Transformacje chemiczne wybranych alkaloidów Catharanthus roseus (L.) G. Don, ze szczególnym uwzględnieniem



Pobieranie 6.55 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar6.55 Kb.
Mgr Robert Chrobak 27 grudnia 2006

Wydział Chemii UW

Pracownia Chemii Związków Naturalnych
Streszczenie rozprawy doktorskiej

Transformacje chemiczne wybranych alkaloidów



Catharanthus roseus (L.) G. Don, ze szczególnym uwzględnieniem

procesów utleniania”

Promotor: prof. dr hab. Zbigniew Czarnocki
Catharanthus roseus (L.) G. Don jest tropikalnym krzewem, z którego w latach 50. ubiegłego wieku wyizolowano alkaloidy hamujące w istotnym stopniu rozwój nowotworów. W wyniku intensywnych, zakrojonych na szeroką skalę badań cztery bisindolowe alkaloidy C. r. zostały wprowadzone do lecznictwa jako podstawowe składniki wielolekowej terapii nowotworów (dwa naturalne – winblastyna i winkrystyna oraz dwa półsyntetyczne – widezyna i winorelbina).

Niewielka zawartość alkaloidów bisindolowych w surowcu naturalnym oraz możliwość biomimetycznego sprzęgania alkaloidów monoindolowych, prowadzącego do półsyntetycznego otrzymywania alkaloidów bisindolowych o strukturze i stereochemii identycznych z naturalnymi, lub zmodyfikowanych, o potencjalnie podwyższonym działaniu przeciwnowotworowym zwiększyła zainteresowanie alkaloidami monoindolowymi C. r., których aktywność cytotoksyczna jest znikoma.

Głównym celem mojej pracy jest głębsze poznanie reaktywności alkaloidów monoindolowych – windoliny i 16-dezmetoksywindoliny.

W ramach realizacji zadań zaplanowanych w mojej pracy doktorskiej, wstępnie otrzymałem z rośliny, metodą ekstrakcji na fazie stałej odpowiednie ilości substratów (izolowałem także alkaloidy z frakcji alkaloidowych uzyskanych w zakładach Polfa Kutno). Uzyskane monokrystaliczne formy obu alkaloidów pozwoliły na wykonanie rentgenowskiej analizy strukturalnej.

Przeprowadziłem następnie szereg reakcji utleniania windoliny tlenem cząsteczkowym na platynie, O-acetylowindoliny (uzyskanej poprzez acetylowanie windoliny za pomocą bezwodnika octowego) tlenem singletowym, otrzymując niemożliwe do zidentyfikowania, prawdopodobnie polimeryczne produkty. W reakcji obu wyjściowych alkaloidów
z aktywnym tlenkiem manganu(IV) otrzymałem następnie odpowiednie N-formylowe pochodne, a w przypadku windoliny także etero-laktam.

W reakcji z mieszaniną chromową otrzymałem dimery – 15,15’-biswindolinę i 15, 15’-bis-16-dezmetoksywindolinę, które poddałem następnie kwaśnej hydrolizie otrzymując odpowiednie di-dezacetylowe pochodne. Amonoliza wyjściowych dimerów prowadziła mono-dezacetylowych pochodnych, prócz wspomnianych wcześniej związków di-dezacetylowych.



W reakcji krzyżowego sprzęgania Suzuki 15-jodowindoliny (otrzymanej w reakcji windoliny z N-jodoimidem kwasu bursztynowego) z różnymi kwasami aryloboronowymi otrzymałem sześć różnych 15-arylopodstawionych pochodnych windoliny, z których jeden - 15-(4-cyjanofenylo)windolinę uzyskałem w formie kryształów odpowiednich do badań rentgenowskich, które następnie zostały wykonane, poszerzając do trzech związków uzyskaną przeze mnie bazę struktur krystalograficznych.




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna