Uprawa gatunków rodzimych Wstęp



Pobieranie 431.9 Kb.
Strona10/11
Data07.05.2016
Rozmiar431.9 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Podlewanie: przede wszystkim podłoże nigdy nie ma prawa podeschnąć, ani nie powinno być ciągle mokre. Można często podlewać pod warunkiem uprawy na podwyższeniu, z dobrym drenażem. Wskazane podlewanie nawet dwa razy dziennie w okresie upałów i suszy.

Rozmnażanie: wyłącznie z nasion, najlepiej od razu po zbiorze. Kupowane, siać na wiosnę w lutym/marcu, wystawiając je na działanie temperatur zewnętrznych, bądź stratyfikować ok. 4 tygodni w temperaturze 2-4°C. W zasadzie powinno się wysiewać w warunkach identycznych jak dla osobników dorosłych, z zaznaczeniem jeszcze większej wrażliwości siewek na niekorzystne warunki.
Tłustosz zwyczajny typowy Pinguicula vularis ssp. vulgaris – (ST:4) w naturze rośnie w górach w części dolin. Najchętniej na wilgotnych skałach o ekspozycji północnej, z dostępem jedynie do wschodniego i zachodniego słońca. Na niżu rośnie na nawapiennych torfowiskach, zwykle w wysokiej roślinności. Można go posadzić od razu na gotowe podłoże, a mchy do pewnego momentu będą mu sprzyjać. Jeżeli będą rosły zbyt gęsto i zbyt wysokie, mogą zacząć go przerastać. Wówczas można je przycinać. Jest w pełni mrozoodporny i nie ma tendencji do wymarzania podczas przymrozków czy odgniwania przy nadmiernych opadach jak tłustosz alpejski.
Stanowisko: najlepiej dobierać mu stanowisko osłonięte, półcieniste, ewentualnie ze słońcem wschodnim lub zachodnim. Może rosnąć na pełnym słońcu, jednak wówczas jego stanowisko podatne będzie na wysychanie, czego ten gatunek nie wytrzyma. Stanowiska bardziej ukryte, np. po północnej stronie za kamieniem, w zagłębionej szczelinie, na zboczu z ekspozycji północnej. Moją propozycją byłoby stanowisko na zboczu opadającym w kierunku północnym, widnym, z dostępem do wschodniego i zachodniego słońca. Stanowisko nie musi być chłodne jak w przypadku tłustsza alpejskiego, ale na pewno musi być ciągle wilgotne.

Inną formą uprawy tego gatunku byłoby torfowisko węglanowe (wapienne). Uprawa w takich warunkach nieco się różni. Należałoby zapewnić mu odpowiednie podwyższenie stanowiska, tak, aby cały nadmiar wody miał jak odpływać, a wilgoć jedynie podsiąkała do miejsca jego wzrostu. W takim miejscu może rosnąć na słońcu, z jakimiś roślinami towarzyszącymi, bądź w półcieniu. Tej formy uprawy nie próbowałem, ale niektórzy uprawiają go skutecznie w takich warunkach.



Podłoże: mniej wyszukane niż w przypadku tłustsza alpejskiego, ale również wyjątkowe. Jako bazę można zastosować torf, obojętnie w jakim pH, ponieważ i tak na końcu trzeba będzie je mocno zawapnić. Na nieco odrębne wymagania w stosunku do tłustsza alpejskiego wskazywałaby również rozdzielność tych dwóch tłustszy w Tatrach. Nie spotkałem się jeszcze z miejscem gdzie te dwa gatunki rosłyby razem. Pomimo iż, mają pewny wspólny zakres wysokości, na których rosną. Na pewno może być ono znacznie wilgotniejsze niż podłoże dla tłustsza alpejskiego, ponieważ nie rzadko spotykałem ten gatunek na brzegach strumieni czy skałach ociekających wodą. Radziłbym natomiast wziąć pod uwagę, że górska woda jest znacznie lepiej chłodniejsza i często natlenowana.

Proponowane podłoże na skalniak: plastyczne podłoże mineralne : torf : jakaś forma wapnia w proporcjach 3:1:1. Aby mieszanka była luźniejsza, można dodać skruszonej skały lub drobnego żwirku. Ogólnie konsystencja podłoża powinna być plastyczna i sprężysta. Mieszanka jak dla tłustsza alpejskiego w uprawie na skalniak również powinna się sprawdzić. Przy uprawie na torfowisku można zastosować torf z jakąkolwiek formą wapna w proporcjach 1:1(2) (pamiętając o podwyższeniu i jedynie wilgotnych warunkach).



Podlewanie: obfite, na pewno w okresie wzrostu niemożliwe jest jego przelanie. Może rosnąć przy cieku wodnym, dopóki woda nie będzie się nadmiernie nagrzewać. Jeszcze żadna roślina mi nie zgniła, nawet w bardzo mokrym podłożu, ale rósł wtedy znacznie gorzej.

Rozmnażanie: doskonale rozmnaża się przez tworzenie dużej liczby potomnych turionów jesienią, które odpadają przy najlżejszym dotknięciu. Doskonale kiełkuje z nasion, ale siewki na pewno wymagają więcej cienia i sporo z nich obumrze rosnąc w pełnym słońcu. Jak również przy każdorazowym podeschnięciu podłoża.

Tłustosz zwyczajny dwubarwny Pinguicula vulgaris ssp. bicolor(ST:4) może być uprawiany analogicznie do tłustsza zwyczajnego typowego. W Polsce spotykany wyłącznie na torfowiskach nawapiennych na niżu, czasami na wilgotnych piachach podsiąkających wodami bogatymi w jony wapienne. Zwykle rośnie w półcieniu. Poza Polską spotykany w ekosystemach idealnych dla tłustosza zwyczajnego typowego, jednak z nieznanych mi przyczyn bardzo rzadko razem. Jest bardziej wrażliwy na pełne nasłonecznienie jak i za mokre podłoże, stąd też unikałbym pełnego słońca i przelewania jego stanowiska. Rozmnaża się identycznie jak tłustosz zwyczajny typowy. Rośnie nieco wolniej.
Tojad dzióbaty Aconitum variegatum(ST:1) bardzo łatwy w uprawie, niestety trudny do zdobycia.
Stanowisko: od pełnego słońca do półcienia, na poziomie gruntu.

Podłoże: umiarkowanie żyzne, najlepiej mineralne i przepuszczalne, trzymające dobrze wilgoć. Koniecznie wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : ziemia ogrodowa w proporcjach 1:1(2).

Podlewanie: nie jest konieczne ze względu na głęboki system korzeniowy. Ewentualnie w okresie upałów i suszy.

Rozmnażanie: na razie nie wiem jak rozmnażać ten gatunek. Wysiew nie jest mi znany.

Tojad lisi Aconitum vulparia(ST:1) popularny i łatwy w uprawie.
Stanowisko: na pełnym słońcu zdecydowanie obficiej kwitnie i intensywnie się rozrasta, natomiast nigdy się nie wysieje. W półcieniu słabiej kwitnie, jest mniejszy, ale może się nasiewać.

Podłoże: nie ma szczególnych preferencji ani do żyzności, ani do obecności jonów wapiennych. Proponowałbym umiarkowanie żyzne podłoże, przepuszczalne, dobrze trzymające wilgoć, można dodać wapna.

Podlewanie: rosnąć w półcieniu nie wymaga, natomiast proponowałbym podlewać uprawiając do w pełnym słońcu.

Rozmnażanie: można dzielić duże kępy. Wysiewać należy w warunkach półcienia, na podłożach luźnych, raczej mineralnych lub piaszczystych. Proponowałbym dodać wapna. Utrzymywać stałą wilgotność podłoża. Ma mały procent kiełkowania.

Tojad mocny Aconitum firmum(ST:1) uprawa jak tojad dzióbaty
Tojad mołdawski Aconitum moldavicum - (ST:1) uprawa jak tojad lisi, z bezwzględną preferencją podłóż wapiennych.
Tojad sudecki Aconitum plicatum(ST:1) jak tojad dzióbaty, bez konieczności zawapniania podłoża.
Traganek jasny Astragalus australis (ST:2) uprawa i preferencje jak u siekiernicy górskiej Hedysarum hedysaroides. Różnica polega na mniejszych rozmiarach i nieco słabszym kwitnieniu. Również słabiej kiełkuje, a siewki są delikatniejsze. Cała reszta pozostaje niezmienna. –> Patrz uprawa siekiernica górska.

Urdzik górski Soldanella montana(ST:3) umiarkowanie łatwy w uprawie, trudniejszy do dostania, dobrze się rozmnaża. Jest wrażliwy na niekorzystne warunki. Cofa się wówczas w rozwoju o 1-2 lata. Także należy dobierać mu w stabilne miejsca. Produkuje liście o średnicy ok. 3-3,5 cm o nieregularnej krawędzi.
Stanowisko: półcieniste, rozproszony cień, nieznacznie nasłonecznione raczej z unikaniem południowego słońca. Można uprawiać na poziomie gruntu, ale z nieznacznym podwyższeniem i koniecznie dobrym drenażem. Sposób przygotowania miejsca: do ok. 10 cm zagłębienia należy wrzucić gruz lub rumosz skalny, tak, aby ostatecznie wystawał ok. 4 cm ponad poziom ziemi. Następnie zasypać odpowiednią mieszanką podłoża, a rośliny sadzić między kamieniami. Idealny na skalniak z dobrym drenażem, z analogicznymi warunkami świetlnymi. Sadzić za dużym kamieniem, na zboczach o ekspozycji północnej z dostępem do wschodniego i/lub zachodniego słońca.

Podłoże: mineralne, w mniejszym stopniu organiczne, najlepiej wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : drobno pokruszona skała/żwirek/rzadziej grubszy piach : składnik organiczny/najlepiej ściółka z lasu iglastego : jakakolwiek forma wapna w proporcjach 2:1(2):2:1. Może rosnąć na podłożach bezwapiennych. Ostatecznie podłoże powinno być luźne, koniecznie nie może się zbijać, łatwe do penetracji dla korzeni, trzymające wilgoć. Wybitnie mu szkodzą mieszanki, które się ubijają i są twarde. Wówczas najpierw przestaje rosnąć, a kolejne liście wyrastają coraz to mniejsze. W takim przypadku koniecznie należy wymienić podłoże, w przeciwnym wypadku go stracimy. Warto nasypać na wierzch cienką warstwę ściółki z lasu iglastego, nie grubiej niż 1 cm. Zapewni to dogodniejsze warunki do kiełkowania nasionom.

Podlewanie: powinien mieć zawsze umiarkowanie wilgotno, rzadziej umiarkowanie sucho. Nie polecam go przesuszać, ani zapewniać nadmiernych ilości wilgoci. Najlepiej rośnie w miejscach osłoniętych od obfitych deszczy.

Rozmnażanie: w odpowiednich warunkach będzie tworzył ładne kępy i obficie kwitnąć. Można go rozsadzać, jednak wówczas może nie zakwitnąć w następnym sezonie. Doskonale kiełkuje w warunkach analogicznych jak dla roślin dorosłych. Siewki mają zwiększoną wrażliwość na skrajne warunki, stąd też należy je chronić przed intensywnym nasłonecznieniem, wilgocią i przed wysychaniem wierzchnich warstw podłoża.

Urdzik karpacki Soldanella carpatica(ST:2) popularny gatunek, chętnie uprawiany, bardzo łatwy w uprawie przy zapewnieniu mu stabilnych warunków wzrostowych. Produkuje liście poniżej 3 cm o równej krawędzi.
Stanowisko: zdecydowanie nie łatwo uprawia się go na poziomie gruntu. Chcąc go tak uprawiać należy zastosować metodę jak dla urdzika górskiego. Z bezwzględnym zapewnieniem mu wyłącznie otwartego cienia, półcienia i unikaniem jakiegokolwiek bezpośredniego nasłonecznienia. W zasadzie każda ilość bezpośredniego słońca będzie mu szkodzić, gdyż jest to gatunek typowo cieniolubny. Dużo lepiej rośnie na skalniaku, na podwyższeniu, z dobrym drenażem i znaczną ilością wilgoci w podłożu. Bardzo ceni sobie obecność mchów, jednak będą one mu znacznie utrudniać wysiew i nie są konieczne.

Podłoże: ma większy zakres tolerancji jak urdzik górski. Zamiast ściółki można równie dobrze użyć ziemi ogrodowej. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : ziemia ogrodowa w proporcjach 2:1. Całość można rozluźnić żwirkiem i dodać jakiejkolwiek formy wapna w niewielkich ilościach.

Podlewanie: preferuje nieco więcej wilgoci od urdzika górskiego. Nigdy nie wolno go przesuszyć, gdyż bardzo niekorzystnie wpłynie to na jego wzrost.

Rozmnażanie: jak urdzik górski, dużo lepiej się nasiewa.

Urdzik węgierski Soldanella hungarica – (ST:4) rzadko spotykany i trudny do zdobycia. Trudny w uprawie, ponieważ jest niezwykle delikatny i wrażliwy. W naturze rośnie w warstwie próchniczej, jednak takie podłoże w ogrodzie nie spełnia swojej roli. Zbija się i zbyt łatwo wysycha. W naturze produkuje liście nie rzadko ponad 4 cm, w ogrodzie rzadko osiągają takie rozmiary. Wyjątkowo, jako jedyny, potrafi być zgryzany przez ślimaki.
Stanowisko: sadzić na podwyższeniu z drenażem lub na skalniaku jak urdzika górskiego. Również preferencje świetlne ma jak urdzik górski, jednak doskonale rośnie również w pełnym cieniu. Proponowałbym dobierać mu miejsca jak najbardziej stabilne.

Podłoże: można próbować mieszanki zawierające przeważającą ilość ściółki. Podłoże jak dla urdzika górskiego powinno spełnić swoje zadanie. Raczej bezwapienne, ewentualnie bardzo nieznacznie.

Podlewanie: jak urdzik górski, z bezwzględnym pilnowaniem, aby nigdy nie miał sucho.

Rozmnażanie: znacznie delikatniejszy niż pozostałe dwa rodzime gatunki. Powoli się rozrasta, ale można go dzielić. Jeszcze nie miałem nasion, natomiast wysiewałbym analogicznie do warunków jak dla rośliny dorosłej uwzględniając ogólnie zwiększoną wrażliwość siewek.

Wawrzynek główkowy Daphne cneorum(ST:2) gatunek rzadko spotykany w uprawie, jednak dostępny na polskim rynku. W naturze rośnie w reliktowych, nawapiennych borach sosnowych. Wymaga spokoju wzrostu. Raz posadzony, nie powinien być przesadzany.
Stanowisko: zdarzało mi się widzieć ten gatunek uprawiany na pełnym słońcu, jednak w warunkach półcienia lub otwartego cienia wydaje się rosnąć stabilniej i być mniej wrażliwy na skrajne warunki atmosferyczne takie jak susza czy obfite opady. Takie też stanowisko proponowałbym mu wybierać. Dobrze jest go sadzić pod osłoną większych krzewów lub drzew, które będą go chronić przed ulewnymi deszczami.

Podłoże: iście mineralne ze śladową ilością organiki, utrzymujące nieznaczne ilości wilgoci, koniecznie zawierające jony wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : ziemia ogrodowa : piach : jakakolwiek forma wapna w proporcjach 2:1:2:1.

Podlewanie: ze względu na głęboki system korzeniowy, w zasadzie zbędne, jednak można go podlać sporadycznie w okresie długotrwałych upałów.

Rozmnażanie: 1. Wegetatywnie: pobierać sadzonki z zeszłorocznym, zdrewniałym fragmentem pod koniec lipca, z początku sierpnia. Sadzić do podłoża bardziej żyznego jak dla osobnika dorosłego i utrzymywać stale umiarkowanie wilgotne. 2. Generatywnie: nasiona wysiewać od razu jak tylko dojrzeją. Proponowane podłoże: podłoże mineralne/ił : ziemia ogrodowa : 1-2mm wielkości piach w proporcjach 1:1:2. Całość nieznacznie zawapnić. Utrzymywać w półcieniu, stale umiarkowanie wilgotne. Wysiewać do dużych i głębokich doniczek, gdyż siewki nie lubią być często przesadzane.
Wawrzynek wilczełyko Daphne mezereum(ST:1) popularny i chętnie uprawiany, typowo leśny gatunek. Łatwy w uprawie.
Stanowisko: najlepiej półcieniste lub otwarty cień i tak proponuję go sadzić. Będzie bardzo dobrze rósł w pełnym słońcu jednak będzie wówczas bardziej wrażliwy na skrajne warunki atmosferyczne. Ze względu na przyspieszoną wegetację w takim miejscu, będzie szczególnie wrażliwy na przemarzanie wiosną. Jeżeli chcemy, aby dotrwał wielu lat, unikałbym pełnego nasłonecznienia.

Podłoże: próchnicze, żyzne, stale wilgotne, najlepiej zawierajace jony wapienne. Rzadziej spotykany na podłożach słabo wapiennych. Proponowane podłoże: podłoże mineralne/piasek : ziemia ogrodowa 1:1(2). Całość proponowałbym zawapnić.

Podlewanie: podłoże zawsze powinno być wilgotne. Szczególnie wskazane podczas okresów upałów lub kiedy zdecydujemy się mimo wszystko posadzić go na pełnym słońcu.

Rozmnażanie: wyłącznie poprzez wysiew. Nasiona wysiewać jak tylko dojrzeją w warunkach analogicznych jak dla dorosłego osobnika, w półcieniu, żyznej glebie i znacznej wilgotności.

Wełnianeczka alpejska Trichophorum alpinum(ST:4) rzadko uprawiany gatunek, znany bardziej przez miłośników roślin błotnych lub owadożernych. Stosunkowo trudna.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, nagrzewające się. Można uprawiać na torfowisku, ale w miejscu podwyższonym, raczej umiarkowanie wilgotnym jak mokrym. W mchach torfowcach będzie rosła z trudem.

Podłoże: koniecznie ubogie w składniki mineralne i organiczne. Najlepiej stosować torf bez jakichkolwiek dodatków. Wełnianeczka rośnie na torfowiskach nawapiennych, stąd też powinna mieć śladowe ilości wapna. Ewentualnie do torfu można dodać perlitu w celu jego rozluźnienia.

Podlewanie: najważniejsza jest stała umiarkowana wilgotność podłoża. Unikałbym przesuszenia podłoża jak i stale mokrych warunków.

Rozmnażanie: w odpowiednich warunkach tworzy atrakcyjne kępy, które można bez problemu dzielić. Wysiew jest zbędny.

Wielosił błękitny Polemonium coeruleum(ST:1) w ogrodzie rośnie doskonale i sieje się na potęgę. Proponowałbym uważać gdzie się go sadzi. Pomimo rzadkości w naturze, w ogrodzie jest ekspansywny i niezwykle wytrzymały. Również atrakcyjny i kwitnie na okrągło.
Stanowisko: od półcienia do pełnego słońca.

Podłoże: każda mieszanka z wyjątkiem skrajnie ubogich, żyznych lub piaszczystych, będzie odpowiednia.

Podlewanie: zbędne

Rozmnażanie: rozsiewa się na potęgę na wszelkim gołym podłożu, stąd też proponowałbym obcinanie zawiązanych nasion, aby uniknąć jego ekspansji. Można go sadzić w towarzystwie silnych konkurencyjnie gatunków lub w inny sposób ograniczać możliwość jego rozsiewu.

Wierzba zielna Salix herberacea(ST:2) wysokogórska krzewinka, wolno rośnie, ale stabilnie. Odporna na bezśnieżne przymrozki. Gubi liście na zimę.
Stanowisko: dobrze zdrenowany skalniak, na stanowisko słoneczne, najlepiej do szerokiej, zagłębionej szczeliny. Można również sadzić do wąskiej szczeliny z możliwością swobodnego rozrostu rośliny na boki lub na stoku o ekspozycji innej niż południowa. Preferuje nieco chłodniejsze podłoże.

Podłoże: koniecznie bezwapienne, raczej słabo żyzne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : drobno pokruszona skała bezwapienna/drobny żwirek bazaltowy : ziemia ogrodowa w proporcjach 2:2:1. Najlepiej, aby trzymało dobrze wilgoć.

Podlewanie: tak, aby miała zawsze wilgotno. Podczas długotrwałych upałów można podlewać nawet do dwóch razy dziennie.

Rozmnażanie: nieznany jest mi sposób wysiewu nasion, natomiast roślina dobrze się rozrasta, choć powoli. Co jakiś czas się ukorzenia i najlepiej odcinać fragment rośliny z już wykształconym korzeniem. Pobraną szczepkę należy posadzić do doniczki w podłożu analogicznym jak dla rośliny dorosłej. Doniczkę wstawić do wody, do ok. 1/3 wysokości tak, aby podłoże było stale mokre. Po stwierdzeniu wykształcenia sporego systemu korzeniowego, można ją wyciągnąć z wody i wystawić na bardziej słoneczne stanowisko, lub wysadzić na miejsce stałe.

Wierzba żyłkowana Salix reticulata(ST:2) górska krzewinka, wolno rosnąca, ale szybciej niż wierzba zielna. Duże, bezśnieżne przymrozki, mogą powodować obumieranie pojedynczych pędów. Dlatego wskazane jest jej okrycie agrowłókniną po stopnieniu śniegu na wiosnę, ale nie jest koniecznością.
Stanowisko: wyłącznie na skalniak z dobrym drenażem i podwyższeniem. Najlepiej na stoki o ekspozycji północnej, raczej z unikaniem południowego słońca. Co prawda potrafi rosnąć na pełnym słońcu, jednak wówczas brzegi jej liści będą brązowieć i straci na urodzie. Najlepsze jest słońce wschodnie i zachodnie lub ewentualnie prześwity słońca południowego. Wymaga stałej wilgoci i o ile możliwe chłodniejsze podłoże.

Podłoże: mocno mineralne, w niewielkim stopniu organiczne, koniecznie wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : drobno pokruszona skała wapienna/żwirek/rzadziej gruby piach : ziemia ogrodowa : jakakolwiek forma wapna w proporcjach 2:2:1(2):1. Taka mieszanka powinna być luźna, przepuszczalna i dobrze trzymać wilgoć w odpowiednim miejscu.

Podlewanie: może być częste, szczególnie w okresach upałów, nawet do dwóch razy dziennie. Nigdy nie można pozwolić, aby podłoże wyschło. W nadmiernie żyznych mieszankach może odgniwać.

Rozmnażanie: wysiew nasion nie jest mi znany. Większe osobniki można dzielić na wiosnę, kiedy rozwijają się pąki, starając się odciąć fragment pędu z jak największym korzeniem. Ewentualnie dla lepszego wzrostu korzenia, można umieścić sadzonkę w wodzie w taki sposób, aby nie była zatopiona, ale cała łodyga z korzeniem była zamoczona. Trzymać w półcieniu. Po pewnym czasie powinny pojawić się nowe korzenie, a już obecne urosnąć. Wówczas można ją posadzić do odpowiedniej mieszanki, ale w dalszym ciągu unikać jakiegokolwiek nasłonecznienia.

Ze szczepek. Należy je pobierać późną jesienią, po utracie liści, około końca listopada/początku grudnia. Należy obcinać pędy z zeszłorocznym fragmentem. Następnie posadzić w bardzo luźnej mieszance, z niewielkim dodatkiem ziemi ogrodowej i zawapnioną. Doniczkę postawić w widnym, ciągle chłodnym miejscu. Zapewnić stale wilgotne podłoże. Powinny się dobrze ukorzeniać.



Wilżyła ciernista Ononis spinowa(ST:1) atrakcyjny, obficie kwitnący półkrzew (roślina pośrednia między byliną, a krzewem). Traci wszelkie nadziemne części na zimę.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, silnie nagrzewające się, umiarkowanie suche.

Podłoże: stricte mineralne, przepuszczalne, koniecznie zawapnione. Nie może być zbyt luźne i całkowicie wysychać. Podłoże mineralne : grubszy piasek w proporcjach 2:1. Całość zawapnić.

Podlewanie: w zasadzie nie wymaga, jednak można od czasu do czasu podlać w okresie upałów.

Rozmnażanie: najlepiej na wiosnę dzielić roślinę. Sadzonkom można zapewnić podłoże z pewną ilością organiki, bardziej wilgotne. Doniczkę trzymać w półcieniu do wykształcenia ładnego systemu korzeniowego. Potem można wysadzić na miejsce stałe. Sposób wysiewu nasion nie jest mi znany.

Wrotycz alpejski Tanatecum alpinum (złocieniec alpejski Leucanthenopsis alpina) – (ST:3) bardzo rzadki gatunek w uprawie. Stosunkowo łatwy w uprawie i tolerancyjny. Posiada atrakcyjne liście. Kwiat identyczny jak u stokrotki, nadaje sporo uroku całej roślinie. Jest odporny na różnego rodzaju skrajne warunki atmosferyczne. W razie możliwości osłaniałbym go przed przymrozkami wraz z innymi wysokogórskimi gatunkami. UWAGA!! Uwielbiany przez ślimaki. Potrafią zjeść wszystkie rośliny do korzenia, niszcząc je całkowicie. Należy sadzić go w miejscach nie dostępnym dla nich, bądź ochraniać go chemią przeciw ślimakom! Wskazane jest posiadanie roślin zapasowych w doniczkach, w miejscach bez ślimaków!
Stanowisko: najlepiej na skalniaku, na znacznym podwyższeniu, z dobrym drenażem. Potrafi doskonale rosnąć na pełnym słońcu. Będzie rósł, aczkolwiek wolniej, w miejscach silnie nagrzewających się. Najlepiej jednak zapewniać mu chłodniejszy kąt: w zagłębionej szczelinie, za niewysokim kamieniem, ewentualnie na stokach o ekspozycji północnej, ale ciągle z dostępem do południowego słońca. Na wierzch podłoża można nasypać ok. 1,5 cm warstwę drobnego żwirku, która będzie je osłaniać przed nagrzanym powietrzem.

Podłoże: powinno być iście mineralne, ze śladowymi ilościami organiki, bezwzględnie bezwapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : drobno pokruszona skała bezwapienna/drobny żwirek bazaltowy : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:2(3):1.

Podlewanie: nigdy nie powinniśmy dopuścić, aby podłoże wyschło. W okresie upałów można podlewać nawet do dwóch razy dziennie. Najlepiej zapewnić stale, umiarkowaną wilgoć.

Rozmnażanie: bardzo dobrze się rozrasta, aczkolwiek nie szybko. Chętnie kwitnie, jednak rzadko zawiązuje nasiona. Sposób wysiewu nie jest mi znany. Najlepiej dzielić większe osobniki. Nawet, jeżeli niemożliwe jest ucięcie sadzonki z korzeniem, bardzo łatwo się ukorzenia w doniczce, w podłożu jak dla osobnika dorosłego, jedynie z bezwzględnym unikaniem południowego słońca. Dozwolone jest wschodnie i/lub zachodnie słońce. Podłoże powinno być stale wilgotne, początkowo nawet nieco bardziej mokre.

Zarzyczka górska Cortusa matthioli(ST:4) gatunek delikatny i trudny w uprawie poza terenami górskimi. W uprawie można trafić na formę albinotyczną. W naturalnym środowisku rośnie w warunkach niemożliwych lub bardzo trudnych do odtworzenia w ogrodzie: 1. Na brzegach strumieni z bardzo chłodną i dobrze natlenowaną wodą na pełnym słońcu. 2. W szczerej warstwie próchniczej, w martwych mach na kamieniach, również ze znaczną wilgocią, ale w półcieniu. Poniższy opis będzie odnosił się do dwóch równie skutecznych metod uprawy. Podstawowy problem na niżu jest bardzo łatwe wygniwanie podczas długotrwałych opadów lub usychanie podczas długotrwałych upałów.


1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna