Testowanie programów wprowadzenie Rola testowania w tworzeniu oprogramowania



Pobieranie 24.95 Kb.
Data30.04.2016
Rozmiar24.95 Kb.
Testowanie programów - wprowadzenie

1. Rola testowania w tworzeniu oprogramowania
Kluczową rolę w powstawaniu oprogramowania stanowi proces usuwania błędów w kolejnych fazach rozwoju oprogramowania na drodze testowania (różne metody testowania dostosowane do stopnia rozwoju oprogramowania).

W inżynierii oprogramowania poszukuje się związku między strukturą programu a możliwością powstawania pewnych błędów oraz trudnością ich wykrywania na drodze testowania.


2. Definicje

Atestowanie (validation) - testowanie zgodności systemu z rzeczywistymi potrzebami użytkownika (czy zbudowano poprawny produkt).

Weryfikacja (verification) - testowanie zgodności systemu z wymaganiami zdefiniowanymi w fazie określania wymagań (czy zbudowano produkt poprawnie w kolejnych fazach życia)

Błąd (fault, error, defect) jest niepoprawną konstrukcją znajdującą się w oprogramowaniu, która może prowadzić do niewłaściwego działania.

Błędne wykonanie - uszkodzenie (failure) to niepoprawne działanie systemu w trakcie jego pracy na skutek błędów. Takie same błędne wykonanie może pochodzić od różnych błędów. Jednak błędy nie muszą powodować błędnego wykonania programu!
Klasyfikacja błędów

  1. błędy wymagań i analizy: złe sformułowanie problemu, zaniedbanie istotnych parametrów, niewłaściwy algorytm,

  2. błędy projektowania: błędna interpretacja wymagań, błędy logiczne

  3. błędy programowe:

    1. błędy opracowania szczegółowej struktury programu: zła interpretacja wymagań dla programu, niepełność struktury programu, nie uwzględnienie przypadków szczególnych, niedostateczne dopracowanie błędów, zlekceważenie warunków czasowych

    2. błędy kodowania:

      1. syntaktyczne, zazwyczaj rozpoznawane przez kompilator,

      2. błędy merytoryczne (nieprawidłowe korzystanie z indeksów i wskaźników, zły przydział pamięci, pominięcie inicjalizacji zmiennych, pomieszanie parametrów funkcji, błąd w pętlach, zamiana wyników decyzji w instrukcjach warunkowych, błędy deklaracji typów i wymiarów danych, błędy zakresów wartości danych,

    1. błędy kompilacji i konsolidacji: błędy kompilatora, błędy w zakresach nazw itp.)

Klasyfikacja testów:

  1. ze względu na cel:

    1. testy wykrywające błędy

1.2. testy statystyczne, określające przyczyny najczęstszych błędnych wykonań oraz ocena niezawodności systemu

  1. ze względu na technikę wykonania:

    1. testy dynamiczne polegające na wykonaniu fragmentu lub całego programu i porównaniu wyników jego działania z wynikami poprawnymi. Możliwe jest wykonywanie „metaprogramów” wykonanych w różnych fazach powstawania oprogramowania:

testy funkcjonalne: Program traktowany jest jak „czarna skrzynka”. Znane są jedynie wymagania wobec testowanych funkcji programu. Testuje się program w wybranych podzakresach danych, traktując je jako klasy danych wejściowych – testy dla każdej klasy przeprowadza się jedynie dla pewnych wybranych danych w kilku przebiegach, a wnioskuje się o działaniu programu dla całej klasy danych.

strukturalne (metaprogramy): Struktura programu jest znana. Dane wejściowe należy dobrać tak, aby każda instrukcja programu była przynajmniej raz wykonana, oraz tak, aby każda instrukcja warunkowa i pętle były przynajmniej raz wykonane i raz nie wykonane (kryterium pokrycia instrukcji warunkowych).



    1. testy statyczne: inspekcje struktury produktu, udowadnianie poprawności programu (np. logika Hoare), testowanie symboliczne (testowanie oparte na strukturze programu i analizowaniu stanu danych w wyniku wykonania programu dla różnych przebiegów sterowania programem (wykonanie lub nie wykonanie instrukcji warunkowych i pętli podczas przejścia przez program) – p. następny wykład)

Testy dynamiczne i statyczne mogą służyć do wykrywania różnych błędów.

Kolejność wykonania testów w procesie powstawiania oprogramowania jest zależna od przyjętej metody testowania i tworzenia oprogramowania.

W końcowej fazie wyróżnia się następujące testy:

  • testy modułów

  • testy systemu

  • testy akceptacji (testy alfa i beta).

3. Testowalność


Testowanie i wyznaczanie testowalności [A.Bertolino,L.Strigini:On the Use of Testability Assessment,IEEE TRANSACTION ON SOFTWARE ENGINEERING,vol. 22, no. 2, February 1996]

W

yrocznia jest następującą funkcją:



Wyrocznia: D  R  (zbiór_wartości_stanów_programu )  {dobry, zły}

gdzie



D - dziedzina danych wejściowych,

R - dziedzina danych wyjściowych

zbiór_wartości_stanów_programu– zbiór obserwowanych wartości zmiennych
1) Testowalność oprogramowania TestabABS jest prawdopodobieństwem warunkowym, że wynik testu programu dla wejścia określonego funkcją rozkładu prawdopodobieństwa danych wejściowych jest zły (określony przez funkcję wyroczni), pod warunkiem, że wystąpiły błędy w programie.

TestabABS =P( zły |f. rozkładu prawd. danych wejśc., wyrocznia, błędy)

2) Testowalność oprogramowania TestabHV jest prawdopodobieństwem, że program jest uszkodzony (błędnie wykonany) dla danego wejścia określonego funkcją rozkładu prawdopodobieństwa danych wejściowych, pod warunkiem że wystąpiły błędy w programie.



TestabHV =P( uszkodzony | f.rozkładu prawd. danych wejśc., błędy)

3) Zależność między definicjami jest następująca:

gdzie


Pokrycie jest prawdopodobieństwem, że wynik wyroczni będzie zły dla danego wejścia określonego funkcją rozkładu prawdopodobieństwa danych wejściowych, gdy wystąpił błędny stan programu.

Pokrycie = P( zły | f.rozkładu prawd.danych wejśc., bledny stan programu )

bledny stan programu: błędy w obserwowanych zmiennych

  1. Związek między liczbą przeprowadzonych testów i niezawodnością

Niezawodność programu jest związana z częstotliwością jego błędnych wykonań (im mniejsza częstotliwość, tym większa niezawodność). Niezawodność rośnie logarytmicznie w zależności od liczby przeprowadzonych testów.

4. Ocena liczby błędów metodą posiewania błędów
Na podstawie wszystkich znalezionych błędów oraz błędów sztucznie wprowadzonych do programu można oszacować liczbę błędów w programie.
N - liczba wprowadzonych błędów

M - liczba wszystkich wykrytych błędów

X - liczba wprowadzonych błędów, które zostały wykryte


Szacunkowa liczba błędów przed wykonaniem testów:

Liczba błędów po usunięciu wykrytych, w tym wszystkich sztucznie wprowadzonych:



Współczynnik X/N opisuje efektywność wykonywanych testów..


Metody posiewania błędów:

  • losowe zakłócenia w przypisywaniu danych

  • losowe mutacje kodu - zmiany kodu źródłowego modyfikującego sterowanie lub dane w programie

  • losowe zakłócenia między interfejsami modułów





©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna