Tv film sp z o o. z siedzibą w Warszawie o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w wykonaniu Uchwały Krajowej Rady Radiofonii I Telewizji Nr 66/2014 z dnia 18 lutego 2014 r postanawia się utrzymać w mocy decyzję Przewodniczącego krrit nr



Pobieranie 70.82 Kb.
Data09.05.2016
Rozmiar70.82 Kb.


PRZEWODNICZĄCY

Krajowej Rady Radiofonii

i Telewizji






Warszawa, dnia 21 lutego 2014 r.







D E C Y Z J A Nr DR – 054/2014

Na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226, z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 18 listopada 2013 r. (sygn. DR.500.8.2013) spółki TV FILM Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w wykonaniu Uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr 66/2014 z dnia 18 lutego 2014 r.

postanawia się
utrzymać w mocy decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr 544/2013-T z dnia 30 października 2013 r. w sprawie udzielenia koncesji spółce Stopklatka S.A. z siedzibą w Warszawie na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą „STOPKLATKA TV” oraz odmowy udzielenia koncesji pozostałym stronom postępowania, tj. spółkom TV FILM Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, Telewizja Polsat Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie i „MEDIASAT” Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie.

U z a s a d n i e n i e


W dniu 30 października 2013 r. Przewodniczący KRRiT wydał decyzję Nr 544/2013-T w sprawie udzielenia koncesji spółce Stopklatka S.A. z siedzibą w Warszawie na rozpowszechnianie w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w sygnale multipleksu pierwszego programu telewizyjnego o charakterze wyspecjalizowanym filmowym pod nazwą „STOPKLATKA TV” oraz odmowy
udzielenia koncesji pozostałym podmiotom biorącym udział w postępowaniu,
tj. spółkom TV FILM Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, Telewizja Polsat Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie i „MEDIASAT” Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie.

Decyzja Nr 544/2013-T z dnia 30 października 2013 r. została wydana w wyniku postępowania prowadzonego w związku z pkt. I Ogłoszenia Przewodniczącego KRRiT z dnia 20 grudnia 2012 r. o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego (M.P z dnia 27 grudnia 2012 r., poz. 1016) oraz w wykonaniu uchwały KRRiT Nr 412/2013 z dnia 9 września 2013 r., zmienionej uchwałą Nr 463/2013 z dnia 15 października 2013 r.

Zgodnie z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) stronom postępowania przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Przewodniczącego KRRiT w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji.

W piśmie z dnia 18 listopada 2013 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego: 19 listopada 2013 r.) spółka TV FILM Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Przewodniczącego KRRiT Nr 544/2013-T, polegającej na przyznaniu prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w sygnale multipleksu pierwszego spółce Stopklatka S.A., oraz o uchylenie powyższej decyzji w całości i jej zmianę poprzez udzielenie przedmiotowej koncesji spółce TV FILM Sp. z o.o.

Powyższy wniosek został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. oraz podpisany zgodnie z określonymi w przepisach prawa zasadami reprezentacji.

Strony postępowania zostały zawiadomione na podstawie art. 131 k.p.a. o złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Nr 544/2013-T oraz o możliwości wypowiedzenia się co do jego treści.

Z uprawnienia skorzystała jedynie spółka Stopklatka S.A., która w piśmie z dnia 12 grudnia 2013 r. ustosunkowała się do złożonego wniosku, a także wniosła o nieuwzględnienie wniosku TV FILM Sp. z o.o. w całości i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. KRRiT podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie wzięła pod uwagę stanowisko Strony.

W tym miejscu należy wskazać, iż w trybie art. 127 § 3 k.p.a. strona niezadowolona z decyzji, jest uprawniona do zainicjowania przed tym samym organem drugiego postępowania merytorycznego w tej samej sprawie, do którego odpowiednio należy stosować przepisy k.p.a. dotyczące odwołań. Postępowanie wszczęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy kończy się rozstrzygnięciem - sposobem załatwienia sprawy - przewidzianym w art. 138 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA z dnia 17 listopada 2000 r., sygn. akt I SA 1543/99, LEX nr 57182, i z dnia 27 listopada 2001 r., sygn. akt I SA 1011/00, LEX nr 81760). Powyższe oznacza, że organ wydający decyzję, na skutek prawidłowo złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy „obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, która już raz została rozstrzygnięta przez ten organ w ramach działania
jako organu pierwszej instancji, przy zastosowaniu takich rozstrzygnięć,
które zostały przewidziane w art.
 138 § 1 k.p.a.” (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt: V SA/Wa 248/07, LEX nr 338253).

Zgodnie z poglądem ugruntowanym w doktrynie prawa oraz orzecznictwie, istotą postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a nie jedynie kontrola decyzji organu pierwszej instancji, czy też rozpatrzenie zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu (tak: Adamiak/Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2001 r., art. 138 Nb 1, oraz wyrok NSA z dnia 9.10.1992 r., V SA 137/92; opubl. ONSA z. 1/1992, poz. 22). Organ administracji publicznej jest zobowiązany zatem do ponownego rozważenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, a w razie konieczności, do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 k.p.a.),


co w efekcie ma doprowadzić do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie, które wyeliminuje ewentualne wady decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.

Tak ukształtowany zakres postępowania odwoławczego jest wyrazem realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art.  15 k.p.a., zgodnie z którą, obywatel ma prawo do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia jego sprawy przez kompetentny organ władzy państwowej (tak: Adamiak/Borkowski, op.cit., art. 15 Nb 1).

Spółka TV FILM Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (zwana dalej także „Skarżącą”) wnosi o uchylenie decyzji Przewodniczącego KRRiT Nr 544/2013-T w całości i udzielenie przedmiotowej koncesji Skarżącej. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji oraz § 6b w związku z § 5 rozporządzenia KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 5, poz. 41, z późn. zm.) poprzez błędne uznanie, że przesłanki udzielenia koncesji wskazane w tym przepisie w najwyższym stopniu realizuje nie Skarżąca a Stopklatka S.A. Zdaniem Skarżącej naruszenie ustanowionej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej zostało dokonane przez Przewodniczącego KRRiT poprzez niepodjęcie wszystkich działań zmierzających do ustalenia stanu faktycznego dotyczącego realizacji specjalizacji programu oraz wiarygodności jego finansowania. Skarżąca zarzuca ponadto naruszenie art. 77 i 80 k.p.a. przejawiające się w niewyczerpującym zbadaniu przez Organ całego materiału dowodowego oraz uznanie za udowodnione okoliczności, które nie wynikają z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu poprzez przyjęcie, że zgromadzone w postępowaniu dokumenty programowe oraz zadeklarowane nakłady finansowe są wystarczające do zapewnienia materiałów powtórkowych na poziomie 20% tygodniowo.

Ponadto Skarżąca zarzuca organowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie, na jakiej podstawie Organ uznał, że zadeklarowane nakłady finansowe są wystarczające na dokonanie inwestycji, w szczególności na zakup materiałów kontentowych pozwalających na dokonanie zakupów w takiej ilości, aby materiały powtórkowe mogły wynosić jedynie 20% tygodniowo.

W związku z powyższym Skarżąca uznała, iż Organ naruszył także art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy KRRiT stwierdziła, co następuje.

Skarżąca, na poparcie swoich argumentów wskazała, iż w formularzu „Informacje Programowe” złożonym przez Stopklatka S.A., w rubryce B.3.4. Spółka zadeklarowała 70% specjalizacji miesięcznego czasu programu i poza tabelą D.4 wskazanego formularza brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o istnieniu deklaracji spółki Stopklatka S.A. o realizowaniu docelowo specjalizacji programowej na poziomie 76% w ciągu tygodnia w godz. 6.00-23.00. Spółka TV FILM Sp. z o.o. wskazała ponadto, iż brak jest również w dokumentacji sprecyzowania, od kiedy program z powyższą wysokością specjalizacji będzie realizowany a organ nie wezwał spółki Stopklatka S.A. do wyjaśnień tych kwestii. Zdaniem Strony, to TV FILM Sp. z o.o., jest spółką, która zadeklarowała wyższy próg procentowy specjalizacji programu.

W tym miejscu należy przywołać, wskazany w zaskarżonej decyzji wyrok NSA z dnia 18 lipca 2006 r. (sygn. akt: II GSK 34/06), zgodnie z którym: „informacje programowe dołączane do wniosku koncesyjnego są, wraz z innymi składnikami wniosku i załączników do niego, istotnym czynnikiem branym pod uwagę przy rozstrzyganiu przez organ koncesyjny o tym, czy dany podmiot spełnia wymagania do otrzymania koncesji, a w razie ubiegania się o koncesję więcej niż jednego wnioskodawcy - o tym, komu koncesję przyznać”. Sąd podkreślił, iż „Koncesjonariusz ma obowiązek ich przestrzegania, jako zadeklarowanych przez siebie zamierzeń, przy ubieganiu się o otrzymanie koncesji, a nie jako warunków określonych jednostronnie i władczo przez organ.”. Ponadto wnioskodawcy zostali poinformowani w pkt. II Ogłoszenia Przewodniczącego KRRiT z dnia 20 grudnia 2012 r. (M.P z dnia 27 grudnia 2012 r., poz. 1016), iż „Elementem decyzji koncesyjnej w zakresie określenia warunków programowych będzie odesłanie do zadeklarowanych przez wnioskodawcę, we wniosku o udzielenie, bądź o zmianę polegającą na rozszerzeniu koncesji, informacji programowych i związanych z tym załączników, do których przestrzegania po uzyskaniu koncesji wnioskodawca się zobowiąże. Rażące odstąpienie od zadeklarowanych warunków programowych po udzieleniu koncesji będzie stanowić przesłankę cofnięcia koncesji w trybie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji.”

Zatem wnioskodawca może zadeklarować warunki programowe w zakresie wyższym od określonych w przepisach prawa, z tym zastrzeżeniem, że ich nieprzestrzeganie, może pociągnąć za sobą konsekwencje określone w art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji. Ponadto formularz „Informacje Programowe” stanowi element decyzji koncesyjnej określając założenia programowe, które wnioskodawca zobowiązany jest realizować. Nie jest, zatem istotne, w której części formularza strona postępowania koncesyjnego określiła informację dotyczącą programu, ponieważ w każdym przypadku taka informacja będzie stanowić deklarację, do przestrzegania, której wnioskodawca się zobowiązał.

Zatem, zawartą w pkt D.4 powyższego formularza informację, że specjalizacja programu będzie wynosić 76% tygodniowego czasu nadania w ciągu tygodnia w godz. 6.00-23.00 należy uznać za deklarację Stopklatka S.A. do realizowania specjalizacji programu w tej właśnie wysokości.

Mając na względzie, iż formularz „Informacje programowe” stanowi element decyzji koncesyjnej, należy stwierdzić, iż realizacja specjalizacji programu na deklarowanym poziomie 76 % w ciągu tygodnia w godz. 6.00-23.00, nastąpi wraz z rozpoczęciem realizacji praw i obowiązków określonych w decyzji koncesyjnej. Organ, nie musiał, więc, jak wskazuje skarżąca, wzywać spółki Stopklatka S.A. do sprecyzowania czasu, od kiedy będzie realizowała specjalizację programu na tym poziomie.

Podkreślenia wymaga, iż powyższe stwierdzenie znajduje także pełne potwierdzenie w stanowisku spółki Stopklatka S.A. z dnia 12 grudnia 2013 r., stanowiącym odpowiedź tej spółki na wniosek Skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stopklatka S.A. w sposób jednoznaczny uznaje za bezzasadny zarzut braku jasności co do tego „od kiedy będzie realizowany poziom specjalizacji w wymiarze 76% tygodniowego czasu nadawania.” Spółka potwierdza, że „określiła w formularzu „Informacje Programowe” w pkt. D4, w pozycji „audycje realizujące specjalizację programu”, z uwzględnieniem tygodniowego czasu nadawania programu, udział poszczególnych rodzajów audycji realizujących specjalizację programu bez żadnych ograniczeń dotyczących terminu osiągnięcia tego udziału. Zatem podobnie jak wszystkie inne zobowiązania dotyczące programu utrwalone w załącznikach programowych do koncesji, wymóg dotyczący realizowania takiego poziomu specjalizacji wiąże nadawcę programu od początku okresu koncesyjnego.”

Zgodnie z § 18 pkt 2 i 3 rozporządzenia KRRiT w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (zwanego dalej „rozporządzeniem”), w postępowaniach, w których rozpatrywane są wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę, zmiany wniosku, w części dotyczącej informacji programowych dokonane w czasie trwania postępowania, nie mogą być uwzględniane. Dlatego też KRRiT w postępowaniach wielostronnych wzywa wnioskodawców do nadesłania wyjaśnień gdy nie istnieje możliwość rozpatrzenia sprawy na podstawie przysłanej dokumentacji. W przypadku wniosku spółki Stopklatka S.A. udział specjalizacji ustalono na podstawie deklaracji zawartej w załączniku nr 2 Informacje Programowe, pkt. D.4 (Planowane rodzaje audycji i ich minimalny udział procentowy w tygodniowym czasie nadawania programu w godz. 6.00-23.00), zgodnie z którym Wnioskodawca zadeklarował nie mniej niż 76% audycji realizujących wyspecjalizowany filmowy charakter programu w tygodniowym czasie nadawania programu w godz. 6.00-23.00. W innej części ww. załącznika tj. pkt B.3.4 spółka Stopklatka S.A. zadeklarowała nie mniej niż 70% audycji realizujących specjalizację w miesięcznym czasie nadawania w godz. 6.00-23.00, co potwierdziło zgodności planowanego programu z art. 4 pkt 13 ustawy o radiofonii i telewizji. Informacje przedstawione przez Spółkę w pkt B.3.4 i D.4 są zgodne z wymogami ustawowymi. Jednak w celu określenia szczegółowych warunków programowych dotyczących specjalizacji, do których zgodnie z pkt. II.1 Ogłoszenia Przewodniczącego KRRiT z dnia 20 grudnia 2012 r., przestrzegania po uzyskaniu decyzji w sprawie udzielenia/rozszerzenia koncesji wnioskodawca się zobowiąże, przyjęto deklarację tygodniową. Biorąc pod uwagę, że tygodniowy moduł do którego Wnioskodawca się zobowiązał zawiera się w module miesięcznym należy uznać, że udział specjalizacji programu będzie wynosił nie mniej niż 76% zarówno tygodniowego jak i miesięcznego czasu nadawania programu w godz. 6.00-23.00.

W ocenie KRRiT wniosek spółki Stopklatka S.A. nie wymagał dodatkowych wyjaśnień dotyczących zawartości specjalizacji w programie oraz terminu rozpoczęcia jej realizacji, albowiem po uzyskaniu przez wnioskodawcę koncesji przyjęte deklaracje automatycznie przekształcają się w obowiązki koncesjonariusza.

W związku z powyższym nie można zgodzić, się ze Skarżącą, iż organ nie podjął wszelkich czynności do ustalenie stanu faktycznego w powyższym zakresie, jak również, że TV FILM Sp. z o.o. osiągnęła wyższy próg procesowy skoro zadeklarowała ona, iż audycje realizujące wyspecjalizowany charakter zajmują nie mniej niż 72% tygodniowego czasu nadawania programu w godz. 6.00-23.00.

W toku postępowania administracyjnego, jak zostało to wskazane w zaskarżonej decyzji, organ dokonał wszechstronnej merytorycznej analizy złożonych wniosków na podstawie art. 36 ustawy o radiofonii i telewizji. Ocena części ekonomiczno-finansowej powyższych wniosków została dokonana w oparciu o ust. 1 pkt 2 przywołanego artykułu zgodnie, z którym w postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się w szczególności możliwość dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu.

Wykaz dokumentów służących Organowi do przeprowadzenia analizy, o której mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji w zakresie wniosków o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T, zawiera § 6b rozporządzenia w myśl którego wniosek taki składa się z formularzy określonych w § 4 pkt 1, 2, 5 i 7a oraz zawiera dokumenty wskazane w § 5 pkt 1-9 i 12-14 rozporządzenia.

Do wniosku o udzielenie koncesji, oprócz formularza „informacje ekonomiczno-finansowe”, należy zatem dołączyć wyszczególnione w ww. rozporządzeniu:



  • dokumenty ekonomiczno-finansowe dotyczące wnioskodawcy;

  • dokumenty ekonomiczno-finansowe dotyczące udziałowców, akcjonariuszy lub wspólników posiadających ponad 10% udziałów, akcji lub wkładów w kapitale zakładowym wnioskodawcy będącego spółką handlową;

  • założenia do trzyletniego planu finansowego;

  • specyfikację źródeł finansowania planowanego przedsięwzięcia;

  • dokumentację potwierdzającą źródła finansowania planowanego przedsięwzięcia.

W przypadku finansowania kapitałem własnym - wskazać czy kapitał będzie pochodził z nadwyżki finansowej, planowanego podniesienia kapitału zakładowego czy planowanych dopłat do kapitału (§5 pkt 8a rozporządzenia).

Na podstawie przedłożonych przez wnioskodawców dokumentów Organ dokonał pogłębionej i szczegółowej oceny wniosków w celu ustalenia możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu.

Dokonując analizy i oceny złożonych w przedmiotowym postępowaniu wniosków w zakresie części ekonomiczno-finansowej, Organ zbadał w szczególności:


  • założenia finansowe dotyczące wysokości koniecznych do poniesienia nakładów inwestycyjnych, z uwzględnieniem możliwości dysponowania własną lub udostępnioną przez inny podmiot bazą techniczną oraz wysokości i sposobu wniesienia opłaty koncesyjnej;

  • założenia dotyczące przychodów, źródeł finansowania inwestycji technicznych, opłaty koncesyjnej oraz wysokich dodatkowych kosztów związanych z udzieleniem koncesji;

  • aktualną kondycję finansową wnioskodawców;

  • udokumentowanie środków finansowych na realizację projektu.

W tym miejscu należy jednak podkreślić, iż przedmiotem postepowania koncesyjnego nie jest wyłonienie wnioskodawcy o największym potencjale finansowym. Mając na względzie, iż koncesjonowaniu podlega rozpowszechnianie programu, zdefiniowanego w art. 4 pkt 6 ustawy o radiofonii i telewizji, istotą postępowania prowadzonego przez organ w sytuacji wielości wnioskodawców jest zatem dokonanie wyboru najlepszej oferty programowej. Przesłanka, o której mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji ma zatem charakter zero-jedynkowy i analiza z tego punktu widzenia ma na celu jedynie ustalenie, czy wnioskodawca ma możliwości dokonania koniecznych inwestycji i finansowania programu według przedstawionych przezeń założeń, co Organ ustalił, stwierdził i wyjaśnił wskazując na jakich przesłankach się oparł.

Należy zauważyć, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że z przedłożonych dokumentów wynika, że zarówno po stronie Skarżącej, jak i Stopklatka S.A. brak jest możliwości finansowania zaplanowanego projektu ze środków własnych. W obydwu przypadkach wnioskodawcy wskazali zatem na zewnętrze źródła finansowania projektu w postaci podniesienia wartości kapitałów własnych.

Art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji nie ogranicza Wnioskodawców co do wyboru rodzaju źródeł finansowania, dopuszczając możliwość realizacji projektów zarówno z własnych jak i zewnętrznych źródeł, do których w szczególności można zaliczyć wzrost kapitałów własnych, pożyczkę, kredyt, leasing czy też emisję papierów wartościowych. Warunkiem pozytywnej oceny dokonanych przez wnioskodawcę założeń w tym zakresie jest ich udokumentowanie od strony formalnej oraz od strony możliwości potencjału finansowego podmiotu finansującego, a każdy wskazany we wniosku sposób finansowania, o ile został udokumentowany, jest traktowany równorzędnie.

Spółka Stopklatka S.A. wskazała i udokumentowała szeroko stosowany w praktyce gospodarczej sposób finansowania inwestycji.

Skarżąca zarzuca, że umowa zawarta w dniu 22 lutego 2013 r. pomiędzy spółką Kino Polska TV S.A., będącą akcjonariuszem spółki Stopklatka S.A. a spółką Agora S.A. nie będącej jej akcjonariuszem, w sprawie sfinansowania projektu Stopklatka TV nie powinna zostać uznana przez organ, jako zapewnienie realizacji przedsięwzięcia. Jako argument Skarżąca przywołuje, iż umowa ta został zawarta bez udziału spółki Stopklatka S.A. i tylko jedna z jej stron była akcjonariuszem tej spółki. Ponadto, Skarżąca wskazuje, iż spółka Stopklatka S.A. nie jest adresatem składanych w tej umowie oświadczeń, nie ma więc żadnego wpływu na ich ukształtowanie i zmianę. Ponadto, Skarżąca zwraca uwagę, iż przedmiotowa umowa została zawarta pod warunkiem zawieszającym - uprawomocnienia się decyzji w sprawie udzielenia koncesji spółce Stopklatka S.A.

Należy podkreślić, iż przedmiotem omawianej umowy jest nabycie przez spółkę Agora S.A. akcji w spółce Stopklatka S.A. w liczbie połowy ilości akcji posiadanych przez spółkę Kino Polska. Wnioskodawca Stopklatka S.A. przedłożył także Organowi nieodwołalną wiążącą ofertę z dnia 22 lutego 2013  r. sprzedaży należących do Kino Polska S.A. akcji spółki Stopklatka S.A. spółce Agora S.A. W świetle powyższych dokumentów spółka Agora S.A. stanie się akcjonariuszem spółki Stopklatka S.A. W przedmiotowej sprawie nie jest istotne, czy realizacja omawianej umowy uzależniona jest od warunku uzyskania koncesji. Jest to klauzula dopuszczalna prawem, którą strony umów wykorzystują dla zabezpieczenia swoich interesów gospodarczych. Co istotne analogicznym rozwiązaniem posłużyła się sama Skarżąca uzależniając wniesienie przez wspólników dopłat do kapitału od uzyskania przez Skarżącą koncesji. Ponadto, do wniosku dołączono oświadczenie spółki Kino Polska S.A., posiadającej na dzień 25 lutego 2013 r. 82,09% akcji w spółce Stopklatka S.A. o całkowitym finansowaniu projektu Stopklatka TV w przypadku, gdyby Agora S.A. nie była w stanie współfinansować przedsięwzięcia. Przedmiotowe oświadczenie Kino Polska S.A., w świetle załączonych do wniosku dokumentów ekonomiczno-finansowych dotyczących akcjonariuszy, także zostało poddane analizie Organu, która doprowadziła do wniosku zawartego w opinii ekonomicznej z dnia 6 czerwca 2013 r., iż „Według stanu na koniec 2012 r. Spółka posiada potencjał finansowy umożliwiający finansowanie projektu spółki Stopklatka S.A. w zaplanowanej we wniosku wysokości.”

Jednocześnie można wskazać, iż umowa inwestycyjna z dnia 22 lutego 2013 r. w punkcie 9 przewiduje konsekwencje finansowe wobec Stron w przypadku jej tzw. naruszenia, czyli niewykonania lub nienależytego wykonania umowy. Ponadto, umowa w pkt.  5 przewiduje oraz szczegółowo reguluje dalsze finansowanie spółki Stopklatka S.A. zarówno na wniosek każdego ze wspólników, jak i, co ważne,
po doręczeniu Radzie Nadzorczej powiadomienia Zarządu Stopklatka S.A. o osiągnięciu ujemnej wartości aktywów netto.

Pkt 5 umowy przewiduje również kary pieniężne wypłacone na rzecz spółki Stopklatka S.A. dla każdego wspólnika naruszającego warunki zawarte w tym punkcie umowy. Powyższe przeczy tezie spółki TV FILM Sp. z o.o. o całkowitym braku wpływu Wnioskodawcy na możliwości finansowania projektu.

Wobec powyższego oraz w związku z pozytywną oceną sytuacji finansowej Stron umowy należy uznać, że sposób finansowania spółki Stopklatka S.A. został należycie zabezpieczony.

Abstrahując od okoliczności, iż Strony postępowania, na dzień sporządzenia oceny, udokumentowały możliwości finansowania projektów, należy jednak zwrócić uwagę, że trudno wskazać jakikolwiek sposób finansowania dający 100% gwarancji jego realizacji, niezależnie od źródeł pochodzenia, bowiem zachodzące w życiu gospodarczym zdarzenia, na które przedsiębiorca nie ma wpływu lub ma wpływ ograniczony, mogą w dowolnym momencie w sposób gwałtowny zmienić jego sytuację finansową oraz finansowe priorytety.

Ryzyko takie dotyczy zarówno sytuacji, kiedy planowane jest finansowanie z własnych środków wnioskodawcy, jak i ze źródeł zewnętrznych, np. kredytu, pożyczki czy ze środków udziałowców. Ryzyko takie dotyczy więc także spółki TV FILM Sp. z o.o., jak i każdego uczestnika postępowania.

W związku z tym trudno uznać wyższość planowanego sposobu finansowania spółki TV FILM Sp. z o.o. nad założeniami spółki Stopklatka S.A.

KRRiT, oceniając projekty stron postępowania, uwzględniła udokumentowane (od strony formalnej i finansowej) deklaracje podmiotów finansujących, nie zakładając a priori w żadnym przypadku ich złej woli.

Zarówno w sporządzonych w toku postępowania opiniach ekonomicznych, jak


i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ wskazał i w sposób wyczerpujący wyjaśnił w oparciu o jakie dokumenty ustalił, iż zarówno Skarżąca, jak i spółka Stopklatka S.A. udokumentowały możliwość dysponowania środkami finansowymi, których wysokość umożliwi realizację wnioskowanego przedsięwzięcia zgodnie z przyjętymi założeniami.

Mając na uwadze, iż jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Organ stwierdził, że wszyscy Wnioskodawcy spełniają kryterium wiarygodności finansowej, a także przedstawili projekty programów telewizyjnych spełniające warunki Ogłoszenia Przewodniczącego KRRiT z dnia 20 grudnia 2012 r., Organ dokonał ich porównania według kryteriów programowych.

W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu Skarżącej zbyt niskiego poziomu deklarowanych przez Stopklatka S.A. nakładów inwestycyjnych, wobec deklaracji, iż materiały powtórkowe będą stanowiły jedynie 20%. Skarżąca podaje, iż „Nakłady na zakup jednostki czasowej kontentu filmowego są parametrem znanym na rynku praw i licencji filmowych, i jedynym sposobem potwierdzenia, że deklaracje programowe dotyczące ilości materiałów premierowych są realistyczne, jest zadeklarowana we wniosku koncesyjnym projektowana wartość tych nakładów”. W ocenie Skarżącej niewiarygodna jej zdaniem deklaracja spółki Stopklatka S.A. w zakresie ilości powtórek spowodowała, iż oferta spółki TV FILM Sp. z o.o. została gorzej oceniona w zakresie oferty programowej.

Odnosząc się do powyższych zarzutów Skarżącej należy zauważyć, iż zgodnie z § 6b w zw. z § 5 pkt 14 rozporządzenia, w sferze programowej, poza formularzem „Informacje Programowe”, wniosek zawierać ma założenia projektowanego programu - rodzaje audycji, zakres tematyczny oraz formy realizacji. Istotą programowej części wniosku jest właśnie skonstruowana przez wnioskodawcę koncepcja programowa planowanego zamierzenia. Kwantyfikatory przedkładanej oferty umożliwiające Organowi porównanie poszczególnych ofert, zawarto w formularzu, który obliguje wnioskodawcę do określenia procentowego udziału w programie wyszczególnionych w nim elementów.

W tym kontekście można przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie z dnia 12 maja 2009 r. (sygn.akt VI SA/Wa 2521/08), w którym sąd stwierdził, iż „koncesjonowaniem nie jest w ogóle objęta treść poszczególnych audycji, a jedynie ich zestaw, właściwy dla danego rodzaju programu. Bowiem koncesją objęty jest program - uporządkowany zestaw audycji, czyli zestaw składający się z odrębnych części określonych w koncesji. Rodzaj tych części (audycji) składających się na zestaw, określa rodzaj programu. W ramach koncesji na program (uporządkowany zestaw audycji) może być (i jest) zastrzeżony np. procentowy udział różnych rodzajów audycji: informacyjnych, muzyczno-rozrywkowych, edukacyjno-poradniczych, publicystycznych, literackich czy sportowych.”

Należy zauważyć, że przepisy prawa nie zobowiązują wnioskodawców do wykazania na etapie postępowania o udzielenie koncesji, iż dysponują oni już konkretną bazą audycji i innych przekazów, które następnie zestawią w rozpowszechniany program.

Niemniej jednak podkreślenia wymaga, iż jak wskazuje Stopklatka S.A. w cytowanym już piśmie z dnia 12 grudnia 2013 r. spółka ta „jest członkiem grupy SPI International, która jest jednym z głównych dystrybutorów filmów i programów telewizyjnych na międzynarodowym rynku. Obecnie Grupa SPI dystrybuuje 36 kanałów telewizyjnych na czterech kontynentach, posiada olbrzymią bibliotekę kontentu dla modelu VoD i utrzymuje liczbę subskrybentów na średnim miesięcznym poziomie 25 milionów. Grupa SPI International posiada zaplecze pracowników (…) i pozycję w czołówce podmiotów zajmujących się pozyskiwaniem kontentu na potrzeby programów telewizyjnych. Utrzymuje także stałe relacje z wiodącymi studiami filmowymi w Europie i Stanach Zjednoczonych (…) Wszystkie powyższe uwarunkowania pozwalają na tworzenie oferty programowej charakteryzującej się dużym zróżnicowaniem treściowym przy zachowaniu niskich kosztów związanych z zakupem kontentu.”

Ponadto w części programowej wniosku, w załączniku E.1. Założenia projektowanego programu, Wnioskodawca poinformował: „Podejmując decyzję o współpracy przy tworzeniu nowego kanału twórcy projektu uwzględnili korzyści wynikające z możliwości wykorzystania komplementarnych kompetencji i zasobów każdego z nich. Partnerzy są przekonani, że współpraca między nimi zagwarantuje nie tylko finansowe powodzenie przedsięwzięcia, ale umożliwi powstanie kanału telewizyjnego, który stanowić będzie nową jakość na polskim rynku medialnym.”

„W pozyskiwaniu atrakcyjnej oferty filmowej STOPKLATKA TV korzystać będzie z doświadczeń i wiedzy twórców Telewizji Kino Polska, SPI oraz Agory (Kinoplex)
i powiązanych z nią spółek (Next Film).”

„Należący do AGORY serwis VOD Kinoplex umożliwi widzom STOPKLATKI TV dostęp do szerokiej biblioteki filmowej.”

„Sukces STOPKLATKI TV gwarantują unikalne doświadczenia jej współtwórców i należące do nich zasoby (infrastruktura, media). Synergia programowa została zasygnalizowana w poprzednich punktach…”

Jednocześnie w części programowej wniosku spółki Stopklatka S.A. wskazano, iż projekt współtworzą:

„Stopklatka.pl - najstarszy polski portal filmowy, dwukrotnie nagradzany nagrodą PISF, patron wszystkich liczących się polskich festiwali filmowych i najnowszych premier filmów artystycznych. Jedna z największych w Polsce baz danych o filmach, ich twórcach, aktorach, festiwalach etc.;

Kino Polska TV S.A. - producent tematycznych kanałów telewizyjnych (Telewizja Kino Polska, Kino Polska Muzyka, rodzina kanałów FilmBox), większościowy udziałowiec spółki Stopklatka S.A. oraz Cyfrowego Repozytorium Filmowego


Sp. z o.o. - spółki zajmującej się m.in. cyfrową obróbką filmów fabularnych, dokumentalnych i animowanych, a następnie ich dystrybucją;

Agora S.A.: jedna z największych spółek medialnych w Polsce. Jej działalność obejmuje wydawanie dzienników i czasopism, prowadzenie stacji radiowych, przedsięwzięcia internetowe, reklamę zewnętrzną, sieć kin oraz koprodukcję i dystrybucję filmów;”

Należy mieć na uwadze, że koszty pozyskania kontentu programowego dla każdego z wnioskodawców mogą być różne, uzależnione m.in. od źródeł ich pozyskiwania czy też indywidualnych negocjacji.

Z informacji Wnioskodawcy zawartych we wniosku wyraźnie wynika, że spółka Stopklatka S.A. zamierza realizować projekt telewizyjny przy ścisłej współpracy ze spółkami Kino Polska S.A., Agora S.A. oraz Cyfrowe Repozytorium Filmowe Sp. z o.o. (60% udziałów Spółki należy do Kino Polska S.A. Dominującą część prowadzonej działalności gospodarczej stanowi cyfryzacja filmów kinowych), które z racji charakteru prowadzonej działalności gospodarczej dysponują różnorodnymi zasobami programowymi. Wnioskodawca wyraźnie podkreślił, że Grupa Kapitałowa, będąca jednym z głównych dystrybutorów filmów i programów telewizyjnych na międzynarodowym rynku, w skład której wchodzi Stopklatka S.A., zamierza wykorzystać efekt synergii wynikający z możliwości wykorzystania komplementarnych kompetencji i zasobów twórców i partnerów projektu Stopklatka TV.

Zgodnie z rozporządzeniem Wnioskodawca zobowiązany jest do przedstawienia opisu założeń projektowanego programu oraz opisu sposobu wyliczeń planowanych kosztów. Z powyższego zobowiązania wywiązała się w przedmiotowym postępowaniu zarówno spółka Stopklatka S.A., jak i Skarżąca. Analiza przedstawionych przez spółkę Stopklatka S.A. założeń programowych i finansowych wskazuje, iż nie mogą być one uznane za nierealne.

Podkreślenia wymaga także, iż jak zostało już wspomniane, stosownie do wyroku NSA z dnia 18 lipca 2006 r. (sygn. akt: II GSK 34/06) oraz zgodnie z pkt II Ogłoszenia nadawca jest zobligowany do przestrzegania warunków programowych zadeklarowanych we wniosku o udzielenie koncesji, zaś rażące odstąpienie od zadeklarowanych warunków programowych będzie stanowić przesłankę cofnięcia koncesji w trybie art. 38 ust.  1 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji.

Należy podnieść, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ wyjaśnił stronom przesłanki jakimi kierował się dokonując rozstrzygnięcia. Organ wskazał, iż wiodącymi projektami są „Telekino” (wniosek Skarżącej) i „STOPKLATKA TV” i dokonał ich szczegółowej analizy porównawczej, w wyniku której uznał, że „program „STOPKLATKA TV” będzie w największym stopniu realizował wyspecjalizowany charakter programu określony w Ogłoszeniu, zapewniając tym samym odbiorcom dostęp do urozmaiconej oferty programowej w ofercie bezpłatnej telewizji cyfrowej.”

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 maja 2009 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2253/08) decyzja w przedmiocie koncesji „ma charakter uznania administracyjnego. Chociaż bowiem art. 36 ust. 1 powołanej ustawy wskazuje poszczególne elementy oceny wniosku koncesyjnego to jednak to wyliczenie nie ma charakteru enumeratywnego ("w szczególności"), a sposób ich określenia wskazuje na ten luz decyzyjny w dokonywaniu tej oceny. Przepisy powołanej ustawy upoważniają do kształtowania polityki na rynku audiowizualnym z uwzględnieniem jednak samodzielności nadawców i interesów odbiorców i zapewnieniem otwartego i pluralistycznego charakteru radiofonii i telewizji i podejmowane w postępowaniu koncesyjnym rozstrzygnięcie winno odpowiadać celom i zasadom określonym w powyższej regulacji.” Jak zaś wskazywał wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w granicach uznania administracyjnego w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu mieści się dokonanie przez organ porównania wniosków koncesyjnych z uwzględnieniem treści ogłoszenia (patrz: wyrok NSA z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1133/11) ze wskazaniem okoliczności, które zdaniem organu wpłynęły na wynik sprawy (patrz: wyrok NSA z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 51/10).

Mając powyższe na względzie, za bezzasadne uznać należy zarzuty naruszenia przez Organ zasady oceny dowodów. Dokonując w wyniku przeprowadzenia postępowania wyboru oferty programowej Organ oparł się na całości zgromadzonego w sprawie materiału, a wykonując uznanie administracyjne, podał i szczegółowo umotywował przesłanki rozstrzygnięcia (pkt. V, str. 27-31 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).

W ocenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy nie stwierdzono zaistnienia przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji Przewodniczącego KRRiT Nr 544/2013-T z dnia 30 października 2013 r.

W związku z powyższym Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji stwierdziła, iż należy utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

W dniu 18 lutego 2014 r. KRRiT podjęła uchwałę Nr 66/2014, w której upoważniła Przewodniczącego KRRiT do utrzymania w mocy decyzji Przewodniczącego KRRiT Nr 544/2013-T z dnia 30 października 2013 r. w sprawie udzielenia koncesji spółce Stopklatka S.A. z siedzibą w Warszawie na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą „STOPKLATKA TV” oraz odmowy udzielenia koncesji pozostałym stronom postępowania tj. spółkom


TV FILM Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, Telewizja Polsat Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie i „MEDIASAT” Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie.

Wobec tego należało postanowić jak na wstępie.

Niniejsza decyzja jest ostateczna.

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 1, art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) stronom przysługuje prawo do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji.



Jan Dworak

Otrzymują:

  1. Radca Prawny Aneta Łuczka – pełnomocnik spółki TV FILM Sp. z o.o. z siedzibą
    w Warszawie, ul. Jubilerska 10, 04-190 Warszawa;

  2. Adwokat Wiktor Dega – Dega Koroluk i Partnerzy Kancelaria Adwokatów i Radców Prawnych z siedzibą w Warszawie (00-613), przy ul. Tytusa Chałubińskiego 8, piętro 45 – pełnomocnik spółki Stopklatka S.A. z siedzibą w Warszawie;

  3. Radca Prawny Katarzyna Antonowicz - Borzestowska – pełnomocnik spółki Telewizja Polsat Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, ul. Ostrobramska 77, 04-175 Warszawa;

  4. Radca Prawny Anna Markiel - Skrzypińska – pełnomocnik spółki „MEDIASAT” Sp. z o.o.
    z siedzibą w Warszawie, ul. Domaniewska 50, 02-672 Warszawa;

  5. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej;

  6. a/a.


: KoncesjeSync -> Decyzje
Decyzje -> Przewodniczący krajowej Rady Radiofonii
Decyzje -> Decyzja nr dk – 320/2006 – 4/125/P z dnia 27 grudnia 2006 roku w sprawie zmiany koncesji Nr 125/P/2002-r z dnia 17 maja 2002 roku
Decyzje -> Przewodniczący krajowej Rady Radiofonii
Decyzje -> Decyzja nr dk – 386/2005 – 4/128/P z dnia 21 grudnia 2005 roku w sprawie zmiany koncesji Nr 128/P/2002-r z dnia 21 maja 2002 roku
Decyzje -> Przewodniczący krajowej Rady Radiofonii
Decyzje -> Przewodniczący krajowej Rady Radiofonii I Telewizji Warszawa, dnia 10 grudnia 2007 roku „
Decyzje -> Decyzja (Zezwolenie) Nr dk – 255/2005 – 8/277 z dnia 31 sierpnia 2005 roku w sprawie wyrażenia zgody na nabycie udziałów przez osobę zagraniczną
Decyzje -> Postanowienie nr dk 256/2005 z dnia 31 sierpnia 2005 roku
Decyzje -> Przewodniczący krajowej Rady Radiofonii
Decyzje -> Przewodniczący krajowej Rady Radiofonii




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna