Style I gatunki muzyki rozrywkowej XIX i XX wieku muzyka rozrywkowa



Pobieranie 65.74 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar65.74 Kb.
STYLE I GATUNKI MUZYKI ROZRYWKOWEJ XIX I XX WIEKU

MUZYKA ROZRYWKOWA – charakteryzuje ją ludyczność, spontaniczność i swoboda interpretacji. Dzielenie muzyki rozrywkowej na nurty jest o tyle trudne, że stale się one z sobą przenikają i powstaje wiele utworów, które trudno jest jednoznacznie zaklasyfikować. Ponadto podziały te stale ewoluują, gdyż powstają coraz to nowe style muzyczne. Nazewnictwo nurtów nie jest jednoznacznie ustalone i istnieje wiele różnych jego form, w oparciu o różne kryteria. Np. największy sprzedawca internetowy płyt z muzyką rozrywkową amazon.com stosuje następujący podział, który jest podyktowany głównie preferencjami potencjalnych nabywców:

Jazzgatunek muzyczny, który powstał w pierwszej połowie XX wieku na południu Stanów Zjednoczonych w Nowym Orleanie jako połączenie muzyki zachodnioafrykańskiej i europejsko-amerykańskiej. Stanowi połączenie muzyki ludowej, artystycznej i rozrywkowej.

Jazz charakteryzuje się rytmem synkopowanym, a także dużą dowolnością interpretacyjną i aranżacyjną oraz tendencją do improwizacji. Miało to związek z faktem, iż pierwszymi twórcami tego gatunku byli przeważnie nie znający nut potomkowie niewolników.

Ludność murzyńska była sprowadzona do Ameryki Północnej już w wieku XVI i XVII – jej muzyka towarzyszyła ekstatycznym obrzędom, tańcom, zajęciom codziennym. Ze względu na warunki życia i korzenie instrumentarium tej muzyki było proste, miała ona przede wszystkim charakter wokalny (często posługująca się falsetem), o nieskomplikowanej melodyce. Na pieśni murzyńskie tego okresu wywierała też duży wpływ hymnodia protestancka, a w niektórych rejonach muzyka francuska i hiszpańska. Wpływy muzyki protestanckiej to przede wszystkim hymny i psalmy,

Źródła jazzu to: (negro spirituals, plantation songs, blues, ragtime)

Przedstawiciele to: Louis Armstrong., Miles, Davis,Urszula Dudziak, Tomasz Stańko, Leszek Możdżer
Wczesna historia jazzu w Polsce to lata 20. (kiedy istniały swingujące zespoły muzyczne) i 30. W latach 50 pojawiły się pierwsze festiwale jazzowe (w 1956 Międzynarodowy Festiwal Jazzowy w Sopocie, w 1958 Jazz Jamboree)
Soul (ang.dusza) jest gatunkiem muzyki rozrywkowej wywodzącym się z rhythm and bluesa, początkowo będąc jego częścią.

Cechami charakterystycznymi gatunku są:



  • bogate brzmienie oparte o instrumentarium pochodzące z R&B.

  • wyraźne, często synkopowane rytmy

  • zmienne nastroje od bardzo dynamicznych po liryczne

  • wielogłosowe ornamentalne (często nadmiernie) śpiewy.

Soul, w odróżnieniu od klasycznego R&B, odróżnia przede wszystkim inny klimat. Podczas gdy R&B jest głównie nastawione na tworzenie muzyki tanecznej, soul jest spokojniejszy, skłania do refleksji, jego teksty są przepełnione "wartościami duchowymi" i częstymi odniesieniami do Biblii i Boga.

Nie ma w tym nic dziwnego, biorąc pod uwagę fakt, że zespoły soulowe powstawały najczęściej z chórków kościelnych (poprzez dodanie do chórków instrumentarium i rytmów R&B).

Soul początkowo był muzyką czarnoskórych Amerykanów, lecz z czasem zdobył wielką popularność na całym świecie i stał się zjawiskiem międzykulturowym.

Przyjmuje się, że twórcą tego gatunku jest Ray Charles Robinson znany jako Ray Charles.

Do wybranych przedstawicieli muzyki soul należą: Alicia Keys, Michael Jackson (we wczesnych latach swojej twórczości), Sly Stone, Aretha Franklin, Otis Redding, Diana Ross, Al Green, Erykah Badu, Whitney Houston, Anastacia, Angie Stone, Jesse McCartney.

Soul wywarł dość istotny wpływ na współczesną muzykę pop i współczesny R&B.


Rock (ang. skała, kołysać się) – ogólna nazwa całego szeregu stylów muzycznych, wywodzących się z rock and rolla oraz rhythm and bluesa i bluesa. Sama nazwa "rock" jest właściwie skrótem od "rock and roll", choć można uznawać owe 2 pojęcia za odmienne od siebie gatunki muzyczne. Wszystkie style rockowe charakteryzują się brzmieniem opartym na różnego rodzaju gitarach (zwykle elektrycznych, elektrycznych basowych) i perkusji, z wyraźnie zarysowanym rytmem i śpiewem, wywodzącym się z bluesa oraz sposobem wolnej improwizacji w trakcie grania utworów, wywodzącym się z jazzu.

Wcześniej ten rodzaj muzyki rozrywkowej uprawiali młodzi ludzie w USA, łącząc elementy amerykańskiego folkloru muz, czyli country and western z forma blusa rythm and blues.

Niekwestionowanym królem rocka był amerykański piosenkarz i gitarzysta Elvis Presley, działający w latach 60 i 70. Inni przedstawiciele rocka to grupa The Beatles, The Rolling Stones, Pink Floyd,

Największy rozkwit rocka to lata 70 i 80. Rozwijał się na całym świecie.

Odmiany i gatunki rocka, np.: rock and roll, J – rock, rock psychodeliczny, rock progresywny, glam rock, rock alternatywny, heavy metal, glam metal, black metal, folk metal, punk, (hardcore)
Pierwsze zespoły rockowe w Polsce powstawały w latach 60, Rythm and Blues, Czarno – Czarni z solistką Karin Stanek i kasią Sobczyk, Niebiesko – Czarni, soliści: Czesław Niemen, Krzysztof Klenczon, Wojciech Gąssowski, Halina Frąckowiak, zespół: Czerwone Gitary, Skaldowie.

Reggae (wym. rege) – styl we współczesnej muzyce rozrywkowej wywodzący się z Jamajki. Niezwykły rozwój przeżył pod koniec lat 50., a także od momentu uzyskania przez Jamajkę niepodległości w 1962. Stanowi najbardziej charakterystyczny gatunek muzyki jamajskiej.

Reggae jest popularne w środowisku ruchu Rastafari. Jej historia sięga ponad 400 lat wstecz do wczesnych czasów afrykańskiego niewolnictwa. Na muzykę reggae wpływ miała tradycja nyabinghi oraz gatunki muzyczne takie jak: calypso, blues, mento, liczne rytmy afrykańskie, indyjskie raga, soca, ju-ju, salsa, muzyka Indian Południowej Ameryki, ska, rumba, cumina-burru, samba i inne[1]. Ewolucja muzyki reggae prowadziła przez szereg różnych gatunków: mento, ska, bluebeat, rocksteady. Po raz pierwszy terminu "reggae" użył w 1967 Toots Hibbert[1]. Istnieje kilka hipotez co do pochodzenia tego terminu. Jedna z nich mówi że pochodzi ono od słowa Regga, nazwy plemienia mieszkającego nad jeziorem Tanganika. Bob Marley twierdził że słowo to ma pochodzenie hiszpańskie i oznacza "króla muzyki". Z kolei Hux Brown, weteran jamajskich studiów nagraniowych podaje wersję według której jest to po prostu opis rytmu, dowcipne słowo które oznacza nierówny rytm i zmysłowe brzmienie[2].

Teksty utowrów mają charakter filozoficzny, ideologiczny lub religijny. Opowieści o Afryce, o jej tradycji i kulturze, stanowią główny wątek przesłania reggae.

Muzyka reggae pojawiła się w Polsce na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku. Uznaje się, że pierwszą formacją która użyła jamajskich rytmów w swoich utworach była punkowa Brygada Kryzys - Roberta Brylewskiego i Tomasza Lipińskiego.

Charakterystyczną cechą muzyki reggae jest wielokrotne wykorzystywanie przez wokalistów jednego riddimu (rytmu), na którym powstaje nawet kilkadziesiąt wersji wokalnych piosenki.

Ska powstało pod wpływem połączenia takich gatunków muzycznych jak rhythm 'n' blues, calypso, jazz (szczególnie odmiana nowoorleańska) i swing. Słowo ska jest prawdopodobnie wyrazem dźwiękonaśladowczym, używanym przez DJ-ów, którzy w ten sposób zachęcali odbiorców do zabawy.

Muzyka popogólnie muzyka popularna, termin ten jest jednak wieloznaczny, w najszerszym sensie oznacza każdy rodzaj muzyki rozrywkowej, niezależnie od jej charakteru.

W węższym zakresie popem nazywa się bardziej "miękki" i nastawiony na masowego odbiorcę odłam muzyki rockowej, charakteryzujący się prostotą, melodyjnością i szerszym niż w klasycznej muzyce rockowej użyciem syntezatorów i studyjnych technik nagraniowych. Często style popowe są "łagodniejszymi" odmianami pierwotnych stylów wyrosłych z różnych odmian muzyki rozrywkowej (nie tylko rockowej), lub kombinacjami tych odmian tak zestawianymi, aby usunąć brzmienia nietolerowane w danym momencie przez większość potencjalnych słuchaczy, oraz aby zachować brzmienia, które są aktualnie modne.

Za popowych uważa się więc, niezależnie od stylu muzyki, tych artystów, którzy tworzą swoją muzykę kierując się wyłącznie gustami publiczności i całkowicie rezygnują z prób przekazywania jakichś głębszych wartości. Artystów, którzy się do tego oficjalnie przyznają, jest jednak niewielu i większość stara się dodawać do tworzonej przez siebie muzyki jakiś rodzaj "ideologii". Dodatkowo wielu artystów, którzy u zarania swojej działalności byli dla pewnych kręgów odbiorców "kultowi" i "alternatywni", po osiągnięciu sukcesu przestają być za takich uważani, mimo że bardzo często ich muzyka się nie zmienia, lecz tylko staje się popularna i modna, by nie rzec – spowszedniała. W efekcie odróżnienie "popu" od "nie popu" na bazie tej definicji jest często bardzo trudne i zaliczenie jakiegoś artysty do jednej z tych kategorii zależy od punktu widzenia.

Fakt, że muzyka pop jest "produkowana" dla czystej przyjemności słuchania, nie oznacza, że jest muzyką cechującą się amatorstwem. Wręcz przeciwnie, w produkcję piosenek pop zaangażowani są zazwyczaj profesjonaliści: tekściarze, kompozytorzy, choreografowie i muzycy sesyjni.

Za "Króla popu" uważa się Michaela Jacksona, "Królową popu" jest Madonna, natomiast "Księżniczka popu" to Britney Spears.

Pop wykształcił szereg specyficznych dla siebie zjawisk związanych z kulturą masową, takich jak:



  • boysband

  • girlsband

  • idol

  • power play

  • przebój (hit)

Disco, znane także pod nazwą muzyka dyskotekowa – gatunek muzyki popularnej, głównie, choć nie wyłącznie, przeznaczony do tańca w dyskotekach. Szczególnie popularny w drugiej połowie lat siedemdziesiątych XX wieku.

Styl znany pod nazwą disco, rozwinął się początkowo w Stanach Zjednoczonych pośród społeczności afroamerykańskich i hiszpańskich. Najistotniejszy wpływ na powstanie gatunku miały gatunki funk i soul[2]


Pierwsze utwory w stylu czystego disco pojawiły się około 1974.

Od połowy lat siedemdziesiątych muzyka disco stawała się coraz bardziej popularna. Disco stało się obecne w mediach, a także w filmie (ścieżki dźwiękowe do filmów Gwiezdne Wojny, Szpieg, który mnie kochał i inne). Powstały wielkie dyskoteki, jak n.p. Studio 54. Wydawane były dyskotekowe czasopisma, istniały liczne stacje radiowe nadające disco całą dobę. Muzyka disco opanowała niemal cały świat[3].


Przedstawiciele: Donna Summer, Boney M., Amanda Lear, Bee Gees, Papa Dance

Cechy disco: rytmiczność (rytm uzyskany przy zastosowaniu instrumentów elektronicznych), prosta linia melodyczna, charakter taneczny.
Hip – hop Cztery główne elementy hip-hopu to rapowanie, graffiti, taniec breakdance i DJing[4]. Pozostałe elementy to moda i slang hip-hopowy oraz beatbox.
Rap lub rapowanie - rodzaj ekspresji wokalnej polegający na rytmicznym wypowiadaniu słów i ich rymowaniu. Element kultury hip-hopowej. Rap często zamiennie z wyrażeniem hip-hop określany jest jako odrębny gatunek muzyczny powstały we wczesnych latach 70. XX wieku w Stanach Zjednoczonych, w dzielnicy NY Bronx
Rap – to rytmiczna melorecytacja tekstu przy wtórze dźwięków instrumentów perkusyjnych, basu lub melodii.

Efekty melodyczne i rytmiczne osiągnięte za pomocą skreczowania, charakterystycznej techniki poruszania płytami winylowymi na talerzach włączonych gramofonów;

Istotna rola tekstu – manifestacja przeżyć i uczuć wykonawcy za pomocą młodzieżowego slangu;

Improwizacja (tzw. Freestyle), tworzenie tekstu na gorąco, w trakcie wykonywania utworu.



Graffiti – napisy lub symbole zamieszczane na ścianach i murach, zazwyczaj w sposób nielegalny.

Dzieli się na malowanie "z ręki", a więc za pomocą samych farb oraz na malowanie z szablonów polegające na przykładaniu do ściany wcześniej wykonanych szablonów i pokrywaniu wolnych obszarów farbą.

Graffiti uliczne wykonywane jest też czasem za pomocą innych technik – np. pędzla i wodnej farby akrylowej, naśladuje się tutaj jednak zawsze efekty uzyskiwane za pomocą klasycznej metody z farbami w sprayu.

Do malowania graffiti najczęściej używa się sprayu (farba w aerozolu w puszkach) do tagów -- markerów.


Breakdance (pierwotna nazwa breakin' lub bboying) – rodzaj tańca, wymagający dobrych predyspozycji fizycznych, kondycji oraz wysokiego poczucia rytmu. Osoba tańcząca breakdance to b-boy/biboj (mężczyzna) lub b-girl/bigerl (kobieta).

Ruchy w bboyingu dzielimy na cztery podstawowe elementy – toprock, power moves, freeze i footwork.



Toprock – dynamiczne kroki taneczne łączone z gestykulacją, tworzące wrażenie "mowy ciałem".

Power moves – figury rotacyjne. Najefektowniejsza oraz najtrudniejsza część breakingu. Wymagają one jednak dużej sprawności fizycznej ze względu na ich wysoce akrobatyczny charakter.

Freeze – figura statyczna, polegająca na "zastygnięciu" w konkretnej pozycji na kilka sekund:
Drop (Go down) – przejścia z toprock do footwork, ważne kroki pozwalające na płynne przejścia między tymi elementami, zachowujące ciągłość taneczną:

Footwork – kroki taneczne, najczęściej wykonywane z pozycji przysiadu podpartego. Aby dobrze wykonywać zarówno footwork jak i inne figury, trzeba wypracować flow czyli płynność ruchów.
Didżej lub DJ, dyskdżokej (ang. Disc JockeyDee Jay) – osoba, która odpowiednio dobiera i odtwarza muzykę, często w sposób urozmaicający oryginalne brzmienie tych utworów poprzez miksowanie, używanie efektów dźwiękowych, czasem poprzez dodawanie muzyki tworzonej na żywo. DJ utrzymuje kontakt z publicznością przez mikrofon, komentuje odtwarzane przez niego w danym momencie utwory, może również prowadzić konkursy.

Pojęcie Disc Jockey zostało po raz pierwszy użyte 1935 roku przez Waltera Winchella gdy opisywał Martina Blocka, pierwszego radiowca który w oczach społeczeństwa uzyskał status gwiazdy.



Techno - Początki techno sięgają późnych lat 70. oraz eksperymentalnej muzyki elektronicznej, komponowanej w tamtym okresie. Największy wkład w stworzenie fundamentów techno, ma niemiecka grupa Kraftwerk.
Ze względu na typowo elektroniczny charakter gatunku i dużą popularność na początku lat 90., nazwą techno bywa powszechnie mylnie określana całość elektronicznej muzyki tanecznej.

Korzeni muzyki techno możemy doszukać się już w muzyce lat '80-tych, zwłaszcza w disco a także w stylu house.


Techno to muzyka elektroniczna o jednostajnym, regularnym rytmie w metrum 4/4. Klasyczne techno posiada stosunkowo szybkie tempo około 130-140 uderzeń na minutę. Muzyka ta charakteryzuje się stosowaniem niemal wyłącznie syntetycznych bądź elektronicznie przetworzonych dźwięków, co odróżnia ją od muzyki house.

Muzyka techno, jako że jest przeznaczona przede wszystkim do grania w klubach, jest produkowana w taki sposób, aby miksowanie poszczególnych utworów ze sobą było łatwe: utwory są przeważnie całkowicie instrumentalne i rzadko posiadają rozbudowane partie wokalne, w odróżnieniu od takich gatunków jak house czy trance.


W Polsce techno odtwarzane jest jedynie w wybranych klubach muzycznych, przez co ma ono charakter raczej niszowy. Wiele młodych ludzi próbuje samodzielnie tworzyć muzykę techno w domach. W dzisiejszych czasach łatwiej jest próbować ją tworzyć ponieważ istnieje bardzo dużo programów muzycznych w Internecie oraz do kupienia w sklepach na komputery.
Heavy metalgatunek muzyczny, który wyewoluował na przełomie lat 60. i 70. XX wieku, z hard rocka, acid rocka i blues rocka. Zasadniczą różnicą pomiędzy hard rockiem a metalem jest to, że utwory hardrockowe najczęściej komponowane są w skalach durowych, podczas gdy heavymetalowe niemal wyłącznie w molowych.

Termin "heavy metal" używany jest w dwóch znaczeniach:



  • jako ogólna nazwa całego szeregu stylów muzycznych, wywodzących się z heavy metalu; w tym znaczeniu używana jest również ogólna nazwa metal

  • oraz jako określenie muzyki granej przez zespoły metalowe w latach 70. i 80. XX wieku; w tym znaczeniu używana jest również nazwa classic metal.

Początkowy, lecz już wyraźnie ukształtowany heavy metal, można zaobserwować w muzyce grup Led Zeppelin, Budgie, Deep Purple i Black Sabbath.

Bez względu na źródła nazwy, już w połowie lat siedemdziesiątych termin heavy metal był powszechnie używany na określenie najcięższego gatunku hard rocka, choć sam styl daleki był wtedy jeszcze od homogeniczności.

Podstawowymi cechami tej muzyki była ostra i dudniąca praca sekcji rytmicznej, dominacja mocno przesterowanej, ostro grającej gitary elektrycznej (u niektórych grup duetu gitar elektrycznych

Początek lat 80. XX wieku był okresem wzmożonej popularności, a jednocześnie wyraźnych jego przemian. Muzyka heavymetalowa, będąca ciągle alternatywnym gatunkiem rocka, zaczyna dominować w radiu i rodzącej się wtedy telewizji muzycznej. Choć początkowo muzyka była ostra i agresywna, nastąpiło stopniowe łagodzenie jej brzmienia. Popularność zyskują takie grupy, jak Def Leppard, Van Halen, Scorpions, oraz te zbliżające heavy metal niemal do popowego standardu, jak Bon Jovi, Poison. Do muzyki wprowadzono chórki, instrumenty klawiszowe, a do scenicznej praktyki choreografię, fantazyjne stroje i makijaż.

Gatunek w swej sferze tekstowej odnosił się do modnej fantastyki naukowej, fantasmagorii i humoreski opartej na czarnym humorze. Nie stronił też od poruszania treści religijnych, a raczej antyreligijnych, czy w skrajnych sytuacjach – satanistycznych. Innym aspektem heavy metalu była jego tajemniczość i surowość, nieodparcie kojarzące się z gotykiem.

W muzyce tej łatwo jest odnaleźć wpływy muzyki klasycznej, zwłaszcza baroku. Czołowi muzycy metalowi, głównie gitarzyści, przyznawali się do czerpania motywów z Bacha lub Paganiniego, czasem dosłownie, jak użycie przez Accept fragmentu "Dla Elizy" Beethovena w utworze "Metal Heart"



Instrumentaliści metalowi często też posiadali znakomite umiejętności techniczne, daleko wyprzedzając muzyków grających inne gatunki rocka czy popu. Z drugiej strony jednak subtelności te były niedostrzegalne dla przeciętnego odbiorcy, który słuchał tej muzyki dla tzw. czadu lub zadymy.








©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna