Tęcza a kto ciebie, śliczna tęczo, siedmiobarwny pasie, wymalował na tej chmurce jakby na atlasie? Słońce mnie wymalowało po deszczu, po burzy. Pożyczyło sobie farby od tej polnej róży. Czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony



Pobieranie 99.87 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar99.87 Kb.
Maria Konopnicka
Tęcza
A kto ciebie, śliczna tęczo,

siedmiobarwny pasie,

wymalował na tej chmurce

jakby na atlasie?


Słońce mnie wymalowało

po deszczu, po burzy.

Pożyczyło sobie farby

od tej polnej róży.

Czerwony, pomarańczowy,

żółty, zielony,

błękitny i granatowy

oraz fioletowy.

Pożyczyło sobie farby

od kwiatów z ogroda,

malowało tęczę na znak,

że będzie pogoda.




Maria Konopnicka
The Rainbow
The lovely rainbow,

Seven colored stripe,

Who painted on this cloud

like on an atlas?
The Sun painted me

After the rain, after the storm.

It borrowed paints

from this wild rose.
Red, orange,

yellow, green,

sky blue and navy blue

and violet.
It borrowed paints

From the flowers from the garden,

it painted the rainbow to show,

that it will be a beautiful weather.

Ewa Rutkiewicz


„Tęcza”
Wiersz Konopnickiej jest krótkim dialogiem między zachwyconym podmiotem lirycznym a uosobioną tęczą. Podmiot liryczny pyta ją, skąd się wzięła. Ta zaś odpowiada językiem lirycznym, przedstawiając fizyczne zjawisko rozszczepienia światła w bardzo prostych słowach, które sugerują, że natura posiada ludzkie cechy. To właśnie słońce wymalowuje tęczę, „pożycza” farby od polnych kwiatów. Także sama tęcza choć jest zależna od słońca i w pewnym stopniu bierna, to przecież wypowiada się we własnym imieniu.
Oczywiście wiersz ten idealnie wpasowuje się w tematykę nieba, ale warto zauważyć w nim także nawiązania do ziemi. Słońce bierze kolory od kwiatów; barwy niebiańskiej tęczy znajdują swe odzwierciedlenie w płatkach róży, fiołków, astrów. Ukazany tu zostaje pewien rodzaj więzi między ziemią – tym co dostępne i wciąż widoczne – oraz niebem – pięknem obserwowalnym w dogodnych warunkach.
Wiersz „Tęcza” jest bardzo optymistyczny, przepełniony kolorami i różnymi przemyśleniami.

Ewa Rutkiewicz
The Rainbow
The Konopnicka’s poem is a short dialogue between the delighted the speaker and the rainbow that has got human features. The rainbow says that the sun has painted it with paints which were lent from flowers. Although it depends on the sun, it speaks on its behalf.
This poem goes with the subject of “The Sky” but it’s also connected with the earth. The sun takes the colors from flowers; the heavenly rainbow’s colors are similar to the rose petals, the daises and others. The author shows a kind of bond between the earth and the sky.
What is more this poem was written by Maria Konopnicka one of the most famous Polish poets in history and especially in 19th century.
The poem ‘Rainbow’ is very optimistic, full of colors and different cogitations.

Julian Tuwim


Żniwo
Nie kwiatami, lecz zbożem zasiewajmy groby

Ojców swych. Gdy ich ziemia przemiele w swych żarnach,

Wzniosą się, martwi, w kłosy, zjędrnieją nam w ziarna

I dopomną się szumem o żniwo żałoby.


A wtedy – na cmentarze, córki i synowie,

Szukać szczątków doczesnych w mogilnym poroście!

I wyłuskać je z kłosów, i spożyć jak hostię – I dzieciom opowiedzieć o żywiącym grobie.


Julian Tuwim
Harvest
Not flowers, but with harvest decorate your fathers’ graves.

When the earth will grind them in its mill,

They will stand, dead, with ears, they will firm in harvest

And the will ask about the harvest of grief.
And then – to cemeteries, sons and daughters,

Look for remains in this grave thicket!

And shell them from ears, and take as host – and tell the children about this feeding grave.

Monika Sas


„Śmierć i ziemia”
Wiersz „Żniwo” autorstwa Juliana Tuwima. Wybrałam go ze względu na jego wymowę.
Wiersz opowiada o przemijaniu życia ludzkiego i pamięci o zmarłych. Podmiot liryczny nakłania do żywego traktowania pamięci o zmarłych. Pamiętania o ich życiu, grobach. Mówi o tym że bliscy po śmierci oczekują okresu żałobnego i zadumy od nas, żebyśmy szukali w sobie i swoich bliskich więzi, wspomnień związanych ze zmarłymi: członkami rodziny, przyjaciółmi, znajomymi.
Wiersz ten stał się sławny ponieważ traktuje on śmierć jako coś bliskiego i nieodzownego człowiekowi. Ma on także uniwersalną wymowę, zawsze będzie aktualny ponieważ śmierci nie da się uniknąć w żaden sposób i ciężko poradzić ze wspomnieniami .
Wiersz ten pasuje do tematu „ziemia, niebo woda” ponieważ ukazuje on miejsce znajdywania się ciała po śmierci i dbania o grób, nie sadzenie na nich kwiatów, a zbóż aby żyły na ich grobach tak jak zmarli żyli kiedyś wokół nas. A obecnie powinniśmy znajdywać ich w naszym otoczeniu, w zbożu, w powietrzu, w naszych bliskich i w nas samych.

Monika Sas
Death and Earth”
I decided to choose the poem “Harvest” because it shows very interesting connection between earth and death.
This poem shows how short is life and it emphasizes that it is very important to remember about those who died. We should keep in our memory their life. The speaker says that the dead people would like us to think for a moment. The want us to look for memories connected with those who died, members of our family, friends.
This poem has become famous because it shows death as something close inevitable to every person. It is also always up to date because death will be always part of our existence and it is also hard to deal with memories.
Although this poem at the beginning may seem not very connected with the topic “Earth, Sea, Sky”, in fact it is. Firstly it presents the place where our bodies are after death and secondly it emphasizes that nature has its role as a surrounding of a grave. Harvest in this poem is a symbol of life and in a way maybe immortality of the dead people.
Nature can remind about our friends or relatives who died because, as the speaker says, the are always present in flowers, harvest and surrounding nature.

Leopold Staff


Cisza leśna
Słoneczne cienie i szumy

zielone


Splatają drzewa w błękit

wyniesione,

Co choć się oku i uchu

kołyszą,


Być nie przestaną spokojem

i ciszą.
Ptaki się głoszą półsennym

świergotem,

Jak gdyby same nie wiedziały

o tym,

I w lesie czujnym, jak nieme



natchnienie,

Śpiew, zda się, milczy i śpiewa

Milczenie.

Leopold Staff
Forest silence
Sunshine shadows and

green hums,

Unite the trees uplifted

in blue,

Which rock in the eye and

the ear,

Always will be a serenity

and silence.
Birds are twittering sleepy

twitter,

As if they were not aware

of this,

And in the vigilant woods,

as the silent inspiration,

Singing it seemed, keeps silent

and silence sings.

Adrian Sowa


„Cisza Leśna”
Wybrałem ten utwór, ponieważ

bardzo mi się podoba. Lubię lasy,

zwierzęta, ptaki. Wiersz pobudził

moją wyobraźnię. W jednej chwili

mogłem się przenieść na łono

natury i to wszystko zobaczyć.


Podoba mi się, że jest w nim coś

z muzyki, otaczającej nas przyrody.

Śpiew ptaków, szum drzew,

wprowadzają nas w przyjemny nastrój.

Pobudzają do refleksji, czasem zadumy.

Sprawiają, że stajemy się lepsi.

Otaczająca przyroda nas uspokaja.
Utwór Leopolda Staffa pasuje do

tematu„Ziemia, morze, niebo”,

ponieważ podmiot liryczny zachwyca

się przyrodą (fauną, florą). W wierszu

jest mowa o muzyce, ptakach i roślinności.

Szum lasu kojarzy mi się z odgłosami

falującego morza. Ptaki są symbolem

wolności i nieba, drzewa zaś wskazują

na ziemię.
Autor wprowadza nas w przyjemny

nastrój.



Adrian Sowa
Forest silence”
I have chosen this poem because I like it

very much. I like forests, animals, birds.

The poem stirred my imagination. In one

moment I could move to nature and

see it all.

I like it because there is something

connected with music, nature which

surrounds us. The Bird’s singing

rustling trees, put us in a pleasant

atmosphere. They stimulate to reflection,

sometimes to meditation. They make

that we become better. Surrounding

nature calms us .

Leopold Staff’s poem fits the theme

of “The Earth, The Sea and The Sky”

because the speaker of the poem admires

nature (fauna, flora). It refers to music,

birds and vegetation. The hum of the forest associates me with the sounds of the

waving sea. The Birds are the symbol of

freedom and the sky, the trees are the

symbol of the ground.

Thanks to the author our mood is better.

Włodzimierz Domaradzki


Chmury
Niebo jak okno,

w tym oknie chmury.

Jedna jak zamek

ze szklanej góry.


A za nią druga

w ciemnym kolorze

rozpina skrzydła

jak skalny orzeł.


Trzecia jak statek.

Wiatr dymny rozwiewa.

Nad statkiem słońce –

złocista mewa.



Włodzimierz Domaradzki
Clouds
The sky like a window

the clouds in this window.

One like the castle

made of a glass top.
And behind it the second

in dark color

it spreads wings

like a rock eagle.
The third like a ship.

the wind dissipates smoke.

The sun over the boat –

The golden seagull.

Ewelina Starzak


„Niebo”
Mając do wyboru wiele ciekawych wierszy, zdecydowałam się na wiersz, pt. „Chmury” Włodzimierza Domeradzkiego, ponieważ wydał mi się oddalony od przytłaczającej nas rzeczywistości. Wczytując się w jego niezwykłą treść, nie myśli się o niczym innym, tylko o błękitnym niebie. W którego oknie możemy dostrzec wszystko to, czego pragniemy.
Każdy z osobna, który postanowi przeczytać ten wiersz, może przenieść się w swoje najskrytsze sny i marzenia. I właśnie to jest w nim najpiękniejsze, że można zapomnieć o kłopotach, zmartwieniach, dosłownie i wszystkim tym, co zaprząta nasze myśli i, w jednej chwili stać się kimś, kim wcale nie jesteśmy.
Autor wiersza, w jednej chwili, potrafi porównywać chmurę do zamku ze szklanej góry, co dla nas wydaje się kruche i delikatne, a w drugiej inną chmurę o ciemnym kolorze, do silnego, skalnego orła, o rozpiętych skrzydłach. To zupełnie tak samo jak w życiu codziennym, nie wiadomo co nas czeka i czego możemy się spodziewać.
Moim zdaniem wiersz Włodzimierza Domaradzkiego idealnie pasuje do tematu „Niebo. Morze, ziemia”, choć o ziemi nie ma tam ani słowa, ale za to jest dużo o niebie, a nawet o statku, który tak naprawdę jest chmurą, płynącą po morzu innych chmur, innych marzeń. Nad nią, jak na złocista mewa świeci słońce, niespodzianka, która rozświetla moje smutne oblicze.
Ewelina Starzak
Sky”
I have read a lot of interesting poems but “The Clouds” by Włodzimierz Domeradzki fascinated me the most. When you read this poem, you think only about the blue sky on which you can see everything that you want.
Everyone who reads this poem can easily move to the private dreams. That's why it is the most beautiful that you can forget about your problems and all bad things in your life and become someone else.
The author is comparing in one moment castle to glass mountain and in another moment-the dark could to the strong , rock eagle with wide wings. It's like in our daily life, we don't know what we can expect.
In my opinion this poem goes with the subject of “The Sky, The Sea, The Earth”. It shows us the golden sea gull that shines like the sun and lights up our sad faces.

Zbigniew Jerzyna


Dąb
Z głębi staropolskiego boru wyłonił się dąb. Pamięta on niedźwiedzie mrukliwe pochody i szum wiatru potężny jak wołanie trąb. Pszczoły w nim umieściły swoje ule złote. Dąb-brzmi to ogromnie – jakbyś walnął młotem. Echo, echo to niesie po dzisiejszym lesie.

Zbigniew Jerzyna
The Oak
The Oak has appeared from the middle of the old Polish forest. It remembers the bears murring walks and noisy wind as mighty as singing trumpets. The bees put their golden beehives in it. Oak, that sounds enormously-like you hit with the hammer. Echo, echo brings the noise through the today’s forest.

Maciej Szymański


„Dąb”
Bardzo lubię przyrodę. Interesuję się zwierzętami, dlatego wybrałem wiersz „Dąb” Zbigniewa Jerzyny. Poeta opisuje bardzo stary, potężny polski dąb, być może „Bartek” rosnący w województwie świętokrzyskim.

Podoba mi się ten wiersz, bo poeta w prostych słowach nawiązuje do historii Polski, kiedy lasy były pełne zwierząt: niedźwiedzi, żubrów, łosi, saren. Odbywały się polowania, a dźwięk trąbki oznajmiał początek łowów. Podoba mi się stwierdzenie poety, że wyraz „dąb” jest podobny do odgłosu młota, do „dum”. To porównanie użyte przez autora podoba mi się, bo autor skłania nas do polubienia dębów, zrozumienia ich piękna i ogromu.


Wybrałem ten wiersz do tematu „ziemia”, ponieważ opowiada o drzewie-cząstce przyrody. Dąb zapuszcza swe korzenie głęboko w ziemię. Jest nieodłącznym elementem tworzącym pejzaż ziemski. Bez drzew nie byłoby życia na ziemi.

Maciej Szymański
The Oak”
I enjoy the nature very much and I’m interested in animal, so I have chosen the poem “The Oak” by Zbigniew Jerzyna. The author describes very old, huge, Polish oak, it can be ”Bartek” which is in Poland (Swietokrzyskie region).
I like this poem, because the author goes with the history of Poland, when the forests were full of bears, bisons, deers and other animals. The people were hunting and the sound of the trumpet announced the beginning of the prowl. The author’s statement that the word “the oak” is similar to the hammer’s noise is very interesting. This comparison, used by the author make us to like oaks, to understand their beauty and greatness.
I have chosen this poem which is connected with the subject of “The Earth” because it tells us about the tree- the part of the nature. The oak puts down its roots deeply in the ground. It is one of the elements which creates the earth’s landscape. There wouldn’t be any life without trees.

Adam Mickiewicz


Nad wodą wielką i czystą
Nad wodą wielką i czystą

Stały rzędami opoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła twarze ich czarne;


Nad wodą wielką i czystą

Przebiegły czarne obłoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła kształty ich marne;


Nad wodą wielką i czystą

Błysnęło wzdłuż i grom ryknął,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła światło, głos zniknął.


A woda, jak dawniej czysta,

Stoi wielka i przejrzysta.


Tę wodę widzę dokoła

I wszystko wiernie odbijam,

I dumne opoki czoła,

I błyskawice - pomijam.


Skałom trzeba stać i grozić,

Obłokom deszcze przewozić,

Błyskawicom grzmieć i ginąć,

Mnie płynąć, płynąć i płynąć.



Adam Mickiewicz
Over the huge clean water
Over the huge and clean water

There were rows of rocks,

And the clear water depth

Reflected their black faces;
Over the huge and clean water

Dark clouds ran across,

And the clear water depth

Reflected their poor shapes;
Over the huge and clean water

Flashed across and thunder roared,

And the clear water depth

Reflected light, the sound disappeared.
And water, pure as before,

Stands huge and transparent.
I see this water around

And I mirror everything accurately,

Stately top of rocks,

And lightening – I skip over.
Rocks have to stand and threaten,

Clouds to carry the rain,

Lightening to roar and die,

Me to flow, flow and flow.

Jakub Żółkiewicz


„Woda jako symbol ludzkiego życia”
Mój nauczyciel j. angielskiego zaproponował mi, abym wziął udział w międzynarodowym programie organizowanym przez Unię Europejską – Comenius "Uczenie się przez całe życie". Pomyślałem, że to świetny pomysł i zabrałem się do pracy. Efektem mojego wysiłku jest tłumaczenie wiersza A. Mickiewicza „Nad wodą wielką i czystą”. W pracy postaram się udowodnić dlaczego zdecydowałem się na ten wiersz i co go łączy z tematem programu.
Utwór wybrałem spośród wielu znanych dzieł polskiego pisarza A. Mickiewicza. Był to jeden z najwybitniejszych poetów polskiego pochodzenia - twórca takich dzieł jak „Pan Tadeusz”, czy ballada „Romantyczność”.
W wierszu „Nad wodą wielką i czystą” autor obrazuje życie człowieka, przystosowującego się do otoczenia. Motyw przewodni wiersza – woda - jest silnie związana z głównym hasłem projektu. Utwór jest bardzo dobrym przykładem niezwykłego kunsztu poetyckiego polskiego artysty.
Myślę, że dzięki tym czynnikom utwór jest godny zwrócenia uwagi Europy. Autor umieścił w nim uniwersalne przesłanie, nawiązujący do przemijalności wszystkiego oprócz wody, która jest niezniszczalna i trwa wieki. Skupia się nad sensem ludzkiego istnienia i egzystencji. Wiersz opisuje człowieka na przykładzie jednego z żywiołów - wody, która jest jednocześnie jednym z symboli projektu. Z przekazu można odczytać, że ludzie uczą się przez całe życie i przystosowuje się do warunków na świecie. Myślę, że wszystkie te rozważania idealnie pasują do dewizy projektu.

Jakub Żółkiewicz
Water as a symbol of our life”
My English teacher suggested me to take part in an international program organized by European Union – Comenius “Lifelong Learning Programme” I thought It was a great idea and started working. As a result of my effort, there is a translation of a Mickiewicz’s poem “Over the huge clean water”. In my essay I am going to try to prove why have I decided on that poem and what connects it with the main theme of the program.
I chose Mickiewicz’s poem through his many popular and important works as “Pan Tadeusz” or the ballad “Romantyczność”.
In “Over the huge clean water” author was trying to illustrate man’s life and the way how he adapts to surrounding and the environment.
Main idea of the poem- water is strongly connected to the theme of the project.
It shows individual craftsmanship of the Polish artist. In my opinion these factors make the poem worth reading for an average European. Author emphasized universal message and the process of passing everything but water. He focuses on the meaning of men’s life and existence.

The poem bases human being on one of four elements-water, which is also one of the symbols of the project. From the meaning of the verse, reader has the opportunity to find out, that people are learning through their whole life and adapting to new conditions all the time. I think, that my ideas will help to match the meaning of the poem with main idea of Comenius.

Julian Tuwim


Ciemna noc
Człowieku dźwigający,

Usiądź ze mną.

Pomilczmy, popatrzmy

W tę noc ciemną.


Zdejm z siebie

Kufer dębowy

I odpocznij.

W ciemną noc wlepimy razem

Ludzkie oczy.
Mówić trudno. Dusza ciężka.

Chleb kamienny.

Mówić na nic. Dwa kamienie

W nocy ciemnej.



Julian Tuwim
Dark night
You, the man who is lifting

Come and sit with me.

We’ll be silent and we’ll look

Into this dark night.
Take off

This oak case

And rest.

We’ll put our human eyes

Into this dark night.
It is hard to say. The soul is heavy.

Stone bread.

It is pointless to say anything. Two stones

Into this dark night.

Justyna Ziemba


Natura jako sposób na relaks”
„Ciemna noc” autorstwa Juliana Tuwima.

Wiersz ten wybrałam ze względu na jego przesłanie.


Wiersz mówi o tym, że człowiek jest zabiegany, zmęczony codziennymi sprawami nie ma czasu na czasu na chwile ciszy-odpoczynek. Podmiot liryczny nakłania do wspólnego spędzenia czasu poza trudami codzienności. Mówi także o tym, że człowiek mimo swojego trudu, pracy i poświęcenia nie dostaje tego na co liczył.
Wiersz stał się sławny ponieważ ma uniwersalną wymowę, mówi o problemach każdego człowieka, i został napisany przez sławnego polskiego poetę Juliana Tuwima.
Wiersz ten pasuje do tematu ”ziemia, niebo, woda” ponieważ ukazuje nasze problemy które otaczają nas tak samo jak natura. Każdy potrzebuje kontaktu z naturą aby czuć się wypoczętym, zdrowym i szczęśliwym.

Justyna Ziemba
Nature as a way of relaxing”
I choose “Dark night” by Julian Tuwim because I think that it is very important what the author wanted to say.
In the poem an ordinary man is very busy by everyday life and tired by it. He or she does not have any moment to rest. The speaker of the poem wants the readers to forget about these problems and the nature here is solution. It is the alternative for every everyday problem. The speaker also adds that even if we try very hard we never get what we want.
This poem has become famous because it is very close to every human being and also Julian Tuwim is one of the most famous Polish poets.
It suits to the subject “Earth, Sea, Sky”, especially earth, because it shows our problems which surround us the same way as nature. Apart from that everybody needs contact with nature to be happy, relaxed and healthy. Nature is the way how we can forget about all problems.
Pobieranie 99.87 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna