Studia: i-stopnia stacjonarne Kierunek



Pobieranie 21.47 Kb.
Data06.05.2016
Rozmiar21.47 Kb.
Zakres Egzaminu Dyplomowego

Studia:

I-stopnia stacjonarne

Kierunek:

Teleinformatyka

Specjalność

Utrzymanie Sieci Teleinformatycznych TIU

Wykaz tematów egzaminacyjnych – rok akademicki 2011/2012


Tematy kierunkowe:

    1. Wbudowane systemy mikroprocesorowe: komputerowe systemy sterowania oraz programowalne sterowniki logiczne.

    2. Nawigacja satelitarna.

    3. Metody rozwiązywania zadań optymalizacji z ograniczeniami i bez ograniczeń.

    4. Mechanizmy bezpieczeństwa w sieciach komputerowych: algorytmy szyfrowania, wykrywanie i przeciwdziałanie atakom.

    5. Planowanie eksperymentów i analiza wyników badań: metody i narzędzia programistyczne w symulacji.

    6. Model biznesowy działalności teleinformatycznej: zasady określania cen produktów i usług, strategie marketingowe.

    7. Metody kompresji obrazów statycznych i ruchomych.

    8. Metody przetwarzania sygnałów akustycznych.

Tematy specjalnościowe:

      1. Wskaźniki ekonomiczne opłacalności inwestycji teleinformatycznych.

      2. Stałe i zmienne koszty wdrażania i eksploatacji systemów teleinformatycznych.

      3. Taryfikacja usług multimedialnych: architektury systemów i protokoły taryfikacji.

      4. Charakterystyka sieci teleinformatycznych: parametry, struktury.

      5. Metodyki badania sieci teleinformatycznej: badanie funkcjonalności, wydajności i poziomu bezpieczeństwa.

      6. Parametry określające jakość usług w sieciach komputerowych.

      7. Mechanizmy zapewniające jakość w sieciach komputerowych.

      8. Sieci satelitarne: parametry, budowa.

      9. Bilans energetyczny łącza satelitarnego.

      10. Metody transmisji z potwierdzeniem ARQ: sposób realizacji, ocena efektywności.

      11. Wpływ pola elektromagnetycznego na organizmy żywe: źródła pola, normy, charakterystyka środowiska EM.

      12. Metrologia pola elektromagnetycznego: wielkości mierzone, metody i procedury pomiarowe.




Opiekun specjalności

Prof. dr hab. inż

Tadeusz Więckowski





Opiekun kierunku

dr hab. inż.

Ryszard Zieliński

Prof. PWR














Modele odpowiedzi
Ad 1. Paradygmaty programowania obiektowego

Programowanie obiektowe opiera się na czterech zasadach: abstrahowaniu, hermetyzacji, generalizacji i polimorfizmie.



  • Abstrahowanie - selekcja atrybutów i operacji klasy nieistotnych z punktu widzenia aktualnie realizowanego zadania (rozwiązywanego problemu). W wyniku abstrahowania w definicji klasy uwzględniamy tylko istotne dane i istotne algorytmy przetwarzania tych danych (atrybuty i operacje). Abstrahowanie jest etapem tworzenia klasy.

  • Hermetyzacja (enkapsulacja) – ukrycie wnętrza obiektu przed użytkownikiem. Obiekt widziany jest jako czarna skrzynka połączona z jego otoczenie wyłącznie poprzez interfejs (zestaw funkcji). Ujawnia się otoczeniu tylko te informacje o jego atrybutach, które są niezbędne do efektywnego odwołania się do obiektu. Na przykład klasa Zespolone nie ujawnia, czy liczba zespolona jest pamiętana jako Realis i Imaginare, czy jako moduł i argument, a wszelkie operacje wykonywane są na całych obiektach przez dostarczone funkcje (np. jeśli użytkownik chce znać część rzeczywistą, musi wykonać odpowiednią funkcję na obiekcie).

  • Generalizacja (uogólnienie, dziedziczenie) – umożliwia tworzenie klas na podstawie innych klas przejmując z nich dane wraz z algorytmami przetwarzania. Potomek dziedziczy strukturę i zachowanie przodka, a ponadto ma cechy własne. Zwykle potomek jest szczególnym przypadkiem przodka. Np. klasa „Samochód osobowy” pochodzi od klasy „Samochód”.

  • Polimorfizm – to zdolność wyboru algorytmu odpowiedniego do klasy przetwarzanego obiektu. Oznacza, że ta sama nazwa operacji w różnych klasach może oznaczać różne działania. Funkcja polimorficzna wywołana do wskaźnika (lub referencji) wybierze postać z klasy wskazywanego (lub ukrytego pod referencją) obiektu, a nie z klasy zmiennej wskaźnikowej (lub referencyjnej). Na przykład gdy zmienna p jest wskaźnikiem na punkt, a funkcja polimorficzna Pole( ) oblicza pole, to wyrażenie p->Pole( ) obliczy pole wskazywanego obiektu (prostokąta, koła, kuli itp.), a nie pole punktu.

Student może też omówić przeciążanie operatorów, powinien jednak zaznaczyć, że wiele języków obiektowych (np. Java i C#) nie umożliwia przeciążania operatorów.



Ad 2. Zasada lokalności odwołań*

  • sformułowanie zasady lokalności

  • bufor pamięci podręcznej

  • odwzorowanie przestrzeni wirtualnej – stronicowanie


Ad 3. Arytmetyka stało- i zmiennoprzecinkowa*


Ad 4. Normalizacja schematu bazy danych

  • cel procesu normalizacji

  • przebieg procesu normalizacji (5 postaci normalnych)

  • aspekt praktyczny (przykład normalizacji do 3 postaci normalnej)


Ad. 5. Model warstwowy TCP/IP

Omówić generalne zasady modeli warstwowych uwzględniając kapsułkowanie. Przedstawić i scharakteryzować kolejne warstwy modelu TCP/IP. Omówić następujące protokoły (uwzględniając schemat adresacji, pola nagłówka, schemat komunikacji): IPv4, IPv6, ICMP, TCP, UDP oraz wybrany protokół warstwy aplikacji (np. SMTP)


Ad. 6. Złożoność problemów kombinatorycznych oraz algorytmów ich rozwiązania

  • pojęcia problemu i algorytmu jego rozwiązania

  • klasy złożoności obliczeniowej (P, NP, NP-zupełne, silnie NP-zupełne)

  • złożoność czasowa i pamięciowa algorytmów

  • wpływ różnych struktur danych na złożoność algorytmów


Ad. 7. Język UML w projektowaniu oprogramowania

  • specyfikacja wymagań w języku UML (diagramy przypadków użycia z opisem przypadków w języku naturalnym i za pomocą diagramów czynności)

  • abstrakcyjny opis struktury oprogramowania z użyciem diagramów klas, obiektów i pakietów

  • opis dynamiki za pomocą diagramów sekwencji i diagramów maszyn stanów

  • diagramy wdrożenia

  • modele cyklu życia oprogramowania obiektowego wytwarzanego w języku UML


Ad. 8. Generowanie realistycznych obrazów scen 3-D za pomocą metody śledzenia promieni

Ad. 9. Mechanizmy systemu operacyjnego wspomagające synchronizację procesów

  • problem sekcji krytycznej – warunek wzajemnego wykluczania, warunek postępu, warunek ograniczonego czekania

  • mechanizm semaforów Dijkstry – operacje sygnalizuj i czekaj (lub P i V), nierozłączność operacji na semaforach, warunki zawieszenia procesu na semaforze, implementacja systemowa – unikanie pętli gorącego czekania,

  • wzorcowe rozwiązanie problemu sekcji krytycznej przy użyciu semaforów (wyjaśnić dlaczego nie gwarantuje ograniczonego czekania)


Ad. 10. Programowalne scalone układy cyfrowe PLD, CPLD oraz FPGA

  • podstawowe cechy architektury, technologie programowania.

  • PLD (Programmable Logic Devices) – rodzaje: PAL (programowalna tylko matryca iloczynów), PLE (programowalna tylko matryca sum), PLA (programowalne obie matryce).

  • CPLD (Complex PLD): charakterystyka (PLD + matryca połączeń), technologie: (CMOS EEPROM, także CMOS z antybezpiecznikami – nieulotne programowanie jednokrotne).

  • FPGA (Field Programmable Gate Arrays): charakterystyka (matryca bramek + programowalne ścieżki połączeniowe), podstawowa struktura (dwuwymiarowa matryca konfigurowalnych komórek logicznych i zasoby dodatkowe: bloki pamięci RAM, rdzenie procesorów, np. z rodziny PowerPC w układach Xilinx, dedykowane moduły szybkiej transmisji szeregowej i tp. technologie (SRAM CMOS – problemy z ulotnością, CMOS z antybezpiecznikami, EEPROM).



Ad. 11. Optyczne nośniki informacji

  • Typy dyskow: analogowe Laser Disc, cyfrowe CD, DVD, BD, HVD,

  • Technologia i typy zapisów: – CLV, CAV, sterowanie 3-5-7 promieniowe; pity, landy, DVD R+/R-, on/in groove, dual layer,

  • Kodowanie PCM, NRZI, EFM, EFM+, 17PP – Parametry: długości fali, apertura numeryczna, prędkość zapisu/odczytu, pojemność.





©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna