.1970 r. ze względu na to, że w ich trakcie doszło do naruszenia


przepisów Traktatu, zwłaszcza art. 75 [71], 228 [300] oraz 235 [308] TWE, dotyczących podziału kompetencji
pomiędzy Radę i Komisję oraz praw Komisji, która powinna wykonać ciążący na niej obowiązek prowadząc
negocjacje w przedmiocie ERTA.

(a) Argumenty dotyczące naruszenia art. 75 [71] i 228 [300] TWE



69. Komisja twierdzi, że ze względu na kompetencje przyznane Wspólnocie na mocy art. 75 [71] TWE, ERTA
powinna być negocjowana i zawarta przez Wspólnotę, zgodnie z procedurą przyjętą w art. 228 ust. 1 [300] TWE.
70. Pomimo że na mocy tych przepisów Rada w każdej sprawie może uznać czy wskazane jest zawarcie umowy z
państwami trzecimi, nie ma swobody jeżeli chodzi o decyzję, czy zrealizować ten cel za pośrednictwem kanałów
międzyrządowych czy wspólnotowych.
71. Przez podjęcie decyzji o wykorzystaniu kanałów międzyrządowych, Rada uniemożliwiła Komisji wykonanie
zadań powierzanych jej przez Traktat w obszarze prowadzenia negocjacji z państwami trzecimi.
72. W braku szczególnych postanowień traktatowych znajdujących zastosowanie do prowadzenia negocjacji i
implementacji omawianej umowy, odpowiednie reguły należy wyprowadzić z ogólnego brzmienia tych przepisów
Traktatu, które dotyczą negocjacji w sprawie ERTA.
73. Podziału uprawnień między instytucje wspólnotowe w zakresie negocjowania i wdrażania ERTA należy
dokonać z odpowiednim uwzględnieniem zarówno postanowień dotyczących wspólnej polityki transportowej jak i
regulujących zasady zawierania umów międzynarodowych przez Wspólnotę.
74. Na mocy art. 75 ust. 1 [71] TWE do Rady, działającej na wniosek Komisji i w konsultacji z Komitetem
Ekonomiczno-Społecznym oraz Parlamentem Europejskim, należy wydanie odpowiednich przepisów, w formie
rozporządzenia lub innego aktu prawnego, w celu realizacji wspólnej polityki transportowej.
75. Zgodnie z art. 228 ust. 1 [300] TWE, jeżeli umowa ma być zawarta z jednym lub więcej państw trzecich lub z
organizacją międzynarodową, umowy negocjowane są przez Komisję i zawierane przez Radę, o ile nie przyznano
Komisji większych uprawnień.
76. Dodatkowo, ponieważ negocjacje prowadzono pod auspicjami EKGONZ, należy uwzględnić także art. 116 ust.
1 [135] TWE. Na jego mocy, od zakończenia okresu przejściowego państwa członkowskie będą "wspólnie
występować na forum organizacji międzynarodowych o charakterze gospodarczym", przy czym podjęcie takiej
wspólnej akcji należy do Rady, która działa na podstawie propozycji zgłoszonych przez Komisję.
77. Jeżeli te różne przepisy interpretuje się łącznie, wynika z nich jasno, że zawsze, gdy dane zagadnienie stanowi
część wspólnej polityki, państwa członkowskie są zobowiązane do wspólnego wystąpienia w celu obrony interesów
wspólnotowych.
78. Wymóg wspólnego działania był przestrzegany w trakcie obrad 20.3.1970 r. i nie może dawać podstaw do
jakiejkolwiek krytyki.
79. Co więcej, z przepisów tych, branych pod uwagę jako całość, a w szczególności z art. 228 ust. 1 [300] TWE,
wynika, że prawo do zawierania umów międzynarodowych należy do Rady.
80. Komisja była zobowiązana do działania w dwojaki sposób: po pierwsze, przez wykonanie prawa inicjatywy
legislacyjnej, wynikającego z art. 75 ust. 1 [71] i 116 ust. 1 [135] TWE, a po drugie, do prowadzenia negocjacji w
rozumieniu art. 228 ust. 1 lit. a) [300] TWE.
81. Jednakże, podział uprawnień między instytucje byłby konieczny wyłącznie, gdyby negocjacje podjęto w
momencie, gdy uprawnienie zostały już przekazane na rzecz Wspólnoty bądź na mocy Traktatu, bądź na mocy
środków podjętych przez instytucje.
82. W związku z tym należy zwrócić uwagę na to, że wcześniejsza wersja ERTA została przygotowana w 1962 r., w
okresie, kiedy ze względu na to, że wspólna polityka transportowa nie była jeszcze w dostatecznym stopniu
rozwinięta, prawo do zawierania umów należało do państw członkowskich.
83. Etap negocjacji, których omawiane obrady stanowiły część, nie miał na celu przygotowania nowej umowy, lecz
wprowadzenie do wersji z 1962 r. takich poprawek, które były konieczne do tego, by umawiające się strony mogły
ją ratyfikować.
84. Negocjacje w sprawie ERTA charakteryzują się więc tym, że ich początek oraz znaczna część prowadzona była
pod auspicjami EKGONZ zanim, w rezultacie Rozporządzenia nr 543/69, Wspólnota uzyskała uprawnienia w tej
dziedzinie.
85. Wynika stąd, że 20.3.1970 r. Rada działała w sytuacji, w której nie miała swobody w zakresie ustalania
stosunków z państwami trzecimi biorącymi udział w tych samych negocjacjach.
86. Poinformowanie państw trzecich, biorących udział w negocjacjach na tym etapie, o nowym podziale uprawnień
w ramach Wspólnoty, mogłoby narazić na szwank pozytywne zakończenie negocjacji, na co zwrócił uwagę
przedstawiciel Komisji w trakcie obrad Rady.
87. W takiej sytuacji do dwóch instytucji, a mianowicie Komisji i Rady, należało osiągnięcie porozumienia, zgodnie
z art. 15 Traktatu o fuzji organów, w sprawie odpowiednich form współpracy, w celu zapewnienia jak najbardziej
efektywnej ochrony interesów Wspólnoty.
88. Z protokołu obrad z 20.3.1970 r. jasno wynika, że Komisja nie skorzystała z prawa przedkładania propozycji na
mocy art. 75 [71] i 116 [135] TWE.
89. Nie domagała się także zastosowania art. 228 ust. 1 [300] TWE do negocjacji ERTA.
90. Można więc przyjąć, że prowadząc negocjacje i zawierając umowę wspólnie w sposób ustalony na forum Rady,
państwa członkowskie działały i działają w dalszym ciągu w interesie i w imieniu Wspólnoty zgodnie z
obowiązkiem wynikającym z art. 5 [10] TWE.
91. Tak więc, podejmując w tych warunkach decyzję o wspólnym działaniu przez państwa członkowskie, Rada nie
naruszyła obowiązków wynikających z art. 75 [71] i 228 [300] TWE.
92. Z tych powodów skargę należy oddalić.

(b) Pozostałe argumenty podniesione przez Komisję

93. Dodatkowo, Komisja twierdzi, że w związku z wymogami związanymi z realizacją wspólnej polityki
transportowej, Rada, jeżeli nie oparła swojego działania na art. 75 [71] TWE, powinna przynajmniej skorzystać z
uprawnień przyznanych jej przez art. 235 [308] TWE.
94. Jeżeli chodzi o ten zarzut, Rada uważa, że ponieważ możliwe było wspólne działanie państw członkowskich, nie
było potrzeby uciekania się do tego przepisu; ponadto Komisja nie skorzystała z prawa inicjatywy legislacyjnej w
sposób wymagany przez omawiany przepis.
95. Pomimo, że art. 235 [308] TWE upoważnia Radę do podjęcia wszelkich "niezbędnych środków" także w sferze
stosunków zewnętrznych, nie tworzy on żadnego obowiązku, ale przyznaje Radzie prawo. Fakt, że Rada nie
skorzystała z tego uprawnienia nie wpływa na ważność obrad.
96. Dlatego należy odrzucić tego rodzaju argumenty.
97. Komisja zarzuca także, że w kwestionowanych obradach nie wskazano podstawy prawnej, na której je
prowadzono ani nie sporządzono uzasadnienia.
98. Taki obowiązek nakłada art. 190 [253] TWE w odniesieniu do rozporządzeń, dyrektyw oraz decyzji. Nie można
rozciągnąć go na środki o charakterze szczególnym, takim jak obrady z 20.3.1970 r.
99. Udział Komisji w pracach Rady dał Komisji wszelkie środki prawne, które art. 190 [253] TWE miał zapewnić
stronom trzecim, których wspomniane środki dotyczą.
100. Z tych powodów wniosek należy oddalić. [/size]




  1   2   3   4


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna