To se jim zamówiało


ATHENY A GASTARBAJ3 PRAGA



Pobieranie 0.96 Mb.
Strona5/43
Data28.04.2016
Rozmiar0.96 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   43

ATHENY A GASTARBAJ3




PRAGA

Tak Rzecko. Zmiana. Uż żech tu tego mioł dość. Muzyka szła srać. Piło se coroz wiyncej. A baby? Niewiedzioł jo beztak kieróm chcym, kromie jednej, kiero zaś niechciała mie. Także myślim, że zmiana mi prospieje. Tak żech asi uważowoł we wlaku do Pragi. Zajimawy pocit. Pełny oczekiwanio czegosi nowego. Strach z nieznóma. Przijezd do Pragi. Piyrwszi problemy w debilni uschownie. Bagel mo trzi kila nadwahe. Kreten go niezebiere, ale naznaczuje, że chce uplatek. Tak my go nakóniec hajzlowi wciśli. Dwacet korón. Normalnie jich z nas howado wynucił. Kapke cosi zjeść, wypić kawe a metrym na Můstek. Tam my naszli Živnobanke, w kierej my musieli każdy zapłacić poplatek 10 USD na wizum. Z tym szekym se hónym dostać na stanice Hradčanskóm metrym. Tamstyl tramwajóm dwie zastawki ku wozownie a chladać rzeckóm ambasade. Coż niebyła sranda miyndzy tymi izraelskimi, peruanskimi, nepalskimi a inszimi. Ale nakóniec my to naszli. Yny że szok. Wiza dowali na zakładzie spełniónych bodów, kiere były wylepióne na wstupnich dwiyrzach do ambasady. Zadrhel. Kromie dwóch fotografii my mieli ze sebóm wszecko. Było 9.30 a aby my dzisio dostali wiza, tak my musieli do 11.00 odewzdać wszecki papiyry. No piekne! Co teraz?

Dwo syncy nóm poradzili, że na Václavaku je w Junior Klubu polaroid a tam nóm to zrobióm biehem piynci minut. Tak to prubnymy. Hónym na tramwaj. Klapło. Metro. Wydup. Było odstawióne. Także narwanóm tramwajóm se kodrcać aż do Václava. O 10.00 my byli wyfocóni. Eszcze poczkać dziesiynć minut a uż se widzimy. Straszne, ale barewne. Głównie że to mómy. Pokus. Metro fachczi. Tramwaj. Spoj okamżity. 10.45 a my na miejscu. Rzecki ambasador pusobił na nas dość tak nieprzijymnie. Staróm babke, kiero se borok yny tak trzynsła ze strachu, odbywoł skoro ganc bez ucty ku jejimu wieku. Każdego podezrzywoł, że nimo w porzóndku papiyry a podobnie. Ale jak uż widzioł, że se ta babka z tego strachu zachwile słożi, tak zmiynknył a był wlidny aj ku ostatnim. Dokóńca se aj wszimnył, że my sóm z Jabłónkowa. Pochwolił se nóm, że groł pore razy w Jabłónkowie jako dorostenec fuzbal. No widzisz! Wszeckim nóm tam doł wiedzieć, że se mómy przijść po pasy z wizami o 13.00. Tak my niepatrzili a szli chladać putyke. Parek z chlebym a horzczicóm. Asi trzi piwa. Dwie godziny uciykły a po wiza. Ty my dostali aj z pasami a usmiewym ambasadora a też ze wzkazym, aż pozdrawujymy Jabłónków. W duchu my se uśmiychli. Ja, tak nejwczasi za trzi miesónce! Wiza my totiż mieli płatne yny na 10 dni. Je to dane sumóm dolarów, kiere mosz na pobyt. A my jich mieli isto każdy dwiesta. Także teraz zganiać jizdenki. Na hlawnim nóm sice powiedzieli odjezdy, ale cug do Athen jeździ yny z Holešovickigo nadrażo. Tyn dzisiejszi uż je precz, także jutro w połednie. Przesnie o 12.50. Jizdenki nóm ale przedać nimogóm, jedynie mistenki. A ty yny ku jizdence. Jizdenki zeżynymy w Čedoku. Kónsek od Živnobanki, jak my płacili za wiza. Także tam my kupili jizdenki do Athen a zpatki na banhof. Yny że dalszi problem. Mistenki sóm yny do Beogradu. No krasne. A co potym? To mómy stoć? Ni. Mómy se jich kupić aż tam.

STODŮLKY

Tak a co do jutra? Zmordowani my uż od wczorajszigo wieczora byli pieknie. Jedynóm adrese żech mioł na Zdena Pyszka. Stodůlky. Praha 5. Horákova č. 2062. Metrym a autobusym my se dobónckali ku wielkimu sidliszczu. Měsíční krajina. Glina, panelaki, kratery.

Wszecko, yny ni ulice Horákova. Także chladómy podle czisel. Zaczli my o 17.00 a ku č. 2062 my se dostali aż o 19.00. To uż znacznie wyczerpani a dość tak bez nadzieje. Dobry szok. Jedyno uliczka przed barakym, kiero była po rewoluci przemianowano a samozrzejmie nieuwiedzóno na orientaczni tabuli. Zaś żech mioł roz duwod zanadować na rewolucyj.

Czi też beje Zdeno dóma? - zadzwónimy.

Ozwały se dziecki głosy:

- Kdo je?

- Zdeňkovi kamarádi z Jablunkova! Je táta nebo máma doma?

- Jo! Maminka se koupe.

Ale to uż była we dwiyrzach w żupanu a pozywała nas dali. Zdeněk je na niymczinie a za chwilke że przidzie. Tak my na nióm wyhrkli z prośbóm, czi by nas na jednóm noc nieubytowali, że by nóm moc pómógli. Pry bez problemów. Byli my strasznie radzi. Niewiym czi aj Zdeno, jak prziszeł a zostoł stoć we dwiyrzach z odewrzónóm gymbóm. Skoczili my z Jankym po flaszke a jakisi ty czekulady a nalada se rozwiónzała. Siedzieli my kajsi do północy a spóminali na stare czasy. Dobranoc!

Rano o 10.00 stanyć, pośniodać, podziynkować za wszecko a wio na autobus, metro, flekowski piwo, Václavák, stírací losy, Hlavní nádraží, úschovna, Holešovické nádraží, piszczołka a smier Balkan.


DO JUGOSZKI

Cug był durch prózny. Siedli my do kupeczka. Nakwartyrowała se ku nóm paniczka silniejszi postawy, kierej tak mógło cióngnyć na pindziesiónke. Nabalóne taszki a że jedzie do Beogradu. Je Czeszka asi uż dwacet piynć roków wydano w Jugosławii. Dwa razy w roku jeździ ku swojim rodiczóm do republiki… Na otazke, kaj je lepszo żiwotnio uroweń, twierdziła, że najisto w Jugoslawii. Musioł żech ji przikiwnyć, bo żech tam nigdy niebył. Piyrwszo zastawka była w Brnie. Od chodicich pinglów żech se kupił Plznia, kiery mie wyszeł na 18 Kčs. W Bratislawie ku nóm przisiedły dwie przićmawióne rebeki a tak zaczły hutorzić na tych madziarskich pyskach, że my se uż nimógli doczkać Budapešti. Granice my przeszli w pohodě. Celnicy byli mili a czarownicóm fórt jechały gymby. Gdyby niemówiły, tak sóm ganc sympatycki.

W Budapešti my stoli asi pół godziny, tak my se szli z Jankym przynść po nadrażu. Było to tam celkem wymrzite. Akurat kolem stanków pore ożrałych nieszkodnych obejdów. Sem tam jakisi Rus albo inszi Azyjat. Wyszli my se podziwać przed nadrażi. Było uż asi dość tak wieczór, bo była ćma. Cesta, auta, szyroko daleko nic. Nimiało to ceny puszczać se kajsi dali. To niewadzi. Półgodzina se zaczła napełniać. Idymy raczi do wlaku. Dwo roznoszaczi piwa szli z nami po perónie a uż tam kszeftowali z jakimisi szikmookimi. Celkem dobro robota. Ci se asi przidóm ku pyniyzóm.

Cug se kapanek napełnił. Na chodbiczce zaś byli jacysi przićmawlejszi. A przitym to zdaleka na cygónów niewypadało. Snad jakosi Azyja, albo co. Leżeli my rozwalóni w kupeczku. Kapke se mi to zdało gupi. My yny trzo a óni tam postowajóm. Ale ta Jugosłowanka zamkła kupeczko, bo se jich boła. Niewypadali zrowna jak posłowie miru, ale chowali se pocichu. A tak my se snażili przi nieprawidelnym klepaniu kół usnyć. Natwardo se nóm to ale niepodarziło. Czim my byli bliżi ku granicóm, tym byli ci syncy nerwozniejszi a gónili po chodbiczce. Asi cosi dość ważnego musieli paszować, bo se dłógo naradzali o jednej taszce a nakóniec jóm wyprali z okna. Cug zastawił.

Prziszeł pasowak a powiedzioł jim, że nimogóm stoć na chodbiczce, ale muszóm iść do kupeczek. Jednego z nich w modrej kukli my musieli zebrać ku sebie. Dali my se z nim do rzeczi a zjiścili, że to je Rus. Teda konkretnieji Gruzinec. Był dokóńca w Československu na wojnie. Całe dwa roki. Krnov. Prawił, że se mu u nas podobało. No bodej by ni. Dyć w tym Rusku to musi być dobry humus. Starczi, co opowiadajóm ludzie, kierzi tam byli. Prziszeł celnik. My w pohodě. Rusa zebroł ze sebóm. Wubec ich wysmyczili z tego wlaku wszeckich. Óni se cosi szprajcowali, że majóm yny tranzit przez Jugoszke, ale celników to niezajimało. Zpatki uż ich do wlaku niepuścili. Dziepro teraz żech pochopił tóm wychyniónóm taszke. Do Beogradu my uż mieli celkem klid. Do miasta my wjyżdżali kole ósmej rano. Naszo spolucestujici była prawie z Beogradu. Miała dwóch synów asi w naszim wieku. Obo byli muzykanci. Tyn jedyn groł w jakimsi folkloru. Drugi był dżezmen. Asi byli dobrzi, bo mieli zjeżdżónóm całóm Ewrope a jedyn z nich aj Mexico. Beograd se mi teda z wlaku niepodoboł wubec. Ponuro panelakowo šed´ a kolem sztreki smetišťa. Normalnie bordelu, jak gdyby tam wysypowali bobry a to podel całej koleje. Odporny humus. Zacznył jo mieć kapke obawy z jednej wiecy. Trzeba nóm kupić mistenke na tyn wlak do Athen a my nimómy ani dinara. A miynić dolary je dość tako cypowina, bo ich mómy tak akurat na wizum.

Spytoł jo tóm pani, czi by nóm nieprzedała pore dinarów na mistenke, albo czi by nóm yny niepómómogła se spytać, czi tyn wlak je powinnie mistenkowy. Mówiła, aż se niestrachujymy. Wlak zastawił. Na perónie jóm uż czakoł jeji manżel. Pómógli my ji wyłożić bagle.






1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   43


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna