Telefonia komórkowa gsm projekt z przedmiotu Podstawy Telekomunikacji Spis treści



Pobieranie 129.84 Kb.
Strona6/7
Data09.05.2016
Rozmiar129.84 Kb.
1   2   3   4   5   6   7

Zestawianie połączeń w sieci GSM


Wyobraźmy sobie, że abonent sieci GSM z Polski przebywający chwilowo na terenie Hiszpanii (abonent A na rys. 5) inicjuje rozmowę do abonenta sieci stałej, na przykład we Włoszech (abonent B na rys. 5). Wy­biera numer na klawiaturze terminala, zawsze poprzedzony numerem kierunkowym i dodatkowym naciś­nięciem klawisza wysyła go poprzez kanał radiowy do najbliższej stacji bazowej (krok 1 na rys. 24). Do chwili naciśnięcia przycisku "wysyłaj" (w wielu terminalach oznaczonego kolorem zielonym) w kanał radiowy nie są wysyłane żadne sygnały dzięki czemu kanał radiowy, będący najbardziej obciążoną częścią systemu, wy­korzystywany jest
w maksymalnie efektywny sposób. Dodatkowo, możliwe jest takie korygowanie błędnie wybieranego numeru.

Numer abonenta wywoływanego wraz z identyfikatorem abonenta wywołującego wysyłany jest jako jeden pakiet do najbliższej stacji bazowej sieci,


a dalej do centrali sieci GSM obsługującego daną stację bazową. W centrali następuje najpierw identyfikacja abonenta wywołującego, tzn. przeprowadzana jest procedura zdalnego sprawdzania autentyczności jego karty SIM (krok 2 na rys. 5). Uczestniczy w tym z jednej strony centrum identyfikacji z macierzystej sieci abonenta A w Polsce,
a z drugiej strony wykorzystywane są poufne parametry przechowywane na karcie SIM abonenta A, który w danej chwili znajduje się w Hiszpanii. Osta­teczne porównanie obu parametrów wynikowych wygenerowanych w procedurze identyfikacji abonenta A dokonywane jest w tym przypadku w centrali GSM
w Hiszpanii.

Jeśli wynik procedury identyfikacyjnej jest poprawny, wówczas sieć GSM


w Hiszpanii przydziela w komór­ce, na terenie której znajduje się abonent A jeden z wolnych kanałów rozmównych (krok 3). Kolejną czyn­nością jest zestawienie łącza stałego pomiędzy siecią GSM w Hiszpanii a siecią stałą we Włoszech (krok 4), przy czym odbywa się to za pośrednictwem sieci stałej w Hiszpanii, sieci stałej we Francji, Niemczech i Polsce oraz sieci stałej w Austrii i we Włoszech. Wprawdzie droga połączeniowa z Hiszpanii do Włoch mog­łaby omijać zarówno Polskę jak i inne kraje tranzytowe, ale jak na razie z powodów trudności z wdrożeniem w skali międzynarodowej odpowiednich algorytmów zarządzania siecią, trasy połączeniowe
z reguły nie są optymalizowane. Prowadzi to do sytuacji, w których abonent polskiej sieci GSM przebywający chwilowo na terenie Hiszpanii, dzwoniąc do innego abonenta polskiego znajdującego się chwilowo na terenie Hiszpanii realizuje rozmowę poprzez polską sieć telefoniczną (a każdy z abonentów płaci koszt połączenia międzyna­rodowego).

Rys. 24 Zestawienie międzynarodowej rozmowy





Rys. 5.

Dopiero po wykonaniu opisanych tu kroków 1-4, do abonenta stałego we Włoszech wysyłany jest sygnał dzwonienia (krok 5) i po podniesieniu przez niego słuchawki rozpoczyna się rozmowa. Gdyby abonent we Włoszech używał takie telefonu komórkowego, a chwilowo znajdował się na terenie Francji (abonent B na rys. 5), wówczas dodatkowo ustalone zostałoby w przybliżeniu jego miejsce pobytu poprzez odczytanie identyfikatora obszaru centralowego we Francji zapisanego w jego rejestrze stacji własnych we Włoszech (krok 6). Następnie informacja ta zostałaby uściślona poprzez odczytanie identyfikatora obszaru przywołań zapisanego w rejestrze stacji obcych we Francji (krok 7), po czym wysłany zostałby odpowiedni sygnał przy­wołania we Francji, a w końcu przydział kanału rozmównego i rozmowa (krok 8a).

Jak widać z opisanego przykładu, obsługa i zestawianie połączeń związanych
z abonentami sieci GSM jest dużo bardziej skomplikowana w porównaniu
z zestawianiem połączeń pomiędzy abonentami sieci sta­łej. Spowodowane jest to przede wszystkim tym, że w przeciwieństwie do sieci stałych numer abonenta sieci GSM nie określa jego miejsca aktualnego pobytu (a dokładniej mówiąc: nie określa miejsca położenia ter­minala tego abonenta, jak to ma miejsce w sieci stałej. Oczywiście, podobnie jak i w sieciach stałych, po­łączenia w relacjach międzynarodowych stanowią tylko niewielki ułamek wszystkich połączeń. Mimo to, podczas obsługiwania krajowych abonentów sieci GSM wszystkie podstawowe etapy pokazane na rys. 5 są podobne, jedynie sama droga połączeniowa pomiędzy abonentami jest krótsza i mniej skomplikowana.

Nowe usługi GSM


GPRS (Generl Packet Radio Services) - pakietowa transmisja danych - jest najnowszą techniką przesyłania danych opracowaną na potrzeby sieci GSM. Technika ta uznawana jest za kolejną fazę rozwoju GSM w kierunku trzeciej generacji (UMTS).

Transmisja danych wykorzystująca najnowszą transmisję GPRS po raz pierwszy pozwoli uzależnić opłatę za połączenie od liczby przesłanych lub odebranych danych, a nie jak dotychczas - od czasu trwania sesji. Abonent będzie więc mógł korzystać z wybranych aplikacji w ciągu wielu godzin, płacąc tylko za wymienione dane.

 

Zalety technologii GPRS

Korzystanie z Internetu z wykorzystaniem technologii pakietowej transmisji danych stanie się prostsze, szybsze i tańsze.

Poniżej znajdują się główne zalety nowej technologii:


  • użytkownik jest na stałe podłączony do sieci - np. do stron WWW lub serwera pocztowego,

  • nowy sposób pobierania opłat - możliwe są następujące sposoby pobierania opłat:

  • opłata za ilość wysłanych i odebranych danych,

  • opłata za usługę,

  • opłaty nie zależą od czasu korzystania z sieci GPRS,

  • szybkie zestawienie połączenia,

  • szybsza transmisja danych - w momencie pojawienia się odpowiednich telefonów (obecne telefony GPRS umożliwiają odbieranie danych
    z szybkościami do 26,8 kbit/s).


Rys. 6.

W dotychczasowej telefonii komórkowej GSM użytkownik, który korzystał


z transmisji danych (np. łącząc się z Internetem), musiał wybrać pożądany numer,
a następnie sieć przydzielała mu jeden kanał na czas trwania połączenia. W przypadku szybkiej transmisji danych, opartej na technice HSCSD, abonent mógł zarezerwować do trzech radiowych kanałów, w rezultacie osiągając szybkości czterokrotnie większe niż w przypadku techniki GSM.

Kolejna z technik, wprowadzana obecnie w telefonii komórkowej GPRS, przydziela abonentowi pasmo transmisyjne w czasie wysyłania lub odbierania danych. Oznacza to, że system nie rezerwuje stałego pasma dla każdego połączenia, ale przypisuje je dynamicznie. Każdy użytkownik może korzystać z kilku kanałów radiowych, których liczba zależy od możliwości danego modelu telefonu.




Rys. 7.

Rys. 8.




Pobieranie 129.84 Kb.

1   2   3   4   5   6   7




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna