Uprawa gatunków rodzimych Wstęp



Pobieranie 431.9 Kb.
Strona4/11
Data07.05.2016
Rozmiar431.9 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Stanowisko: zdecydowanie gatunek nadaje się wyłącznie na skalniak. Na stanowisko doskonale zdrenowane, najlepiej, aby rósł w zagłębionej szczelinie. Podłoże powinno być maksymalnie chłodne, jak tylko da się to zapewnić w ogrodzie. Myślę, że może być skutecznie uprawiany na stromym stoku o ekspozycji północnej bez bezpośredniego nasłonecznienia bądź jedynie ze wschodnim i/lub zachodnim słońcem. Jego liście mogą być nasłonecznione, jednak ziemia powinna być zawsze osłonięta przed słońcem. Na wierzch podłoża można nasypać 1-2 cm warstwę drobnego żwirku, co dodatkowo będzie stanowić warstwę izolacyjną przed gorącym powietrzem. Ze względu na jego wyjątkową podatność na odgniwanie, proponowałbym osłaniać go podczas długotrwałych opadów deszczu.

Podłoże: koniecznie musi być bezwapienne, silnie mineralne, a bardzo mało żyzne. Najlepiej, aby było dobrze przepuszczalne lub nie przyjmowało chętnie wody. Jeżeli mamy taką możliwość, dobrym podłożem byłaby skruszona na pył bezwapienna skała z dodatkiem grubszej frakcji i niewielką ilością organiki, ok. 10%. Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : plastyczne podłoże mineralne : drobno pokruszona bezwapienna skała 3:1:4. Do całości należy dodać ok. 10% ziemi ogrodowej. Nie proponuję stosowania piachu, który może przejściowo wiązać (między ziarenkami piachu) zbyt duże ilości wilgoci i spowodować zgnicie roślin. Podłoże, po którym woda będzie spływać, również powinno spełnić swoje zadanie.

Podlewanie: odpowiednia lokalizacja i podłoże powinny zapewnić stałą umiarkowaną wilgotność. Proponowałbym podlewać go tylko w razie konieczności, np. podczas upałów.

Rozmnażanie: niestety rozmnażanie tego gatunku nie jest mi znane. Prawdopodobnie jedyną możliwością jest wysiew, a siewkom należy zapewnić analogiczne warunki jak osobnikom dorosłym. Ze względu na wyjątkowo głęboki system korzeniowy, stosowałbym wysokie doniczki. Siewki bezwzględnie chroniłbym przed około-południowym słońcem.
Jaskier okrągłolistny Ranunculus thora – (ST:4) trudniejszy gatunek do uprawy, gdyż bardzo wolno rośnie i podatny jest na odgniwanie, szczególnie przy za słabym drenażu. Jest trudny do zdobycia.
Stanowisko: zdecydowanie gatunek nadaje się wyłącznie na skalniak, na stanowisko słoneczne. Koniecznie musi mieć dobry drenaż i stałą wilgoć w podłożu.

Podłoże: jak typowe podłoże na skalniak, odpowiednio mniej żyzne, bardziej mineralne, przepuszczalne, ale jednocześnie trzymające wilgoć. Koniecznie wapienne. Proponowana mieszanka: podłoże mineralne : drobno kruszone skały : podłoże organiczne w proporcjach 3:2:1. Całość stosownie zawapnić

Podlewanie: umiarkowane

Rozmnażanie: nie mogę nic napisać o rozmnażaniu tego gatunki, gdyż jeszcze mi nie kwitł. Raczej się nie dzieli.

Języczka syberyjska Lingularia sibirica – (ST:2) środowiskiem naturalnym dla tego gatunku są torfowiska węglanowe. Jest tolerancyjna i nie wymaga takich warunków w ogrodzie.
Stanowisko: może być od słonecznego do półcienistego. Jednak odpowiednio wraz z większą ilością słońca będzie musiała mieć bardziej mokre podłoże. Dobrze jest posadzić ją w miejscu osłoniętym od około południowego słońca, np. z dostępem do słońca po godzinie 15. Można spróbować posadzić ją w pobliżu zbiornika wodnego, tak aby jej stanowisko stale podsiąkało, ale raczej nie stało w wodzie.

Podłoże: musi zawsze być wilgotne. Najlepiej jest mocno zwapnować torf, dodać niewielkiej ilości, do 1/6 objętości, ziemi ogrodowej i ewentualnie tyle samo piachu. Takie podłoże powinno doskonale trzymać wilgoć i odpowiadać temu gatunkowi. Proponowałbym wykopać dla niej odpowiednio duży dół i wypełnić go stosownym podłożem. Można też zastosować pewną izolację dla wody, ale nie jest to konieczne. Potrafi rosnąć w zwykłej ziemi ogrodowej z dodatkiem torfu, jednak podczas upałów, a szczególnie w słońcu, będzie więdnąć.

Podlewanie: nie musi być częste, jeżeli podłoże będzie trzymać duże ilości wody. Powinno być za to obfite, a w okresie upałów nawet codzienne. Odpowiednio na stanowisku bardziej ocienionym będzie wymagała rzadszego podlewania.

Rozmnażanie: rosnąć w pełnym słońcu, w bardzo wilgotnym, do mokrego podłożu, może utworzyć bardzo duże kępy. Można je dzielić, starając się oderwać małą roślinę z jakimś fragmentem korzenia. Zdecydowanie lepszą metodą rozmnażania jest siew, jednak trzeba czekać co najmniej 3-5 lat do pierwszego kwitnienia. Kwiatostany są ogromne i w odpowiednich warunkach znaczna część nasion będzie pełna. Siać do analogicznego podłoża i warunków jak dla rośliny dorosłej, jedynie z bezwzględnym zapewnieniem półcienia.

Kokorycz drobna, pełna, pusta, wątła Corydalis pumila, solida, cava, intermedia(ST:1,1,1,1) wszystkie kokorycze należy prawiać w identyczny sposób. Zdecydowanie najatrakcyjniejsza jest kokorycz pusta. Kokorycz wątła jest raczej tylko ciekawostką, gdyż nawet w idealnych warunkach będzie miała kilka niepozornych kwiatków. Są to gatunki żyznych lasów mieszanych, najczęściej grabowo-dębowych z ewentualną domieszką innych gatunków liściastych.
Stanowisko: jako, że są to gatunki typowo wczesnowiosenne i leśne, najlepiej posadzić je pod jakimś liściastym drzewem. Wówczas na wiosnę będą miały pełen dostęp do słońca, a w późniejszym okresie rosły w otwartym cieniu do pełnego cienia. Można je również uprawiać z innymi gatunkami leśnymi, np. cieszynianką, żywcami lub przylaszczką. Powinny mieć zapewnioną stałą wilgoć w podłożu, której na wiosnę raczej nie powinno brakować. Zwróciłbym również uwagę na fakt ich intensywnego rozmnażania. Szczególnie kokorycz pusta i pełna są na tyle duże i kwitną na tyle obficie, że w krótkim czasie mogą zdominować swoje środowisko. Radziłbym dokładne przemyślenie kwestii łączenia tych roślin z innymi gatunkami, które mogłyby wiosną zdominować. Ich nasiona są roznoszone przez mrówki, dlatego można znaleźć ich siewki w najmniej spodziewanym i odległym miejscu naszego ogrodu. Najlepiej sadzić je w towarzystwie silnych gatunków jak przylaszczka, lilia złotogłów czy tojady, bądź wawrzynkem wilczełyko.

Podłoże: musi być bardzo żyzne i lekkie, z dodatkiem piachu. Najlepiej ziemia ogrodowa z piachem w proporcji 1:1 lub 2:1.

Podlewanie: w zasadzie zbędne, gdyż wczesną wiosną wilgoci nie brakuje. Bardzo szybko produkują nasiona i zamierają, a ich bulwy są odporne na wszelkie warunki atmosferyczne w dalszej części roku.

Rozmnażanie: nadzwyczajnie dobrze rozmnażają się z nasion. Raczej proponowałbym szybkie usuwanie nadmiaru siewek, z obawy przed zdominowaniem środowiska. Można obcinać pędy kwiatowe po kwitnieniu.

Kokoryczka okółkowa, wielkokwiatowa, wonna Polygonatum verticilatum, odoratum, multiflorum – (ST:3,1,1)zdecydowanie najtrudniejszym gatunkiem z tego rodzaju będzie kokoryczka okółkowa. W naturze rosnąca między piaszczystym podłożem, a warstwą próchniczą, bądź w grubej warstwie próchniczej, typowo w widnych lasach, chętnie w pobliżu ścieżek. Najbardziej agresywnym gatunkiem jest kokoryczka wielkokwiatowa, która potrafi tworzyć spore łany oraz całkowicie zdominować swoje środowisko. Idealnym gatunkiem do łączenia z innymi roślinami leśnymi jest znacznie mniejsza, ale bardzo podobna w budowie do poprzedniej, kokoryczka wonna. Doskonale będzie komponować się np. z konwalią majową, mając bardzo podobny charakter liści, również białe kwiaty, a zupełnie inny wygląd.
Stanowisko: największa kokoryczka wielkokwiatowa, może rosnąć zarówno na pełnym słońcu jak i w otwartym cieniu. Mimo wszystko, proponowałbym bym półcień a otwarty cień. Kokoryczka okółkowa, jest zdecydowanie najdelikatniejsza i powinna rosnąć w otwartym cieniu lub półcieniu, na stanowisku bardzo próchniczym, w podłożu lekkim i umiarkowanie wilgotnym. Kokoryczka wonna jest bardzo tolerancyjna pod kątem nasłonecznienia.

Podłoże: kokoryczka wielkokwiatowa może rosnąć w każdym rodzaju podłoża, od ciężkich i twardych gleb do prawie próchniczego podłoża. Wybierałbym jej jednak coś pośredniego, podobnie i dla kokoryczki wonnej. Najlepsze podłoże składałoby się z różnych części piasku, podłoża mineralnego i ziemi ogrodowej. Kokoryczka okółkowa musi rosnąć w podłożu bardzo lekkim i próchniczym. Dla niej zastosowałbym ściółkę leśną z drobnym piachem w proporcjach 2(3):1. Na wierzch można nasypać ziemi ogrodowej trzymającą wilgoć, jeżeli nie będzie rosła w towarzystwie innych roślin zapewniających cień podłożu.

Podlewanie: kokoryczka wielkokwiatowa i wonna mogą nie wymagać podlewania w przeciwieństwie do delikatniejszej kokoryczki wonnej.

Rozmnażanie: wysiew jest trudny i zbędny. Wszystkie trzy gatunki rosnąc w odpowiednim miejscu będą się stale przemieszczać i dzielić. Po zakończeniu wegetacji można odkopać i odciąć odpowiednio duży fragment kłącza, najlepiej z kilkoma stożkami wzrostu. Kokoryczka wielkokwiatowa i wonna mają kłącze jednakowej grubości na całej długości. Kokoryczka okółkowa ma nieco odmienne, w postaci zdecydowanych zgrubień połączonych długimi i cienkimi pędami. Przypominające nieco kłącze żywców (Dentaria sp.)

Kosaciec bezlistny Iris aphylla(ST:3) zdecydowanie najwolniej rosnący z rodzimych kosaćców. Jest doskonały jako towarzystwo dla storczyków typowo kserotermicznych.
Stanowisko: najlepiej, aby było na podwyższeniu, na swego rodzaju skalniaku lub razem ze storczykami, słoneczne i nagrzewające się. Zdecydowanie trudniej jest go uprawiać na poziomie ziemi.

Podłoże: przepuszczalne, zdecydowanie bardziej mineralne jak organiczne i koniecznie mocno wapienne.

Podlewanie: nie wymaga podlewania, ewentualnie w okresie upałów i jedynie sporadycznie. Jest odporny na odgniwanie.

Rozmnażanie: mimo, iż rośnie wolno i słabo się rozrasta (co uznałbym za zaletę), można jego kłącze dzielić. Każdy stożek wzrostu, o ile nie są obok siebie, będzie miał swój dobrze ukorzeniony fragment kłącza. Po odcięciu takiego fragmentu, zajmie mu przynajmniej dwa sezony zanim zakwitnie. Wysiew z nasion nie jest mi znany, ale zapewne najlepiej będzie odwzorować warunki dla rośliny dorosłej, bądź pozwolić wysiewać mu się w swoim otoczeniu.

Kosaciec syberyjski Iris sibirica (SK:1)
Stanowisko: od słonecznego do umiarkowanie ocienionego. Najlepiej wilgotniejsze, ale będzie rósł również w umiarkowanej wilgotności. W razie możliwości można go posadzić na brzegu zbiornika wodnego, w taki sposób, aby nie miał mokro, a jedynie ciągle wilgotno.

Podłoże: gatunek jest tolerancyjny, proponuję żyzne i luźne podłoże. Najlepiej, aby dobrze trzymało wilgoć i w tym celu można dodać trochę torfu. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : podłoże organiczne w proporcjach 1:1.

Podlewanie: jest bardzo odporny i może znieść nawet krótkotrwałe przesuszenia, jednak wówczas będzie bardzo wolniej rósł i praktycznie nie kwitł. Podlewanie należy dostosować do podłoża i miejsca.

Rozmnażanie: nie jest mi znany sposób wysiewu, ale zapewne będzie kiełkował w warunkach półcienia, żyznym i luźnym podłożu utrzymującym stale znaczną wilgotność. Można go rozmnażać wegetatywnie przez podział, gdyż bardzo dobrze się rozrasta.

Kosaciec trawolistny Iris graminea - (SK:1) w naturalnym środowisku rósł w Pieninach, ale ze względu na duże rozmiary, trudno posadzić go na salniaku.
Stanowisko: zdecydowanie najlepiej rośnie i kwitnie w pełnym słońcu, umiarkowane pod kątem wilgotności.

Podłoże: wartości żyzności i wilgotności proponowałbym uśrednić.

Podlewanie: w zasadzie nie wymaga podlewania przy odpowiednim podłożu.

Rozmnażanie: jak większość irysów doskonale się rozrasta i można go dzielić. Rozmnażanie z nasion nie jest mi znane, ale siewki na pewno powinny mieć większą wilgotność i żyzność podłoża jak osobniki dorosłe.

Kosatka kielichowata Tofieldia calyculata - (SK:2) wolno rośnie, ale jest tolerancyjna i łatwo się rozmnaża.
Stanowisko: gatunek proponowałbym do uprawy na skalniaku. Na miejsce o podwyższonej wilgotności i niedużej żyzności. Może rosnąć na pełnym słońcu, ale nie koniecznie musi mieć dostęp do południowego nasłonecznienia. Można sadzić ją w szerszą szczelinę (5-6 cm) w taki sposób, aby ziemia nie była oświetlona, co zapewni więcej wilgoci. W warunkach otwartego cienia będzie doskonale rosła, ale bardzo rzadko kwitła.

Podłoże: zapewniłbym jej podłoże odpowiednio bardziej mineralne jak organiczne, a jako, że gatunek powinien mieć stałą wilgotność, dodałbym również torfu. Całość należy zawapnić.

Podlewanie: może być częste, szczególnie w okresie upałów.

Rozmnażanie: można ją dzielić, gdyż tworzy duże kępy, jednak wówczas będzie rzadziej kwitła. Proponuję jednak wysiew nasion, który jest bardzo łatwy. Jedyny problem stanowi długi okres oczekiwania na pierwsze kwiaty, zwykle ok. 4-5 lat. Najlepiej, aby podłoże dla siewek było ubogie i trzymające duże ilości wilgoci, a nawet było mokre. Można zastosować: podłoże mineralne : ziemię ogrodową : torf w proporcjach 1:1:1, a do całości dodać sporą ilość jakiejś formy wapnia. Siewki bezwzględnie powinny być trzymane w półcieniu lub otwartym cieniu, a podłoże zawsze być mokre. Powinny doskonale i obficie kiełkować w takich warunkach. Około 3 cm rośliny można sadzić na miejsce stałe.

Kulik górski Geum montanum(SK:2) w odpowiednich warunkach będzie byliną, inaczej może zachowywać się jak gatunek krótkotrwały.
Stanowisko: gatunek typowo na skalniak na stanowisko słoneczne i zdrenowane. Może rosnąć na pełnym słońcu, ale lepiej byłoby unikać południowego słońca. Dobrze będzie rósł posadzony na zboczu z nachyleniem innym niż południowe, ale z dostępem do pełnego słońca.

Podłoże: bezwzględnie bezwapienne, typowo skalniakowe, ale może być mieszanką nieco żyźniejszą. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek lub pokruszone skały : ziemia ogrodowa w proporcjach 2:1:1(2).

Podlewanie: umiarkowane, bez szczególnych preferencji. Dorosłe rośliny są bardzo odporne, jednak na pełnym słońcu w największe upały, zdarza się nawet dorosłym osobnikom stracić wszystkie liście bez podlewania, a nawet obumrzeć.

Rozmnażanie: dobrze sieje się z nasion, roślina się nie dzieli i właśnie za pomocą wysiewu należy ją odnawiać. Siewki powinny mieć nieco mniej bezpośredniego nasłonecznienia lub wcale i korzystne byłoby zapewnienie im podwyższonej wilgotności powietrza. Podłoże powinno być luźne, piaszczyste, z dodatkiem torfu, co zapewni wytworzenie dużego systemu korzeniowego. Ok. 3-4 cm rośliny można wysadzać na miejsce stałe.

Len austriacki Linum austriacum(ST:2) roślina krótkotrwała, 2-3 letnia, należy ją regularnie odnawiać z nasion.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, ciepłe, umiarkowanie ubogie i umiarkowanie suche. Najlepiej nadaje się na jakiejś formy podwyższenie, bądź stanowisko kserotermiczne. Zdecydowanie nie toleruje zalegającej wilgoci, dlatego zastosowałbym drenaż.

Podłoże: powinno być luźne, przepuszczalne i umiarkowanie ubogie. Koniecznie zawierające wapń. Proponowana mieszanka: podłoże mineralne : podłoże organiczne w proporcjach 5:1, a całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: w taki sposób, aby podłoże było stale lekko wilgotne, raczej nie pozwalałbym mu wyschnąć na wiór.

Rozmnażanie: jedynie przez siew nasion, które doskonale kiełkują. Proponowałbym siać go w doniczce, gdyż łatwiej kontrolować w niej warunki. Zdecydowanie należy trzymać siewki w otwartym cieniu lub półcieniu. Kiedy osiągną ok. 7 cm, będą nadawały się do wysadzenia na miejsce stałe. Z samosiewu wiele roślin obumrze zanim się dobrze ukorzeni.

Len karpacki Linum extraacillare(ST:2) roślina krótkotrwała, 2-4 letnia, należy ją regularnie odnawiać z nasion. Czasami może kwitnąć dwa razy w roku, co jednak osłabia roślinę.
Stanowisko: proponowałbym go na skalniak, na stanowisko w pełni nasłonecznione i dobrze zdrenowane. Jako gatunek górski, w ogrodzie potrafi urosnąć znacznie większy, a z tego powodu często się kładzie na ziemi. Można go sadzić między większymi roślinami, tak, aby mógł się na nich wesprzeć. Jeżeli ograniczy mu się swobodę rozrostu korzenia, poprzez posadzenie w bardzo kamienistym podłożu, bądź w wąskiej szczelinie, wówczas będzie bardziej zwarty. Nie wpłynie to jednak na jego kwitnienie.

Podłoże: odpowiednio bardziej mineralne podłoże na skalniak, dobrze trzymające wilgoć, wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek lub drobno pokruszona skała : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:2:1. Całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: może być umiarkowane do częstego, jednak większe rośliny przy częstym podlewaniu mogą się położyć i już nie powstaną, co ujmuje mu na urodzie.

Rozmnażanie: doskonale sieje się sam w swoim otoczeniu, najczęściej w miejscach o podwyższonej wilgotności lub pod większymi roślinami w cieniu.

Len włochaty Linum hirtusum(ST:3) roślina krótkotrwała 2-3 letnia, należy ją regularnie odnawiać z nasion. Zdecydowanie najdelikatniejszy gatunek z rodzimych lnów.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, umiarkowanie suche, dobrze nagrzewające się, najlepiej z dobrym drenażem. Doskonały gatunek na stanowisko kserotermiczne.

Podłoże: powinno być przepuszczalne, ubogie, koniecznie wapienne. Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : piach lub drobny żwirek w proporcjach 3:1. Całość dobrze zawapnić. W razie możliwości podłoże ilaste, odpowiednio zawapnione będzie również mu odpowiadać.

Podlewanie: sporadyczne, wskazane jedynie w okresie upałów.

Rozmnażanie: doskonale kiełkuje z nasion, siany w miejscu ciepłym, umiarkowanie suchym i wapiennym. Można siać go do doniczki, w celu zapewnienia sobie większego przetrwania siewek. Około 7-8 cm rośliny wysadzać na miejsce stałe.

Len złocisty Linum flavum(ST:2) wytrzymała roślina wieloletnia, starych pędów nie należy obcinać.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione i ciepłe. W razie możliwości sadziłbym go na podwyższeniu lub na zboczach o ekspozycji południowe. W podłożach ubogich będzie rósł bardziej zwarty, w podłożach żyznych może utworzyć ogromne bukiety kwiatów i kwitnąć nawet 3 miesiące.

Podłoże: przepuszczalne, raczej ubogie, mineralne i wapienne. Bardzo dobrze toleruje żyzne mieszanki i znaczną wilgoć w podłożu. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : piasek : forma wapna w proporcjach 3:1:1. Traktując go jak roślinę rabatową do powyższej mieszanki można dodać dwie części ziemi ogrodowej.

Podlewanie: w okresie kwitnienia może być częste, wówczas powinien znacznie dłużej utrzymać kwiaty. Jednak doskonale obejdzie się bez podlewania.

Rozmnażanie: dobrze posadzony będzie kwitł miesiącami, tworząc żółte dywany. W takich warunkach powinien również doskonale się siać w swoim otoczeniu. Na pewno należy wysiewać go na pełnym słońcu, w podłożu wapiennym, przepuszczalnym i stale wilgotnym. Dla lepszego kiełkowania zapewniłbym nasionom półcień. Po skiełkowaniu należy obniżyć wilgotność podłoża, a 7-8 cm rośliny można wysadzać na miejsce stałe.

Lepnica bezłodygowa Silene acaulis(ST:5) jako gatunek wysokogórski jest bardzo trudny do uprawy w ogrodzie. Zazwyczaj również nie kwitnie. Należy poszukiwać wyselekcjonowanych odmian, które zostały przystosowane do warunków nizinnych i będą dobrze kwitły. Być może pewne znaczenie w kwestii kwitnienia ma odpowiednia ochrona przed przymrozkami oraz zimową wilgocią. Stąd też proponowałbym osłaniać ją agrowłókniną na zimę. Samo utrzymanie rośliny nie sprawia problemu, gdyż nie jest wrażliwa na przymrozki, deszcze i upały, ale same rozety liściowe nie są tym, czego każdy oczekiwałby po tym gatunku.
Stanowisko: wyłącznie na skalniak, na stanowisko dobrze zdrenowane. Preferuje miejsca nasłonecznione, ale i z chłodnym podłożem. Bez problemu będzie rosła w pełnym słońcu i na nagrzewającym się stanowisku, ale wówczas nigdy nie zobaczymy kwiatów. Lepiej sadzić ją do szczelin, nieco w zagłębienia, w taki sposób, aby miała ona dostęp do słońca, ale podłoże się nie nagrzewało. Można sadzić ją w pionowych szczelinach lub na stromych stokach, o ekspozycji północnej, z dostępem do słońca.

Podłoże: powinno być mineralne i stale trzymające umiarkowaną wilgoć. Ostatni parametr należy odpowiednio modulować stanowiskiem i podlewaniem. W naturze zdecydowanie częściej widywałem ją na skałach wapiennych. Podobno występują dwa podgatunki, jeden wapieniolubny, drugi nie. Proponowałbym pytać sprzedawców, w jakie są ich rośliny. Nie posiadając tej wiedzy, proponowałbym jednak nieznacznie zawapnić podłoże, jedynie dla obecności jonów wapiennych, nie dla alkalizowania podłoża. Proponowana mieszanka: kruche podłoże mineralne : drobno pokruszone skały / żwirek w proporcjach 2:3. Do całości można dodać nieznaczną ilość ziemi ogrodowej lub ją pominąć.

Podlewanie: na odpowiednim stanowisku i w odpowiednim podłożu raczej sporadyczne, jedynie wskazane częściej w okresie upałów.

Rozmnażanie: rozmnażanie z nasion nie jest mi znane, natomiast bardzo łatwo można ukorzeniać sadzonki. Należy oderwać fragment rośliny i wsadzić do znacznie żyźniejszego podłoża niż na miejscu stałym i bardziej wilgotnego. Doniczkę trzymać w cieniu. Kiedy sadzonka podejmie wzrost, znaczy się, że się ukorzeniła.

Lilia bulwkowata Lilium bulbiferum – (ST:2) bardzo atrakcyjna i łatwa w uprawie, chętnie się mnoży.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, umiarkowanie żyzne. Od umiarkowanie wilgotnego do umiarkowanie suchego. Na stanowisku nasłonecznionym i bardzo żyznym może dorastać do 2 metrów wysokości.

Podłoże: umiarkowanie żyzne, przepuszczalne. W zasadzie tolerancyjna co do podłoża dopóki nie będzie utrzymywać za dużo wilgoci. Nie ma preferencji w stosunku do jonów wapiennych.

Podlewanie: w zasadzie nie wymaga podlewania. Przy nadmiarze wilgoci potrafi odgniwać.

Rozmnażanie: gatunek rozmnaża się na trzy sposoby: 1. wegetatywnie przez podział bulwy – bardzo rzadko, bardziej prawdopodobne jest, że urośnie znacznie większa niż wytworzy bulwy potomne; 2. wegetatywnie przez bulwki potomne u podstawy liści – u dorosłych i dużych roślin bardzo efektywna metoda; 3. generatywnie przez nasiona – efektywna metoda, ale trzeba bardzo długo czekać na pierwsze kwitnienie, ok. 5 lat. Należy wysiewać świeżo zebrane nasiona i nie wolno pozwolić im wyschnąć.

Lilia złotogłów Lilium martagon – (ST:2) bardzo atrakcyjna i łatwa w uprawie, potrafi odgniwać przy nadmiernej wilgoci.
Stanowisko: może rosnąć na stanowisku w pełni nasłonecznionym, na którym będzie bardzo obficie rosła i dzieliła się. Na stanowisku typowo naturalny, w półcieniu lub otartym cieniu będzie wolniej rosła, słabo się dzieliła i nie tak obficie kwitła, za to doskonale się nasiewała. Proponuję jednak uprawiać ją na stanowisku bardzo dobrze nasłonecznionym, ewentualnie z dostępem do popołudniowego słońca i zbierać nasiona. Może wtedy tworzyć nawet 5-7 osobnikowe kępy i obficie kwitnąć co roku. Stanowisko umiarkowanie wilgotne.

Podłoże: od umiarkowanie żyznego do żyznego, dobrze przepuszczalne. W okresie jesienno-wiosennym może odgniwać w zbyt ciężkim, żyznym i wilgotnym podłożu. Może być wapienne, ale nie jest to koniecznością. Proponowane podłoże: podłoże organiczne : podłoże mineralne : piasek w proporcjach 3:1:1.

Podlewanie: w okresie kwitnienia i produkcji nasion może być częste, następnie zaprzestać podlewania.



1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna