Starożytny egipt życie codzienne



Pobieranie 39.09 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar39.09 Kb.
STAROŻYTNY EGIPT
Życie codzienne.

 

Państwo Egipskie powstało pod koniec czwartego wieku p.n.e. u ujścia Nilu, który był sercem tego fascynującego kraju, którego zagadek pomimo upływu tylu setek nie udało się do końca  rozwikłać. Egipt zajmował północno- wschodnią część Afryki rozciągał się do morza śródziemnego. Dzieliły się na dwie części zwane: Górnym i Dolnym Egiptem- nad całym państwem władzę sprawował faraon- żywy bóg.



 

Jak wspomniałam- życiodajną siła Egiptu był Nil, rzeka wokół której koncentrowało się życie państwa. To od jego corocznych wylewów zależało, czy dany rok obfitował w urodzaj czy nie. Jeśli tak oznaczało to, że bogowie byli zadowoleni i należało oddać im dziękczynienie; jeśli zaś rok był marny oznaczało to, że bogowie byli z jakiegoś względu niezadowolenie i trzeba było ich czymś obłaskawić.

To właśnie przez wzgląd na owe wylewy Nilu rok egipski składał się z dwóch części: suchą  i achet, kiedy to nastawał jedyny czas siania pszenicy i jęczmienia, a także wszelakich owoców. Ze względu na odwiecznie powtarzający się cykl świętej rzeki Egipcjanie byli przede wszystkim ludem rolniczym, łowieckim, rybackim lecz także kupieckim, a z czasem dzięki rozwojowi techniki i wszelakich nauk takich jak astronomia stali się jedną z najbardziej rozwiniętych cywilizacji.

 

Domy



 

Domy budowano z cegieł ręcznie lepionych z gliny i suszonych na słońcu a składały się one z kilku izb. Domy starożytnych Egipcjan cechowało to, że  centralną ich częścią był wewnętrzny dzieciniec. Jako drzwi używano mat trzcinowych. Oczywistym był też fakt iż im majętniejsza była rodzina tym większy był dom, miał więcej pomieszczeń, był bogatej wyposażony, a nawet posiadał piętra. Podstawowym wyposażeniem egipskiego domy były stoły, maty na których sypiano, a także najróżniejsze naczynia, narzędzia (w tym tkackie), a także posągi bóstw. W budynkach tych zamieszkiwały całe rodziny.

 

Jedzenie


 

W skład diety Egipcjan wchodziły: owoce takie jak winogrona, daktyle, melony, figi i inne; sezam, proso, sorgo, pszenica, jęczmień (z dwóch ostatnich wyrabiani chleb, zaraz po piwie jeden z najważniejszych produktów życia codziennego :D), ryby i mięso zarówno zwierząt gospodarskich takich jak krowy jak i tych dziko żyjących np. antylopy.

 

Ubiór.


 

Ze względu na warunki klimatyczne jakie panowały i panują w Egipcie strój Egipcjan był Doś skąpy i przewiewny. Noszono charakterystyczną, fałdowaną spódniczkę pod którą wkładano przepaskę (bądź tylko w owej chadzano), a kobiety zaś nosiły na pelerynki osłaniające nieco piersi- torsy mężczyzn pozostawały nagie. Na nogi wkładano sandały, a na głowy peruki. Ci zamożniejsi na ten ostatni element ubioru nakładali ulepiony z wosku stożek nasączony perfumami, który pod wpływem ciepła topniał ulatniając przyjemną woń. Ponadto noszono także charakterystyczną biżuterię, a także nakładano na twarz charakterystyczny makijaż- robiły to nie tylko kobiety lecz także mężczyźni. Co ciekawe farbowano także spody dłoni- czerwoną henną. Egipskie ubrania słynęły ze swej bieli pozyskiwano ją w prosty sposób- wystawiano je bezpośrednio na promienie słoneczne. 

Rodzina

 

Egipcjanie mogli wstępować w związki małżeńskie już od wieku dwunastu lat i z tego co wiem dziewczyna sama mogła wybrać sobie męża, lecz warunkiem zawarcia małżeństwa była akceptacja rodziców. Nie oznacza to jednak, że nie było miejsca na związki zawierane dla korzyści majątkowych. Egipcjanie byli raczej monogamistami- lecz jeśli było kogoś na to stać  mógł pozwolić sobie na posiadanie kilu żon, lecz pierwsze w dziedziczeniu po nim były dzieci z jego pierwszego (najważniejszego) małżeństwa.



Ponadto  kobiety w starożytnym Egipcie traktowane były z szacunkiem, choć nie maiły tak wysokich i rozległych praw jak mężczyźni.

Starano się także dochowywać sobie wierności: karą za zdradę dla kobiety było oszpecenie twarzy; dla mężczyzny- kastracja.

Egipskie rodziny były z reguły wielodzietne, przy czym pamiętać należy że wiele z dzieci w danej rodzinie nie dożywało wieku uznawanego za pełnoletni. Podobnie przyczyną zgonu- zarówno dla matki jak i dla dziecka był sam poród- głownie ze względów higienicznych. Na temat porodu warto wiedzieć jeszcze, że odbywał się on w pozycji nie leżącej lecz- klęczącej.

 

Imiona nadawane dzieciom w starożytnym Egipcie:



 

Męskie:


 

Adjo, Ako, Alu, Awi, Baba, Baki, Bari ,Biti, Buikhu, Djadaom, Fanté, Hętshepsu ,Iabi ,Itafé ,Itennu ,Djal ,Kahotep ,Kemnebi ,Kemosiri ,Khai ,Kufu


,Manu ,Meti ,Mhotep,Mkhai ,Mumé ,Muntuhotep ,Nebi ,Nebtawi ,Nifé-en-Ankh ,Nubi ,Oba ,Odji ,Panahasi ,Rami ,Remmao ,Sadji ,Semni ,Shai ,Shushu
Sinuhé, Sokkwi,Suten Hamu ,Top Betuké ,Udjai ,Uro ,Urshé ,Wakhakwi, Wakhashem, Wati

 

Kobiece:



 

Afrikaisi, Aisha ,Akana ,Akorit ,Ati ,Bakit ,Banafrit ,Barit ,Bisi ,Boki ,Djabenusiri ,DjaDja Betuké ,Djeserit ,Ebé ,Ebio ,Ekibé ,Haréré ,Hebony


,Himé ,Ibon ,Irisi ,Kebi ,Kemamonit ,Kemisi ,Kiwu ,Mehnit ,Merit ,Meskenit ,Mnoti ,Nafré ,Nafretiri ,Nafretiti, Nubit ,Odjit ,Oshairana ,Paniwi ,Salidji
Sębiti ,Sęshafi ,Suten Himé ,Tameri ,Tanafriti, Tiankhit

 

 



Tak jak wspomniałam- w Starożytnym Egipcie przestrzegano dotrzymywania sobie wierności co nie oznacza też, że życie seksualne członków jego społeczeństwa należało do nudnych.  Temat seksualności był traktowany przez Egipcjan dość swobodnie o czym świadczą malowidła i zachowane teksty. Przykładami niechaj będą: papirus Turyński w którym mnogo jest od dość odważnych pozycji erotycznych, jak i papirusy z pismami religijnymi w których nie rzadko natrafić można na dość wyrafinowane teksty.  Ponadto istniało zjawisko wędrownej prostytucji, przy czym zaznaczyć należy, że kurtyzany owe nie były zwykłymi paniami lekkich obyczajów-  słynęły one także z inteligenci i ogłady, w związku z czym za korzystanie z owych usług nie rzadko trzeba było zapłacić grube pieniądze.

 

 



 

Kasty społeczne

 

Faraon.

Zajmował najwyższą pozycję w państwie.  Z racji tego, iż był bezpośrednim potomkiem bogów oddawano mu cześć równą im samym. To faraonowi  przysługiwało posiadanie haremu- często liczącego sobie kilkadziesiąt żon i nałożnic. Mimo tka licznego haremu tylko kilka z owych kobiet nosiło tytuły królowych, jednak na tytuł Wielkiej Małżonki Królewskiej mogła zasłużyć sobie ta, która jako pierwsza dała królowi syna. By nie mieszać swej krwi z „krwią śmiertelnych” faraonowie zawierali związki małżeńskie z księżniczkami z innych królestw, córkami dostojników lub… własnymi siostrami, bądź córkami (sick!).

 

Jak łatwo się domyślić- z tak wielu związków przychodziło na świat wiele dzieci. Większość z nich nie miała nawet jakichkolwiek szans na tron- liczyć mogły na to tylko dzieci ulubionych królewskich małżonek, a wśród nich te których droga ku chwale okupiona była jakimś spiskiem.



 

Faraon pełnił funkcję nie tylko łowy państwa lecz także pośrednika pomiędzy swym ludem, a bogami- był tym samem najwyższym z kapłanów, wodza naczelnego, najwyższego sędziego i budowniczego świątyń.

Insygniami podkreślającymi jego władze były: nechacha, nemes oraz heka, a ku jego czci jeszcze za jego życia stawiano jeden z cudów starożytnego Egiptu- piramidy. Budowane były one raczej przez dobrowolnych ochotników- nie zaś jak się powszechnie uważało niewolników (choć nie wykluczone, że takowi nie brali przy tym udziału). Wraz z zabalsamowanym ciałem faraona składano do piramidy wszystkie niezbędne przedmioty, pożywienie a także ciała najbliższej mu służby.

 

 



Faraonami mogli zostać mężczyźni, choć z czasem tę najważniejszą funkcje w kraju pełniły także kobiety:

Najsłynniejsi faraonowie min:

 Totmes III

 Seti I

 Ramzes II

Cheops


Echnton

Tutenhammon

, a także kobiety:

Neferusobek

 Hatszepsut 



Tauseret

Kleopatra

 

Wezyrzy (eg. tajti sab czati)po faraonie zajmowali oni najwyższe funkcje w państwie. Pełnionymi przez nich funkcjami były: funkcja premiera rządu i najwyższego sędziego, także naczelnego architekta zwanego także „szefem wszystkich prac królewskich”. Ze względu na jakże wyskoki miejsce podlegały mu niemalże wszystkie administracyjne dziedziny funkcjonowania państwa min. ministerstwa administracji cywilnej, spraw zagranicznych, a także armia. To właśnie przez tak potężną władzę wezyrów na terenach nom (jednostkach egipskiego podzialou administracyjnego) zaczłeły tworzyć się lokalne dynastie- bowiem stanowisko wezyra z czasem stąło się dziedziczne.

Kapłani- Funkcje te pełnili ludzie doskonale wykształceni w wielu dziedzinach i najczęściej teżło się, że rola kapłana najczęściej przypadała mężczyźnie niż kobiecie. Zdarzało się oczywiście, że kobiety zostawały kapłankami- niemniej jednak służyły one podrzędnym bóstwom lub tym żeńskim boginiom.

 

Kapłanów można podzielić także na następujące kasty:



 hemu neczer ("słudzy boga")- najwyżsi rangą kapłani , uważani za tych którzy zaraz po faraonie posiadali bezpośredni kontakt z bogami i przekazywali ich wolę oraz przewodniczyli najważniejszym uroczystościom.

Uabu ( "czyści") -znawcy rytuałów i świętych tekstów.

Trzecią klasą kapłanów byli  hemu neczer i hemu ka (słudzy ka-, czyli duszy). Ci pierwsi sprawowali pieczę nad ceremoniami w grobowcach władców, a ci drudzy w prywatnych fundacjach kultu zmarłych.

PISMO

Alfabet egipski 



  

Prócz tego, że pojedynczy znak, zespół znaków mógł oznaczać dano słowo- zwrot możemy wyszczególnić także alfabet dzięki któremu zapisywano imiona i inne nazwy własne. Imiona władców otaczane były poprzez kartusz- owalną ramkę.

Egipcjanie posiadali także system znaków który pozwalał im zapisywać zarówno liczby jak i ułamki (za pomocą podziału symbolu zwanego „Okiem Horusa”)

  

 

A oto jeszcze jedna tabelka z egipskim pismem:



 

  

Wierzenia

Według wierzeń egipskich człowiek składał się z dziewięciu części:

 ciała – chet

 duchowej osobowości – ka

 duszy – ba

 cienia – chai bit

 świetlnej postaci – achu

 serca – Ib

potęgi – sechem

imienia – ren

 właściwego ciała duchowego – sachu

Jeśli chodzi o sferę duchową Egipcjanie wierzyli w wieczny cykl życia, który symbolizował Uroboros. Wierzono zatem, że świat powtarzał się i będzie powtarzać się wciąż w tej samej postaci nieskończoną ilość razy- podobnie jak cykl ludzkiego życia (wiara w reinkarnację).

Po śmierci, a przed wstąpieniem do Zaświatów gdzie czekała na Egipcjanina nagroda w postaci wiecznej szczęśliwości zmarłego oczekiwał Sąd Ozyrysa odbywający się w „Sali dwóch prawd”. Trybunałowi przewodniczył bóg Ozyrys, a prócz niego obecni byli: Anubis, Neftyda i Izyda, a także 42-ch asesorów, którzy wysłuchiwali „spowiedzi” zmarłego. Ksiega Umarłych zawiera teksty modlitw i wskazówki zachowań o jakich powinien pamiętać zmarły w chwili tego Sądu, a zwłaszcza jego punktu kulminacyjnego. Kładziono wtedy na jednej szali wagi serce zmarłego, a na drugiej pióro- symbol bogini prawdy. Jeśli szale pozostawały na tym samym poziomie zmarły wstępował do Królestwa Zmarłych, jeśli nie- serce przeważało to dusza zmarłego była pożerana przez Pożeraczkę pod postacią krokodyla.   Życie doczesne postrzegano zatem jako przygotowanie do wieczności ,która następuje po śmierci, która jest tylko przejściem.  Dlatego tez niewątpliwie najważniejszym elementem wiary w Starożytnym Egipcie była wiara w życie wieczne. Stąd też rytuały pogrzebowe zajmowały dość szczególne miejsce w zwyczajach Egipcjan.

Najbardziej znanym obrzękiem był zwyczaj balsamowania zwłok. Na początku zaszczytu tego mogli dostąpić jedynie faraonowie i ich bliscy. Z czasem jednak z przywileju tego korzystali także najbogatsi i najwyżej ustanowieniu ludzie w kraju. Potem z biegiem lat zabiegu mumifikacji mógł się poddać niemalże każdy pod warunkiem iż było go na to stać.

Niezwykle ważne było dla Egipcjan zachowanie swego ciała w jak najlepszym stanie dlatego do złożonego i zajmującego wiele dni obrządku mumifikacji przywiązywano wielka uwagę i szacunek. Istotnym było także umieszczenie w grobowcu imienia zmarłego- bez niego nie mógł on wkroczyć do królestwa zmarłych. Podobnie jak bez kompletnego ciała- dla tego wszystkie braki zastępowano p. drewnianymi protezami.  Sam zabieg mumifikacji przebiegał następująco:

I- Rozcinano klatkę piersiową i wyjmowano wnętrzności, które z kolei umieszczano we właściwych urnach. Wierzono bowiem, że narządy takie jak: płuca, żołądek, jelita i wątroba są ważone podczas sądu Ozyrysa, tuż przed wstąpieniem do Królestwa Zmarłych.

II- Myto ciało winem palmowym z dodatkiem korzeni. Następnie ciało umieszczano w natronie na 70 dni, by usunąć całą wodę z organizmu. Regularnie też zmieniano natron.

III- Po 70 dniach ciało przechodziło kolejne zabiegi.  Jamę brzuszną wypychano tamponami z lnu i trocin. Następnie ciało polewano mieszanką oliwy i wosku aby nie pękało, a następnie w celu konserwacji nacierano je żywicą, a na końcu bandażowano.

Podczas tego procesu umieszczano na niektórych warstwach bandaży magiczne symbole ochronne i odczytywano specjalne zaklęcia.

Do grobowców wkładano także wszelkie możliwe przedmioty,  które służyły zmarłemu za życia, pożywienie, nawet zmumifikowane zwierzęta, a także niewolników (w przypadku tylko tych zamożnych !!!)- słowem wszystko co miało przydać mu się w życiu po śmierci i to co było mu bliskie za życia. 

BOGOWIE

Ozyrys- władca Świata Umarłych i Król Egiptu



Horus- opiekun faraonów, jedno jego oko było słońce, a drugie księżycem

Amon- główny bóg w Tebach. Początkowo jednak był bogiem powietrza i urodzaju

Anubis- bóg zmarłych i pan cmentarzy

Hathor- bogini miłości i radości

Maat- bogini prawdy i harmonii

Sobek- związany z kultem słońca, niosący życie Egiptowi (Nil)

Sechmet- występowała przeciw ludziom sprzeciwiającym się Ozyrysowi zsyłając nań choroby i zarazy.  Obłaskawiona stawała się patronką lekarzy.

Ptah- stworzyciel świata, patron rzemieślników

Thot- wynalazł pismo i stąd stał się opiekunem skrybów i magów

Geb- Ziemia

Nut- Niebo

Szu- atmosfera panująca pomiędzy Geb, a Nut

Izyda- opiekuńcza bogini, patronka dobrej magii

Chnum- stworzył z ludzi gliny

Re- najważniejsze bóstwo solarne. Stworzyciel świata, bogów i ludzi. Faraonów uważano za jego synów.

Set- bóg zła



Bes- oddala złe demony i przekleństwa magów




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna