Sprawa c-85/96 Maria Martinez Sala V. F. Bayern stan faktyczny



Pobieranie 22.94 Kb.
Data03.05.2016
Rozmiar22.94 Kb.
SPRAWA C-85/96 Maria Martinez Sala v. F. Bayern

STAN FAKTYCZNY: Maria Martinez Sala , obywatelka hiszpańska zamieszkała w Niemczech, wystąpiła do władz Bawarii o przyznanie jej zasiłku wychowawczego. Jej wniosek został odrzucony , ponieważ nie miała zezwolenia na pobyt. Posiadanie zezwolenia na pobyt nie było jednakże warunkiem koniecznym legalności pobytu. W postępowaniu przed sądem krajowym pojawiło się pytanie o zgodność prawa niemieckiego z prawem wspólnotowym w kwestii różnych warunków przyznawania zasiłku obywatelom własnym i obywatelom innych państw członkowskich legalnie przebywającym na terytorium Niemiec

TEZY ORZECZENIA: Obywatel państwa członkowskiego ,przebywający zgodnie z prawem na terytorium innego państwa członkowskiego, znajduje się w zakresie „ranione personae” postanowień Traktatu dotyczących obywatelstwa europejskiego i może opierać się na prawach ustanowionych Traktatem, które art. 17 TWE wiąże ze statusem obywatela Unii, włączając w to prawo określone w art. 12 TWE do bycia nie dyskryminowanym ze względu na obywatelstwo w zakresie „ranione personae” stosowania Traktatu.

UWAGI: charakter prawny obywatelstwa Unii został określony w art. 17 TWE. Zgodnie z jego treścią obywatelem Unii jest każda osoba mająca przynależność państwa członkowskiego. Obywatelstwo Unii jest więzią personalną między Unią a osobą fizyczną. Obywatelstwo ma charakter akcesoryjny (nie zastępuje obywatelstwa krajowego, jedynie je uzupełnia)
SPRAWA C-200/02 Catherine Zhu i Man Lavette Chen v. Immigration Appelate

STAN FAKTYCZNY: Pani Chen była obywatelką chińską, której mąż pracował i miał większościowe udziały w przedsiębiorstwie chińskim, jednakże prowadził również liczne interesy na terenie Wielkiej Brytanii. W maju 2000 r. pani Chen- będąc w szóstym miesięcy ciąży- przyjechała do Irlandii w celu urodzenia dziecka (w Irlandii w tym czasie obowiązywało prawo ius soli). Córka Pani Chen jako obywatelka Irlandii uzyskała automatycznie obywatelstwo europejskie , a więc także przysługujące jej w związku z tym prawa, w tym prawo do przemieszczania się. Matka i córka przeniosły się do Wielkiej Brytanii, gdzie jednak odmówiono im zezwolenia na długotrwały pobyt. Zaznaczyć należy, iż Chen w Wielkiej Brytanii nie stanowiła obciążenia dla systemu socjalnego. Decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na długotrwały pobyt była przedmiotem odwołania przed Immigration Appellate Authority, który skierował pytanie prejudycjalne do Trybunału w sprawie wykładnii dyrektyw Rady 73/148/EWG w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli państw członkowskich w obrębie Wspólnoty , które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług.

TEZY ORZECZENIA: Artykuł 18 TWE oraz dyrektywa Rady 90/664/EWG z 28 czerwca 1990r. w sprawie pobytu przyznają, w takich okolicznościach jak przedstawione, małoletniemu obywatelowi państwa członkowskiego w wieku niemowlęcym , objętemu stosownym ubezpieczeniem zdrowotnym i pozostającemu na utrzymaniu jednego z rodziców, będącego obywatelem państwa trzeciego, którego środki są wystarczające , aby pierwszy z wymienionych nie stał się obciążeniem dla finansów publicznych państwa członkowskiego. W takim przypadku te same przepisy umożliwiają rodzicom sprawującym opiekę nad tym obywatelem przebywanie wraz z nim w przyjmującym państwie członkowskim.

UWAGI: art. 18 wyraża prawo swobodnego poruszania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, jest to zasada ogólna rozwinięta np. w art. 39TWE

Prawo wspólnotowe dopuszcza możliwość wprowadzenia pewnych ograniczeń swobodnego przepływu pracowników, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i zdrowia publicznego.




SPRAWA 66/85 Deborah Lawrie v. Kraj Badenia –Wittembergia

STAN FAKTYCZNY: Postępowanie przed sądem niemieckim toczyło się z powództwa Deborah Lawire Blum, domagającej się unieważnienia decyzji, w której odmówiono jej przyjęcia na staż zawodowy z powodu jej brytyjskiego obywatelstwa. Pytanie prejudycjalne skierowane do Trybunału dot. M.in. definicji pojęcia „pracownik” w rozumieniu art. 39 TWE

TEZY ORZECZENIA:

1.Termin „pracownik” ma wspólnotowe znaczenie. Powinien być definiowany zgodnie z obiektywnymi kryteriami , które charakteryzują stosunek pracy, odwołując się do praw i obowiązków osoby , o którą chodzi.

2. Podstawową cechą stosunku pracy jest świadczenie przez osobę pracy o pewniej wartości ekonomicznej dla lub pod kierownictwem innej osoby w zamian za wynagrodzenie.

Sfera, w której praca jest świadczona , oraz charakter stosunku prawnego pomiędzy pracodawcą a pracownikiem pozostają bez znaczenia dla stosowania art. 48. Z tego powodu aplikant nauczycielski, który pod kierownictwem i nadzorem władz szkolnych odbywa staż przygotowujący go do zawodu nauczyciela, podczas którego świadczy pracę polegającą na prowadzeniu lekcji i otrzymuje za to wynagrodzenie, musi być uważany za pracownika w znaczeniu art. 48 EWG bez względu na naturę prawną stosunku zatrudnienia.



UWAGI: def. „pracownik” wyprowadzona jest z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, dokładnie z powyższego orzeczenia


SPRAWY 115 i 116/81 R.Adoui v. Belgia

STAN FAKTYCZNY: Władze belgijskie odmówiły wydania zezwolenia na pobyt R. Adoui i D.Cornauaille, obywatelkom francuskim. W uzasadnieniu władze powołały się na konieczność ochrony porządku publicznego, ze względu na fakt , iż panie były zatrudnione w „barze podejrzanym z punktu widzenia moralnego”. Sąd belgijski zwrócił się do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym , czy można wydalić lub odmówić prawa wjazdu na swoje terytorium obywatelowi innego państwa z powodu działalności, która nie jest represjonowana w stosunku do własnych obywateli.

TEZY ORZECZENIA: Oparcie się przez władze krajowe na koncepcji porządku publicznego zakłada istnienie rzeczywistego i wystarczająco poważnego zagrożenia dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa,

Zachowanie nie może być uważane za wystarczająco poważne w wypadku, gdy nie przyjmuje się w odniesieniu do takiego samego zachowania własnych obywateli środków represyjnych lub innych rzeczywistych środków, aby takiemu zachowaniu przeciwdziałać.

Uzasadnienie wydalenia lub odmowa wydania zezwolenia na pobyt muszą być wystarczająco szczegółowe i precyzyjne, aby umożliwić zainteresowanej osobie obronę jej interesów.

UWAGI: ograniczenie swobodnego przepływu pracowników, ograniczenie nie mogą mieć charakteru dyskryminującego,

SPRAWA 152/73 Giovanni Maria Sotgiu v. Poczta Niemiecka

STAN FAKTYCZNY: G.M Sotgiu ,obywatel włoski ,był zatrudniony przez Pocztę Federalna RFN. Posiadanie obcego obywatelstwa stało się przyczyną odmowy wypłacenia mu zasiłku rozłąkowego. Sąd niemiecki zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem o zakres art.39 ust.4 TWE

TEZY ORZECZENIA: Interesy państw członkowskich , które chroni wyjątek zawarty w art.48 (4) Traktatu EWG , wymagają możliwości ograniczenia dostępu cudzoziemców do służby publicznej , postanowienie to nie może jednak usprawiedliwiać środków dyskryminacyjnych w odniesieniu do wynagrodzenia lub innych warunków zatrudnienia przeciwko pracownikom, którzy już zostali dopuszczeni do służby publicznej

UWAGI: ograniczony zakres swobody przepływu pracowników,

SPRAWA 139/85 R.H Kempf v. Sekretarz Stanu

STAN FAKTYCZNY: R.H Kempf, obywatel Niemiec, przybył do Holandii w 1981 r. i pracował tam na pół etatu jako nauczyciel muzyki do 1982 roku, osiągając pewne dochody. W tym okresie wystąpił o pomoc finansową dla pracowników na podst. Holenderskiej ustawy o zasiłkach dla bezrobotnych. Kempf następnie zachorował, stał się niezdolny do pracy i otrzymał w związku z tym zasiłek chorobowy na podst. Ustawy o zasiłkach zdrowotnych. Wkrótce potem R.H Kempf wystąpił o pozwolenie na pobyt w celu „podjęcia działalności o charakterze osoby zatrudnionej”. Władze holenderskie wyjaśniły, iż R.H Kempf nie może być uznany za uprzywilejowanego obywatela EWG ponieważ w pewnym momencie korzystał z pomocy socjalnej (czyli jest niezdolny do zaspokojenia swoich potrzeb z pensji jaką otrzymuje za pracę). R.H Kempf zwrócił się z pytaniem , czy jeśli obywatel państwa członkowskiego podejmuje jako osoba zatrudniona działalność na terytorium innego państwa członkowskiego, która może sama w sobie być uznana za efektywną i rzeczywistą pracę, fakt że osoba ta zgłasza roszczenia do pomocy finansowej wypłacanej z funduszy publicznych tegoż państwa czł. W celu osiągnięcia dodatkowego dochodu wyłącza ją spod działania postanowień prawa współ. Dot. Swobody przepływu pracowników.

TEZY ORZECZENIA: Termin „pracownik” i „działanie w charakterze osoby zatrudnionej” definiują obszar stosowania jednej z podstawowych wolności zagwarantowanych Traktatem i z tego powodu muszą być szeroko interpretowane. Z drugiej strony , wyjątki i derogacje od zasady swobodnego przepływu pracowników muszą być interpretowane restryktywnie.

Zgodnie z tym, gdy obywatel państwa członkowskiego podejmuje jako osoba zatrudniona działalność na terytorium innego państwa członkowskiego, która może sama w sobie być uznana za efektywną i rzeczywistą pracę, fakt że osoba ta zgłasza roszczenia do pomocy finansowej wypłacanej z funduszy publicznych tegoż państwa członkowskiego w celu osiągnięcia dodatkowego dochodu, nie wyłącza jej spod działania postanowień prawa wspólnotowego dot. Swobody przepływu pracowników.



C-413/99 Baumbast

STAN FAKTYCZNY : Pan i Pani Baumbast (Niemiec i Kolumbijka) żyli w Anglii (Zjednoczonym Królestwie) z dziećmi. Pan Baumbast pracował dla Niemieckich firm usytuowanych poza UE. Ponieważ nie pracował w Anglii, Home Department odmówił przedłużenia jego zezwolenia na osiedlenie się. W konsekwencji odmówił także przedłużenia zezwolenia jego żonie i dzieciom, ponieważ na podstawie rozporządzenia 1612/68 ich prawo zamieszkiwania na terenie UE było pochodne od jego prawa do tego.
Aż do rozwodu, Państwo R (Amerykanka i Francuz) żyli z dziećmi i pracowali w Zjednoczonym Królestwie. Po rozwodzie Home Department odmówił Pani R przedłużenia zezwolenia, mimo że jej dzieciom przyznano nieograniczone/nieokreślone zezwolenie na pobyt z tytułu nauki (było to ich prawo jako dzieci pracownika z państwa należącego do UE)
Rozpatrując tą sprawę zostały skierowane następujące pytania do ETSu (w skrócie):
- czy dziecko pracownika z innego państwa członkowskiego zachowuje prawo do zamieszkiwania nawet, gdy dana osoba nie zarabia na terenie UK?
- czy rodzic dzieci, który nie jest obywatelem UE, ma prawo zamieszkiwania nawet po rozwodzie z obywatelem UE?
- czy obywatel UE zachowuje prawo do zamieszkiwania na podstawie artykułu 18 nawet gdy inne przepisy go do tego nie upoważniają?
TEZY ORZECZENIA: Dzieci obywatela państwa członkowskiego, które osiedliły się w państwie członkowskim w czasie, gdy ich rodzic korzystał z prawa swobodnego przemieszczania się, mogą mieszkać tam w celu korzystania z edukacji, z tytułu artykułu 12 rozporządzenia 1612/68. Fakt, że rodzice się w międzyczasie rozeszli, oraz fakt, że tylko jedno z rodziców jest obywatelem państwa członkowskiego i że ten rodzic przestał być pracownikiem migrującym w państwie goszczącym, i że dzieci nie są obywatelami państwa członkowskiego, nie mają znaczenia.
Jeżeli dzieci mają prawo do zamieszkania w państwie członkowskim, aby korzystać z edukacji, zgodnie z artykułem 12 rozporządzenia 1612/68, musi to być
interpretowane w ten sposób, że rodzic dzieci będący ich głównym opiekunem,
niezależnie od obywatelstwa, musi być uprawniony do mieszkania z nimi bez
względu na fakt, że rodzice się rozwiedli i że rodzic będący obywatelem Unii przestał być pracownikiem migrującym w państwie goszczącym.
UWAGI: Obywatel Unii Europejskiej, który nie ma już prawa do pobytu z tytułu statusu
pracownika migrującego, jako członek Unii Europejskiej ma prawo pobytu z tytułu
artykułu 18 ust.1 traktatu. Korzystanie z tego prawa podlega ograniczeniom i warunkom, ale kompetentne władze i – tam gdzie jest to konieczne – sądy krajowe muszą ustalić, czy te ograniczenia i warunki są stosowane zgodnie z prawem wspólnotowym, a w szczególności z zasadą proporcjonalności.




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna