Układ w sprawie Antarktyki



Pobieranie 0.5 Mb.
Strona7/14
Data29.04.2016
Rozmiar0.5 Mb.
RodzajReferat
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   14

TRAKTAT



  1. Każde państwo strona zobowiązuje się nie przeprowadzać prób nuklearnych oraz zakazać i zapobiec takim próbom na terenie swojej jurysdykcji bądż kontroli

  2. Każde państwo strona jest członkiem Organizacji z siedziba we Wiedniu

  3. Organy Organizacji to : Konferencja, Rada Wykonawcza, Sekretariat Techniczny wraz z Międzynarodową Bazą Danych

  4. Konferencja zbiera się raz do roku : nadzoruje implementacje, przestrzeganie Traktatu, przyjmuje raporty, podejmuje decyzje, formułuje rekomendacje w celu doprowadzenia do działań państw zgodnych z Traktatem

  5. Rada Wykonawcza : 51 członków, wybierana przez i odpowiedzialna przed Konferencją zgodnie z zasada reprezentatywności przez regiony, organ egzekutywny Konferencji, ułatwianie konsultacji i wyjaśnień miedzy państwami członkowskimi

  6. Sekretariat Techniczny : odpowiedzialny za nadzór i koordynację operacji IDC, kierowanie IDC, instalację stacji monitorujących, wystosowywanie i otrzymywanie komunikatów w imieniu Organizacji dotyczących implementacji Traktatu

  7. Założenia Generalne : ustanowienie systemu weryfikacji poprzez : IMS (wspierany przez IDC i Sekretariat Techniczny- każde państwo strona ma prawo uczestniczyć w wymianie informacji i mieć dostęp do wszystkich danych zgromadzonych przez IDC), konsultacje i wyjaśnienia (państwa powinny przed skorzystaniem z możliwości powołania inspekcji powinny między sobą dokonać wyjaśnień wynikających z podejrzeń niestosowania się do Traktatu, każde państwo zobowiązane jest do wyjaśnień na prośbę innego), inspekcje na miejscu (każde państwo ma prawo poprosić o inspekcję na terytorium jurysdykcji innego-inspekcja ma jedynie za zadanie wyjaśnić czy miało miejsce złamanie założeń Traktatu-decyzje o inspekcji podejmuje Rada Wykonawcza), środki budowy zaufania (każde państwo zobowiązuje się do współpracy z Organizacja jak i z innymi państwami członkowskimi w celu implementacji norm przyjętych w Traktacie)

  8. Depozytariuszem jest Sekretarz Generalny NZ

  9. Wejście w życie po 180 dniach od ratyfikacji przez określone w aneksie państwa

Referat numer 11


Konwencja o zakazie badań, produkcji i magazynowania broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksyn oraz o ich zniszczeniu

Konwencja o zakazie badań, produkcji i magazynowaniu broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksyn oraz o ich zniszczeniu to pierwszy układ rozbrojeniowy eliminujący istniejącą broń, została podpisana 10 kwietnia 1972 r. Akty podpisania dokonali przedstawiciele 47 państw w trzech stolicach państw depozytariuszy; Moskwie, Waszyngtonie i Londynie.

Problem tej broni w kontekście rozbrojenia pojawił się już podczas Konferencji Brukselskiej w 1874 r., ale wówczas nie został wymieniony w Deklaracji końcowej konferencji. Pierwszym traktatem międzynarodowym dotyczącym broni bakteriologicznej stał się Protokół Genewski z 1925 r., zakazujący jej użycia z jednoczesnym zakazem użycia broni chemicznej (protokół o zakazie używania w czasie wojny gazów duszących, trujących i innych oraz bakteriologicznych metod prowadzenia wojny).

Szybki rozwój nauki i techniki w drugiej połowie XX wieku objął również chemię i mikrobiologię. Zaczęły się pojawiać nowe, coraz groźniejsze środki masowego zniszczenia, pochodzenia chemicznego i biologicznego. Dlatego też sprawa eliminacji broni bakteriologicznej i chemicznej (BC) była na pierwszym miejscu wśród tych, które znalazły się na wokandzie ONZ od początku istnienia tej organizacji. Nabrała ona szczególnej ostrości na początku lat pięćdziesiątych, gdy wyszły na jaw wypadki użycia tych broni przez obcych interwentów w Korei oraz później w latach sześćdziesiątych kiedy broń chemiczna używana była przez USA w Wietnamie.

Z powyższymi faktami wiąże się moment podjęcia przez państwa socjalistyczne licznych inicjatyw zmierzających do eliminacji broni BC. Za jedną z najistotniejszych należy uznać propozycję Polski z kwietnia 1968 r., złożoną następnie wraz z 6 innymi państwami w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ 18 listopada 1968 r., aby Sekretarz Generalny przygotował raport na temat broni BC. Raport został ogłoszony 1 lipca 1969 r. (Bronie chemiczne i bakteriologiczne oraz efekty ich ewentualnego użycia), spowodował dalsze dyskusje, które głównie dotyczyły:


  • umocnienia zasad Protokołu Genewskiego i jego uniwersalizacji

  • zakazu badań, produkcji i magazynowaniu broni BC i jej eliminacji z arsenałów państw.

Na efekty nie trzeba było długo czekać. Już na najbliższej, tj. XXIV sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ, przedłożona została 19 września 1969 r. wspólna inicjatywa krajów socjalistycznych w postaci projektu konwencji o zakazie badań, produkcji i magazynowania broni chemicznej i bakteriologicznej oraz o zniszczeniu tych broni. Kraje te postulując pełną eliminację broni BC dążyły do równoczesnego wzmocnienia protokołu genewskiego z 1925 r., m.in. poprzez jego uniwersalizację. Równocześnie państwa te przeciwstawiały się odrębnemu dyskutowaniu broni biologicznej i chemicznej (propozycja rządu brytyjskiego i amerykańskiego; dla nich sprawa zakazu broni chemicznej była bardziej złożona i jedyną szansę porozumienia widzieli w rozdzieleniu problemu), argumentując, że spowodowałoby to, z jednej strony, opóźnienie ostatecznego rozwiązania sprawy eliminacji broni chemicznej, a z drugiej, sprzyjałoby przyspieszeniu badań nad dalszym rozwojem tej broni.

Kierując się chęcią osiągnięcia w negocjacjach chociaż częściowego kroku naprzód, 30 marca 1971 r. kraje socjalistyczne poszły na kompromis przedkładając w Genewie projekt konwencji odnoszący się jedynie do broni biologicznej i toksyn. 5 sierpnia 1971 r. na forum Konferencji Komitetu Rozbrojeniowego delegacje Bułgarii, Czechosłowacji, Mongolii, Polski, Rumunii, Węgier i ZSRR oraz USA przedstawiły oddzielne, ale identycznie brzmiące projekty konwencji. 16 grudnia 1971 r. Zgromadzenie Ogólne przyjęło rezolucję nr 2826 (XXVI) rekomendując członkom przystąpienie do konwencji.



Postanowienia konwencji

Konwencja składa się z preambuły i XV artykułów. Z szeregu istotnych stwierdzeń preambuły najważniejsze wydają się dwa: to, które podkreśla ważność zasad wyrażonych w Protokole Genewskim i potępia wszelkie akcje sprzeczne z nim, oraz to, które uznaje zakaz wyrażony w konwencji za "pierwszy możliwy krok" w kierunku zakazu broni BC.

Zasadniczym, choć równoważnym z innymi, artykułem konwencji jest art. I. Zatrzymuje o0n wyścig zbrojeń biologicznych i produkcję toksyn. Zakazuje badania, produkowania i magazynowania "środków mikrobiologicznych, biologicznych i toksyn" oraz "broni, urządzeń i środków przenoszenia mających służyć do użycia tych środków lub toksyn" (konwencja nie zawiera definicji broni bakteriologicznej, a w stosunku do toksyn jedynie ogólne ujęcie tego terminu, gdyż trudno byłoby przewidzieć wszystkie formy i rodzaje środków biologicznych i toksyn, które można byłoby w przyszłości wykorzystać do celów wojennych). Istotne jest także sformułowanie zakazu w stosunku do takiego typu i ilości środków biologicznych i toksyn, "które nie są uzasadnione wykorzystaniem ich w celach profilaktycznych, ochronnych lub w innych celach ochronnych". Dzięki temu zapisowi zakłada się możliwość rozwijania i produkcji tych środków ale jedynie w określonym celu (dotyczy to ochrony zdrowia - szczepionki, sprzęt, ubrania i systemy ochronne w fabrykach).

W artykule II Konwencji strony zobowiązują się zniszczyć lub obrócić na użytek pokojowy posiadane zapasy broni biologicznej i toksyn w ciągu 9 miesięcy od chwili wejścia Konwencji w życie (ten element zdecydował, że Konwencja jest pierwszym po II wojnie prawdziwie rozbrojeniowym układem międzynarodowym). W artykule tym nie przewidziano jednak kontroli niszczenia tych środków.

Artykuł III dotyczący zakazu przekazywania "bezpośrednio lub pośrednio" innym państwom niezależnie od tego czy są stroną konwencji, środków biologicznych i toksyn oraz wyposażenia do ich wojskowego użycia jest ściśle powiązany z art. X, dotyczącym międzynarodowej wymiany naukowej w sferze epidemiologii i toksykologii. Chodziło o zapewnienie stron, że wzmożona współpraca naukowa nie będzie wykorzystywana do nabywania tą drogą wiedzy i techniki w zakresie zbrojeń biologicznych.

Artykuł IV nakładał na państwa podjęcia wszelkich starań w celu zapobiegania produkcji broni B i toksyn na swym terytorium, pod swoją jurysdykcją i kontrolą. Kolejne artykuły (V, VI, VII)dotyczą kwestii zabezpieczeń wykonywania postanowień Konwencji. Przyjęto połączoną odpowiedzialność narodową i międzynarodową; państwa mają obowiązek we własnym zakresie podejmować wysiłki w celu pełnego przestrzegania postanowień Konwencji.. W przypadku naruszenia lub podejrzeń o naruszenie Konwencji przez inne państwo, strony Konwencji mają obowiązek dostarczyć "wszelkie możliwe dowody potwierdzające" zasadność skargi lub oskarżenia oraz mają obowiązek "współdziałać w przeprowadzeniu wszelkich badań wyjaśniających", które mogą być podjęte przez organ międzynarodowy - Radę Bezpieczeństwa. Dodatkowym środkiem zabezpieczającym realizację i przestrzeganie Konwencji jest jej artykuł XII, w którym przewidziano zwołanie konferencji państw-stron w okresie pięciu lat od wejścia w życie Konwencji, "w celu dokonania analizy funkcjonowania niniejszej Konwencji, by upewnić się, że cele sformułowane w preambule oraz postanowienia Konwencji ... są realizowane".

Konwencja nie zawiera zakazu użycia broni bakteriologicznej i toksyn. Jej twórcy wychodzili z założenia, że zakaz taki znajduje się już w protokole genewskim z 1925 r., do którego odsyła preambuła i art. VIII konwencji oraz z faktu iż wobec nakazu pełnej eliminacji broni B, nie ma potrzeby wprowadzania zakazu użycia czegoś co nie istnieje. Państwo chcące wznowić produkcję środków bakteriologicznych i toksyn aby zagwarantować sobie możliwość podjęcia kroków odwetowych może skorzystać z art. XIII (związane jest to m.in. z kwestią zastrzeżeń do protokołu genewskiego, w których niektóre państwa zastrzegły sobie prawo użycia broni BC w ramach odpowiedzi na atak tego typu bronią).

Z politycznego punktu widzenia ogromną doniosłość ma art. IX. W sposób wiążący i bardziej sprecyzowany, niż to uczyniono w preambule, określa się w nim wolę i zobowiązanie stron do "skutecznego zakazu broni chemicznej" poprzez negocjacje prowadzone w "dobrej wierze".

W dniach 3 - 21 marzec 1980 r. w Genewa odbyła się pierwsza konferencja przeglądowa. Udział wzięło 53 państwa, które koncentrowały się w rozmowach na sprawach kontroli; m.in. Szwecja zaproponowała przeprowadzanie międzynarodowych kontroli na miejscu, z pominięciem przewidzianej przez art. VI procedury Rady Bezpieczeństwa, w razie powstania uzasadnionego podejrzenia, iż dane państwo narusza konwencję. Ostatecznie w tej kwestii nic nie zmieniono.

Zgodnie z postanowieniami artykułu XIV, po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych przez 22 państwa - w tym przez rządy ZSRR, USA i Wielkiej Brytanii, jako depozytariuszy - konwencja weszła w życie 26 marca 1975 r. Polska ratyfikowała konwencję 25 stycznia 1973 r.

12. 5.

Referat numer 12





Pobieranie 0.5 Mb.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   14




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna