Strategia rozwiązywania problemów społecznych miasta przasnysza na lata 2009 2015 spis treśCI



Pobieranie 259.81 Kb.
Strona1/3
Data28.04.2016
Rozmiar259.81 Kb.
  1   2   3


Załącznik nr 1

do Uchwały nr XXXI/230/2009

Rady Miejskiej w Przasnyszu

z dnia 19 lutego 2009r.



STRATEGIA ROZWIĄZYWANIA PROBLEMÓW SPOŁECZNYCH MIASTA PRZASNYSZA

NA LATA 2009 - 2015

SPIS TREŚCI


  1. WPROWADZENIE……………………………………………..

3

2. DIAGNOZA PROBLEMÓW SPOŁECZNYCH…………….

5

2.1. CHARAKTERYSTYKA MIASTA……………………….…

5

2.2. POMOC SPOŁECZNA………………………………….….

7

2.3. PROBLEM UBÓSTWA…………………………………….

10

2.4. KWESTIA OSÓB BEZROBOTNYCH…………………..

13

2.5. KWESTIA NIEPEŁNOSPRAWNOŚCI………………….

16

2.6. PROBLEM OSÓB STARSZYCH………………………..

19

2.7. KWESTIA DZIECKA I RODZINY………………………

20

2.8. PROBLEM ALKOHOLIZMU I NARKOMANII………

22

2.9. REALIZOWANE PROGRAMY I PROJEKTY………..

25

2.9.1. Program „Pomoc państwa w zakresie dożywiania”………………

27

2.9.2. „Program wolontarystyczny w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej”…………………………………………………………...


27

2.9.3. Program „Przasnyski Klub Samopomocy”………………………..

27

2.9.4. Miejski Program Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych………………………………………………………..


28

2.9.5. Miejski Program Przeciwdziałania Narkomanii………………….

28

2.9.6. Projekt „Przasnysz Bez Przemocy” realizowany przez Przasnyską Koalicję na rzecz Przeciwdziałania Przemocy

w Rodzinie…………………………………………………………


29

      1. Projekt systemowy „Aktywizacja społeczno - zawodowa osób bezrobotnych korzystających z pomocy społecznej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Przasnyszu”……………………..


30

2.10. IDENTYFIKACJA NAJWAŻNIEJSZYCH PROBLEMÓW SPOŁECZNYCH MIASTA…………..


31

2.11. ANALIZA SWOT………………………………………….

35

2.12. PODSUMOWANIE DIAGNOZY………………………..

39

  1. CZĘŚĆ PROGRAMOWA………………………………………..

3.1. MISJA…………………………………………………………

40

40

3.2. CELE STRATEGICZNE, OPERACYJNE I DZIAŁANIA……………………………………………….


40

3.3. MONITORING I EWALUACJA………………………..

47


  1. WPROWADZENIE

Strategia Rozwiązywania Problemów Społecznych ma stanowić podstawę do realizacji trwałych wzorców interwencji społecznych, podejmowanych w celu zmiany lub poprawy zjawisk występujących w obrębie danej społeczności, które oceniane są negatywnie. Dokument charakteryzuje w szczególności działania publiczne służb i organizacji pozarządowych rozwiązujących kwestie społeczne, podejmowane dla poprawy warunków zaspokojenia potrzeb przez wybrane kategorie osób i rodzin.

Obowiązek opracowania Strategii Rozwiązywania Problemów Społecznych wynika wprost z art. 17, ust. 1, pkt. 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r.(t.j. Dz. U. z 2008r. nr 115, poz. 728). Różnorodność problemów społecznych powoduje konieczność wzięcia pod uwagę także innych aktów prawnych, które mają istotny wpływ na konstrukcję dokumentu i rozwiązywanie kwestii społecznych w przyszłości. Są to m.in.


  • ustawa z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007r. nr 70, poz. 473 t.j. z późn. zm.)

  • ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 roku o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. nr 111, poz. 535 z późn. zm.)

  • ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 roku o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. nr 96, poz. 873 z późn. zm.)

  • ustawa z dnia 13 czerwca 2003 roku o zatrudnieniu socjalnym (Dz. U. nr 122, poz. 1143 z późn. zm.)

  • ustawa z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. nr 179, poz. 1485)

  • ustawa z dnia 27 kwietnia 2006 roku o spółdzielniach socjalnych (Dz. U. nr 94, poz. 651 z późn. zm.)

  • ustawa z dnia 7 września 2007 roku o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. nr 192, poz. 1378 z późn. zm.)

Opracowując lokalną strategię rozwiązywania problemów społecznych, uwzględniono dokumenty programowe, w których akcentuje się konieczność zapewnienia dialogu i partnerskiej współpracy instytucji rządowych, samorządowych oraz biznesu.

Wspomniane dokumenty to przede wszystkim:



  • Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia 2007 – 2013 (Narodowa Strategia Spójności 2007 – 2013),

  • Regionalny Program Operacyjny,

  • Program Operacyjny Kapitał Ludzki.

W każdym społeczeństwie istotne znaczenie ma zapewnienie bezpieczeństwa socjalnego. Jest to szczególnie ważne w sytuacji postępującego rozwarstwienia dochodowego, starzenia się społeczeństwa oraz nasilających się problemów społecznych. Wobec powyższego istnieje potrzeba utworzenia w mieście spójnego systemu wspierania osób i rodzin, który zapobiegać będzie marginalizacji.

Fundamentalnym celem opracowania jest zasada wspierania rodziny jako podstawowej i najważniejszej wartości życia społecznego.

W strategii wskazano kierunki działań samorządu lokalnego w kształtowaniu i realizacji lokalnej polityki społecznej. Opracowując strategię uwzględniono współpracę instytucji rządowych, samorządowych, kościoła i organizacji pozarządowych.

Przy opracowaniu strategii opierano się na następujących celach:


  • dążenie do poprawy sytuacji materialnej grup ekonomicznie najsłabszych,

  • prowadzenie działań osłonowych,

  • wychodzenie naprzeciw zagrożeniom społecznym.

Gmina, jako wspólnota mieszkańców ma obowiązek stworzyć równe szanse wszystkim ludziom zamieszkującym na jej terenie. Z różnych względów wiele osób nie może lub nie potrafi stworzyć dla siebie warunków zapewniających im godne życie.

Program strategii zakłada dążenie do profesjonalizmu, mającego na celu poprawę warunków życia jednostki i społeczności.



Realizacja zadań postawionych przed pomocą społeczną powoduje konieczność wypracowania:

  1. zintegrowanego systemu działań i innowacyjnych form pomocy,

  2. systematycznego diagnozowania problemów społecznych,

  3. profesjonalnego i sprawnego działania służb społecznych,

  4. udostępnienia społecznych środków i zasobów,

  5. tworzenia warunków do współuczestnictwa odbiorców pomocy w procesie ich kształtowania.

Założenia zawarte w strategii oparte są o trzy kierunki działania:

    1. Działania profilaktyczne,

    2. Działania edukacyjne,

    3. Działania kompensacyjne.

Strategia rozwiązywania problemów społecznych Miasta Przasnysz na lata 2009 – 2015 pozwoli na racjonalne prowadzenie lokalnej polityki społecznej, a także wskaże obszary, które w najbliższym czasie powinny stać się przedmiotem szczególnej troski władz miasta.



2. DIAGNOZA PROBLEMÓW SPOŁECZNYCH
Podstawą do diagnozowania i zidentyfikowania głównych problemów społecznych w Przasnyszu były dane statystyczne uzyskane w instrukcjach zajmujących się przedmiotową problematyką oraz informacje uzyskane z przeprowadzonej ankiety „Problemy społeczne w moim środowisku lokalnym”. Istotną rolę przy diagnozowaniu problemów społecznych stanowią dane i informacje będące w zasobach Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej.

2.1. CHARAKTERYSTYKA MIASTA
Miasto Przasnysz – stolica powiatu ziemskiego, położone jest w północnej części województwa mazowieckiego. Na dzień 31 grudnia 2008 roku liczba mieszkańców wynosiła 17 711, w tym 9 196 kobiet ( co stanowi 52% ogółu mieszkańców) i 8 515 mężczyzn. W ogólnej liczbie mieszkańców 3 474 – to dzieci i młodzież do lat 18. Z ogólnej liczby mieszkańców 11 783 to ludność w wieku produkcyjnym, a 2 454 to osoby w wieku poprodukcyjnym.

W Przasnyszu, podobnie jak w całym kraju obserwuje się podobne tendencje demograficzne – spadek liczby urodzeń, stałe zmniejszanie się liczby osób w wieku przedprodukcyjnym, systematyczny wzrost liczby osób w wieku poprodukcyjnym.

Wzrost liczby bezrobotnych, który następował od 1999 roku został zahamowany w 2003 roku. Począwszy od 2004 roku zauważalny jest systematyczny spadek liczby osób bezrobotnych zarejestrowanych w Powiatowym Urzędzie Pracy. Liczba bezrobotnych na dzień 31.12.2008r. wynosiła 970 osób.

Największymi pracodawcami na lokalnym rynku pracy są: producent aparatury rozdzielczej ABB Sp. z o. o., producent rowerów KROSS SA, firma przewozowa PKS SA, Zakład Energetyki Cieplnej Sp. z o. o., Zakład Energetyczny Warszawa Teren SA, Miejski Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o., firma produkcyjna „Wimest” SPZZOZ w Przasnyszu oraz instytucje bankowe i ubezpieczeniowe. Zakładem pracy chronionej jest producent rowerów KROSS SA.

Miasto Przasnysz dysponuje znaczną liczbą szkół i placówek opiekuńczo – wychowawczych. Swoją siedzibę mają tu: dwa samorządowe przedszkola, dwie szkoły podstawowe i publiczne gimnazjum oraz gimnazjum społeczne. Szybko rozwija się sieć przedszkoli prywatnych, których obecnie jest 4. Na terenie miasta są również dwie publiczne szkoły ponadgimnazjalne: Zespół Szkół Licealnych – Liceum Ogólnokształcące oraz Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych z wieloma kierunkami kształcenia oraz szkoły ponadgimnazjalne niepubliczne, m.in. Niepubliczne Centrum Kształcenia Ustawicznego „Edukator”.

W ostatnich latach nastąpił także rozwój szkolnictwa wyższego. Działalność edukacyjną prowadzi Zamiejscowy Ośrodek dydaktyczny Międzywydziałowego Studium Gospodarki Przestrzennej SGGW w Warszawie oraz Wydział Zamiejscowy Wyższej Szkoły Języków Obcych w Świeciu. Istotnym uzupełnieniem oferty edukacyjnej jest działalność Zespołu Medycznych Szkół Policealnych.

Niepełnosprawne dzieci i młodzież mogą pobierać naukę w Specjalnym Ośrodku Szkolno – Wychowawczym.

Usługi zdrowotne świadczą: Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Opieki Zdrowotnej ( w skład którego wchodzi Szpital Powiatowy i Przychodnia Zdrowia). Ważnymi ze względów społecznych ogniwami systemu lecznictwa są: Poradnia Zdrowia Psychicznego, Poradnia Leczenia Uzależnień i Ośrodek Leczenia Uzależnień. Na terenie szpitala ma również siedzibę Poradnia Rehabilitacji Neurologicznej „AGA”, która prowadzi działanie główne na rzecz dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym. Ponadto na terenie miasta jest 6 niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej, 6 prywatnych gabinetów stomatologicznych oraz 9 ogólnodostępnych aptek.

Miasto Przasnysz jest także siedzibą ważnych dla mieszkańców instytucji: Komendy Powiatowej Policji, Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej, Sądu i Prokuratury Rejonowej, Powiatowego Urzędu Pracy, Urzędu Skarbowego, Inspektoratu ZUS, Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej.

2.2. POMOC SPOŁECZNA

System pomocy społecznej jako jeden z elementów zabezpieczenia społecznego polityki społecznej państwa ma za zadanie wspieranie osób i rodzin, które z przyczyn obiektywnych nie są w stanie zaspokoić swoich elementarnych potrzeb życiowych. Według ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Ustawa o pomocy społecznej określa, że pomocy udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu:


  1. ubóstwa;

  2. sieroctwa;

  3. bezdomności;

  4. bezrobocia;

  5. niepełnosprawności;

  6. długotrwałej lub ciężkiej choroby;

  7. przemocy w rodzinie;

  8. potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności;

  9. bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych;

  10. braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze;

  11. trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy;

  12. trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego;

  13. alkoholizmu lub narkomanii;

  14. zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej;

  15. klęski żywiołowej lub ekologicznej.

Decydujący wpływ na korzystanie z systemu pomocy społecznej w Polsce mają regulacje prawne zawarte w ustawie o pomocy społecznej oraz innych aktach normatywnych. Podstawową przesłanką przyznania świadczeń jest kryterium dochodowe osoby i rodziny. Od 1 października 2006r. kryterium ustalono na poziomie 477 zł miesięcznie w przypadku osoby samotnie gospodarującej i 351 zł na osobę w rodzinie. Niski poziom kwot uprawniających do przyznania świadczeń zawęża liczbę uprawnionych. Na wahania liczby uprawnionych do świadczeń wpływ miały m.in. ustawa o rencie socjalnej i ustawa o świadczeniach rodzinnych, które spowodowały w 2004r. przejście części klientów systemu do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz ograniczenie liczby świadczeniobiorców z uwagi na wypłacane świadczenia rodzinne.
Tabela nr 1

Osoby korzystające z pomocy społecznej w Przasnyszu na koniec danego roku






2005

2006

2007

2008

Liczba osób, którym przyznano świadczenia w ramach zadań własnych i zleconych

990

1 085

1 109

1 017

Liczba rodzin ogółem, które korzystały z pomocy społecznej

649

645

676

622

Liczba osób w rodzinach korzystających z pomocy społecznej

1 880

1 906

1 957

1 769

Źródło: Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej

Tabela nr 2

Środki finansowe na realizację zadań pomocy społecznej

(z wyłączeniem kosztów utrzymania MOPS)





2005

(w zł)

2006

(w zł)

2007

(w zł)

2008

(w zł)

Zadania własne

511 552

520 139

549 038

574 984

Zadania zlecone

669 957

861 610

963 429

1 067 206

RAZEM

1 181 509

1 381 749

1 512 467

1 642 190

Wartość pomocy w złotych na jednego korzystającego w skali roku

628,46

724,94

772,84

928,31

Źródło: Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej

Tabela nr 3

Liczba rodzin korzystających z pomocy społecznej w latach 2005-2008 z powodu trudnej sytuacji życiowej




Rok

Ubóstwo

Bezrobocie

Niepełnosprawność

Bezradność w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gosp. domowego

2005

510

401

205

171

2006

561

372

205

163

2007

566

379

224

192

2008

465

320

230

189

Źródło: Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej
Odsetek mieszkańców korzystających z pomocy społecznej i objętych działaniami Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w 2008r. wyniósł 10 %. Wskaźnik ten zbliżony jest do poziomu ogólnokrajowego.

Analizując badany okres, lata 2005-2008, należy zwrócić uwagę na utrzymującą się na podobnym poziomie liczbę rodzin korzystających z pomocy społecznej, przy rosnącej liczbie osób, którym przyznano świadczenia finansowe (lata 2005 – 2007). W roku 2008 tendencja ta została zahamowana, nastąpił spadek liczby rodzin otrzymujących wsparcie finansowe. W obliczu narastającej recesji i kryzysu gospodarczego jest to jednak zapewne zjawisko krótkotrwałe. Należy spodziewać się od 2009 roku ponownego wzrostu liczby świadczeniobiorców. Z przedstawionych wyżej danych można sformułować następujące wnioski:



  1. Zwiększające się rokrocznie środki finansowe adresowane są do tych samych rodzin, które otrzymują coraz większe wsparcie finansowe. Zwiększone nakłady finansowe nie powodują jednak usamodzielnienia się rodzin.

  2. Świadczenia otrzymują pełnoletni członkowie tej samej rodziny (np. samotne młode matki zamieszkujące wspólnie z innymi członkami rodziny, również korzystającymi z pomocy), co świadczy o pogłębiającej się degradacji społecznej rodzin.

  3. Zmniejszający się poziom bezrobocia spowodował ograniczenie liczby beneficjentów korzystających ze wsparcia finansowego z powodu tej dysfunkcji. W 2008 r. 51 % rodzin, które skorzystały z różnych form pomocy społecznej otrzymało pomoc z powodu bezrobocia. Rodziny te zagrożone są wykluczeniem lub już podlegają temu procesowi. Zdecydowana większość bezrobotnych to osoby długotrwale bezrobotne, pozostające bez pracy kilkanaście miesięcy, a nawet kilka lat. Długoterminowe bezrobocie ma tendencję do utrwalania się i może stać się zjawiskiem społecznego dziedziczenia dla całych rodzin.

  4. Systematycznie wzrasta liczba osób niepełnosprawnych korzystających ze świadczeń pomocy społecznej, co świadczy o niskiej aktywności zawodowej tej grupy ale również małej ilości ofert pracy dla niepełnosprawnych.

  5. Na przestrzeni analizowanego okresu wzrosła liczba świadczeniobiorców otrzymujących pomoc z powodu bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzeniu gospodarstwa domowego. W tym przypadku beneficjentami pomocy finansowej są głównie rodziny z problemem alkoholowym i rodziny, w których występuje przemoc.



2.3. PROBLEM UBÓSTWA

Ubóstwo jest podstawową przyczyną przyznawania pomocy finansowej, która dystrybuowana jest przez różne instytucje. Ubóstwo jest definiowane w różnorodny sposób. Jedna z definicji to brak dostatecznych środków materialnych do życia, niedostatek; inna definiuje ubóstwo jako stan poniżej pewnego zmiennego w czasie progu dochodowego lub progu realizacji potrzeb w odniesieniu do grupy rodzinnej lub grupy społecznej. Definicja operacyjna ubóstwa przyjęta przez Radę Ministrów EWG w 1975r. mówi, iż ubóstwo odnosi się do osób, rodzin, grup osób, których środki są ograniczone w takim stopniu, że ich poziom życia obniża się poza akceptowalne minimum.

Obecnie mamy do czynienia z tendencją obserwowaną od 1996 roku, a polegającą na wzroście zasięgu ubóstwa obiektywnego szacowanego na podstawie wyników badań budżetów gospodarstw domowych (GUS). W 2004 roku poniżej minimum egzystencji żyło 11,8 % polskiego społeczeństwa ( w porównaniu do 4,3% w 1996r.). W okresie od 1996 roku do 2003r. liczba osób żyjących poniżej granicy minimum egzystencji zwiększyła się w skali całego kraju o 2,8 mln osób. Taki rodzaj ubóstwa nie wynika jedynie z krótkotrwałego pogorszenia się sytuacji rodzin, ale nabiera cech trwałości, przyczyniając się do długotrwałego pozbawienia możliwości korzystania z dóbr i usług, a tym samym prowadzi do wykluczenia społecznego.

Na syndrom wysokiego ubóstwa składa się bezrobocie połączone z niskim poziomem wykształcenia głowy gospodarstwa domowego, wielodzietność oraz fakt zamieszkiwania w małych ośrodkach miejskich lub na wsi.

Wzrost skali ubóstwa w ostatnich latach dokonał się przy poprawie przeciętnej sytuacji materialnej ogółu społeczeństwa, co świadczy o rosnących w społeczeństwie nierównościach w sytuacji dochodowej i poziomie życia.




  1   2   3


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna