Sprawozdanie Dziekana Wydziału Przyrodniczo-Technologicznego Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu za rok 2012


Identyfikacja genów odporności na mączniaka prawdziwego (Blumeria graminis) u żyta (Secale cereale L.) – dr hab. Henryk Bujak prof. nadzw



Pobieranie 2.6 Mb.
Strona4/19
Data07.05.2016
Rozmiar2.6 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   19

Identyfikacja genów odporności na mączniaka prawdziwego (Blumeria graminis) u żyta (Secale cereale L.) – dr hab. Henryk Bujak prof. nadzw.


Badania obejmowały ocenę podatności genotypów żyta ozimego na porażenie mączniakiem prawdziwym oraz analizę przydatności markerów molekularnych sprzężonych z genami odporności na mączniaka prawdziwego u innych gatunków zbóż do analizy linii wsobnych żyta. Przeprowadzono analizę produktów amplifikacji dla linii wykazujących odporność (tolerancję), wrażliwych na porażenie przez mączniaka prawdziwego i form referencyjnych z zastosowaniem w reakcjach PCR starterów właściwych dla poszukiwanych markerów molekularnych. Były to pierwsze próby w badaniach molekularnych żyta ozimego markerów molekularnych sprzężonych z genami odporności na mączniaka prawdziwego u innych gatunków, a ich wyniki są bardzo obiecujące. W badanych genotypach żyta ozimego wykazano obecność dziewięciu markerów sprzężonych z genami odporności na mączniaka prawdziwego u pszenicy [Xcfd81-5D (Pm2), specyficzny dla Pm3a, specyficzny dla Pm3f, Xgwmc356 (Pm4a), ResPm4 (Pm4), Xgwm159 (Pm16), IAG95 (Pm17), Xbarc144 (Pm34), Xwmc41 (Pm43)]. Markery te występowały zarówno wśród linii żyta ozimego odpornych jak i podatnych na porażenie mączniakiem prawdziwym, za wyjątkiem markera ResPm4 i markera specyficznego dla Pm3a. Marker specyficzny dla Pm3a występował tylko u trzech genotypów żyta podatnych na porażenie. Natomiast marker ResPm4 jako jedyny występował tylko u genotypów odpornych, a nie występował u genotypów podatnych na porażenie Blumeria graminis f. sp. secalis. Stwierdzono zatem sprzężenie markera ResPm4 z odpornością na mączniaka prawdziwego u żyta ozimego i możliwość jego wykorzystywania markera w programach hodowlanych z wykorzystaniem selekcji markerowej (MAS). Wykazano zasadność poszukiwania markerów molekularnych sprzężonych z genami odporności u żyta ozimego wśród markerów już zidentyfikowanych jako sprzężone z odpornością na tego patogena u innych gatunków zbóż.

Publikacje:

Jurkowski A. 2012. Identyfikacja genów odporności na mączniaka prawdziwego (Blumeria graminis) u żyta (Secale cereale L.). Rozprawa doktorska; grant promotorski MNiSW N N310 777340 – kierownik dr hab. Henryk Bujak, prof. nadzw.

Bujak. H., Jurkowski A. 2012. Estimation of winter rye Secale cereale L. susceptibility to infection by the powdery mildew Blumeria graminis f. sp. Secalis. Acta Agrobotanica (w druku)


  1. Stabilność plonowania odmian roślin uprawnych w doświadczeniach porejestrowych – dr hab. Henryk Bujak prof. nadzw.

Celem pracy była ocena interakcji genotypowo-środowiskowej odmian pszenicy ozimej dla plonu oraz kilku cech jego struktury oraz ocena rolniczej stabilności plonowania badanych odmian. Materiał badawczy stanowiły 23 odmiany pszenicy ozimej z 12 miejscowości z kolejnych trzech sezonów wegetacyjnych. Doświadczenia prowadzono w ramach Porejestrowego Doświadczalnictwa Odmianowego. Badania wykazały istotne zróżnicowanie odmian, lat, miejscowości i środowisk dla plonu ziarna, masy tysiąca ziaren, wysokości roślin oraz terminu kłoszenia na przeciętnym i intensywnym poziomie agrotechniki. Stwierdzono istotną interakcję odmian pszenicy ozimej ze środowiskami dla plonu ziarna, masy tysiąca ziaren, wysokości roślin oraz terminu kłoszenia. Na standardowym i intensywnym poziomie agrotechniki odmiany Bogatka, Flair i Kris charakteryzowały się wysokim plonem ziarna oraz jego stabilnością w latach i miejscowościach. Rapsodia w warunkach intensywnej agrotechniki charakteryzowała się dynamiczną stabilnością dając wysokie plony w lepszych warunkach środowiska, odmianę tą można zaliczyć do intensywnych i wysokoplonujących. Odmiany Bogatka, Kris, Flair i Trend to formy wysokoplonujące, ale o nieokreślonej reakcji na środowisko. Natomiast Smuga niezależnie od poziomu agrotechniki była odmianą ekstensywną. Odmiany: Finezja, Tonacja i Nutka na standardowym poziomie agrotechniki, a na intensywnym poziomie uprawy Kris, Finezja i Kobiera charakteryzowały się najwyższą rolniczą stabilnością plonowania. Dobór miejscowości z 5-ciu rejonów przyrodniczo-rolniczych pozwolił na ujawnienie potencjału plonowania odmian i ich interakcji ze środowiskami. Uzyskane w ten sposób informacje mogą być wykorzystane do tworzenia list odmian zalecanych do uprawy. Stwierdzona wysoka odporność odmian pszenicy ozimej na porażenie mączniakiem prawdziwym i rdzą brunatną nawet w warunkach sprzyjających rozwojowi tych patogenów świadczy o skutecznej selekcji prowadzonej przez hodowców oraz dobrym systemie oceny odmian w doświadczeniach wstępnych, rejestrowych i porejestrowych.

Publikacje:

Bujak H., Tratwal A., Walczak F. 2012. Zmienność i plonowania i cech użytkowych odmian pszenżyta ozimego w Winnej Górze. Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska Lublin, Sectio E, 1-11

Bujak H., Tratwal A., Walczak F. 2012. Reakcja odmian pszenżyta ozimego na warunki glebowo-przyrodnicze Wielkopolski przy dwóch poziomach agrotechniki. Biuletyn IHAR 246, 141-155

Latusek A., Bujak H. 2012. Ocena stabilności plonowania odmian rzepaku ozimego w zróżnicowanych warunkach glebowo-klimatycznych Dolnego Śląska na podstawie doświadczeń porejestrowych. Biuletyn IHAR 265, 59-70

Latusek A., Bujak H. 2012. Plonowanie odmian żyta ozimego uprawianych na dwóch poziomach intensywności agrotechniki w warunkach Dolnego Śląska. Biuletyn IHAR 265, 47-57

Weber R., Bujak H., Kaczmarek J., Gacek E. 2012. Analiza przestrzennego podobieństwa plonowania odmian pszenicy ozimej na obszarze województwa śląskiego i opolskiego. Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska Lublin, Sectio E, 61-73

Weber R., Zalewski D., Bujak H., Kotowicz L. 2012. Zmienność porażenia odmian pszenicy ozimej na Dolnym Śląsku przez grzyb Puccinia triticina. Progress in Plant Protection/Postępy w Ochronie Roślin 52 (2), 401-405

Tratwal G. 2012. Ocena stabilności plonowania odmian pszenicy ozimej na podstawie doświadczeń porejestrowych w Polsce zachodniej. Rozprawa doktorska; promotor dr hab. Henryk Bujak, prof. nadzw.




  1. Opracowanie laboratoryjnej metody oceny materiałów hodowlanych żyta pod względem odporności na rdze brunatną – dr hab. Henryk Bujak prof. nadzw.

W ramach badań pt. „Identyfikacja źródeł odporności na mączniaka i rdzę w kolekcji linii, rodów i odmian żyta” opracowano i sprawdzono przydatność laboratoryjnej metody szacowania stopnia porażenia oceny podatności genotypów żyta na porażenie przez rdzę brunatną (Puccinia recondita). Na szalkach Petriego przygotowano pożywkę skradającą się z agaru z dodatkiem benzimidazolu. Liście dziesięciodniowych siewek żyta układa się na pożywce, a następnie infekuje przygotowanym wcześniej inokulatem rdzy brunatnej. Materiał do inokulacji można zbierać w różnych miejscowościach, aby otrzymać szeroką populację zarodników patogena. Oceny porażenia dokonuje się po dziesięciu dniach od inokulacji. Na liściach form podatnych pojawia się rdzawienie, czyli zarodnikowanie grzyba, natomiast u form tolerancyjnych na rdzę brunatną brak jest objawów porażenia. Do oceny można przyjąć czterostoniową skalę oceny, gdzie 1 – brak porażenia i 4 -silne objawy porażenia rdzą brunatną na liściu. Testowaniu na odporność rdzę brunatną poddano 257 genotypów dostarczonych przez hodowców, wśród których były linie wsobne, populacje oraz odmiany wzorcowe (Bosmo, Dańkowskie Diament) żyta ozimego. Wykazano przydatność tej metody w powiązaniu ze stwierdzoną obecnością markerów molekularnych sprzężonych z genami odporności na rdzę brunatną u badanych form żyta.

Prace realizowane w ramach grantu Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi – kierownik projektu dr hab. Henryk Bujak, prof. nadzw.



Publikacje:

Bujak H., Nowosad K., Kozak B., Galek R., Sawicka-Sienkiewicz E. 2012. Wykorzystanie markerów molekularnych w badaniach nad obiektami z rodzaju Secale i Lupinus. Materiały Konferencyjne Zjazdu Katedr Genetyki, Hodowli Roślin, Nasiennictwa i Biotechnologii, Uniwersytet Rolniczy w Krakowie: 10

Bujak H., Nowosad K., Jurkowski A. 2012. Poszukiwanie genów odporności na mączniaka prawdziwego i rdzę brunatną w materiałach hodowlanych żyta ozimego. Materiały Konferencyjne Zjazdu Katedr Genetyki, Hodowli Roślin, Nasiennictwa i Biotechnologii, Uniwersytet Rolniczy w Krakowie: 27-28


  1. Nowa technologia wyprowadzania materiałów wyjściowych do hodowli odmian mieszańcowych żyta – dr hab. Henryk Bujak prof. nadzw.

Celem prac było opracowanie optymalnej i nowatorskiej metodyki wyprowadzania linii podwojonych haploidów (DH) do hodowli nowoczesnych odmian mieszańcowych żyta. W tym celu przeprowadzone były porównania indukcji haploidalnych zarodków w warunkach in vitro z zastosowaniem różnych metod w tym krzyżowań oddalonych z kukurydzą. Indukcję rozwoju zarodków gametycznych prowadzono używają kilku metod zapylania, aby zoptymalizować warunki i metodę zapyleń. Wykazano zróżnicowanie liczby kiełkującego pyłku na znamieniu, przerastanie łagiewki przez szyjkę słupka, wrastanie łagiewki pyłkowej do zalążni i formowanie się zalążka w zależności od genotypu, zastosowanej metody i dnia pobierania znamion. Najwyższy procent (85,7) przerastania łagiewki kiełkowania pyłku przez słupek – jego szyjkę odnotowano dla metody opierającej się na przypyleniu pyłkiem kukurydzy oraz opryskiem 2,4D. Obserwacje wykonane w świetle mikroskopu fluorescencyjnego wykazały osadzanie się pyłku na znamieniu słupka na poziomie 99,1%. Kiełkowanie pyłku na znamieniu dla badanych genotypów wyniosło średnio 79%, a dla jednego z genotypów sięgnęło 89,8%. Stwierdzono znaczne obniżenie procentu kiełkujących ziaren pyłku kukurydzy zarówno w szyjce słupka, jak i docierania łagiewek pyłkowych do zalążka – odpowiednio 6 i 4%. Obserwowano także stopniową degenerację zalążka. Dalsze badania pomogą rozwiązać problemy związane z zamieraniem zalążków i pozwolą na regenerację z nich roślin haploidalnych żyta.

Grant rozwojowy NCBiR NR12-0071-10 – kierownik projektu dr hab. Henryk Bujak, prof. nadzw.




  1. Wykorzystanie światła lasera do stymulacji ukorzeniania sadzonek – dr hab. Hanna Szajsner, dr Przemysław Bąbelewski

Celem badań było porównanie wpływu promieni lasera półprzewodnikowego i Ukorzeniacza AB na proces rizogenezy oraz jakość ukorzenionych sadzonek kaliny sztywnolistnej. Zastosowano trzy- (D3) i sześciokrotne (D6) naświetlanie, kombinacje naświetlań z użyciem Ukorzeniacza AB oraz wariant kontrolny. Obserwowano istotny stymulujący wpływ zastosowanych wariantów, dla liczby, długości i masy korzeni kaliny sztywnolistnej, natomiast cechą niewrażliwą na zastosowane czynniki okazał się procent ukorzenienia. Spośród zastosowanych czynników trzykrotne naświetlanie dawką podstawową (D3) oraz traktowanie sadzonek samym Ukorzeniaczem AB okazało się najefektywniejsze. Zwiększenie masy, długości i liczby korzeni stymulowała dawka (D3), natomiast zwiększenie masy korzeni spowodował Ukorzeniacz AB.

Publikacje:

Szajsner H., Bąbelewski P. 2012. Porównanie wpływu światła lasera i Ukorzeniacza AB na proces ukorzeniania sadzonek pędowych kaliny sztywnolistnej. Acta Agrobotanica (praca wysłana do recenzji).




  1. Wpływ stymulacji laserowej na rozwój ekotypów Silene vulgaris - dr hab. Hanna Szajsner, dr Anna Koszelnik-Leszek

Metalofity, do których zaliczono Silene vulgaris, to naturalne fitoremediatory, wykorzystywane w metodach remediacji gleb. Ten sposób biologicznej rekultywacji wykorzystuje własności niektórych gatunków roślin do pobierania i gromadzenia w tkankach zanieczyszczeń w ilościach wyższych od spotykanych w tkankach innych roślin. Większość naturalnie występujących fitoremediatorów to rośliny z małym przyrostem biomasy nie zawsze nadają się do powszechnego zastosowania w konkretnej metodzie fitoremediacyjnej, dlatego podjęto badania w celu określenia wpływu przedsiewnej stymulacji nasion wybranych ekotypów Silene vulgaris promieniami lasera półprzewodnikowego. Przedsiewne naświetlanie może powodować przyspieszenie wczesnych faz rozwojowych i zwiększenie masy siewek Silene vulgaris. Badane ekotypy, pochodzące z różnych środowisk różniły się istotnie pod względem badanych cech. Nasiona ekotypów S. vulgaris z Wir i Katowic „Szopienic” mają większą zdolność kiełkowania niż ekotyp z Gajkowa. Ekotyp serpentynitowy ma dużo wyższą energię kiełkowania od pozostałych. Zastosowanie promieniowania laserowego spowodowało wzrost zdolności kiełkowania o 6,22%, oraz efekt stymulacji długości nadziemnej części siewki i istotne wydłużenie liścieni badanych ekotypów. Długość korzenia zarodkowego uległa wydłużeniu tylko u ekotypu naturalnego (Gajków). po napromieniowaniu nasion dawkami D3, D7 i D10. Istotne wydłużenie liścieni u tego ekotypu obserwowano pod wpływem dawek D7 i D3. Ekotyp pochodzący z Szopienic okazał się nie wrażliwy na przedsiewne zastosowanie promieniowania laserowego.

Publikacje:

Szajsner H.,Koszelnik–Leszek A. 2012. Wpływ stymulacji laserowej na wczesne fazy rozwojowe trzech ekotypów Silene vulgaris (publikacja w przygotowaniu)




  1. Uszlachetnianie nasion buraka cukrowego z wykorzystaniem światła lasera - dr hab. Hanna Szajsner, prof. dr hab. Urszula Prośba-Białczyk

W uszlachetnianiu materiału siewnego buraka cukrowego powszechnie stosuje się metody mechaniczne, precyzujące kalibraż kłębków i ich kształt oraz chemiczne, zabezpieczające siewki przed patogenami we wczesnych fazach rozwoju. Badacze wskazują także na możliwość przedsiewnej stymulacji buraka cukrowego, innymi metodami, m.in. przez oddziaływanie pola elektrycznego, pola magnetycznego, promieniowania mikrofalowego, promieniowania jonizującego, światła widzialnego, promieniowania milimetrowego oraz promieniowania laserowego. Wyniki przeprowadzonych doświadczeń wskazują na korzystny wpływ tych metod na plonowanie oraz niektóre cechy wartości technologicznej korzeni. W badaniach nad wpływem przedsiewnej stymulacji nasion na wartość technologiczną korzeni analizowano zmiany zawartości mineralnych makro- pierwiastków w korzeniach i liściach oraz zależności między koncentracją tych pierwiastków, a zawartością sacharozy.

Publikacje:

Prośba-Białczyk U., Szajsner H., Spyrka B., Bąk K., 2012. The influence of pre-sowing stimulation of seeds on changes composition and sucrose content in sugar beet. Journal of Elementology Vol.17 nr 4, 639-648.




  1. Charakterystyka wybranych form łubinu wąskolistnego pod względem grubości okrywy nasiennej na poziomie fenotypowym i molekularnym – dr hab. Renata Galek, prof. dr hab. Ewa Sawicka-Sienkiewicz

Łubiny odznaczają się wysokim procentowym udziałem ścian strąka w strąku i okrywy nasiennej, w porównaniu do innych roślin strączkowych, które w wyniku wielowiekowej selekcji mają znaczenie bardziej korzystne wzajemnie zależności cech nasion i strąka, co wpływa pozytywnie na szybkość dojrzewania nasion, zawartość białka, tłuszczu, indeks plonu i zmniejszenie udziału substancji antyżywieniowych. Celem badań było określenie procentowego udziału okrywy nasiennej oraz poznanie zależności tej cechy od wielkości nasion. Materiałem badawczym były nasiona 10 genotypów łubinu, w tym 3 polskich odmian i dwóch australijskich, trzech mutantów odmiany Emir oraz dwóch linii łubinu wąskolistnego (polska i australijska). Na podstawie przeprowadzonej analizy wariancji stwierdzono istotne zróżnicowanie badanych genotypów pod względem procentowego udziału okrywy nasiennej oraz wielkości nasion oraz istotny wpływ warunków glebowo-klimatycznych na kształtowanie się analizowanych cech. Największym procentowym udziałem okrywy nasiennej charakteryzowały się odmiany Sonet i Emir (23.7% - 22.66%). Najniższy procentowy udział okrywy nasiennej, poniżej 20%, odnotowano u linii 11257-19 (AU) – 17,87%, LAG 24 (PL) – 18,91% oraz ‘Zeus’ – 19,60%. Linia australijska 11257-19, pomimo drobnych nasion, charakteryzowała się korzystnym udziałem okrywy nasiennej. Przeprowadzona analiza budowy okrywy nasiennej za pomocą mikroskopii elektronowej wykazała, że linia 11267 charakteryzowała się odmiennym kształtem komórek budujących powierzchniową warstwę okrywy, co może być wykorzystane jako cecha diagnostyczna. Przetestowane 16 starterów ISSR wygenerowało 149 polimorficznych produktów amplifikacji u 10 analizowanych genotypów. Starter UBC855 generował dwa produkty ( o wielkość 442 bp i 1619 bp) charakterystyczne dla cienkościennych dwóch linii 11257-19 i Lag 24. Są one potencjalnymi kandydatami jako markery selekcyjne. Wymaga to jednak sprawdzenia na populacji segregującej i takie prace aktualnie zostały podjęte.

Publikacje:

Galek R., Dudar K., Sapiszczuk E., Sawicka-Sienkiewicz E. 2012. Somatic embryogenesis of cultivated lupin species. Biotechnologia. Vol 93 (2), 166




  1. Opracowanie mapy genetycznej łubinu wąskolistnego– dr hab. Renata Galek, prof. dr hab. Ewa Sawicka-Sienkiewicz

Populacja mapująca, na której tworzona jest mapa genetyczna liczy 148 rekombinowanych linii wsobnych L. angustifolius i została przygotowana w latach 2002 – 2010 w KGHRiN przez krzyżowanie polskiej odmiany ‘Emir’ z rodem hodowlanym LAE-1. W celu fenotypowania linii tworzących populację mapującą w latach 2011 i 2012 w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym ‘Swojec’ założone zostało doświadczenie, metodą wzorcową, (jako wzorzec odmiana ‘Emir’). W doświadczeniu oceniono cechy morfologiczne, struktury plonu i fenotypowe. Doświadczenie będzie kontynuowane w roku 2013 i po uzyskaniu wyników z trzech kolejnych lat przeanalizowane zostaną one statystycznie, a następnie wykorzystane przy konstrukcji mapy genetycznej. Równolegle prowadzone jest genotypowanie tej populacji. W czasie genotypowania wykorzystywane są techniki takie jak AFLP, ISSR, SSR oraz HRM. Do tej pory przetestowano 64 pary starterów AFLP z nukleotydami selekcyjnymi na formach rodzicielskich i wybrano 8 par generujących najwyższy polimorfizm. Te 8 par wykorzystywanych jest przy genotypowaniu populacji mapującej. Ponadto przetestowano 100 starterów ISSR w gradiencie temperatur wybierając optymalną temperaturę anilingu dla każdego z testowanych starterów. Do dalszych prac wytypowanych zostało 72 startery ISSR generujące polimorficzne produkty amplifikacji. Na formach rodzicielskich przetestowano także 24 pary starterów SSR, żadna z nich nie generowała polimorficznych produktów amplifikacji. W ramach dalszych prac planuje się przetestowanie większej liczby starterów SSR. Podjęta zostanie także próba znalezienia polimorfizmów pojedynczych nukleotydów (SNP-ów) w genie TFL-1 (Terminal Flowering – 1) przy pomocy techniki HRM.

Uzyskane markery sprzężone z cechami użytkowymi będą miały aplikacyjne znaczenie w skracaniu cyklu hodowlanego łubiny wąskolistnego.



Publikacje:

Kozak B. 2012. Wybór starterów z nukleotydami selekcyjnymi do analiz AFLP u łubinu wąskolistnego (Lupinus angustifolius L.). EPISTEME (praca przyjęta do druku).



Katedra Kształtowania Agroekosystemów i Terenów Zieleni


  1. Ocena produkcyjnych i przyrodniczych skutków uprawy pszenżyta ozimego i pszenicy ozimej po sobie oraz możliwości ich ograniczania – prof. dr hab. Danuta Parylak, mgr inż. Michał Paluch, mgr inż. Leokadia Wojtala

Wykazano, że uprawa pszenicy ozimej w wieloletniej monokulturze, w porównaniu z uprawą w płodozmianie, spowodowała istotne zmiany siedliska glebowego - nastąpił wzrost aktywności drobnoustrojów celulolitycznych oraz poprawa trwałości struktury gleby i wodoodporności agregatów glebowych. Aktywność drobnoustrojów celulolitycznych w monokulturze zależała istotnie od sposobu uprawy roli. Następstwo roślin i uproszczenia w uprawie roli w monokulturze pszenicy nie wpłynęły na zmiany właściwości chemicznych gleby. Zachwaszczenie pszenżyta ozimego uprawianego po sobie było istotnie większe niż w płodozmianie. Stopień zachwaszczenia łanu zależał od zastosowanych zabiegów proekologicznych tylko w fazie krzewienia. Najmniejszą liczbę chwastów odnotowano po wprowadzeniu do agrotechniki jedynie oprysku z udziałem efektywnych mikroorganizmów. Także porażenie pszenżyta ozimego uprawianego w monokulturze przez P. recondita było istotnie wyższe, a plon ziarna niższy niż w płodozmianie ziemniak++– owies –pszenżyto ozime. W monokulturze wszystkie sposoby poprawy właściwości gleby, szczególnie poprzez zastosowanie preparatu UGmax, istotnie obniżyły występowanie rdzy brunatnej pszenżyta. Nie wykazano natomiast zależności występowania tej choroby od obecności efektywnych mikroorganizmów.

Publikacje:

Wacławowicz R., Parylak D., Maziarek A. 2012: Zmiany wskaźników struktury gleby pod wpływem zróżnicowanych systemów uprawy pszenicy jarej. Fragm. Agronom., 2, 123–133.

Paluch M., Parylak D. 2012: Wpływ zabiegów regeneracyjnych na zachwaszczenie pszenżyta ozimego uprawianego w monokulturze. Zesz. Nauk. UP. Wroc., Ser. Rolnictwo, (w druku)

Paluch M., Parylak D., Ogórek R., Tendziagolska E. 2012. Możliwość ograniczenia porażenia rdzą brunatną pszenżyta ozimego uprawianego w monokulturze poprzez stosowanie aktywizacji biologicznej. Zesz. Nauk. UP. Wroc., Ser. Rolnictwo, 2, (w druku)

Parylak D., Paluch M., Wojtala-Łozowska L. 2012: Znaczenie uproszczonej uprawy i następstwa roślin w kształtowaniu struktury gleby. Zesz. Nauk. UP. Wroc., Ser. Rolnictwo, 2, (w druku)



  1. Opracowanie nowych technologii uprawy wybranych roślin energetycznych z wykorzystaniem osadów komunalnych, geokompozytów i innych dodatków oraz próby stosowania ich biomasy przy produkcji biogazu z odpadów rolniczych i rekultywacji zbiorników odpadów po flotacji rud miedzi - prof. dr hab. Leszek Kordas, mgr Magdalena Giemza-Mikoda, mgr Marta Jabłońska, mgr Wanda Tasz

W roku 2012 kontynuowano badania rozpoczęte w roku 2009 z zakresu uprawy tzw. roślin energetycznych szczególnie na glebach najsłabszych i zdegradowanych. Niska produkcyjność gleb lekkich może być podniesiona nie tylko poprzez nawożenie mineralne, ale także osadami komunalnymi. W prowadzonych badania na kilku doświadczeniach stosuje się także nawożenie osadami komunalnymi w różnych dawkach, oraz różnego rodzaju wspomaganie rozwoju tych roślin poprzez dodatek geokompozytów, substancji mineralnych i organicznych. Celem doświadczeń jest zoptymalizowanie nowej agrotechniki uprawy roślin energetycznych z jednoczesnym ich wykorzystaniem do produkcji biogazu a także stabilizacji biologicznej plaż zbiorników poflotacyjnych. Wyniki uzyskane w dwuletnich i trzyletnich badaniach wskazują na duże możliwości produkcyjne tych roślin, a także ich zdolności bioremediacyjne. Zaznaczyły się wyraźnie różne możliwości poszczególnych gatunków do zasiedlania stanowisk odpadów flotacyjnych. Największe zdolności rekultywacyjne wykazują mieszanki traw a najmniejsze topinambur.

Publikacje:

Kordas L., Tasz W. Plonowanie oraz zawartość makroelementów w wybranych roślinach energetycznych uprawianych na zmodyfikowanych dodatkiem materiałów mineralnych i organicznych odpadach z flotacji rud miedzi. Fragm. Agron. 29(3) 2012,103-113.

Kordas L.,Giemza-Mikoda M., Jabłońska M. 2012. Ocena wartości energetycznej odmian sorga w zależności od terminu , gęstości siewu i nawożenia. Fragm. Agron. 3, 114-119.

Kordas L.,Giemza-Mikoda M., Jabłońska. 2012. Plonowanie wybranych odmian sorga w zależności od terminu, gęstości siewu i nawożenia. Zesz. Nauk. UP. Wroc., Ser. Rolnictwo, 2, (w druku)




  1. Wpływ wieloletniego upraszczania uprawy i sposobów regeneracji stanowiska w zmianowaniu i monokulturze na środowisko glebowe, zachwaszczenie i plonowanie wybranych gatunków zbóż - prof. dr hab. Leszek Kordas, dr inż. Urszula Zbroszczyk

W roku 2012 zakończono badania nad możliwością uproszczeń uprawy roli w skróconym ogniwie zmianowania. Stosunkowo niska efektywności produkcji w takich ogniwach zmusza rolników do coraz powszechniejszego stosowania uprawy uproszczonej oraz szukania innych działań podnoszących urodzajność gleby. Działania takie oprócz wielu zalet mają wiele wad, stąd też badania związane z tym problemem. Celem wieloletnich badań jest określenie możliwości uprawy roślin w tak trudnych warunkach poprzez znalezienie sposobów regeneracji stanowiska, szczególnie w przypadku uprawy po sobie. W badaniach testowana jest przydatność takich preparatów jak uzdatniacze glebowe typu UG Max, Biojodis i Efektywne Mikroorganizmy oraz preparatu organiczno-mineralnego Rosahumus w uprawach żyta ozimego i jarego a także pszenżyta jarego i pszenicy ozimej. Uzyskane wyniki w tym roku wskazują na zauważalny pozytywny wpływ czynników regenerujących glebę na jej stan, oraz na roślinę a głównie jej plonowanie. Wstępnie stwierdzić można istotne różnice w plonowaniu pszenżyta w zależności od systemu uprawy. W uprawie bezorkowej doszło do wzrostu zachwaszczenia.

Publikacje:

Kordas L. Zbroszczyk U. 2012. Wpływ sytemu uprawy roli i efektywnych mikroorganizmów (EM) na właściwości biologiczne gleby spod pszenicy ozimej uprawianej w krótkotrwałej monokulturze. Fragm. Agron. 3, 88-94.

Zbroszczyk U., Kordas L. 2012. Wpływ stosowania efektywnych mikroorganizmów EM® na zdrowotność pszenicy jarej uprawianej w krótkotrwałej monokulturze. Progress in Plant Protection/Postępy w Ochronie Roślin 50 (2), 328-331.


  1. Agrotechnika mieszanek roślin uprawnych – dr hab. Piotr Sobkowicz, prof. nadzw., dr inż. Ewa Tendziagolska, mgr inż. Agnieszka Lejman

W doświadczeniach polowych badano wpływ bronowania pielęgnacyjnego i stosowania herbicydu na wzrost i plonowanie mieszanki jęczmienia z grochem odmiany wąsolistnej oraz na zachwaszczenie, jak również doboru wsiewek międzyplonowych (koniczyna biała, seradela) w uprawie zbóż w płodozmianie ekologicznym oraz wykorzystania metody mieszania odmian w celu zwiększenia odporności zbóż przeciwko patogenom. Stosowano klasyczną bronę zębową lekką oraz bronę palcową – chwastownik. Chemiczną regulację zachwaszczenia przeprowadzano preparatem Chwastox Ekstra 300 SL. Mechaniczną regulację zachwaszczenia przeprowadzano na początku i w pełni krzewienia jęczmienia, niezależnie od fazy rozwojowej grochu. Bronowanie stosowano jednokrotnie lub dwukrotnie w jednym z tych terminów bądź w obu terminach. Kilkakrotnie w okresie wegetacji badano zachwaszczenie naturalne łanu a także zachwaszczenie testowe, które stanowiła wysiana kilka dni po siewie mieszanki gorczyca biała. Badano także wpływ ochrony roślin na wzrost rozwój i plonowanie jęczmienia i grochu, właściwości gleby i bank nasion chwastów. Wyniki badań są w trakcie opracowania. W innym doświadczeniu polowym badano wpływ bronowania pielęgnacyjnego na wzrost i plonowanie mieszanki owsa z pszenżytem. Uprawkę tę przeprowadzano kilkakrotnie w okresie wegetacji mieszanki, począwszy od fazy wschodów aż do fazy pełni krzewienia. W fazie wschodów, 1-liścia i 2-liścia było to bronowanie jednokrotne, w fazie 3-liści jedno lub dwukrotne a na początku i w pełni krzewienia jedno-, dwu-, lub trzykrotne. Badano wpływ zabiegu na cechy roślin owsa i pszenżyta, cechy struktury plonu i plony. Wyniki są w trakcie opracowania.

Publikacje:

Sobkowicz P., Lejman A. 2012. Zachwaszczenie kilkuskładnikowych mieszanek zbóż jarych na tle zasiewów czystych. 52 Sesja Naukowa Instytutu Ochrony Roślin Państwowego Instytutu Badawczego, Poznań 9-10.02.2012: 345. Streszczenie zamieszczone w materiałach konferencyjnych

Sobkowicz P., Lejman A. 2012. Wpływ nawożenia azotem na plonowanie wieloskładnikowych mieszanek zbożowych. Konferencja Naukowa: „Współczesne systemy uprawy roli i roślin w dobie integrowanej produkcji, Poznań 03-04.07.2012: 38. Streszczenie zamieszczone w materiałach konferencyjnych

Lejman A., Sobkowicz P. 2012. Harrownig as an alternative method of weed control in barley-pea mixture. XXXVI Krajowa Konferencja Naukowa z cyklu “Rejonizacja chwastów segetalnych”. Różnorodność gatunkowa zbiorowisk chwastów segetalnych w zależności od sposobu użytkowania gruntów rolnych. Zamość 12-14.09.2012: 41. Streszczenie zamieszczone w materiałach konferencyjnych.

Tendziagolska E., Kuc P. 2012. Zachwaszczenie owsa w siewie jednoodmianowym i mieszance trzech odmian w warunkach ekologicznego gospodarowania. Prog. Plant Prot./Post. Ochr. Rośl. 52 (2), 318-322.


  1. Oddziaływanie międzyplonów ścierniskowych uprawianych w ramach KPR na produkcyjność roślin - dr hab. Wiesław Wojciechowski

Kontynuowano badania z zakresu wpływu międzyplonów uprawianych w Krajowych Programach Rolnośrodowiskowych na plonowanie wybranych roślin uprawnych. Drugi rok badań potwierdził korzystne oddziaływanie międzyplonów na poprawę produkcyjności roślin. Lepszym pod tym względem okazał się międzyplon z mieszanki roślin strączkowych niż gorczycy. Rozpoczęto również próbę określenia następczego oddziaływania międzyplonów na plonowanie pszenżyta ozimego. Wstępna ocena wskazuje, że ten element płodozmianu poprawia również produkcyjność rośliny uprawnej nawet w 2 roku po jego zastosowaniu.


  1. Migracja chwastów ruderalnych z rowów, miedz, poboczy na pola uprawne oraz zagrożenie gatunkami inwazyjnymi - dr inż. Janina Zawieja

Badania terenowe obejmowały problem migracji gatunków ruderalnych z terenów nieużytkowanych rolniczo na sąsiadujące pola uprawne. W badaniach dokonano inwentaryzacji szaty roślinnej tych terenów. W analizowanych zbiorowiskach szczególna uwagę zwrócono na gatunki inwazyjne, do których należą dwa obce geograficznie gatunki należące do rodzaju nawłoć: Solidago gigantea oraz Solidago canadensis. Obydwa te gatunki są wieloletnimi kenofitami pochodzącymi z Ameryki Północnej. Obserwacji wykazały stopniowy wzrost udziału we florze analizowanych użytków zarówno nawłoci późnej jak i kanadyjskiej. Były one zazwyczaj bardzo pospolitym (nawłoć późna) bądź pospolitymi (nawłoć kanadyjska) składnikiem zbiorowisk roślinnych zasiedlających starsze nieużytki porolne, na których upłynęło więcej niż 3 lata od momentu zaprzestania na nich działalności rolniczej. Najwyższe współczynniki pokrycia wykazano dla obydwu nawłoci na gruntach odłogowanych przez okres 3-10 lat.

Publikacje:

Zawieja J., Wojciechowski W. Występowanie gatunków z rodzaju Solidago sp. na odłogach zlokalizowanych w okolicach miasta Wrocławia. Zesz. Nauk. UP we Wroc. 584, Rolnictwo, 100, 149-158.




  1. Analiza użytkowa mieszanek traw gazonowych i pastewnych – prof. dr hab. Karol Wolski, dr inż. Agnieszka Dradrach

Badania dotyczące oceny użytkowej muraw trawnikowych przeprowadzono na różnych obiektach zadarnionych (murawa piłkarska, trawnik miejski, parkowy, rekultywacyjny, ruń łąkowa) o odmiennym składzie gatunkowym. Jakość nawierzchni zadarnionych zależy od wielu czynników. Kształtowana jest przez gatunki wchodzące w jej skład, warunki edaficzne i skład granulometryczny podłoża, jak i kreowane przez człowieka – zabiegi pratotechniczne, wraz ze sposobem i intensywnością użytkowania W badaniach stwierdzono, że rodzaj darni i poziom użytkowania wpływa na wartość bonitacyjną murawy oraz zmiany w jej składzie gatunkowym. Wyrównanie cech użytkowych kształtuje wartość wizualną nawierzchni sportowej, podlegającej licznym stresom w sezonie ligowym. W ocenie murawy piłkarskiej metodą bonitacyjną uzyskano najlepsze wyniki w okresie wiosennym. Badania wykazały ponadto najważniejsze właściwości determinujące żyzność gleby i jej odporność na degradację chemiczną. W badaniach nad produkcją łąkową określono jak rodzaj podsianej mieszanki pastewnej oraz nawożenie mineralne wpływa na skład botaniczny i plonowanie runi łąkowej. Wykorzystanie mieszanek pastewnych z koniczyną łąkową, przy średnim nawożeniu mineralnym (NPK) i zastosowaniu biopromotora zwiększa istotnie produkcyjność runi łąkowej na glebie lekkiej.

Publikacje:

Białczyk W., Czarnecki J., Cudzik A., Brennensthul M., Wolski K. 2011. Ocena współpracy wybranych opon z podłożem zadarnionym. Inż. Rol., 8 (133), 23-29.




  1. Określenie zdolności rozmnażania oraz rozmieszczenie nawłoci na obszarze Dolnego Śląska - dr Magdalena Szymura

Porównano zdolności poszczególnych taksonów nawłoci do rozrostu wegetatywnego i rozmnażania generatywnego. Odnotowano większą wysokość pędów S. canadensis i S. virgaurea w przypadku egzemplarzy pochodzenia wegetatywnego, w przypadku pozostałych gatunków różnice nie były istotne statystycznie. Najwięcej pędów otrzymano z 1 rośliny S. graminifolia, zarówno w przypadku siewek, jak i sadzonek. Rośliny pochodzenia wegetatywnego kwitły częściej, niż siewki w przypadku wszystkich gatunków nawłoci, z wyjątkiem S. graminifolia. U tego gatunku odnotowano także 100% kwitnących roślin, pochodzących z rozmnażania wegetatywnego. W przypadku Solidago graminifolia zaobserwowano istotnie większą zdolność kiełkowania nasion w porównaniu do roku 2004. Zjawiska tego nie obserwowano u innych taksonów. Fakt ten można wiązać z obserwowanym ostatnio poszerzaniem zasięgu występowania nawłoci wąskolistnej.

Publikacje:

Szymura M. 2012. Ocena zdolności do rozmnażania generatywnego i wegetatywnego taksonów nawłoci występujących w Polsce. Zesz. Nauk. UP we Wroc. 584, Rolnictwo, 585:103-112.



  1. Szkolenia nt. „Zarządzania integrowaną produkcją rolniczą z elementami bhp” i „Inżynieria produkcji rolniczej” w ramach projektu „Zarządzanie i inżynieria produkcji – nowa oferta edukacyjna Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu” współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej – nr umowy UDA-POKL.04.01.01-00-198/09-00 – prof. dr hab. Danuta Parylak, prof. Leszek Kordas, prof. dr hab. Lesław Zimny, dr hab. Piotr Sobkowicz, dr Janina Zawieja, dr Wiesław Wojciechowski, dr Roman Wacławowicz

Publikacje:

2012. Materiały szkoleniowe w ramach projektu „Zarządzenie integrowaną produkcją rolniczą z elementami BHP” jako nowa oferta edukacyjna Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu w ramach POKL. Działanie 4.1. Poddziałanie 4.1.1.


Katedra Ochrony Roślin wraz z Zakładem Mikrobiologii Rolniczej


  1. Wpływ pyretroidów, lambda-cyhalotryny i tau-fluvalinatu na pożyteczne stawonogi upraw rzepaku ozimego – praca doktorska – mgr inż. Małgorzata Mederska

W dniu 12 maja 2012r. Rada Wydziału Przyrodniczo-Technologicznego Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu podjęła uchwałę o nadaniu mgr Małgorzacie Mederskiej stopnia naukowego doktora nauk rolniczych w dyscyplinie agronomia.


  1. Publikacja: Twardowski J., Bereś P., Hurej M., Klukowski Z., Dąbrowski Z., Sowa S., Warzecha R. 2012. The quantitative changes of ground beetles (Col., Carabidae) in Bt and conventional maize crop in South Poland. Journal of Plant Protection Research, 52 (4): 404-409.

W pracy przedstawiono wyniki badań dotyczącyuch organizmów niedocelowych występujących w kukurydzy transgenicznej zawierającej gen Cry 1Ab, toksyczny dla omacnicy prosowianki. Nie wykazano wpływu kukurydzy Bt na ilościowe zestawienie epigeicznych chrząszczy z rodziny Carabidae. Praca wpisuje się w szeroką dyskusję nt. wpływu organizmów GMO na środowisko. Realizowana była w ramach grantu zamawianego PBZ-MNiSW-06/I/2007.


  1. Publikacja: Czapka T., Kacprzyk R., Kordas L., Pusz W. 2012. Wpływ niskotemperaturowej plazmy na biologiczne właściwości ziarna. Przegląd Elektrotechniczny (Electrical Review) 11b: 222 – 226.

W pracy przedstawiono wyniki badań wpływu plazmy niskotemperaturowej na biologiczne właściwości ziarna pszenicy. Sprawdzono wpływ obróbki plazmą na rozwój mikroorganizmów znajdujących się na powierzchni ziarna. Do wytwarzania plazmy wykorzystano wyładowania elektryczne w reaktorze z tzw. złożem upakowanym, zasilanym napięciem o częstotliwości 100 Hz oraz 83 kHz. Obróbkę plazmą prowadzono w powietrzu pod ciśnieniem atmosferycznym. Oszacowano orientacyjny koszt procesu sterylizacji ziarna.


  1. Metoda identyfikacji patogenicznych bakterii bezpośrednio w tkankach ziemniaka (Solanum tuberosum L) i glebach w oparciu o technikę PCR - dr Małgorzta P. Oksińska, dr Elzbieta G. Magnucka, Prof. dr hab. Stanisław J. Pietr.

Opracowano metodę identyfikacji patogenicznych dla ziemniaka bakterii Pectobacterium atrosepticum, P. carotovorum spp. carotovorum oraz Dickeya chrysanthemi bezpośrednio w tkankach łodyg, korzeni, bulw oraz gleb bez konieczności izolacji czystych kultur drobnoustrojów w oparciu o identyfikację specyficznych markerowych fragmentów DNA dla powyższych gatunków patogenów. Wytypowano in sillica specyficzne primery dla tych gatunków i zweryfikowano ich przydatność z wykorzystaniem wzorcowych szczepów. Opracowania metoda pozwala na bezpośrednie i szybkie (48 godzin) oznaczane obecności tych patogenów w tkankach roślin oraz w próbkach gleb na podstawie reakcji PCR ze wzorcowymi primerami kwasów nukleinowych pozyskiwanych z mieszanych kultur bakterii z tkanek roślin lub izolowanych z gleb.
Katedra Ogrodnictwa


  1. Plon i wartość odżywcza cebuli siedmiolatki w zależności od terminu uprawy i stopnia dojrzałości roślin - prof. dr hab. Eugeniusz Kołota

Uzyskane w ostatnich latach odmiany cebuli siedmiolatki tworzące małą liczbę odrostów mogą być uprawiane na zbiór pęczkowy całych roślin lub bardziej zaawansowane we wzroście po wybieleniu łodygi rzekomej, podobnie jak por. Celem przeprowadzonych badań obejmujących dwa doświadczenia polowe była ocena plonowania oraz wartości biologicznej cebuli siedmiolatki odmiany Performer w zależności od okresu uprawy i terminu zbioru. Rośliny uprawiane były przez taki sam okres czasu w następujących terminach: 5IV-8VI, 6V-8VII, 7VI-10VIII, 8VII-10IX i 5VIII-11X, bądź zbierane odpowiednio po 60, 75, 90, 105, 120, 135 i 150 dniach po posadzeniu rozsady. Rośliny uprawiane przez okres 135 i 150 dni były bielone poprzez podsypanie ziemią dolnej części łodygi rzekomej. Wyniki badań dowiodły, że rośliny w takiej samej fazie wzrostu zbierane w miesięcznych odstępach czasu od początku czerwca do września plonowały na zbliżonym, w październiku zaś na niższym poziomie. W okresie tym następował systematyczny spadek zawartości suchej masy, karotenoidów, cukrów, olejków lotnych i azotanów. Opóźnienie terminu zbioru z 60 do 120 dni od posadzenia roślin przyczyniło się do znacznego wzrostu plonu przy jednoczesnym spadku zawartości witaminy C, karotenoidów, chlorofilu a+b, cukrów, olejków lotnych, azotanów (V), N ogólnego, K i Ca. Rośliny charakteryzujące się większym udziałem części wybielonej posiadały mniejszą zawartość chlorofilu a+b oraz karetonoidów, wyższy zaś poziom witaminy C.

Publikacje:

Kołota E., Adamczewska-Sowińska K., Uklańska-Pusz C. 2012. Yield and nutritional value of Japanese bunching onion (Allium fistulosum L.) depending on the growing season and plant maturation stage. J. Elementol. 4:587-596




  1. Wielkość i jakość plonu oberżyny uprawianej w polu, w zależności od odmiany i stopnia dojrzałości owoców - prof. dr hab. Katarzyna Adamczewska-Sowińska

Odmiany oberżyny różnią się wieloma cechami m.in. wczesnością owocowania i długością tego okresu. Problemem polowej produkcji oberżyny w Polsce jest duża zawodność ze względu na cechy naszego klimatu. Dwuczynnikowe doświadczenie polowe, założone metodą losowanych podbloków w trzech powtórzeniach miało na celu ocenę plonowania pięciu odmian oberżyny (Avan F1, Black Beauty, Classic F1, Epic F1, Vernal F1). Rośliny sadzono, w zależności od roku, w terminie 4 - 7 czerwca. Owoce zbierano w fazie optymalnej dojrzałości zbiorczej (co 7 dni) oraz po jej przekroczeniu (co 10 dni). Wykazano istotne zróżnicowanie plonu oberżyny w latach prowadzenia badań, a także w zależności od odmiany i fazy dojrzałości zbiorczej owoców. Wysoka temperatura i dostateczna ilość opadów sprzyjały rozwojowi oberżyny w 2008 r., czego dowodem był większy niż w pozostałych latach, średnio o 71,4% plon handlowy i 7,5-krotnie wyższy plon wczesny owoców. Odmiany Vernal F1, Epic F1 i Avan F1 wydały plon w granicach 23,79 – 18,89 t ha-1, natomiast Classic F1 i Black Beauty średnio o połowę mniejszy. Plon handlowy owoców starszych był większy aniżeli zbieranych w fazie dojrzałości optymalnej. Wyniki analiz chemicznych wykazały, że owoce w dojrzałości optymalnej zawierały istotnie więcej suchej masy i cukrów redukujących w porównaniu z owocami starszymi. Nie wykazano natomiast różnic między wartością biologiczną badanych odmian oberżyny.

Publikacje:

Adamczewska-Sowińska K., Krygier M. 2012. Yield quantity and quality of field cultivated eggplant in relation to its cultivar and the degree of fruit maturity. Acta Sci. Pol., Hortorum Cultus (w druku)




  1. Przydatność różnych form i odmian cykorii sałatowej (Cichorium intybus L. var. foliosum (Hegi) Bish.) do uprawy wiosennej - dr hab. Anita Biesiada prof. nadzw.

Cykoria sałatowa jest cennym warzywem o dużych walorach smakowych i odżywczych, stosunkowo mało znanym w Polsce. Celem dwuletniego doświadczenia było zbadanie możliwości uprawy w warunkach klimatycznych Dolnego Śląska różnych typów i odmian użytkowych cykorii sałatowej. W doświadczeniu wykorzystano 9 typów cykorii: ‘Palla Rossa 3’, ‘Orchidea Rossa’, ‘Rosso di Verona’, ‘Grumolo bionda’, ‘Capotta di mantovana’, ’Pan di Zucchero’, ‘Rosso di Treviso 2’, ‘Rosso di Chioggia’ ‘Variegato di Castelfranco’ oraz dwie odmiany użytkowe ‘Indigo’ i ‘Fidelio’. Największy plon handlowy odnotowano u ‘Grumolo bionda’ (4,24 kg∙m-2) i ‘Capotta di mantovana’ (4,00 kg∙m-2), zaś najmniejszy u ‘Fidelio’ (1,27 kg∙m-2) oraz ‘Rosso di Chioggia’ (1,56 kg∙m-2). Najwięcej azotanów zaobserwowano u ‘Rosso di Verona’ –1063,60 mg NO3∙kg-1, najmniej zaś u odmiany ‘Indigo’ (302,23 mg NO3∙kg-1). Największą zawartością fosforu charakteryzowały się rośliny o intensywnie czerwonych liściach (0,50 do 0,58% s.m.), zaś wapnia te o liściach zielonych. Zawartość magnezu w liściach cykorii wynosiła średnio 0,20% s.m.

Publikacje:

Biesiada A., Tomczak A. 2012. Usability of different types and cultivars of salad chicory (Cichorium intybus l. var. foliosum (hegi) bish.) for spring cultivation Acta Sci. Pol., Hortorum Cultus, 11(1) 193–204.




  1. Wpływ zabiegów polepszających wschody na wzrost, plonowanie i zawartość makroskładników w liściach kopru ogrodowego (Anethum graveolens L.) uprawianego na zbiór wczesny - dr hab. Anita Biesiada prof. nadzw.

Celem dwuletnich badań była ocena wpływu wybranych metod agrotechnicznych na jakość wschodów, wzrostu roślin, plon i składu chemicznego ziela kopru ogrodowego. Doświadczenie dwuczynnikowe założono metodą losowanych podbloków w trzech powtórzeniach. Czynnik pierwszy obejmował posiewne płaskie okrycie gleby przy użyciu białej włókniny polipropylenowej, transparentnej folii perforowanej oraz 2 cm warstwy piasku i 5 cm warstwy odkwaszonego torfu wysokiego wymieszanego z wierzchnią warstwą gleby. W obiekcie kontrolnym nie stosowano posiewnego osłaniania poletek. Drugi czynnik obejmował nawadnianie. Wyniki uzyskane w doświadczeniu wskazują, że nawadnianie przyczyniło się do wzrostu plonu ziela kopru średnio o 21,4%. Spośród zastosowanych zabiegów agrotechnicznych w postaci okryć płaskich i ściółkowania największą zwyżkę plonu zapewniło użycie osłony z włókniny polipropylenowej (86,8%). Wykazano również, że koper ogrodowy w małym stopniu gromadził azotany w liściach. Zarówno nawadnianie, stosowanie okryć płaskich z włókniny polipropylenowej i folii perforowanej, jak i ściółkowanie piaskiem i torfem ogrodowym znacząco przyspieszało wschody kopru ogrodowego.

Publikacje:

Biesiada A., Kędra K. 2012. The effect of emergence-improving treatments on the growth, yield and content of macroelements in leaves of garden dill (Anethum graveolensL.) cultivated for early crop Acta Sci. Pol., Hortorum Cultus, 11(4): 89–100.




  1. Wpływ rodzaju chelatu Fe na plonowanie i jakość owoców pomidora szklarniowego - dr Piotr Chohura

W dwuletnim doświadczeniu szklarniowym badano wpływ czterech nawozów chelatowych, różniących się procentową zawartością żelaza oraz rodzajem ligandu, jakim skompleksowano ten składnik: Fe 8 Forte (EDTA+HEEDTA), Fe 9 Premium (DTPA), Fe 13 Top (EDTA) i Librel Fe DP7 (DTPA) na plonowanie i jakość owoców pomidora szklarniowego odmiany Merkury F1 uprawianego w substracie torfowym. Każdy z badanych nawozów był stosowany w takiej ilości, aby osiągnąć zasobność podłoża w żelazo wynoszącą: 50, 75 i 100 mg Fe· dm-3. Średnia zawartość tego składnika w kontroli wynosiła 17,9 mg Fe·dm-3. Pomidora szklarniowego odmiany Merkury F1 uprawiano od kwietnia do lipca z rozsady sadzonej na stołach wypełnionych 15 cm warstwą torfu. Roślinny sadzono w rozstawie 60x50 cm, prowadzono na jeden pęd i 5 gron. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że najwyższy plon handlowy owoców pomidora uzyskano z roślin nawożonych nawozem Fe 9 Premium (DTPA), a najniższy po zastosowaniu chelatu Top 13 (EDTA). Obydwa te nawozy jako źródła żelaza dla roślin miały taki sam wpływ na wysokość plonu wczesnego pomidora, który był istotnie wyższy po ich zastosowaniu w porównaniu do pozostałych testowanych chelatów. Niezależnie od użytego nawozu jako źródła żelaza dla roślin najlepsze efekty produkcyjne w plenności i wczesności plonowania uzyskano przy zasobności podłoża wynoszącej 50 mg Fe· dm-3. Rodzaj nawozu chelatowego i dawka żelaza miały niewielki wpływ na skład chemiczny owoców. Wyjątkiem były zawartość witaminy C, która uległa istotnemu obniżeniu po zastosowaniu Fe 9 Premium oraz wzrost koncentracji sodu po zastosowaniu Fe 13 Top. Zwiększenie zawartości żelaza w podłożu do 75 i 100 mg Fe· dm-3 ograniczało istotnie zawartość fosforu w owocach.

Publikacje:

Chohura P., Kołota E., Komosa A., 2012. The effect of the kind of Fe chelate on yielding and quality of greenhouse tomato fruits. Folia Horticulture. 2, 109–114.

 


  1. Przerzedzanie zawiązków śliwy - dr hab. Ireneusz Sosna prof. nadzw.

Na podstawie trzyletnich badań, przeprowadzonych na 10-12. letnich drzewach śliwy ‘Valor’ i ‘President’ na podkładce z ałyczy stwierdzono, że przerzedzanie ręczne oraz chemiczne preparatem Pomonit R-10 zmniejszyło plon ogólny z drzewa, natomiast istotnie zwiększyło średnią masę owocu odmiany ‘President’. U odmiany ‘Valor’ taką zależność zaobserwowano tylko dla późniejszego terminu przerzedzania ręcznego 2 miesiące po pełni kwitnienia. Drzewa opryskiwane mieszaniną preparatów Pomonit R-10 oraz Ethrel plonowały nawet lepiej od tych, u których zawiązków nie przerzedzano. Wykazano, że przerzedzanie chemiczne nie miało istotnego wpływu na jakość zebranego plonu. Udowodniono, że niezależnie od odmiany owoce z drzew nie przerzedzanych charakteryzowały się podobną zawartością ekstraktu i składników mineralnych (magnez, fosfor, potas i wapń) w porównaniu do przerzedzania ręcznego i chemicznego. Najlepszy wpływ na jakość owoców badanych odmian śliwy miało przerzedzanie ręczne 2 miesiące po pełni kwitnienia drzew.   

Sosna I. 2012. Effect of hand and chemical thinning on yielding and fruit quality of two late-ripening plum cultivars. Acta Sci. Pol., Hortorum Cultus, 11(2), 41-51.




  1. Wzrost i owocowanie moreli na różnych podkładkach - dr inż. Maria Licznar – Małańczuk

Na podstawie wieloletnich badań określono wzrost, plonowanie i przeżywalność drzew kilku odmian moreli na siewkach ałyczy i ‘Węgierki Wangenheima’ Badania prowadzono w latach 2006-2011 na terenie Stacji Dydaktyczno-Badawczej UP we Wrocławiu. Drzewa odmian ‘Wczesna z Morden’ (kontrola), ‘Goldrich’, ‘Harlayne’, ‘Hargrand’, ‘Darina’, ‘Sirena’ na ałyczy i siewkach ‘Węgierki Wangenheima’ oraz morelę ‘Kompakta’ (ze względu na słaby wzrost tylko na ałyczy) posadzono w rozstawie 4 x 4 m (625 drzew/ha). W porównaniu z morelami na ałyczy, drzewa na siewkach ‘Węgierki Wangenheima’ rosły istotnie słabiej. Najsilniejszym wzrostem charakteryzowała się odmiana ‘Wczesna z Morden’ (kontrola), natomiast najsłabszym ‘Kompakta’. Istotnie lepiej plonowały morele na ałyczy, z wyjątkiem odmian ‘Goldrich’ i ‘Sirena’, dla których nie zaobserwowano różnicy między podkładkami. Większe owoce odmiany ‘Goldrich’ zebrano z drzew na ‘Węgierce Wangenheima’. U pozostałych moreli podkładka nie miała wpływu na średnią masę owocu. Więcej wypadów odnotowano na siewkach ‘Węgierki Wangenheima’ (zwłaszcza drzew ‘Darina’) co wskazało na znaczne ograniczenie jej przydatności jako podkładki dla drzew moreli.

Sosna I., Licznar-Małańczuk M., 2012: Growth, yielding and tree survivability of several apricot cultivars on Myrobalan and ‘Wangenheim Prune’ seedling, Acta Sci. Pol., Hortorum Cultus, 11(1), 27-37.




  1. Ocena nowatorskiego systemu uprawy bylin ozdobnych z przeznaczeniem dla terenów zieleni – geokompozytu i jego współdziałania ze ściółkowaniem korą sosnową - dr inż Katarzyna Wróblewska

W dotychczasowych badaniach potwierdzono korzystne działanie polimerów hydrofilowych na wzrost roślin. Ich wykorzystanie w rolnictwie polega głównie na mieszaniu z glebą lub podłożem. Celem doświadczenia było określenie wpływu nowej formy aplikacji supersorbentu w postaci geokompozytu na rozwój przymiotna ogrodowego, sadźca purpurowego i firletki chalcedońskiej. Pierwszy czynnik stanowiło zastosowanie geokompozytu, drugi - ściółkowanie korą sosnową. Geokompozyt składał się z polimeru zamkniętego w geowłókninie. Po namoczeniu w wodzie umieszczano go w glebie i sadzono nad nim rośliny. Oceniano wzrost i kwitnienie roślin w terminie ich najobfitszego kwitnienia. Wykazano korzystny wpływ geokompozytu na wzrost wegetatywny wszystkich badanych bylin. Rośliny osiągnęły większą średnicę i liczbę pędów oraz (u sadźca) wysokość. Geokompozyt wpływał także pozytywnie na kwitnienie przymiotna i sadźca. Niezależnie od zastosowania ściółki w kombinacjach z geokompozytem rośliny kwitły obficiej i miały większe kwiatostany. Kora sosnowa korzystnie wpływała na wysokość i średnicę sadźca, a niekorzystnie na średnicę roślin i liczbę pędów firletki.



1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   19


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna