Układ w sprawie Antarktyki



Pobieranie 0.5 Mb.
Strona14/14
Data29.04.2016
Rozmiar0.5 Mb.
RodzajReferat
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   14
Referat numer 24 – 26

ŚRODKI BUDOWY ZAUFANIA I BEZPIECZEŃSTWA


ŚRODKI W PROCESIE KBWE/OBWE- OD 1975r.
Termin „środki budowy zaufania” pojawił się na początku lat siedemdziesiątych i został rozpowszechniony w trakcie dyskusji dotyczącej wojskowych aspektów w procesie KBWE. Dalsze rozpowszechnianie tego terminu również po za skalę pozaeuropejską związane było z X Specjalną Sesją Zgromadzenia Ogólnego NZ z 1978r poświęconej rozbrojeniu. Wynikiem tej sesji było sporządzenie raportu poświęconego problematyce środków budowy zaufania oraz powołana w 1983 specjalna grupa robocza ds. środków budowy zaufania w ramach Komisji Rozbrojeniowej ONZ.

Środki budowy zaufania są często traktowane jako jeden z podstawowych aspektów kontroli zbrojeń. To przyporządkowanie jest wynikiem ich specyfiki i szczególnych celów, którym służą. W kategorii środków budowy zaufania nie mieszczą się środki redukcji sił zbrojnych i zbrojeń ani środki ograniczające wspomniane elementy. Środki budowy zaufania nie prowadzą więc do zmian w potencjale wojskowym państw.

Do podstawowych celów budowy środków zaufania zaliczyć można:


  1. przyczynianie się do stopniowego obniżania konfrontacji wojskowej;

  2. eliminowanie lub ograniczanie niektórych niebezpieczeństw wybuchu konfliktów czy wojny, w tym w wyniku niespodziewanej napaści, błędu lub przypadku;

  3. zmniejszanie nieufności i niepewności co do intencji działań wojskowych podejmowanych w czasie pokoju oraz stwarzanie warunków co do właściwego rozumienia tych intencji.

Środki budowy zaufania zmierzają więc do właściwego odczytywania prawdziwych zamierzeń państw, do eliminowania zagrożeń wynikających z nieuzasadnionej podejrzliwości i przypadkowości, uprzedzeń, fałszywych stereotypów lub niewłaściwego rozpoznania określonej sytuacji prowadzącego do jej niewłaściwej interpretacji.

Realizacja tych celów nie jest aktem jednorazowym, lecz procesem i wymaga adekwatnych do tych celów warunków, z których najważniejszymi są postępująca „otwartość”, „przejrzystość” i „przewidywalność” działań wojskowych państw. Tworzeniu takich warunków służyć powinny stale doskonalone i rozszerzane środki informacji, notyfikacji, obserwacji wspomagane przez odpowiednie procedury weryfikacji.

Tak określone środki budowy zaufania odzwierciedlają w istocie wolę poszukiwania wzajemnych interesów państw oraz gotowość ich współpracy. Służą one eliminowaniu przypadkowości i wprowadzaniu coraz większej racjonalności oddziaływań międzynarodowych, a przez realizacje określonych, wspólnie uzgodnionych i przestrzeganych reguł postępowania umacnianiu stabilizacji w stosunkach międzynarodowych.

Uważa się, że co najmniej sześć przesłanek legło u podłoża dialogu w sprawie budowy zaufania w sferze wojskowej. Pierwszą była ograniczona liczba aktorów - praktycznie dwa wielkie bloki polityczno- wojskowe o przeciwstawnych ideologiach i systemach politycznych - mających wspólny interes w uniknięciu poważnego konfliktu militarnego. Drugą, europejski system bezpieczeństwa, charakteryzujący się wysokim stanem napięcia i konfrontacji w stosunkach Wschód- Zachód, a jednocześnie stosunkowo dużą stabilnością. Trzecią, stosunkowo świeży antagonizm pomiędzy stronami. Brak więc było głęboko zakorzenionej historycznie ideologicznej wrogości. Czwartą przesłanką było widmo przypadkowego konfliktu wojskowego na masową skalę lub groźba zagłady jądrowej. Piąta, stworzenie ram (KBWE) dla opracowania, negocjacji i realizacji odpowiednich środków. Konferencja sama w sobie stanowiła akt budowy zaufania, chociaż proces, który zainicjowała, okazał się skomplikowany oraz podatny na napięcia i konfrontacje. Szóstą przesłanką była cywilizacyjno- kulturowa bliskość zainteresowanych państw.


W historii budowy zaufania można wyróżnić pięć etapów:

1. W okresie bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej mocarstwa usiłowały zaszczepić pewną dozę zaufania we wzajemnych stosunkach, zwłaszcza w obliczu pogłębiającej się konfrontacji blokowej Wschód- Zachód. Jednak w dyskusjach dotyczących pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego problematyka budowy środków zaufania była wyraźniej dostrzegana dopiero od połowy lat pięćdziesiątych. Generalnie rzecz biorąc koncentrowano uwagę na problematyce zmniejszania ryzyka wybuch wojny, w tym na zapobieganiu niespodziewanej napaści.

W apogeum „zimnej wojny” z jej agresywnymi strategiami i demonstracjami siły, trudno było o jakąś przestrzeń dla zinstytucjonalizowanych środków o charakterze wojskowym prowadzących do zwiększania zaufania. Żaden ze środków nie znalazł wówczas praktycznego zastosowania.

2. Po niepowodzeniach z lat pięćdziesiątych problem budowy środków zaufania powrócił w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych, tym razem w ramach procesu KBWE. Drugi etap przyniósł pierwszą generację środków budowy zaufania i bezpieczeństwa. Helsińska Konferencja nie koncentrowała się na sprawie środków budowy zaufania i bezpieczeństwa jako podstawowym celu. Jej głównym zadaniem były kroki polityczne oraz ustalenia w dziedzinie praw człowieka i kwestii humanitarnych. Niewielki fragment w Akcie Końcowym Konferencji podpisanym w Helsinkach w 1975r dotyczył środków budowy zaufania. Zostały one ujęte w „Dokumencie w sprawie środków budowy zaufania i niektórych aspektów bezpieczeństwa i rozbrojenia w Europie” stanowiącym jedną z części Aktu Końcowego. Dokument wprowadził do praktyki stosunków europejskich 5 następujących środków budowy zaufania:

- uprzednie zawiadamianie o „wielkich manewrach wojskowych”;

- uprzednie powiadamianie o innych manewrach wojskowych;

- wymianę obserwatorów;

-uprzednie powiadamianie o wielkich ruchach wojsk;

- inne środki budowy zaufania - w szczególności wzajemną wymianę, na zaproszenie, personelu wojskowego, w tym wizyty delegacji wojskowych.

„Wielkie” manewry wojskowe objęte uprzednim powiadamianiem oznaczały manewry wojsk lądowych, w których bierze udział co najmniej 25 tys. żołnierzy, prowadzonych samodzielnie lub połączonych z dowolnymi elementami sił powietrznych lub morskich.

„Inne” manewry nie zostały sprecyzowane. Dokument jedynie przewidywał możliwość powiadamiania państw- uczestników KBWE o manewrach wojskowych przeprowadzanych na „mniejszą skalę”, ze szczególnym uwzględnieniem państw sąsiednich.

Wymiana obserwatorów na manewry miała być dokonywana na zaproszenie, przekazywane zwykłymi kanałami dyplomatycznymi „tak wcześnie, jak to będzie możliwe”, dobrowolnie i na zasadzie dwustronnego porozumienia.

W efekcie helsińskie środki budowy zaufania były bardzo skromne. Obszar ich stosowania nie obejmował całej Europy. Wobec ZSRR i Turcji środki miały zastosowanie tylko w obrębie dwustu pięćdziesięciokilometrowego pasa biegnącego od ich granic europejskich co zapewniało im uprzywilejowaną pozycję. Środki budowy zaufania dotyczyły sił lądowych, a uprzednie zawiadamianie o wielkich manewrach było dobrowolne. Uprzednie notyfikowanie o wielkich ruchach wojsk i środki dotyczące ich obserwacji były również dobrowolne. Reżim helsiński nie przewidywał żadnych środków ograniczających wielkość ćwiczeń i ruchów wojskowych.

3. Dopiero na Konferencji w sprawie Środków Budowy Zaufania i Bezpieczeństwa w latach 1984- 86 w Sztokholmie opracowana została bardziej zaawansowana generacja tych środków. Państwa uczestniczące uzgodniły w Dokumencie Sztokholmskim środki, które spełniałyby cztery kryteria: a) były politycznie wiążące, b) wojskowo znaczące, c) podlegały gdzie to możliwe weryfikacji, c) rozciągały się od Atlantyku do Uralu.

W Dokumencie sprecyzowano cztery wzajemnie powiązane i uzupełniające się środki budowy zaufania i bezpieczeństwa: uprzednie powiadamiania, obserwacje, roczne kalendarze i środki ograniczające oraz takie same dla wszystkich państw - uczestników procesu KBWE reguły ich stosowania w praktyce w odniesieniu do ustalonych rodzajów działalności wojskowej prowadzonej na obszarze określonym podczas Konferencji.

Powiadamiania będą przekazywane na 42 dni lub więcej przed rozpoczęciem działalności wojskowej jak: działalności ćwiczebnej sił lądowych, desantu morskiego lub spadochronowego z udziałem co najmniej 3 tys. żołnierzy, przerzutu wojsk lądowych z poza strefy do strefy obowiązywania środków budowy zaufania i bezpieczeństwa lub wewnątrz tej strefy.

Państwa zobowiązane są zapraszać obserwatorów z pozostałych państw na wszystkie rodzaje działalności wojskowej podlegającej powiadomieniu.

Roczne kalendarze są środkiem o charakterze informacyjnym. Każde państwo zobowiązane jest wymienić z pozostałymi państwami do 15 XI każdego roku kalendarz działalności wojskowej podlegającej uprzedniemu powiadomieniu, obejmujący zamierzenia na następny rok.

Po raz pierwszy Układ Warszawski (de facto ZSRR) zaakceptował inspekcje na miejscu bez prawa do odmowy.

Pakiet ten rozszerzono w pierwszym Dokumencie Wiedeńskim z 1990r. (trzecia generacja). W nowym porozumieniu przewidziano wymianę bieżących i planowanych budżetów wojskowych. Powołano do życia Centrum Zapobiegania Konfliktom jako element mechanizmu zmniejszania zagrożeń oraz forum corocznej oceny realizacji postanowień Dokumentu Wiedeńskiego. Ustalono sieć łączności w celu usprawnienia obiegu informacji dotyczącej środków budowy zaufania i bezpieczeństwa, zwiększono liczbę kontaktów wojskowych oraz zezwolono każdemu państwu dokonywać inspekcji w innych państwach. Dokument zawierał także innowacyjną procedurę kwestionowania przez państwo uczestniczące wojskowej działalności innych uczestników wykraczającej poza ramy normalnego postępowania („nietypowa działalność wojskowa” i „niebezpieczne incydenty o charakterze militarnym”).

4. Załamanie się systemu blokowego Wschód- Zachód oraz rozpad ZSRR zwiastowały zmiany w podejściu do wojskowego bezpieczeństwa w Europie. Wczesne lata dziewięćdziesiąte uwidoczniły rosnącą nieadekwatność środków dostosowanych do starego układu polityczno- wojskowego w obliczu nowych wyzwań i potrzeb. Uczestnicy szczytu w Helsinkach w 1992r. powołali do życia Forum współpracy w dziedzinie Bezpieczeństwa KBWE (FWB), wielostronne ciało do spraw kontrolowania zbrojeń przez państwa europejskie w celu „ustanowienia między nimi nowych stosunków w zakresie bezpieczeństwa opartych na kooperatywnym i wspólnym podejściu do bezpieczeństwa”, w tym do środków budowy zaufania i bezpieczeństwa. Nowa wersja Dokumentu Wiedeńskiego przyjęta w 1992r.(czwarta generacja) zmierzała do stawienia czoła przynajmniej niektórym z tych potrzeb i wyzwań. Ważniejsze zmiany i uzupełnienia obejmowały rozszerzenie strefy stosowania środków budowy zaufania i bezpieczeństwa i zwiększenie liczby uczestników, pokazy nowych typów głównych systemów uzbrojenia i sprzętu, kolejne obniżenie progów notyfikacji i obserwacji, dalsze ograniczenia dla wielkich ćwiczeń wojskowych oraz silniejsze środki weryfikacji (np. wielonarodowe inspekcje).

Trzeci Dokument Wiedeński z 1994r. oraz działalność Forum Współpracy w dziedzinie Bezpieczeństwa określały następne zmiany. Dokument ten określił piątą generacje środków budowy zaufania i bezpieczeństwa. Środkami tymi są:



  1. Doroczna wymiana informacji, w tym informacji o siłach zbrojnych, ich organizacji, stanie osobowym, głównych systemach uzbrojenia i sprzętu znajdujących się w strefie stosowania środków budowy zaufania i bezpieczeństwa tj. na obszarze od Atlantyku po Ural łącznie z postradzieckimi republikami azjatyckimi.

  2. Środki ograniczenia ryzyka, w tym ustanowienie systemu konsultacji i współpracy w odniesieniu do wszelkich nadzwyczajnych i niezaplanowanych działań znaczących części sił zbrojnych poza miejscem ich stałej dyslokacji, obejmuje to współpracę dotyczącą niebezpiecznych incydentów o charakterze militarnym.

  3. Rozwój kontaktów wojskowych.

  4. Uprzednie powiadamianie o określonych rodzajach działalności wojskowej, w tym m.in. obowiązek powiadamiania na 42 dni lub wcześniej przed rozpoczęciem działalności wojskowej z udziałem co najmniej 9 tys. żołnierzy.

  5. Obserwacja określonych rodzajów działalności wojskowej, w tym obowiązek zapraszania obserwatorów na ćwiczenia z udziałem co najmniej 13 tys. żołnierzy.

  6. Obowiązek wymiany rocznych planów działalności wojskowej podlegającej uprzedniemu powiadamianiu.

  7. Postanowienia ograniczające, w tym zakaz prowadzenia w ciągu dwóch lat kalendarzowych więcej niż jednej działalności wojskowej z udziałem więcej niż 40 tys. żołnierzy lub 900 czołgów bojowych.

  8. Środki weryfikacyjne, w tym prawo do prowadzenia inspekcji na terytorium każdego innego państwa według ściśle określonych procedur.

  9. Utrzymanie systemu bezpośredniej łączności pomiędzy stolicami.

  10. Zwoływanie dorocznych spotkań oceniających realizacje uzgodnionych środków budowy zaufania i bezpieczeństwa.

5. Nowy rozdział w historii środków budowy zaufania i bezpieczeństwa otworzyło ostatnie porozumienie Dokument Wiedeński z 1999r. sukces uaktualnionego dokumentu polega w głównej mierze na przyjęciu nowego rozdziału, który przewiduje uzupełnienie środków budowy zaufania i bezpieczeństwa stosowanych na całym obszarze OBWE dobrowolnymi i politycznie wiążącymi środkami dostosowanymi do potrzeb regionalnych. Sukces ten jest jednak umiarkowany i stanowi początek drogi niż kulminację wysiłków państw uczestniczących. W Dokumencie proponuje się, żeby Forum Współpracy było do spraw Bezpieczeństwa było swoistym depozytariuszem regionalnych porozumień w sprawie środków budowy zaufania i bezpieczeństwa oraz wspomagało rozwój, negocjowanie i realizację środków regionalnych. Oferuje się również ewentualne środki dla regionów i obszarów przygranicznych. Lista propozycji oraz towarzyszący mu zestaw dwustronnych i regionalnych środków przygotowanych przez Centrum Zapobiegania Konfliktom i włączonych do Dokumentu Wiedeńskiego ma służyć jako „źródło inspiracji i punkt obniesienia” dla państw uczestniczących.
ŚRODKI BUDOWY ZAUFANIA W STOSUNKACH USA - ZSRR
Po raz pierwszy problematyka ta stała się przedmiotem negocjacji pomiędzy USA i ZSRR w połowie lat 50-tych. Podjęto wtedy próbę ustalenia zasad postępowania służących zmniejszaniu niebezpieczeństwa wybuchu wojny jądrowej. Kubański „kryzys rakietowy” w 1962r. zmusił oba mocarstwa do podjęcia wspólnych przedsięwzięć zapobiegających w przyszłości podobnym kryzysom.

W 1963r. ZSRR i USA podpisały porozumienie o utworzeniu linii bezpośredniej łączności między ich przywódcami tzw. gorącej linii, będącej jednocześnie pierwszym środkiem budowy zaufania wprowadzonym do praktyki stosunków wzajemnych obu mocarstw w oparciu o umowę prawno- międzynarodową. Środek ten w późniejszych latach modyfikowano np. w 1971 i 84r. Korzystanie z niej jest przewidziane w „sytuacjach nadzwyczajnych”, a więc zagrażających bezpieczeństwu obu mocarstw, czy szerzej bezpieczeństwu międzynarodowemu. W praktyce służy ona zapobieganiu bądź „kontrolowaniu” kryzysów międzynarodowych i nie dopuszczaniu do przekształcenia się tych kryzysów w otwartą konfrontacje między ZSRR a USA.

Bardziej rozbudowany i zróżnicowany zespół środków budowy zaufania wprowadzony został do stosunków ZSRR-USA w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych.

Pierwszą grupę stanowiły środki bezpośrednio służące zmniejszaniu niebezpieczeństwa wybuchu wojny jądrowej pomiędzy oboma mocarstwami, który mógłby nastąpić wbrew ich woli, intencjom i zamierzeniom. Środki te uzgodnione zostały w porozumieniu z 30 września 1971r. Porozumienie zobowiązuje do:



  1. stosowania i stałej modernizacji środków ograniczających i technicznych zapobiegających przypadkowemu bądź nieuzasadnionemu użyciu broni jądrowej;

  2. natychmiastowego informowania się w sytuacjach: powstania niebezpieczeństwa wybuchu broni jądrowej; wykrycia przez systemu wczesnego ostrzegania nierozpoznanych obiektów, które mogłyby być uznane za środki napadu jądrowego; uprzedniego powiadamiania o planowanym wstrzeleniu rakiet poza własne terytorium w kierunku drugiej strony; postępowania w innych sytuacjach związanych z niewyjaśnionymi incydentami jądrowymi, w taki sposób, aby zmniejszyć możliwość niewłaściwej interpretacji zachowania każdej ze stron; przekazywanie pilnych informacji powiadomień i pytań we wszystkich powyższych sytuacjach grożących wybuchem wojny jądrowej przez linię bezpośredniej łączności (gorącą linię). Środki budowy zaufania zawarte w radziecko- amerykańskim porozumieniu z 1971r. mają charakter techniczno- wojskowy. Ich ważnym uzupełnieniem stały się środki polityczno- wojskowe zawarte w porozumieniu z 22 czerwca 1973r. o zapobieganiu wojnie jądrowej. ZSRR i USA zobowiązały się w nim do postępowania w taki sposób by zapobiec sytuacjom mogącym wywołać niebezpieczeństwo zaostrzenia ich wzajemnych stosunków, unikania konfrontacji zbrojnych i wyeliminowania wybuchu wojny jądrowej pomiędzy nimi oraz między każdym z nich a innym państwem.

Drugą grupę tworzyły środki techniczne służące zapobieganiu incydentom na morzu otwartym i w przestrzeni powietrznej nad nimi, przewidziane w radziecko- amerykańskim porozumieniu z dnia 25 maja 1972r. zawiera ono reguły bezpiecznej żeglugi okrętów i lotów samolotów wojskowych obu mocarstw. Na podstawie protokołu z 22 maja 1973r. odpowiednie postanowienia porozumienia zostały rozciągnięte na statki handlowe i samoloty cywilne.

Ważnym techniczno- wojskowym środkiem budowy zaufania są utworzone w stolicach obu państw Centra Zmniejszania Ryzyka Jądrowego. Podstawowym zadaniem tych ośrodków jest przekazywanie powiadomień o takich rodzajach działalności obu mocarstw w sferze wojskowej, które podlegają tym powiadomieniom na podstawie wzajemnych uzgodnień.

Do trzeciej grupy należy zaliczyć różne środki budowy zaufania, które zostały funkcjonalnie podporządkowane realizacji radziecko- amerykańskich układów w dziedzinie kontroli zbrojeń (tzw. układy SALT I i SALT II) oraz rozbrojenia (układy INF). Wśród nich wyróżnia się:


  1. środki umożliwiające niezakłócone funkcjonowanie narodowych technicznych systemów kontroli, służących sprawdzaniu przestrzegania zobowiązań podjętych w układach;

  2. środki zakazujące świadome maskowanie systemów zbrojeń objętych układami;

  3. środki o charakterze instytucjonalnym ułatwiające realizację celów i postanowień układów- Stała Komisja Konsultatywna (układ ABM, SALT I i II) i Specjalna Komisja Kontroli (układ INF);

  4. okresową wymianę aktualnych danych wojskowych na temat systemu zbrojeń, których dotyczą układy;

  5. środki uprzedniego powiadamiania zastosowane w układzie INF, które dotyczą m.in.: planowych dat likwidacji poszczególnych rakiet średniego i krótszego zasięgu i regionów ich rozmieszczenia, zmian w liczbie oraz miejsc likwidacji, planowych inspekcji na miejscu na terytoriach USA, ZSRR, Czechosłowacji, NRD, Wielkiej Brytanii, Włoch, Belgii i Holandii.

Literatura:

M. Tabor, Znaczenie środków budowy zaufania w umacnianiu pokoju, w Pokój w teorii i praktyce stosunków międzynarodowych, W-wa 1991;

Z. Lachowski, Środki budowy zaufania i bezpieczeństwa w nowym środowisku międzynarodowym, „SM” 2001, nr2




1 Argentyna, Australia, Belgia, Chile, Francja, Japonia, Nowa Zelandia, Norwegia, Unia Południowoafrykańska, USA, W.Brytania, ZSRR.

2 Układ o zakazie prób z bronią jądrową w atmosferze, przestrzeni kosmicznej i pod wodą z 5.VIII.1963 r.

3 Państwa te były członkami Podkomitetu Komisji Rozbrojeniowej. 29.VIII.1957 r. przedłożyły w Londynie dokument roboczy w sprawie częściowych kroków rozbrojeniowych.

4 USA – 1.XII. 1959 r., ZSRR – 3.I.1960 r.

5 Rezolucje 1577 i 1578 uchwalone 20.XII.1960 r., na podstawie wniosku złożonego przez Austrię, Indie, i Szwecję w Komitecie Politycznym.

6 Chodzi przede wszystkim o Aide-memoire ws. zaprzestania doświadczeń z bronią atomową i wodorową, wręczone przez Chruszczowa Kennedy’emu 4.VI.1961 r. oraz notę USA do ZSRR dotyczącą rokowań genewskich ws. zakazu prób jądrowych – 17.VI.1961 r.

7 Rezolucje nr 1762 ws. naglącej potrzeby zawieszenia doświadczeń jądrowych i termojądrowych z 06.XI.1962 r., wersje „A” i „B”.

8 Za strefy te uważa się: srodkowoazjatycką, azjatycką i dalekowschodnią.

9 Za rezolucją nr 1910 rekomendującą państwom członkowskim ONZ przystąpienie do układu głosowały 104 państwa, przeciw-1, wstrzymały się od głosu-3.

10 Postanowienia dotyczące poprawek do układu reguluje art.II układu.

11 Do chwili podpisania układu przeprowadzono 502 wybuchy nuklearne.

12 Wyraził to prezydent J.F.Kennedy w orędziu z dn. 8.VIII.1963 r., „Jeśli weźmiemy pod uwagę wielką ilość sposobów wykrywania wybuchów jądrowych, to dojdziemy do wniosku, że żaden kraj, który uległby pokusie pogwałcenia układu, nie mógłby być pewien, że próba naruszenia układu nie została wykryta. Ryzyko wykrycia jest większe aniżeli potencjalne korzyści z pogwałcenia układu, a ryzyko dla USA, związane z takim pogwałceniem, jest mniejsze niż ryzyko dalszego, niczym nie skrępowanego wyścigu zbrojeń jądrowych”.

13 Indonezja, Malezja, Filipiny, Singapur i Tajlandia.

14 Wprowadzenie pocisków zawierających odłamki niewykrywalne ze względu na małe rozmiary lub rodzaj tworzywa, z jakiego zostały wykonane, w dużym stopniu zwiększyło efektywność bojowa tych broni, co zarazem przyczyniło się do zwiększenia cierpień osób nią rażonych. Wprowadzenie odłamków w kształcie pocisków, tj. strzałek i miniaturowych kulek oraz igiełek zdecydowanie przesądza o zakwalifikowaniu tejże broni jako wyjątkowo niehumanitarnej.

15 Jak pisze W. Multan, te trzy rodzaje broni neokonwencjonalnej „nie były objęte w sposób jednoznacznie sformułowanym zakazem (...) zwolennicy zakazu tych broni stosowali wykładnię rozszerzającą Deklaracji petersburskiej oraz regulaminu haskiego. Porozumienia te z powodu ich ogólnikowości nie zawsze jednak mogły stanowić wystarczający instrument przeciwdziałania wobec rozwoju broni konwencjonalnych charakteryzujących się całkiem nowymi cechami.”

16 Z kolei „zdalnie ustawiana mina” oznacza minę ustawioną za pomocą dział, rakiet, moździeży lub podobnych środków albo zrzuconą ze statków powietrznych”.

Szukasz gotowej pracy ?

To pewna droga do poważnych kłopotów.

Plagiat jest przestępstwem !

Nie ryzykuj ! Nie warto !



Powierz swoje sprawy profesjonalistom.





1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   14


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna